ทางทากและสายน้ำเชี่ยว

by เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

ทางทากและสายน้ำเชี่ยว จัดอยู่ในงานสารคดีชีวิตจริงของเสกสรรค์ ยังคงลีลาตามแบบฉบับส่วนตัวของเขาเอาไว้ครบถ้วน แต่ก็ใช่ว่าผู้เขียนจะยังคงย่ำอยู่กับที่ หากพิจารณาให้ละเอียดก็จะพบว่า การเลือกถ่ายทอดประสบการณ์จริงในลีลาเรื่องสั้นที่ปรากฏแก่สายตา 3 เล่มนับจาก เพลงเอกภพ จนถึง ทางทากและสายน้ำเชี่ยว เล่มที่กล่าวถึง จะเห็นได้ว่ามีการคลี่คลายบางสิ่งบางอย่างชัดเจนขึ้น เรื่องแต่ละเรื่องที่เสกสรรค์เขียนถึงล้วนเป็นผลิตผลโดยตรงจากการเดินทางที่เขาได้ไปประจักษ์มา มิใช่เรื่องราวอันหวนครุ่นคำนึงหรือตกค้างอยู่ภายในครั้งอดีตดังก่อน

การเดินทางของเขามีลักษณาพิเศษแตกต่างจากนักท่องเที่ยวอื่นอยู่มากเพราะไม่ใช่สักแต่ไปเพื่อชมเท่านั้น แต่เขาเสาะหา บางสิ่งบางอย่าง...

ที่สุดแล้วการเดินทางของเขาก็คือการออกเสาะแสวงหาทางจิตวิญญาณ ก็อาจจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุด เสน่ห์ ที่เสกสรรค์ ได้แสดงออกเป็นที่ปรากฏชัดใน ทางทากและสายนำเชี่ยวเล่มนี้

ถ้าต้องเลือกระหว่างเสรีภาพสมบูรณ์แบบ ซึ่งตัดเฉือนสายใยในหมู่มนุษย์จนขาดรุ่งริ่ง กับมิตรภาพซึ่งล้อมรัดไว้ด้วยมาลัยแห่งพันธะ คุณจะเลือกอย่างไหน

96 pages, Paperback

First published June 1, 1996

About the author

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เป็นอดีตผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 นักเขียนรางวัลศรีบูรพา เคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา โดยมีชื่อจัดตั้งว่า "สหายไท" ในช่วง พ.ศ. 2518 - 2523 เสกสรรค์มีความเห็นขัดแย้งหลายประการกับกรรมการกลางของพรรคฯ และต่อมาได้แยกตัวออกจากพรรค ฯ และได้รับนิรโทษกรรมในเวลาต่อมาจากคำสั่งที่ 66/2523 ในขณะที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Reviews

[Kin · Rating 4 out of 5]

ไม่ได้อ่านงานอาจารย์เสกมานานมากตั้งแต่สมัย ป.ตรี เล่มนี้เรื่องเล่าเกี่ยวกับการล่องแก่งเดินป่าของแกและคณะเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตัดสลับกับบททบทวนชีวิตตามถนัด แต่ส่วนที่ดีที่สุดคือคอมเมนต์ในบทสุดท้ายต่อประเด็นเรื่องการอนุรักษ์ป่า โดยเฉพาะเรื่องการที่นักอนุรักษ์หลายคนมองปัญหาแบบนี้เพียงแค่ด้านเดียว คือเห็นว่าทุกอย่างเป็นเรื่องของคนดี/คนเลว มีศีลธรรม/ไร้ศีลธรรม แต่กลับมองไม่เห็นความเป็นการเมือง ความเหลื่อมล้ำ และอำนาจทุนที่ซ่อนตัวอยู่ในผืนป่าอย่างแนบเนียน หนังสือเล่มนี้พิมพ์ครั้งแรกปี 2539 ผ่านมายี่สิบกว่าปี สังคมไทยก็ยังไปไม่พ้นกับดักของศีลธรรม ซึ่งมองข้ามความเป็นจริงของชนชั้นและความอยุติธรรมไปโดยสิ้นเชิง