Ferit Orhan Pamuk is a Turkish novelist, screenwriter, academic, and recipient of the 2006 Nobel Prize in Literature. One of Turkey's most prominent novelists, he has sold over 13 million books in 63 languages, making him the country's best-selling writer. Pamuk's novels include Silent House, The White Castle, The Black Book, The New Life, My Name Is Red and Snow. He is the Robert Yik-Fong Tam Professor in the Humanities at Columbia University, where he teaches writing and comparative literature. He was elected to the American Philosophical Society in 2018. Of partial Circassian descent and born in Istanbul, Pamuk is the first Turkish Nobel laureate. He is also the recipient of numerous other literary awards. My Name Is Red won the 2002 Prix du Meilleur Livre Étranger, 2002 Premio Grinzane Cavour and 2003 International Dublin Literary Award. The European Writers' Parliament came about as a result of a joint proposal by Pamuk and José Saramago. Pamuk's willingness to write books about contentious historical and political events put him at risk of censure in his homeland. In 2005, a lawyer sued him over a statement acknowledging the Armenian genocide in the Ottoman Empire. Pamuk said his intention had been to highlight issues of freedom of speech in Turkey. The court initially declined to hear the case, but in 2011 Pamuk was ordered to pay 6,000 liras in compensation for having insulted the plaintiffs' honor.
نمیشه به این گفت یک داستان کوتاه ! داستان های کوتاه خیلی خیلی بهتر از این رو طی این چند سال خوندم و مشخصه که توقع ام از داستان کوتاه خیلی بیشتر از این ده صفحه ی بی سرو ته هست ...
الان این چی بود دقیقا؟ یک سری خاطرات پراکنده با کلی گویی های زیاد که هر بخش از داستان میخواد به یک چیز متفاوت بپردازه و در نهایت به هیچ کدوم به طور مناسب نمیپردازه هیچ چیز خاصی در داستان وجود نداره و اصلا نمیشه نمیشه اسمشو داستان گذاشت بلکه همون خاطرات مناسب تره
این داستان رو که خوندم درست زمانی بود که اورهان پاموک به دعوت انتشارات ققنوس در زمان نمایشگاه کتاب به ایران آمده بود. بعد از افتضاحی که زمان حضور پاموک در ایران اتفاق افتاد جملات پایانی داستان به ذهنم اومد: بحران اینکه تا چه اندازه به کشوری که اولین پاسپورتمان را صادر کرده، وابسته هستیم و چقدر به «کشورهای دیگر» که اجازه میدهند ما وارد آنجا شویم. این داستان کوتاه رو با صدای الهام غفارزاده از ماه آوا بشنوید: :) http://maahava.com/Book/%D8%A7%D9%88%...
من سر درنیاوردم یا ترجمه بد بود یا چه نمی دونم. قطعا با انتظار دیگه ای سراغ نوشته ی اورهان پاموک رفته بودم. نسخه ی صوتی کتاب رو گوش دادم از استودیو ماه آوا با خوانش الهام غفارزاده. خوانش رو دوست نداشتم.
اولین کتابی هست که از اورهان پاموک خوندم برام خیلی غمانگیز بود وقتی که بچهها بخاطر بلد نبودن زبان کشور مقصد نمیتونن اونجا ادامه بدن و برمیگردن. ای کاش وطن هر آدمی جایی برای رشد و زندگیکردن باشد...
-ترجمه خیلی گنگ بود و اشکالاتی داشت. چندان راضی نبودم. با این حال، مشکلی هم در فهمِ ماجرا وجود نداشت. - داستان خیلی منسجمی نبود، اما احساسات و اندوه یه کودک مهاجر رو به خوبی نشون میداد. مخصوصا اونجایی که میگفت این کشور خیلی قشنگه ولی هرگز برای من نخواهد بود :')