Býr Íslendingur hér? er ein áhrifamesta ævisaga síðustu áratuga hér á landi. Hún geymir sögu Leifs Muller, kaupmannssonar úr Reykjavík sem fæddur var 1920 og hélt út í heim kornungur, nokkru áður en seinni heimsstyrjöldin braust út. Í umróti stríðsins var hann svikinn í hendur Gestapo í Noregi, fangelsaður og síðar sendur til Sachsenhausen-fangabúðanna skammt frá Berlín.
Leifur þraukaði til stríðsloka í þessum illræmdu útrýmingarbúðum nasista. Gegndarlaus þrældómur, grimmd, niðurlæging og þjáningar urðu hlutskipti hans þar, og við hryllilegar aðstæður dró hann fram lífið, komst til þroska – og lifði af. Eftir stríð höfðu fáir heima á Íslandi nokkurn skilning á því sem hann hafði gengið í gegnum en hann var illa farinn á líkama og sál eftir vítisvistina; sárin greru aldrei.
Leifur Muller lést sumarið 1988, í þann mund sem Garðar Sverrisson lauk við að rita söguna um fangavist hans fjörutíu árum fyrr, látlausan aðdraganda hennar og áhrifarík eftirmál. Bókin kom út um haustið og vakti gríðarlega athygli enda er upprifjun Leifs einlæg og sláandi, skrifuð af nærfærni og virðingu, og snertir djúpt hvern þann sem les.
Eins og Leifur sagði sjálfur eru kvikmyndir og sögur um seinni heimstyrjöldina yfirleitt fegraðar, þess vegna finnst mér frásögn Leifs vera ótrúleg.
Hrá, hreinskilin og einlæg.
Leifur sagði einnig að hann hræðist stundum það sem er að gerast úti í heimi, það sem minnir hann á hegðun og hugsunarhátt nasistana. Því er ég sérstaklega sammála núna, 35 árum seinna.
Las nýjustu útgáfu bókarinnar sem innihélt einnig ljósmyndir frá æskunni hans á Stýrimannastígi, fangabúðunum og á eldri árum. Fannst það alveg svakalega áhugavert og þvílíkur kostur við bókina.
Ótrúlega, ótrúlega góð og merkileg bók. Margt sem situr eftir. Ekki oft sem maður les svona bækur um WW2, líkt og Leifur bendir á sjálfur eru flestar bækur skrifaðar um eitthvað skáldað fólk sem hélt reisn sinni og samkennd í garð annarra þrátt fyrir pyntingar og hryllilegar aðstæður í fangabúðum nasista. Mjög áhrifamikið að lesa frásögn sem er miklu hrárri og raunsærri. Mæli eindregið með.
Hér er skráð frásögn Leifs Muller af ævi sinni. Hann fer ungur maður til náms í Noregi og lendir í fangabúðum nasista í Sachenhausen. Frásögn hans er eftirminnileg og erfitt að lesa um aðstæðurnar í búðunum. Þegar heim er komið hefur Leifur engan til að ræða við um reynslu sína, og ekki farið að ræða um áfallahjálp. Dvölin í búðunum hefur áhrif á hann sem eftir er ævinnar. 4,5 stjörnur, hækka upp í fimm.
Las bókina árið 2013 og hún sat í mér heillengi. Saga Leifs, frekar venjulegs manns, verður söguleg þar sem hann lendir illa í klóm Nasista einungis af þeim sökum að vilja fara heim til Íslands frá Noregi. Einhvernveginn er hún þó ekki laus við húmor og einhvers konar lífsvilja sem gerir lesturinn þeim mun líflegri.
Átakanleg saga sem er því miður sönn. Ég þurfti reglulega að gera hlé á lestrinum og var og er miður mín yfir lýsingum Leifs á verunni í fangabúðunum. Þvílík mannvonska og grimmd sem nasistar sýndu.
það lýsir bókinni ágætlega að þetta er líklega einn hræðilegasti lestur sem þú getur lesið í íslenskri bók, en likast til sú bók sem allir þurfa að lesa !