کتاب به طرح مجموعه ای از مباحث رایج در تاریخ هنر میپردازد که به طور گسترده در این رشته مورد استفاده قرار میگیرند. از میان آنها میتوان به نشانهشناسی ، روانشناسی دریافت ، روانکاوی ، نقدهای پسااستعماری ، فمینیسم ، ساختارگرایی ، پساساختارگرایی ، شالودهشکنی و پستمدرنیسم اشاره کرد. این کتاب در پی تاریخ نگاری نظریه های هنر و تشریح صرف آن نظریهها نیست ، بلکه به روابط چندگانهی تاریخ هنر و نظریه و اندیشه انتقادی توجه دارد و در صدد پاسخگویی به این پرسش اساسی است که چگونه ممکن است نظریه و اندیشه ی انتقادی برای توسعهی یک متن تاریخ هنر به ما یاری برساند.