ทำลาย, เธอกล่าว

by วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา (Editor), วรรษชล ศิริจันทนันท์, สิรินารถ อินทะพันธ์

เมื่อพวกเธอรวมตัวกัน, พวกเธอเล่า


นี่คือรวมเรื่องสั้นชุดหนึ่งที่เขียนโดยนักเขียนหญิง เพื่อเฉลิมฉลองความเป็นหญิง แม้ด้านกลับกันคือการกีดกันผู้หญิงแต่ผู้หญิงเหล่านี้ก็มารวมกัน (ภายใต้บรรรณธิการเพศชาย -น่าละอายเป็นสองเท่า) ไม่ใช่เพราะพวกเธอเป็นผู้หญิงแต่เพราะพวกเธอเขียน

พวกเธอเขียนไม่เหมือนกันแต่พวกเธอเขียนด้วยพลังที่คล้ายคลึงกัน ภาษาที่คล้ายคลึงกัน อารมณ์ซึ่งคล้ายคลึงกัน พวกเธอไม่เหมือนกันเองแต่พวกเธอเหมือนกันมากกว่าเหมือนพวกเขาหรือพวกมัน ... เมื่อพวกเธอรวมกัน, พวกเธอเล่า

ถ้าการเขียนของพวกผู้ชาย พวกเขา หรือพวกมันมีไว้เพื่อสร้างอะไรสักอย่าง บางทีการเขียนของพวกเธอก็มีไว้ทำลาย

ในรวมเรื่องสั้นเล่มนี้คุณจะได้พบผู้หญิงคนที่ฆ่าผัว คนที่ติดทีวี โสเภณีผุงพังไปด้วยโรค คนที่จะไปสัก ไปงานศพ หรือไปปฏิวัติ หญิงสาวคนเรียนที่จะรู้รัก เรียนรู้ที่จะไม่รัก ไม่สนใจในความรักในการมีชีวิต หรือในการที่จะตาย

Genres: Short Stories

128 pages, Paperback

Published July 1, 2017

Reviews

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 2 out of 5]

คะแนนส่วนใหญ่ของเล่มนี้มาจากหน้าปกและภาพประกอบ
เนื้อหาภายในค่อนข้างสามัญ ความสัมพันธ์! ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของความสัมพันธ์
ตัวละครบางตัวเป็นเพียงภาพเบลอเบลอ ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม แต่มากด้วยความรู้สึก
บางเรื่องเล่าก็มีรายละเอียดที่น่าสนใจ มีฉากและบรรยากาศที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
ส่วนบางเรื่องก็...แค่...เรียงประโยคไปเท่านั้นเอง
ในฐานะคนอ่านอย่างเรา เล่มนี้ก็โอเคดี แต่ไม่ถึงกับว่าจะอยากเก็บไว้อ่านอีกรอบ
เราไม่อยากเขียนรีวิวแบบอวย ๆ ก็ขอบอกความรู้สึกตรงตรงดีกว่า
เราว่าเรื่่องของมะหน่อยนั้นดี และเรื่องของอีกสองสามคนก็ดี
แต่ก็นั่นแหละ ถ้าอ่านเอาเพลิน ก็ใช้ได้
แต่ถ้าจะอ่านให้มันถึงใจแบบจดจำไปได้ตลอดก็ยังไม่ใช่เล่มนี้

ขอโทษจริง ๆ นะที่ต้องเขียนแบบนี้ เพราะว่าเราถูกใจพวกเรื่องสั้นรุ่นเก่า ๆ ที่มีรายละเอียดแจ่มชัดมากกว่า
ก็เป็นรสนิยมของแต่ละคนล่ะเนอะ

ป.ล. คำนำของ บก. ไม่มี หรือไม่ก็ไว้ท้ายเล่มอาจจะดีกว่า.

:)

เราเอง

[Kanin Nitiwong · Rating 3 out of 5]

ชอบตอน พระจันทร์เคลื่อน ของสิรินารถ อินทะพันธ์

[Runz Sama · Rating 3 out of 5]

'Destroy, She Said:ทำลาย, เธอกล่าว'
|
เป็นเล่มที่แค่คำนำ ก็บอกถึงความเป็นไปของ 11เรื่องสั้น(โคตร) 10 นักเขียน ในเล่มได้ดี...(?) 5555555

จุดร่วมของทุกเรื่องคือบริบทในการทำลาย ของ ญ ทั้งแบบทางตรง ทางอ้อม อ้อมนิด อ้อมโลก อ้อมปลง อ้อมไปไหนว่ะ ...เป็นต้น

เล่มนี้มี 2 นักเขียนที่เราติดตามอยู่คือ คุณวิหวา กับ ปอ ซึ่งคุณวิหวา นี่ก็ไม่ทำให้ผิดหวังเป็นเรื่องที่ดูมีอะไร(ชอบความลึกลับ ตำนาน มาแทรก)และคงความดาร์กแบบ..'จริง'อยู่

ส่วนปอ ก็เสมอตัวงานไม่หนีจากเดิมเท่าไร และเพราะเพิ่งอ่าน sunset จบเลยคิดว่าพล็อตก็จะโทนๆนี้

แต่ที่เซอร์ไพส์คือคุณพิมพ์สิริ ในเรื่อง'สัจนิยมมหัศจรรย์' กับเรื่องสุดท้ายในเล่มนี้ บอกตรงๆว่าอ่านไปแบบงงๆ กับชื่อและสถานที่ที่ไม่คุ้นแต่เพราะแก่นเรื่องหลักที่ยกมา และประโยคสุดท้ายของเรื่อง ทำให้ต้องเสิร์ทชื่อคนและสถานที่ในเรื่อง พอเอามาขมวดกับสถานการณ์บ้านเมืองปัจจุบันก็แบบ.. เออ ชอบ!

ปล. ข้อติของเล่มนี้คือกระดาษและการตัดคำ ก จากคำว่า กลุ่ม อยู่คนละบรรทัดซะงั้น

[Nakwan sriaru · Rating 3 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 11 เรื่อง แต่เรื่องแรกไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน และทำหน้าที่คล้ายกับการสร้างกรอบความคิดของการทำลาย, เธอทำลายตัวเอง

ส่วนทั้ง 10 เรื่องที่เหลือ ต่างคนต่างเลือกทำลายอะไรสักอย่าง ก็แปลก ปกติเรามักเชิดชูว่าเพศแม่เป็นเพศแห่งการสร้างนี่นา..

วรรษชลเล่าเรื่องเศร้าบางๆ สวยๆ สิรินารถก็ย้ำถึงความสัมพันธ์อันเปราะบาง สิ่งที่สองคนนี้ทำลายลงไปคงเป็นความกร้าวแกร่งของเพศชาย เพราะสิ่งที่ฉายออกมาคือมนุษย์เปราะๆ แบบที่เราเป็นนั่นแหละแต่มักจะตะขิดตะขวงใจหากรับรู้ตัวตนส่วนนั้น

เพนิญโหดร้ายขึ้นมาอีกเลเวล เธอเล่าเรื่องความโสมมของแนวคิดคูลๆ อันโสมมพอๆ กันไม่ว่าจะเพศไหน เรื่องนี้ไม่ห่วงสวย พวกเขาคุยกันอร่อย ก่อนจะกลับมาคุยกันอย่างสวยๆ อีกครั้งจากเสียงเล่าของศรีนิติที่วาดภาพผู้หญิงชีวิตแหว่งและหนุ่มใหญ่นักการเงิน

ฉัตรรวีขยี้เราให้ช้ำด้วยเรื่องคลิเช่ที่อ่านกี่ครั้งก็ทำให้รู้สึกอยู่นั่น ส่วนปอมาเปลือยใจให้เราอินตามไปด้วยยามหวนนึกถึงประสบการณ์รักไม่สมหวังสมัยชีวิตนักศึกษา ปอยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะสักดีหรือไม่ แม้ประโยคนั้นจะเป็นสัจจะเพียงไร บางทีการไม่จารึกประโยคใดๆ เลยก็อาจจะปลอดภัยที่สุด

จิราภรณ์พาเราออกไปเปลี่ยนสูดอากาศต่างจังหวัดบ้าง เมื่อเราเป็นคนนอก เราจะมีอภิสิทธิ์บางอย่าง และการเป็นคนนอกนั่นแหละ ที่อาจเป็นผู้ทำลายสมดุลสิ่งที่อยู่มาก่อน ภวิลเล่าเรื่องสนุกดี ภาษาของเธอเต้นสวิงลิงโลดเหมือนคนยุคเก่า แต่เมาคลื่นความถี่และสัญญาณไวไฟเช่นคนยุคปัจจุบัน ความเมานั้นสืบต่อถึงตวงพร ที่เล่าเรื่องเหมือนหนังฟิล์มนัวร์ตัวละครหน้าคล้ายกันหมด แถมยังหยิกหยอกกับชีวิตจริงของวิวัฒน์ (บรรณาธิการ) จะว่าเป็นเรื่องสั้นบูชาครูก็พอได้ ก่อนทุกอย่าง (ฝัน หวัง อุดมการณ์ อนาคต) จะถูกทำลายลงราบคาบด้วยการปฏิวัติของพิมพ์สิริ

แน่นอน พวกเราล้วนต่างทำลายตัวเอง..ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ป.ล. แต่ยอดฉัตร ทำ ‘ลาย’

[Natt Cham · Rating 3 out of 5]

11 เรื่องสั้นเธอเล่า
แทบทุกเรื่องล้วนแต่พรรณาออกมาจากมุมมองของหญิงสาว หญิงสาวในแต่ละเรื่อง ล้วนแต่เวียนอยู่ในตัวของตน วนอยู่แต่ในความทรงจำ อารมณ์ และเรื่องที่ไม่ไกลตัวนัก (แทบจะไม่พ้น ชายหนุ่ม เตียง และห้องนอน)

เว้นแต่เรื่องสุดท้าย "สัจจนิยมมหัศจรรย์" ที่พาออกไปไกล และการเล่าเรื่องจากมุมมองอื่นที่ไม่ใช่ผู้เดินเรื่อง

ระดับแรงทำลาย จึงมีขอบเขตไม่ไกลมากนัก แต่โดยรวมก็อ่านได้เพริศเพลินดี

[Seamonkey · Rating 3 out of 5]

หลังจากอ่านจบแล้ว หนังสือเล่มนี้จะทำลายตัวเองภายใน 3 นาที

ประโยคนี้ผุดขึ้นมาหลังจากอ่านจบ

ทำลาย, เธอกล่าว
พวกเธอทำลายอะไรวะ, ทำลายตัวเองงั้นเหรอ

ชอบของเพณิญ แต่อ่านแล้วก็คุ้นๆ ก่อนนึกออกว่าเคยอ่านมาแล้วจากในทะเลมีสะอื้นเล็กน้อยฯ

ชอบของป่าน หลังจากที่รู้สึกว่าอะไรวะจากคุณคือดวงจันทร์ฯ ถ้าเล่มนั้นเขียนได้อย่างนี้ก็คงดีไม่น้อย

ของปอ หลังจากแอบสแตคบาร์แล้ว ก็เฉยๆ เรื่อยมา

สัญญาณต่างดาวอ่านแล้วก็คิดว่า อะไรวะเนี่ย

แต่ ผ่าน ทำให้รู้สึกว่า เชี่ยอะไรวะเนี่ยยิ่งกว่า

พระจันทร์เคลื่อนกับอะไรอุราเป็นส่วนที่ดีที่สุดแล้วของหนังสือเล่มนี้

[Natchanun Chavanut · Rating 4 out of 5]

ชอบมาก!

[Earn · Rating 3 out of 5]

เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอและคิดถึงคุณไม่เลิกรา

[Mary Zhang · Rating 4 out of 5]

[รีวิวหนังสือ(ยาวมาก): ทำลาย, เธอกล่าว]

เพิ่งอ่านจบสดๆร้อนๆ หนังสือเล่มนี้เ���็นการรวมเรื่องสั้นของนักเขียนผู้หญิง ถ่ายทอดเกี่ยวกับอารมณ์ ความรู้สึก ความสัมพันธ์ระหว่างคนรัก ครอบครัว ความซับซ้อนในความสัมพันธ์ การเมินเฉย การไขว่คว้า การฆ่าตัวตาย การเมือง การปฏิวัติเบาๆ ในท้ายเรื่อง เรารู้สึกว่านักเขียนหญิง 11 คนนี้มีสำนวนและลักษณะการเขียนที่คล้ายกัน ถ้าแบ่งเป็น 11 เรื่องแต่ไม่มีชื่อนักเขียนกำกับอาจเข้าใจได้ว่าแต่งโดยนักเขียนคนเดียวกัน แต่เอ๊ะ นักเขียนหญิง 11 คน แต่บรรณาธิการเป็นผู้ชายนาจา ทำไมบรรณาธิการไม่เป็นผู้หญิงด้วยล่ะ นี่ไม่ได้ต้องการ discriminate นะ แต่แค่อยากรู้เฉยๆ

สำหรับเนื้อเรื่อง เราชอบเรื่องพระจันทร์เคลื่อนของสิรินารถ อินทะพันธ์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์อันซับซ้อน สิรินารถใช้วิธีการเขียนที่เหมือนกับเรากำลังเล่าเรื่องให้เพื่อนฟังอยู่ ภาษาเรียบง่าย แต่กินใจ เป็นการพร่ำพรรณนาถึงชายคนรัก บรรยายความเหงาโดยใช้พระจันทร์เป็นตัวแทน สิรินารถทำได้ดีในการบรรยายความคับอกข้องใจในการจากไปของคนรัก การบรรยายฉากสวาทที่ใช้คำธรรมดาๆ แต่ทำให้เรานึกภาพตามและขนลุกได้ ความอึดอัดของตัวละครสองตัวที่เราอ่านแล้วรู้สึกอึดอัดตามและไม่น่าเชื่อว่าเราจะเสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้ สิรินารถไม่ได้เขียนเลยว่าความสัมพันธ์ของตัวละครนี้เรียกว่าอะไร แต่ทำให้ผู้อ่านรับรู้และเข้าใจความคับข้อง ความไม่ชัดเจน และความคิดถึงที่พรั่งพรูทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างระหว่างสองตัวละครนี้จะเป็นไปไม่ได้

เราชอบพารากราฟนี้ที่สุด "คุณบอกเซ็กส์ของเรา มันสมบูรณ์ หวานฉ่ำ เร่าร้อนและรุนแรง ความกระหายไม่เคยพร่องไปจากร่างกาย ความโหยหาไม่เคยมอดไปจากจิตใจ เรารักเซ็กส์ของเรา แต่เราไม่ได้รักกัน อย่างน้อยก็ไม่ใช่คุณที่รักฉัน..." อ่านพารากราฟนี้จบแล้วนึกครึ้มอยู่ในใจ คิดว่าบางทีการที่เรายอมเป็นอะไรก็ได้ให้กับคนที่เรารักหรือรู้สึกดีด้วยมันจะคุ้มกันไหมกับการที่เราต้องถูกบั่นทอนอยู่ทุกวัน คือรู้สึกดีมากนะ อยากอยู่ด้วย แต่ในความรู้สึกดีนั้นก็กำลังทำร้ายเราอยู่อย่างไม่ปราณี รู้ตัวอีกทีก็ลุกขึ้นไม่ไหวแล้ว

"ฉันทิ้งตัวลงนอนกับพื้นเย็น ๆ มีเพียงความมืดโอบกอดเอาไว้ เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอและคิดถึงคุณไม่เลิกรา" ประโยคท้ายเรื่องนี้เราอ่านแล้วรู้สึกเศร้าเหลือเกิน เป็นประโยคที่ไม่มีคำว่า "เหงา" แต่รู้สึกได้ถึงความเหงาแทบขาดใจของตัวละคร

ต่อมามีอีกเรื่องที่ไม่พูดถึงไม่ได้ คือเรื่องการแปลเทียบเสียงจากภาษาสเปนเป็นภาษาไทย ในเรื่องสัจนิยมมหัศจรรย์โดยพิมพ์สิริ เพชรน้ำรอบ เราชอบเทคนิคการเล่าเรื่องของพิมพ์สิริที่เป็นแพทเทิร์นเดียวกันตลอดทุกพารากราฟ อ่านแล้วได้อารมณ์ของบทกวีบทกลอน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราอยากติมากๆ เลยก็คือการเทียบเสียงภาษาสเปนเป็นไทย ด้วยความที่เราพูกภาษาสเปนได้ และคลุกคลีอยู่ในวงการภาษาสเปนเป็นสิบปี ทั้งเรียน ทำงานแปล การเขียนคอนเทนต์ พอเห็นการเทียบเสียงที่ผิดแบบนี้ก็เลยอ่านไปหงุดหงิดไป

เราเข้าใจว่าผู้เขียนคงต้องทำรีเสิร์ชก่อนที่จะเขียนงานออกมาหนึ่งชิ้น ซึ่งเราคิดว่าการทำรีเสิร์ชการเทียบเสียงสเปนเป็นไทยนี้ก็ไม่ยากนะ ถ้ามีเวลาหาข้อมูลสักหน่อย การเทียบเสียงของพิมพ์สิริถือว่าไม่ได้แย่มาก แต่คิดว่าน่าจะทำได้ดีกว่านี้
- Museo de la Revolución ควรถ่ายเสียงว่า มูเซโอ เด ลา เรโบลูซิยอน จริงๆ พิมพ์สิริแปลผิดไปนิสสเดียวให้อภัยได้ แต่ก็อย่างที่บอกถ้าทำรีเสิร์ชมากกว่านี้ก็จะเพอร์เฟ็ค เพราะพิมพ์สิริถ่ายเสียงว่า มิวเซโอ เด ลา เรโวลูซิยอน
- Frente Sandinista de la Liberación Nacional ผิดตรงแค่ Liberación ที่ควรถ่ายเสียงว่า ลิเบราซิยอน แต่พิมพ์สิริเขียนว่า ลิเบอเรซิยอน
- Si el vino me hace llorar ประโยคนี้พิมพ์สิริตก acento บนตัว e ต้องเป็น él และ vino ควรถอดเสียงว่า บิโน เพราะตัว v ภาษาสเปนจะออกเสียงเป็น บ
- Hasta la victoria siempre คำว่า hasta ควรถอดเสียงว่า อาสตา เพราะว่าในภาษาสเปนตัว h ไม่ออกเสียง หรือออกเสียงเป็นตัวอ.อ่างนั่นเอง

นี่เป็นการเทียบเสียงตามตัวอักษรเฉยๆนะคะ ยังไม่ได้ลงความหนักเบาในการออกเสียงหรือวรรณยุกต์

สรุป ถือว่าโอเคเลยนะหนังสือเล่มนี้ อ่านได้สบายๆ ชิลๆ ไม่เครียด ใครอยากได้ความสุนทรียะทางด้านอารมณ์ก็หามาอ่านกันได้ อ่านไม่ยาก อ่านจบไวด้วยเพราะเล่มเล็กนิดเดียวเอง และสุดท้ายนี้ต้องขอบคุณเพจสิลิมากๆ เลยนะคะ ที่ส่งหนังสือดีๆ แบบนี้มาให้อ่าน เป็นรีวิวที่ยาวมากๆ เลย 😊 #ทำลายเธอกล่าว

[sparksfly_8 · Rating 3 out of 5]

จริงๆคะแนนที่อยากให้คือ 3.5 แต่ไม่มีให้เลือก
มีทั้งตอนที่ชอบและไม่ชอบ ไม่ชอบในที่นี้คือไม่เข้าใจว่าผู้เขียนต้องการจะสื่ออะไรหรือเรื่องราวนั้นตีความได้ว่าอย่างไร
ตอนที่ไม่ชอบในที่นี้คือสองตอนสุดท้าย
หากมีโอกาสอยากถกกับคนที่อ่านแล้วเหมือนกัน

[Thitima Thongsri · Rating 4 out of 5]

ชอบครึ่งแรกมาก อ่านแล้วแบบอยู่ในภวังค์ไปเลย

[Looktaan · Rating 3 out of 5]

ชอบเรื่องพระจันทร์เคลื่อน ,๐๘๑๕ ,ถั่งโถมเข้ามา พ่อมหาสมุทร กับ อะไรอุรา

[Mh]

จบเสียที บุคคลที่เรารอ.