What do you think?
Rate this book
Ερεβώδης λειμώνας
Ένας θηλυκός βρικόλακας ελέγχει την ζωή του θνητού εραστή του. Ένας αλλοτινός ζεν πρεμιέρ βιώνει την πτώση από την δόξα. Ένας άστεγος σε αγώνα δρόμου για να σώσει ένα μικρό κοτσύφι. Ένας καλλιτέχνης έρχεται αντιμέτωπος με την συντέλεια. Ένας μέταλ τραγουδιστής αντιμετωπίζει τον πραγματικό τρόμο του σήμερα. Ένας έφηβος υπογράφει την καταδίκη του, βρίσκοντας τον φίλο που έψαχνε μια ζωή. Ένας νεαρός βρίσκει δουλειά σε ένα καφέ με μία πολύ ιδιαίτερη ιστορία. Ένα επιτυχημένο μοντέλο στοιχειώνεται από το αγέννητο μωρό του. Ένας πιτσιρικάς μπαίνει στο τρομαχτικό σπίτι της γειτονιάς και αυτό που βρίσκει εκεί, του αλλάζει τη ζωή. Ένας παλαιοπώλης μαθαίνει πως είναι να περνάει η ζωή περιμένοντας. Δύο τραπεζίτες ζουν μία παραμυθένια περιπέτεια. Ένας χωρισμένος άντρας ξεκινά το ταξίδι του για το άγνωστο. Οι λάτρεις του Κθούλου, επισκέπτονται έναν φοιτητή στην Αθήνα. Ένας αναγνωρισμένος συγγραφέας αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Μία επανεξεταστέα μαθήτρια γίνεται θύμα σωματικού και ψυχικού βιασμού. Όλοι τους ζωές-αγκάθια από άνθη-ιστορίες ενός ανήλιαγου και ερεβώδη λειμώνα από χαρτί και μελάνι.
258 pages, Paperback
Published June 1, 2017
1 person is currently reading
29 people want to read
About the author
Γιώργος Μπελαούρης
35 books166 followersΟ Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
July 9, 2017
9/10
Δεν ξέρω κατά πόσο θεωρείται "κριτική" αυτό που θα γράψω, αλλά είναι ελάχιστες οι φορές που μου βγαίνει κάτι αυθόρμητα και δεν θέλω να το κρατάω μέσα μου. Είναι πιθανό να βαρεθείτε, οπότε ή πηγαίνετε προς το τέλος ή προσπεράστε. Δεν κρατάω κακίες. :P Αυτό που θα γράψω φαντάζομαι είναι κάτι σαν αυτοκριτική/αυτοκράξιμο/αυτοσαρκασμός με ολίγη από την άποψη μου(δεν με τρελαίνει η λέξη "κριτική") για το βιβλίο και για τον συγγραφέα.
Το "Ψυχοπλάνης φαινόμενα"(το πρώτο βιβλίο που είναι βασισμένο στην μυθολογία που έχει χτίσει ο Μπελαούρης, με συμμετοχές αρκετών συγγραφέων που δίνουν την δική τους οπτική), είχε πέσει στην αντίληψη μου σχεδόν μόλις κυκλοφόρησε. Δεν μπορούσα όμως να καταλάβω περι τίνος πρόκειται. Λίγο η περιγραφή στο οπισθόφυλλο, λίγο το εξώφυλλο, λίγο ο τίτλος, μου έδινε μία "art/κουλτούρα"(με την κακή έννοια. Ή έστω με την όχι και τόσο καλή έννοια) εντύπωση με τα οποία δεν τα πάω και πολύ καλά(μπραβο Θαναση, παλι "μεσα" επεσες. Τσακαλι εισαι). Λίγο αργότερα πήρα το βιβλίο. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το διαβάσω("i'm a sucker" για το Ελληνικό Φανταστικό που λένε και στο χωριό μου), αλλά λίγο αυτό που προανέφερα, λίγο το ότι τα αδιάβαστα έχουν φτάσει τα..... άστο καλύτερα, λίγο το ότι φέτος έχω πάθει πολύ μεγάλο readers block, όλο το ανέβαλα. Μετά από λίγο καιρό, είδα ότι θα βγάλει καινούριο βιβλίο(αυτό για το οποίο μιλάμε προφανώς) και θα κάνει παρουσίαση σε ένα καφέ στο κέντρο. Πρέπει να ήταν ή η 2η ή η 3η παρουσίαση βιβλίου που πάω. Και χάρηκα που πήγα. Όσο μίλαγε η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού που είχε αναλάβει να παρουσιάσει το βιβλίο, ο συγγραφέας ήταν με το κεφάλι κάτω και καταλάβαινα ότι ένοιωθε λίγο άβολα/περίεργα που μίλαγαν γι' αυτόν. Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά αυτή την εντύπωση έχω. Ξέρω, απορείτε που θέλω να καταλήξω, αλλά ακόμα κι αυτό μέτρησε για μένα. Αντί δηλαδή να δω έναν ψωνισμένο τύπο να το παίζει άνετος, είδα έναν μετρημένο άνθρωπο. Όχι ότι θα με επηρεάσει στο αν θα μου αρέσει το βιβλίο. Αλλά πάμε παρακάτω και θα καταλάβετε(όσοι διαβάζετε ακόμα). Μόλις λοιπόν πηρε τον λόγο και άρχισε να μιλάει για το βιβλίο του, τα μάτια του πέταγαν φωτιές. Εκεί έγινε το κλικ. Όταν βλέπω έναν άνθρωπο παθιασμένο, να πιστεύει τόσο πολύ στο έργο του και να μιλάει για τους χαρακτήρες που δημιούργησε σα να υπάρχουν στ' αλήθεια, τότε έχει κερδίσει τον σεβασμό μου. Μπορεί μετά να διαβάσω το βιβλίο του(οποιουδήποτε), ή να ακούσω τον δίσκο του κλπ και να θεωρήσω ότι είναι μαλακία(χεχε). Αλλά τον σεβασμό μου θα τον έχει κερδίσει. Κάπου εκεί αποφάσισα να το ξεκινήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Μόλις τελείωσα το βιβλίο λοιπόν και χαίρομαι που δεν κέρδισε ΜΟΝΟ τον σεβασμό μου. Κέρδισε και έναν αναγνώστη. Συνήθως με το που τελειώνω ένα βιβλίο και το κλείνω, έχω ξεχάσει σχεδόν τα μισά που διάβασα. Εδώ όχι μόνο τα θυμάμαι(προς το παρόν τουλάχιστον :P ), αλλά μόλις το τελείωσα, ξαναδιάβασα ένα διήγημα που λάτρεψα. Και δεν θυμάμαι να το έχω ξανακάνει αυτό.
Πάμε τώρα στα δύσκολα(ποτέ δεν ήμουν καλός στο να γράφω πάνω από 2-3 γραμμές για κάποιο βιβλίο). Τι είδος είναι το βιβλίο; Κανένα και όλα.
Τρόμος; Έχουμε το "Το μωρό της Λυδίας Σιμόν" κατά πρώτο λόγο, το "Ανδρείκελο" και μάλλον και το "Δόξα". Α συγγνώμη, ξέχασα και το "Τέττιξ, ο μελωδός του ζόφου".
Κοινωνικό(όχι αηδίες ρομάντζα και σορόπια βέβαια); "Καφέ Βολταίρ", "Ισίδωρος και Αναξίμανδρος", "Γλυκά χαρούμενα Χριστούγεννα", "Τα φτερά ενός χαρούμενου θνητού", "Τραπεζίτες και ανεμόμυλοι"(οκ, αυτό είναι και λίγο φάνταζι).
Σκατόψυχα(δικός μου όρος αυτός); "Έρωτας...Πφ, τρίχες", "Τέλος χρόνου, τέλος κόσμου;"
Γενικά απ'ότι καταλάβατε, δεν μπορώ να βάλω σε μία κατηγορία το βιβλίο. Αν και σαν κλασσικός βλαμμένος χορροράς(ς), κλίνω προς τα εκεί. χαχα
Ταυτίστηκα με αρκετά διηγήματα, συγκινήθηκα με κάποια(ναι ρε, αλήθεια λέω. Δεν είμαι εντελώς γαϊδούρι), αηδίασα με άλλα.
Τα αγαπημένα μου λοιπόν:
"Ισίδωρος και Αναξίμανδρος"(αυτό είναι το διήγημα που ξαναδιάβασα στα καπάκια). Απλά καταπληκτικό και συγκινητικό.
"Συνέντευξη ενός μέταλ μουσικού του έτους 2047"(αν ήξερα να γράφω, θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ, γιατί συμφωνώ μέχρι τελείας!!100% ταύτιση)
"Το μωρό της Λυδίας Λιμόν"
"Τραπεζίτες και ανεμόμυλοι"
"Δόξα"
"Τα σχοινιά του πάθους μιας αρσενικής μαριονέτας"
"Ανδρείκελο"
"Γλυκά χαρούμενα Χριστούγεννα"
"Τα φτερά ενός χαρούμενου θνητού"
εντάξει έχει πάει και 5 η ώρα, το καταλάβατε, δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Σχεδόν όλα. Και θα μου πείτε: "καλά ρε μεγάλε, δεν υπάρχει κάποιο αδύναμο διήγημα μέσα;". Θεωρώ το "αδύναμο" πολύ άσχημη λέξη για να περιγράψω κάποιο από αυτά τα διηγήματα. Θα σας πω όμως, αυτά που μου άρεσαν λίγο λιγότερο από τα υπόλοιπα. Λοιπόν:
"Ο φιλαράκος του Άλεξ"
"Τέλος χρόνου, τέλος κόσμου;"
"Καφέ Βολταίρ"
Χωρίς να είναι άσχημα βέβαια.
Σίγουρα θα ξέχασα κάποια γενικά, αλλά κλείνουν τα μάτια μου. Αν αξιωθώ αύριο, θα έρθω να το διορθώσω.
Του βιβλίου του έβαλα 9/10, αλλά ενώ συνήθως το "μισό" αστεράκι πάει υπέρ του συγγραφέα, τώρα δεν θα του κάνω την χάρη και θα βάλω 4/5. Έχουν ανέβει πολύ οι προσδοκίες μου, και απ΄όσο ξέρω(το γράφει και στο τέλος του βιβλίου βασικά, δεν κάνω τον έξυπνο :P ), έχει γύρω στα 70 διηγήματα, 3 μυθιστορήματα και 2 νουβέλες ακόμα να περιμένουν. Ψιλοπράγματα μωρέ....
Υ.Γ.1 Όλοι έχουμε σκαλώματα και κολλήματα, καλό είναι καμμιά φορά να τα ξεπερνάμε. Μπορεί να βγουν σε καλό, όπως τώρα σε μένα :)
Υ.Γ. 2 Ναι, μου αρέσουν οι παρενθέσεις.
Υ.Γ.3 Νυστάζω
Υ.Γ.4 θα ήταν το Υ.Γ.2 αλλά βαριέμαι να το αλλάζω. Τώρα το θυμήθηκα. Σας είπα ότι το βιβλίο έχει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ εξώφυλλλο;
Υ.Γ.5 Και ο τίτλος είναι φουλ ιντριγκαδόρικος
Υ.Γ.6 Η μεγαλύτερη κριτική που είχα γράψει μέχρι στιγμής, πρέπει να ήταν 5-6 γραμμές. Δύσκολα θα ξεπεράσω αυτήν εδώ μου φαίνεται.
Υ.Γ.7 Τεκελίλι
και κάνω και ένα edit, γιατί ξέχασα να αναφέρω κάτι πολύ βασικό με τη νύστα που είχα.. Σχεδόν όλο το βιβλίο έχει δόσεις (μαύρου;;) χιούμορ που σε αρκετές στιγμές με έκανε να (χαμο)γελάσω.
Δεν ξέρω κατά πόσο θεωρείται "κριτική" αυτό που θα γράψω, αλλά είναι ελάχιστες οι φορές που μου βγαίνει κάτι αυθόρμητα και δεν θέλω να το κρατάω μέσα μου. Είναι πιθανό να βαρεθείτε, οπότε ή πηγαίνετε προς το τέλος ή προσπεράστε. Δεν κρατάω κακίες. :P Αυτό που θα γράψω φαντάζομαι είναι κάτι σαν αυτοκριτική/αυτοκράξιμο/αυτοσαρκασμός με ολίγη από την άποψη μου(δεν με τρελαίνει η λέξη "κριτική") για το βιβλίο και για τον συγγραφέα.
Το "Ψυχοπλάνης φαινόμενα"(το πρώτο βιβλίο που είναι βασισμένο στην μυθολογία που έχει χτίσει ο Μπελαούρης, με συμμετοχές αρκετών συγγραφέων που δίνουν την δική τους οπτική), είχε πέσει στην αντίληψη μου σχεδόν μόλις κυκλοφόρησε. Δεν μπορούσα όμως να καταλάβω περι τίνος πρόκειται. Λίγο η περιγραφή στο οπισθόφυλλο, λίγο το εξώφυλλο, λίγο ο τίτλος, μου έδινε μία "art/κουλτούρα"(με την κακή έννοια. Ή έστω με την όχι και τόσο καλή έννοια) εντύπωση με τα οποία δεν τα πάω και πολύ καλά(μπραβο Θαναση, παλι "μεσα" επεσες. Τσακαλι εισαι). Λίγο αργότερα πήρα το βιβλίο. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το διαβάσω("i'm a sucker" για το Ελληνικό Φανταστικό που λένε και στο χωριό μου), αλλά λίγο αυτό που προανέφερα, λίγο το ότι τα αδιάβαστα έχουν φτάσει τα..... άστο καλύτερα, λίγο το ότι φέτος έχω πάθει πολύ μεγάλο readers block, όλο το ανέβαλα. Μετά από λίγο καιρό, είδα ότι θα βγάλει καινούριο βιβλίο(αυτό για το οποίο μιλάμε προφανώς) και θα κάνει παρουσίαση σε ένα καφέ στο κέντρο. Πρέπει να ήταν ή η 2η ή η 3η παρουσίαση βιβλίου που πάω. Και χάρηκα που πήγα. Όσο μίλαγε η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού που είχε αναλάβει να παρουσιάσει το βιβλίο, ο συγγραφέας ήταν με το κεφάλι κάτω και καταλάβαινα ότι ένοιωθε λίγο άβολα/περίεργα που μίλαγαν γι' αυτόν. Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά αυτή την εντύπωση έχω. Ξέρω, απορείτε που θέλω να καταλήξω, αλλά ακόμα κι αυτό μέτρησε για μένα. Αντί δηλαδή να δω έναν ψωνισμένο τύπο να το παίζει άνετος, είδα έναν μετρημένο άνθρωπο. Όχι ότι θα με επηρεάσει στο αν θα μου αρέσει το βιβλίο. Αλλά πάμε παρακάτω και θα καταλάβετε(όσοι διαβάζετε ακόμα). Μόλις λοιπόν πηρε τον λόγο και άρχισε να μιλάει για το βιβλίο του, τα μάτια του πέταγαν φωτιές. Εκεί έγινε το κλικ. Όταν βλέπω έναν άνθρωπο παθιασμένο, να πιστεύει τόσο πολύ στο έργο του και να μιλάει για τους χαρακτήρες που δημιούργησε σα να υπάρχουν στ' αλήθεια, τότε έχει κερδίσει τον σεβασμό μου. Μπορεί μετά να διαβάσω το βιβλίο του(οποιουδήποτε), ή να ακούσω τον δίσκο του κλπ και να θεωρήσω ότι είναι μαλακία(χεχε). Αλλά τον σεβασμό μου θα τον έχει κερδίσει. Κάπου εκεί αποφάσισα να το ξεκινήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Μόλις τελείωσα το βιβλίο λοιπόν και χαίρομαι που δεν κέρδισε ΜΟΝΟ τον σεβασμό μου. Κέρδισε και έναν αναγνώστη. Συνήθως με το που τελειώνω ένα βιβλίο και το κλείνω, έχω ξεχάσει σχεδόν τα μισά που διάβασα. Εδώ όχι μόνο τα θυμάμαι(προς το παρόν τουλάχιστον :P ), αλλά μόλις το τελείωσα, ξαναδιάβασα ένα διήγημα που λάτρεψα. Και δεν θυμάμαι να το έχω ξανακάνει αυτό.
Πάμε τώρα στα δύσκολα(ποτέ δεν ήμουν καλός στο να γράφω πάνω από 2-3 γραμμές για κάποιο βιβλίο). Τι είδος είναι το βιβλίο; Κανένα και όλα.
Τρόμος; Έχουμε το "Το μωρό της Λυδίας Σιμόν" κατά πρώτο λόγο, το "Ανδρείκελο" και μάλλον και το "Δόξα". Α συγγνώμη, ξέχασα και το "Τέττιξ, ο μελωδός του ζόφου".
Κοινωνικό(όχι αηδίες ρομάντζα και σορόπια βέβαια); "Καφέ Βολταίρ", "Ισίδωρος και Αναξίμανδρος", "Γλυκά χαρούμενα Χριστούγεννα", "Τα φτερά ενός χαρούμενου θνητού", "Τραπεζίτες και ανεμόμυλοι"(οκ, αυτό είναι και λίγο φάνταζι).
Σκατόψυχα(δικός μου όρος αυτός); "Έρωτας...Πφ, τρίχες", "Τέλος χρόνου, τέλος κόσμου;"
Γενικά απ'ότι καταλάβατε, δεν μπορώ να βάλω σε μία κατηγορία το βιβλίο. Αν και σαν κλασσικός βλαμμένος χορροράς(ς), κλίνω προς τα εκεί. χαχα
Ταυτίστηκα με αρκετά διηγήματα, συγκινήθηκα με κάποια(ναι ρε, αλήθεια λέω. Δεν είμαι εντελώς γαϊδούρι), αηδίασα με άλλα.
Τα αγαπημένα μου λοιπόν:
"Ισίδωρος και Αναξίμανδρος"(αυτό είναι το διήγημα που ξαναδιάβασα στα καπάκια). Απλά καταπληκτικό και συγκινητικό.
"Συνέντευξη ενός μέταλ μουσικού του έτους 2047"(αν ήξερα να γράφω, θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ, γιατί συμφωνώ μέχρι τελείας!!100% ταύτιση)
"Το μωρό της Λυδίας Λιμόν"
"Τραπεζίτες και ανεμόμυλοι"
"Δόξα"
"Τα σχοινιά του πάθους μιας αρσενικής μαριονέτας"
"Ανδρείκελο"
"Γλυκά χαρούμενα Χριστούγεννα"
"Τα φτερά ενός χαρούμενου θνητού"
εντάξει έχει πάει και 5 η ώρα, το καταλάβατε, δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Σχεδόν όλα. Και θα μου πείτε: "καλά ρε μεγάλε, δεν υπάρχει κάποιο αδύναμο διήγημα μέσα;". Θεωρώ το "αδύναμο" πολύ άσχημη λέξη για να περιγράψω κάποιο από αυτά τα διηγήματα. Θα σας πω όμως, αυτά που μου άρεσαν λίγο λιγότερο από τα υπόλοιπα. Λοιπόν:
"Ο φιλαράκος του Άλεξ"
"Τέλος χρόνου, τέλος κόσμου;"
"Καφέ Βολταίρ"
Χωρίς να είναι άσχημα βέβαια.
Σίγουρα θα ξέχασα κάποια γενικά, αλλά κλείνουν τα μάτια μου. Αν αξιωθώ αύριο, θα έρθω να το διορθώσω.
Του βιβλίου του έβαλα 9/10, αλλά ενώ συνήθως το "μισό" αστεράκι πάει υπέρ του συγγραφέα, τώρα δεν θα του κάνω την χάρη και θα βάλω 4/5. Έχουν ανέβει πολύ οι προσδοκίες μου, και απ΄όσο ξέρω(το γράφει και στο τέλος του βιβλίου βασικά, δεν κάνω τον έξυπνο :P ), έχει γύρω στα 70 διηγήματα, 3 μυθιστορήματα και 2 νουβέλες ακόμα να περιμένουν. Ψιλοπράγματα μωρέ....
Υ.Γ.1 Όλοι έχουμε σκαλώματα και κολλήματα, καλό είναι καμμιά φορά να τα ξεπερνάμε. Μπορεί να βγουν σε καλό, όπως τώρα σε μένα :)
Υ.Γ. 2 Ναι, μου αρέσουν οι παρενθέσεις.
Υ.Γ.3 Νυστάζω
Υ.Γ.4 θα ήταν το Υ.Γ.2 αλλά βαριέμαι να το αλλάζω. Τώρα το θυμήθηκα. Σας είπα ότι το βιβλίο έχει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ εξώφυλλλο;
Υ.Γ.5 Και ο τίτλος είναι φουλ ιντριγκαδόρικος
Υ.Γ.6 Η μεγαλύτερη κριτική που είχα γράψει μέχρι στιγμής, πρέπει να ήταν 5-6 γραμμές. Δύσκολα θα ξεπεράσω αυτήν εδώ μου φαίνεται.
Υ.Γ.7 Τεκελίλι
και κάνω και ένα edit, γιατί ξέχασα να αναφέρω κάτι πολύ βασικό με τη νύστα που είχα.. Σχεδόν όλο το βιβλίο έχει δόσεις (μαύρου;;) χιούμορ που σε αρκετές στιγμές με έκανε να (χαμο)γελάσω.
Read
May 22, 2018 Αν είστε λάτρεις του μεταφυσικού μυστηρίου και τρόμου, αν σας αρέσει οι ιστορίες να διακατέχονται από μια σκοτεινή και απειλητική ατμόσφαιρα, τότε ο Ερεβώδης Λειμώνας είναι για εσάς. Σημαντικό ωστόσο να υπογραμμίσω ότι υπάρχουν και διηγήματα με κοινωνικό υπόβαθρο, οπότε η ποικιλία δίνει και παίρνει!
Πέρασα καλά με το βιβλίο και θα συνεχίσω να ακολουθώ τον συγγραφέα και στις υπόλοιπες δουλειές του!
Βαθμολογία δεν θα υπάρξει, επειδή τον γνωρίζω προσωπικά και –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– έχω αποφασίσει να μην βαθμολογώ γνωστούς.
Μπορώ όμως να του ευχηθώ να συνεχίσει να είναι το ίδιο παραγωγικός!
Πέρασα καλά με το βιβλίο και θα συνεχίσω να ακολουθώ τον συγγραφέα και στις υπόλοιπες δουλειές του!
Βαθμολογία δεν θα υπάρξει, επειδή τον γνωρίζω προσωπικά και –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– έχω αποφασίσει να μην βαθμολογώ γνωστούς.
Μπορώ όμως να του ευχηθώ να συνεχίσει να είναι το ίδιο παραγωγικός!
October 10, 2017
Είμαι σε δυσάρεστη θέση. Δεν λέω "πολύ δυσάρεστη", πολύ δυσάρεστη θα ήταν αν ένας δικός μου ήταν στο νοσοκομείο, ή αν δεν είχα να φάω, ή αν ο σκύλος μου αρρώσταινε. Αλλά, τέλος πάντων, είμαι σε άβολη θέση.
Το βιβλίο με έκανε να θυμώσω τόσο πολύ, από τις πρώτες δύο σελίδες, που την πρώτη φορά που το έπιασα στα χέρια μου, το άφησα. Κανένας σεβασμός στον αναγνώστη. Στον πελάτη, αν θέλετε, γιατί το βιβλίο είναι ένα προϊόν.
Και εξηγώ: ο συγγραφέας πρέπει να μάθει ελληνικά. Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει στην Αμερική, δεν με αφορά η ζωή του, με αφορά μόνο το έργο του. Πάντως, να γράφει στα ελληνικά δεν ξέρει. (Ας γράφει στα αγγλικά, γιατί δεν το κάνει; ) Αφού, λοιπόν, έχει τέτοιο πρόβλημα το βιβλίο, η δουλειά του επιμελητή πρέπει να ήταν πολύ δύσκολη. Ναι, κανονικά έτσι θα έπρεπε. Μόνο που δεν ήταν. Γιατί, αν και γράφει ότι έχει περάσει από επιμέλεια, το αποκλείω σαν πιθανότητα. Και, τι να σας πω, όταν σε ένα βιβλίο πρέπει να διορθώνω από μέσα μου τα ότι και ό,τι, τα πού και που, τα πώς και πως, τα τελικά ν, να βάζω και κανένα κόμμα... ε, το αφήνω από την πρώτη σελίδα.
Τέλος πάντων, όμως, ήθελα να του δώσω μια ευκαιρία, και το ξανάπιασα. Και επιβεβαιώθηκα ότι δεν την άξιζε την ευκαιρία μου. Καμία προσπάθεια από τον συγγραφέα να σκεφτεί ότι παρουσιάζει μία δουλειά σε ανθρώπους που δεν τον γνωρίζουν, δεν είναι φίλοι του ή συγγενείς του και δεν έχουν καμία υποχρέωση απέναντί του. Από την κατάσταση των κειμένων κατάλαβα ότι δεν έχουν περαστεί ούτε ένα χέρι διορθώσεων, όπως γράφτηκαν έτσι τυπώθηκαν: λείπουν λέξεις, ξεκινάει να λέει κάτι και μέχρι να τελειώσει την πρόταση έχει ξεχάσει πώς άρχισαν. Κάτι τέτοιου. Άντε να βγάλει εσύ νοήματα στα έλληνα μετά.
Για τις ίδιες τις ιστορίες δεν θα μιλήσω πολύ. Θα πω μόνο ότι δεν συμφωνώ με την αντιμετώπιση της λογοτεχνίας σαν μέσο να βγάζουμε τα απωθημένα μας. Το δουλεύουμε το έργο τέχνης, αν θέλουμε να είναι έργο τέχνης και όχι το ημερολόγιό μας. Αν είναι το η��ερολόγιό μας, εγώ ξέρω ότι το κρατάμε στο συρτάρι, δεν το εκδίδουμε.
Το βιβλίο με έκανε να θυμώσω τόσο πολύ, από τις πρώτες δύο σελίδες, που την πρώτη φορά που το έπιασα στα χέρια μου, το άφησα. Κανένας σεβασμός στον αναγνώστη. Στον πελάτη, αν θέλετε, γιατί το βιβλίο είναι ένα προϊόν.
Και εξηγώ: ο συγγραφέας πρέπει να μάθει ελληνικά. Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει στην Αμερική, δεν με αφορά η ζωή του, με αφορά μόνο το έργο του. Πάντως, να γράφει στα ελληνικά δεν ξέρει. (Ας γράφει στα αγγλικά, γιατί δεν το κάνει; ) Αφού, λοιπόν, έχει τέτοιο πρόβλημα το βιβλίο, η δουλειά του επιμελητή πρέπει να ήταν πολύ δύσκολη. Ναι, κανονικά έτσι θα έπρεπε. Μόνο που δεν ήταν. Γιατί, αν και γράφει ότι έχει περάσει από επιμέλεια, το αποκλείω σαν πιθανότητα. Και, τι να σας πω, όταν σε ένα βιβλίο πρέπει να διορθώνω από μέσα μου τα ότι και ό,τι, τα πού και που, τα πώς και πως, τα τελικά ν, να βάζω και κανένα κόμμα... ε, το αφήνω από την πρώτη σελίδα.
Τέλος πάντων, όμως, ήθελα να του δώσω μια ευκαιρία, και το ξανάπιασα. Και επιβεβαιώθηκα ότι δεν την άξιζε την ευκαιρία μου. Καμία προσπάθεια από τον συγγραφέα να σκεφτεί ότι παρουσιάζει μία δουλειά σε ανθρώπους που δεν τον γνωρίζουν, δεν είναι φίλοι του ή συγγενείς του και δεν έχουν καμία υποχρέωση απέναντί του. Από την κατάσταση των κειμένων κατάλαβα ότι δεν έχουν περαστεί ούτε ένα χέρι διορθώσεων, όπως γράφτηκαν έτσι τυπώθηκαν: λείπουν λέξεις, ξεκινάει να λέει κάτι και μέχρι να τελειώσει την πρόταση έχει ξεχάσει πώς άρχισαν. Κάτι τέτοιου. Άντε να βγάλει εσύ νοήματα στα έλληνα μετά.
Για τις ίδιες τις ιστορίες δεν θα μιλήσω πολύ. Θα πω μόνο ότι δεν συμφωνώ με την αντιμετώπιση της λογοτεχνίας σαν μέσο να βγάζουμε τα απωθημένα μας. Το δουλεύουμε το έργο τέχνης, αν θέλουμε να είναι έργο τέχνης και όχι το ημερολόγιό μας. Αν είναι το η��ερολόγιό μας, εγώ ξέρω ότι το κρατάμε στο συρτάρι, δεν το εκδίδουμε.
October 16, 2018
Όσοι δεν γνωρίζουν, ο Μπελαούρης έχει γράψει μια ολόκληρη μυθολογία (ή μάλλον κοσμολογία) την οποία τροφοδοτεί συνεχώς με νέα βιβλία. Ο Ερεβώδης Λειμώνας ανήκει έμμεσα σε αυτή αλλά διαβάζεται σαν μεμονωμένες ιστορίες. Υπάρχει έρωτας, και σκοτάδι και κατάρα και τιμωρία και κοινωνική κατακραυγή, σπαρμένα όλα με μπόλικο χιούμορ και ένα συγγραφέα τόσο παραγωγικό που μοιάζει να κάνει έρωτα με τις σελίδες.
February 13, 2018
Ο Ερεβώδης Λειμώνας (με τον ομολογουμένως ιντριγκαδόρικο τίτλο) είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων όπου περιέχονται άλλοτε παράξενες και άλλοτε διδακτικές ιστορίες, περασμένες μέσα από την ιδιόμορφη γλώσσα του Γιώργου Μπελαούρη, ο οποίος δε διστάζει να θίξει λεπτά θέματα και να μπολιάσει το αλλόκοτο, με το συναίσθημα. Ήταν φορές που σφίχτηκα, που χαμογέλασα, και άλλες που προβληματίστηκα. Έχω διαβάσει πολλές συλλογές διηγημάτων αλλά μπορώ να πω ότι αυτή είναι πολύ διαφορετική από όσες έχω διαβάσει και σίγουρα με ταξίδεψε.
Read
December 9, 2019Έχω στην βιβλίοθήκη μου 2 βιβλία του Μπελαούρη. Έπιασα ετούτο εδώ, Κυριακή πρωί, με σκοπό να διαβάσω 1-2 ιστορίες. Με μεγάλη μου έκπληξη. λίγες ώρες αργότερα, συνειδητοποίησα ότι το έφτασα στο τέλος.
Κυλάνε πολύ εύκολα τα διηγήματα του Λειμώνα. Έχουν ρυθμό, νεύρο, ένταση - είναι από τις ιστορίες που απολαμβάνω να διαβάζω.
Υπάρχουν στοιχεία προς συζήτηση, σίγουρα: το πόσο και με ποιο τρόπο θα περνούν σε ένα ''λογοτεχνικό'' κείμενο οι απόψεις του συγγραφέα είναι ένα θέμα (παρ' όλο που συμφωνήσαμε σε όλα- και ειδικά στην συνέντευξη του μέταλ μουσικού), τα αφηγηματικά πλαίσια είναι ένα δεύτερο, η επιμέλεια είναι ένα - σημαντικό - τρίτο.
Πέρα από αυτά όμως, υπάρχουν και μπόλικα άλλα στοιχεία σε αυτές τις σελίδες, πάρα πολύ θετικά, που δύσκολα περνούν απαρατήρητα:
- η έλλειψη ''σοβαροφάνειας''
- ο ρυθμός
- η συγγραφή ιστοριών χωρίς ταμπού και λογικρισία
- η οργιαστική φαντασία
Όλα αυτά, καθώς και το γεγονός ότι το βιβλίο έφυγε μέσα σε λιγότερες από 24 ώρες, με αφήσαν ιδιαιτέρως ικανοποιημένο από τη συλλογή.
Κυλάνε πολύ εύκολα τα διηγήματα του Λειμώνα. Έχουν ρυθμό, νεύρο, ένταση - είναι από τις ιστορίες που απολαμβάνω να διαβάζω.
Υπάρχουν στοιχεία προς συζήτηση, σίγουρα: το πόσο και με ποιο τρόπο θα περνούν σε ένα ''λογοτεχνικό'' κείμενο οι απόψεις του συγγραφέα είναι ένα θέμα (παρ' όλο που συμφωνήσαμε σε όλα- και ειδικά στην συνέντευξη του μέταλ μουσικού), τα αφηγηματικά πλαίσια είναι ένα δεύτερο, η επιμέλεια είναι ένα - σημαντικό - τρίτο.
Πέρα από αυτά όμως, υπάρχουν και μπόλικα άλλα στοιχεία σε αυτές τις σελίδες, πάρα πολύ θετικά, που δύσκολα περνούν απαρατήρητα:
- η έλλειψη ''σοβαροφάνειας''
- ο ρυθμός
- η συγγραφή ιστοριών χωρίς ταμπού και λογικρισία
- η οργιαστική φαντασία
Όλα αυτά, καθώς και το γεγονός ότι το βιβλίο έφυγε μέσα σε λιγότερες από 24 ώρες, με αφήσαν ιδιαιτέρως ικανοποιημένο από τη συλλογή.
May 24, 2020
Αυτό το βιβλίο δεν είναι για όλους. Είναι για λίγους. Για τους εκλεκτούς. Για τους ρομαντικούς του αιώνα μας. Για εκείνους που πιστεύουν στον έρωτα. Για αυτούς που πεθαίνουν με το χαμόγελο του τρελού στα χείλη. Κάθε διήγημα είναι υπέροχο. Κάθε διήγημα δημιουργεί εικόνες. Και δεν είναι απλές εικόνες, μα πίνακες ζωγραφικής. Σε κάθε διήγημα ήθελα κι άλλο. Κάθε ιστορία ήθελα να συνεχιστεί. Και αυτό είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει ένας συγγραφέας σε μία συλλογή διηγημάτων. Είμαι μεγάλος οπαδός του Μπελαούρη πλέον. Διάβασα αυτό το βιβλίο δύο φορές από την στιγμή που βγήκε, γιατί ήθελα να καταλάβω τον συγγραφέα και όσα ήθελε να πει. Δεν λέω ότι τα κατάλαβα όλα, μα μετά την Lenore Corpse (το άλλο αριστούργημά του που διάβασα) καταλαβαίνω αρκετά από αυτά που έχει στο μυαλό του. Και τα λάτρεψα. Για αρκετές ιστορίες θέλω να τον ρωτήσω αν γράψει τη συνέχεια. Ή έστω ένα εναλλακτικό τέλος. Για τους λίγους. Τους ρομαντικούς. Τους "καταραμένους".
Ο μόνος λόγος που αυτό το βιβλίο δεν παίρνει το απόλυτο, είναι το γεγονός πως η Lenore μου εκαψε το μυαλό (ναι, τόσο καλό) …
Οπότε
9/10
Ο μόνος λόγος που αυτό το βιβλίο δεν παίρνει το απόλυτο, είναι το γεγονός πως η Lenore μου εκαψε το μυαλό (ναι, τόσο καλό) …
Οπότε
9/10
February 9, 2020
Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα την κριτική στο συγκεκριμένο βιβλίο. Θα ξεκινήσω περιγράφοντας τον συγγραφέα που βίωσα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και από τα διηγήματα που περιέχονται. Πρόκειται για μια διάνοια των ημερών μας. Είναι ένας καλλιτέχνης από αυτούς που ξεφυτρώνουν μια φορά στα 100 χρόνια και βάλε. Είναι ποιητικός, ευαίσθητος, φρικώδης, αυτοσαρκαστικός, απρόβλεπτος, σαδιστικός, αηδιαστικός, εξωφρενικός, απεικονίστικός και και και... Και πολλά ακόμα. Επανέρχομαι τονίζοντας ότι είναι ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ. Στα κείμενά του ζωντανεύουν ο Μπωντλαίρ, ο Πόε, ο Λόρδος Βύρωνας, ο Όσκαρ Γουάιλντ και πολλοί άλλοι. Είναι ένας άνθρωπος από το παρελθόν που γράφει πράγματα τα οποία είναι χρόνια μπροστά από την εποχή του. Έχοντας διαβάσει ήδη τα δύο Lenore Corpse (να τα διαβάζετε, τα σπάνε), ξεκίνησα τη συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων του. Με αποτελείωσε. Γνώριζα τη γραφή του. Χαχαχα, έτσι νόμιζα δηλαδή. Το βιβλίο πραγματικά με απογείωσε και δεν μπορούσα να το αφήσω από το χέρι. Κάθε διήγημα και ένα διαμάντι. Κάθε διήγημα και ένας ορισμός του τι εστί λογοτεχνία. Λογοτεχνία που υπάρχει μέσα στην καρδιά και στην ψυχή από ένας άνθρωπο ο οποίος δεν ξέρει να γράφει «σωστά», υπό την έννοια κανόνων, στίξης, σύνταξης, γραμματικής, ορθογραφίας. Αλλά όλα αυτά πρέπει να παραβλεφθούν μπροστά στη μαγεία των κειμένων του. Αυτό που λένε στον αναγνώστη. Κλείνοντας το βιβλίο χαμογελούσα. Θα ξαναδιαβάσω τα υπόλοιπα βιβλία του που έχω και θα αγοράσω όσα δεν έχω. Ο Γιώργος Μπελαούρης έχει δημιουργήσει κάτι το καταπληκτικό. Το δικό του είδος λογοτεχνίας, τη μπελαούρια λογοτεχνία. Ανήκει στο Φανταστικό και συνάμα δεν ανήκει. Η πρόζα του τσακίζει κόκκαλα και δεν χαρίζεται ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Σε πολλά από τα διηγήματα μπορεί κάποιος να γνωρίσει όψεις του συγγραφέα. Πρόκειται για ένα ακατέργαστο ταλέντο, ένας νεαρός άνθρωπος, μόλις 30 που γράφει σαν να έχει ζήσει δέκα ζωές. Κάθε διήγημα είναι μοναδικό και κερδίζει τον αναγνώστη, γιατί προκαλεί γνήσια συναισθήματα είτε χαράς είτε μαυρίλας είτε τρόμου είτε αηδίας. Κάθε ένα από αυτά αποκτά τη δική του ζωή στα μάτια του αναγνώστη. Στα δικά μου μάτια δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κάποιο, να πω ότι αυτό είναι το καλύτερο. Με το πιστόλι στον κρόταφο ίσως να επέλεγα το «Ισίδωρος και Αναξίμανδρος».
Χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς στην πατρίδα μας. Ο άνθρωπος είναι παγκόσμιας κλάσης και πολύ φοβάμαι ότι όπως όλοι οι μεγάλοι, θα αργήσει να αναγνωριστεί.
Για μένα, αγαπητέ αναγνώστη, ο «Ερεβώδης Λειμώνας» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία διηγημάτων που διάβασα τελευταία και σίγουρα κάποια από αυτά θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό, αν καταφέρει να περάσει κάποιες Συμπληγάδες.
Και αυτές οι Συμπληγάδες ονομάζονται Επιμέλεια Κειμένου. Με κεφαλαία. Απλά δεν υπάρχει. Θέλεις ορθογραφικά λάθη; Πάρε. Θες ασύντακτες προτάσεις; Μέσα. Γουστάρεις άλλα αντί άλλων στα σημεία στίξης και στους βασικούς κανόνες του γραπτού λόγου; Έχει. Δώσε λέμε ένα μαστίγιο να δείρουμε τον επιμελητή ή τον συγγραφέα. Ή μια ξύλινη κουτάλα.
Αυτά όμως τα αρνητικά είναι που κάνουν τον «Ερεβώδη Λειμώνα» τόσο καθηλωτικό. Σκεφτείτε, αν πραγματικά είναι τόσο καλό βιβλίο με τα παραπάνω αρνητικά σημεία, πόσο πιο καλό θα ήταν αν ήταν καλογραμμένο.
Δεν νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο.
Στην προσωπική μου δεκαεφταβάθμια (και αυστηρή) βαθμολογία λαμβάνει 9/11 όσον αφορά πόσο μου άρεσε προσωπικά (οι 2 βαθμοί μείον αφορούν τα αρνητικά του βιβλίου), 2/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη/αναγνώστρια καθώς και η γενική λογοτεχνική του αξία και 2/3 η σχέση τιμής και ποιότητας. Και πάλι τα μείον είναι λόγω των αρνητικών που έθεσα πιο πάνω. Πρόκειται για ένα 13/17, μία από τις καλύτερες βαθμολογίες που έχω βάλει. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω.
ΥΓ: Μια μέρα θα μιλάμε για τον Μπελαούρη, θυμηθήτε το. Θα τον δούμε στην τηλεόραση, στις ειδήσεις, στα ΜΜΕ.
ΥΓ2: Είναι καλλιτέχνης. Και μεγάλων επιφανειών.
ΥΓ3: Έχει και τσόντα! +1
Χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς στην πατρίδα μας. Ο άνθρωπος είναι παγκόσμιας κλάσης και πολύ φοβάμαι ότι όπως όλοι οι μεγάλοι, θα αργήσει να αναγνωριστεί.
Για μένα, αγαπητέ αναγνώστη, ο «Ερεβώδης Λειμώνας» είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία διηγημάτων που διάβασα τελευταία και σίγουρα κάποια από αυτά θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό, αν καταφέρει να περάσει κάποιες Συμπληγάδες.
Και αυτές οι Συμπληγάδες ονομάζονται Επιμέλεια Κειμένου. Με κεφαλαία. Απλά δεν υπάρχει. Θέλεις ορθογραφικά λάθη; Πάρε. Θες ασύντακτες προτάσεις; Μέσα. Γουστάρεις άλλα αντί άλλων στα σημεία στίξης και στους βασικούς κανόνες του γραπτού λόγου; Έχει. Δώσε λέμε ένα μαστίγιο να δείρουμε τον επιμελητή ή τον συγγραφέα. Ή μια ξύλινη κουτάλα.
Αυτά όμως τα αρνητικά είναι που κάνουν τον «Ερεβώδη Λειμώνα» τόσο καθηλωτικό. Σκεφτείτε, αν πραγματικά είναι τόσο καλό βιβλίο με τα παραπάνω αρνητικά σημεία, πόσο πιο καλό θα ήταν αν ήταν καλογραμμένο.
Δεν νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο.
Στην προσωπική μου δεκαεφταβάθμια (και αυστηρή) βαθμολογία λαμβάνει 9/11 όσον αφορά πόσο μου άρεσε προσωπικά (οι 2 βαθμοί μείον αφορούν τα αρνητικά του βιβλίου), 2/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη/αναγνώστρια καθώς και η γενική λογοτεχνική του αξία και 2/3 η σχέση τιμής και ποιότητας. Και πάλι τα μείον είναι λόγω των αρνητικών που έθεσα πιο πάνω. Πρόκειται για ένα 13/17, μία από τις καλύτερες βαθμολογίες που έχω βάλει. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω.
ΥΓ: Μια μέρα θα μιλάμε για τον Μπελαούρη, θυμηθήτε το. Θα τον δούμε στην τηλεόραση, στις ειδήσεις, στα ΜΜΕ.
ΥΓ2: Είναι καλλιτέχνης. Και μεγάλων επιφανειών.
ΥΓ3: Έχει και τσόντα! +1
October 12, 2023
3,5/5 και μισό υπέρ της προσπάθειας.
Έφτασα σε αυτό το βιβλίο του Γιώργου, ακολουθώντας αντίθετη πορεία. Ήρθα εδώ από τις πιο πρόσφατες ιστορίες της Μπαφομέτας και τη στήλη που διατηρεί στα Epifany κόμικς. Προφανώς, τόσα χρόνια πριν η πένα του δεν ήταν τόσο αναπτυγμένη όσο είναι σήμερα, αλλά και πάλι δεν μπορείς να μην εντοπίσεις το ταλέντο του συγγραφέα και τη δημιουργικότητα. Στο βιβλίο παρουσιάζεται ένα μίγμα τρόμου, κοινωνικού στοχασμού, φιλοσοφικής διάθεσης και μαύρ��υ χιούμορ, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου άνισο. Ευχαριστήθηκα τις σπλατεριές όσο και τα πιο ευαίσθητα κείμενα. Σίγουρα αν βάλεις τον Ερεβώδη λειμώνα δίπλα στις άλλες δουλειές του Γιώργου, υπάρχει ένα χάσμα, αλλά ήταν και αυτό ένα πείραμα που έπρεπε να γίνει. Αν ποτέ βρείτε το βιβλίο, τσακώστε το. Δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.
Έφτασα σε αυτό το βιβλίο του Γιώργου, ακολουθώντας αντίθετη πορεία. Ήρθα εδώ από τις πιο πρόσφατες ιστορίες της Μπαφομέτας και τη στήλη που διατηρεί στα Epifany κόμικς. Προφανώς, τόσα χρόνια πριν η πένα του δεν ήταν τόσο αναπτυγμένη όσο είναι σήμερα, αλλά και πάλι δεν μπορείς να μην εντοπίσεις το ταλέντο του συγγραφέα και τη δημιουργικότητα. Στο βιβλίο παρουσιάζεται ένα μίγμα τρόμου, κοινωνικού στοχασμού, φιλοσοφικής διάθεσης και μαύρ��υ χιούμορ, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου άνισο. Ευχαριστήθηκα τις σπλατεριές όσο και τα πιο ευαίσθητα κείμενα. Σίγουρα αν βάλεις τον Ερεβώδη λειμώνα δίπλα στις άλλες δουλειές του Γιώργου, υπάρχει ένα χάσμα, αλλά ήταν και αυτό ένα πείραμα που έπρεπε να γίνει. Αν ποτέ βρείτε το βιβλίο, τσακώστε το. Δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.
December 7, 2023
**Στο δεύτερο κείμενο (γουρουνόφατσα) έχει ένα μικρό απόσπασμα με Spoiler**
🐖Δεύτερη επαφή με τον εν λόγω συγγραφέα, κύριο Γεώργιο Μπελαούρη. Συγκεκριμένα η επόμενη μετά το Adyta στο οποίο και έκανα μια μικρή (θετική) κριτική. Τι να πρωτοπώ για αυτό το βιβλίο; Η τελειότητα στο μεγαλείο της. Όταν γράφει αθυρόστομα και creepy, μπορώ να τον βάλω δίπλα από τον Barker. Όταν γίνεται τρυφερός και παίζει με την ψυχολογία σου, τον βλέπω σαν γιο της Δημουλίδου. Γιώργο μη με βρίσεις αλλά είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας και τη θεωρώ τη καλύτερη στην Ελλάδα. Τα βιβλία της με ταξιδεύουν και οι μόνοι που με έχουν κάνει να νιώσω έτσι διαβάζοντας ένα κείμενο είναι αυτή, εσύ, Ζωή Χρυσάνθου, Θεώνη Μπριλή. Και στις θεματολογίες σας διαφέρετε ταμάλα. Δεν περίμενα να νιώσω έτσι διαβάζοντας συγγραφέα τέτοιας θεματολογίας. Και πόσο μάλλον όταν είναι και Έλληνας όπου η θεματολογία αυτή δεν επικρατεί στη χώρα μας τόσο, όσο στο εξωτερικό. Το διήγημα με τον άστεγο και το κοτσύφι ήταν η επιτομή της υπεροχής της μελανοκαρδίας. Χτυπάει πολύ συναισθηματικά και μπορώ να πω ότι ήταν και λίγο ρεαλιστικό. Θα μπορούσε να γίνει και τραγούδι του 12ου Πίθηκου. Όλα τα διηγήματα ήταν υπέροχα και άκρως αξιόλογα, αλλά αυτό ήταν για εμένα το καλύτερο. Του βάζω λοιπόν του βιβλίου σου ένα ωραίο 10/10 και ανυπομονώ να δω στο μέλλον αν θα του πάρει κάποιο τον τίτλο του καλύτερου Μπελαουροβιβλίου που έχω διαβάσει. Τέλος, ευχαριστώ θερμά για την υπέροχη υπογραφή / αφιέρωση στο AthensCon στην οποία δεν χρειάστηκε καν να πω όνομα γιατί με αναγνώρισες χωρίς να έχουμε ξανασυναντηθεί από κοντά. Αυτό μου έφτιαξε τη μέρα, πρώτον επειδή είναι τιμή να με αναγνωρίζουν τέτοιοι δημιουργοί, δεύτερον επειδή ίσως να σημαίνει ότι έχω γίνει famous στο χώρο των βιβλιόφιλων.🐖
🐷"Ή πάλι το εύθραυστο πουλάκι να είναι οι καρδιές μας, όταν δίνονται σε ξένα χέρια και αφηνόμαστε δίχως να ξέρουμε αν βρήκαμε τον Τρελό μας ή έναν περαστικό που απλά περιεργάστηκε από που ήρθε ο γδούπος στο χιόνι και αφού πασπάτεψε ελπίδα γι' αυτό και έφυγε. Δεν ξέρω. Μπορεί να μην είναι τίποτα από τα δύο, αλλά κάπου υπάρχει μια αλληγορία εδώ, μα ο μόνος που θα μπορούσε να μας πει, ο σοφότερος μας εφόσον ήταν ο αγαθότερος, δεν μιλά πια.
Δυστηχώς τον βρήκαν την επόμενη μέρα παγωμένο και νεκρό με ένα κοτσυφάκι στα χέρια του. Μα τουλάχιστον χαμογελούσε και δύο διαμαντένια δάκρυα είχαν κρεμαστεί στην άκρη των σφαλιστών του βλεφάρων σαν στολίδια..."🐷
🐖Δεύτερη επαφή με τον εν λόγω συγγραφέα, κύριο Γεώργιο Μπελαούρη. Συγκεκριμένα η επόμενη μετά το Adyta στο οποίο και έκανα μια μικρή (θετική) κριτική. Τι να πρωτοπώ για αυτό το βιβλίο; Η τελειότητα στο μεγαλείο της. Όταν γράφει αθυρόστομα και creepy, μπορώ να τον βάλω δίπλα από τον Barker. Όταν γίνεται τρυφερός και παίζει με την ψυχολογία σου, τον βλέπω σαν γιο της Δημουλίδου. Γιώργο μη με βρίσεις αλλά είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας και τη θεωρώ τη καλύτερη στην Ελλάδα. Τα βιβλία της με ταξιδεύουν και οι μόνοι που με έχουν κάνει να νιώσω έτσι διαβάζοντας ένα κείμενο είναι αυτή, εσύ, Ζωή Χρυσάνθου, Θεώνη Μπριλή. Και στις θεματολογίες σας διαφέρετε ταμάλα. Δεν περίμενα να νιώσω έτσι διαβάζοντας συγγραφέα τέτοιας θεματολογίας. Και πόσο μάλλον όταν είναι και Έλληνας όπου η θεματολογία αυτή δεν επικρατεί στη χώρα μας τόσο, όσο στο εξωτερικό. Το διήγημα με τον άστεγο και το κοτσύφι ήταν η επιτομή της υπεροχής της μελανοκαρδίας. Χτυπάει πολύ συναισθηματικά και μπορώ να πω ότι ήταν και λίγο ρεαλιστικό. Θα μπορούσε να γίνει και τραγούδι του 12ου Πίθηκου. Όλα τα διηγήματα ήταν υπέροχα και άκρως αξιόλογα, αλλά αυτό ήταν για εμένα το καλύτερο. Του βάζω λοιπόν του βιβλίου σου ένα ωραίο 10/10 και ανυπομονώ να δω στο μέλλον αν θα του πάρει κάποιο τον τίτλο του καλύτερου Μπελαουροβιβλίου που έχω διαβάσει. Τέλος, ευχαριστώ θερμά για την υπέροχη υπογραφή / αφιέρωση στο AthensCon στην οποία δεν χρειάστηκε καν να πω όνομα γιατί με αναγνώρισες χωρίς να έχουμε ξανασυναντηθεί από κοντά. Αυτό μου έφτιαξε τη μέρα, πρώτον επειδή είναι τιμή να με αναγνωρίζουν τέτοιοι δημιουργοί, δεύτερον επειδή ίσως να σημαίνει ότι έχω γίνει famous στο χώρο των βιβλιόφιλων.🐖
🐷"Ή πάλι το εύθραυστο πουλάκι να είναι οι καρδιές μας, όταν δίνονται σε ξένα χέρια και αφηνόμαστε δίχως να ξέρουμε αν βρήκαμε τον Τρελό μας ή έναν περαστικό που απλά περιεργάστηκε από που ήρθε ο γδούπος στο χιόνι και αφού πασπάτεψε ελπίδα γι' αυτό και έφυγε. Δεν ξέρω. Μπορεί να μην είναι τίποτα από τα δύο, αλλά κάπου υπάρχει μια αλληγορία εδώ, μα ο μόνος που θα μπορούσε να μας πει, ο σοφότερος μας εφόσον ήταν ο αγαθότερος, δεν μιλά πια.
Δυστηχώς τον βρήκαν την επόμενη μέρα παγωμένο και νεκρό με ένα κοτσυφάκι στα χέρια του. Μα τουλάχιστον χαμογελούσε και δύο διαμαντένια δάκρυα είχαν κρεμαστεί στην άκρη των σφαλιστών του βλεφάρων σαν στολίδια..."🐷
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 29, 2024
Το συγκεκριμένο το τελείωσα μέσα σε 3 μέρες , δεν έχασα καθόλου το ενδιαφέρον μου,γενικά πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα. Οι ιστορίες ήταν όλες πολύ ωραίες αλλά συγκεκριμένα αυτές που μου έκαναν εντύπωση ήταν οι εξής: Δόξα , Συνέντευξη ενός μέταλ μουσικού του έτους 2047, καφέ βολταιρ,το μωρό της Λυδίας λιμον, Ισίδωρος και Αναξίμανδρος, Ο μεσιέ και η τελειότητα , τέττιξ , Ο μελωδός του Ζοφου, γλύκα χαρούμενα Χριστούγεννα. Τέλος λάτρεψα το Ανδρείκελο, φοβερή ιστορία , ανατριχιλα φουλ. Οι ιστορίες του βιβλίου περιέχουν τα πάντα, έντονο συναίσθημα, τρόμο , έρωτα και νόημα . Πολύ καλό από εμένα ελπίζω στο μέλλον να κυκλοφορήσει κάτι αντίστοιχο!!!
Displaying 1 - 11 of 11 reviews