სამანიშვილში ბოლოს ბავშვმა რომ იმედი დამიტოვა, ყვარყვარე რაღაცნაირად მაგ ეპოქის გაგრძელებად აღვიქვი. ქართველებს მგონი არაფერი ეშველება, მაგრამ ყვარყვარე პლატონ სამანიშვილზე ბევრად უფრო მოხერხებული და ჭკვიანი ტიპია. დონკიხოტისეული ამბავია ყვარყვარე. ძალიან ცოცხალი პერსონაჟია. ყვარყვარეები ყველგან და ყოველთვის იარსებებენ, ვერაფერი შეიცვლება. ყველგან წისქვილებში ცეცხლთან ჩვენვე ვჩეკავთ ყვარყვარეებს. მგონი სამუდამოდ ასე იქნება. სააკაშვილის და ბიძამისის სატელეფონო საუბარი გამახსენდა :დ "ეს არის ავადმყოფი ერი, ამათ სანამ თავზე არ დააჯვამ ვერ იგებენ ვერაფერს“. და დაჯმაც არ შველის მაინც არაფერი გვეშველება მგონი. ქართულების კითხვამ მაგარ პესიმისტურ განწყობაზე დამაყენა.
პოლიკარპე კაკაბაძემ შესანიშნავად აღწერა ბედი, რომელიც წილად ხვდებათ ეგოისტ მატერიალისტებს. რაც არ უნდა სამწუხარო იყოს, განსაკუთრებულად ძლიერ მანიპულატორებსა და ფლიდებს აქვთ უნარი დროებით, მაგრამ მაინც იგდონ ხელთ ძალაუფლება. თუმცა, მსგავსი ტიპის ძალაუფლებას საძირკველი არ აქვს და ისევე დაუცველია, როგორც ლერწამი ქარიშხლისას. საბოლოოდ, ტირანს ჯერ ინდივიდის, შემდეგ კი საზოგადოების გამოღვიძება ღუპავს. ამ ყველაფრის საბოლოო შედეგი კი ის არის, რომ ეგოისტი მატერიალისტი საკუთარი თავის ლანდიღა რჩება.