Heroides. Amores

by Ovid, Grant Showerman (Translator)

Ovid (Publius Ovidius Naso, 43 BCE-17 CE), born at Sulmo, studied rhetoric and law at Rome. Later he did considerable public service there, and otherwise devoted himself to poetry and to society. Famous at first, he offended the emperor Augustus by his "Ars Amatoria, " and was banished because of this work and some other reason unknown to us, and dwelt in the cold and primitive town of Tomis on the Black Sea. He continued writing poetry, a kindly man, leading a temperate life. He died in exile.

Ovid's main surviving works are the "Metamorphoses, " a source of inspiration to artists and poets including Chaucer and Shakespeare; the "Fasti, " a poetic treatment of the Roman year of which Ovid finished only half; the "Amores, " love poems; the "Ars Amatoria, " not moral but clever and in parts beautiful; "Heroides, " fictitious love letters by legendary women to absent husbands; and the dismal works written in exile: the "Tristia, " appeals to persons including his wife and also the emperor; and similar "Epistulae ex Ponto." Poetry came naturally to Ovid, who at his best is lively, graphic and lucid.

The Loeb Classical Library edition of Ovid is in six volumes.

Genres: Poetry, Classics, Mythology, Fiction

523 pages, Hardcover

First published January 1, 17

About the author

Publius Ovidius Naso (20 March 43 BC – AD 17/18), known in English as Ovid was a Roman poet who lived during the reign of Augustus. He was a younger contemporary of Virgil and Horatius, with whom he is often ranked as one of the three canonical poets of Latin literature. The Imperial scholar Quintilian considered him the last of the Latin love elegists. Although Ovid enjoyed enormous popularity during his lifetime, the emperor Augustus exiled him to Tomis, the capital of the newly-organised province of Moesia, on the Black Sea, where he remained for the last nine or ten years of his life. Ovid himself attributed his banishment to a "poem and a mistake", but his reluctance to disclose specifics has resulted in much speculation among scholars.
Ovid is most famous for the Metamorphoses, a continuous mythological narrative in fifteen books written in dactylic hexameters. He is also known for works in elegiac couplets such as Ars Amatoria ("The Art of Love") and Fasti. His poetry was much imitated during Late Antiquity and the Middle Ages, and greatly influenced Western art and literature. The Metamorphoses remains one of the most important sources of classical mythology today.

Reviews

[AB]

I purchased this for the Heroides but I think I may need to find another edition. Goolds translation worked well for Ovids exile poetry but he makes the Heroides feel like an exercise in rather stolid rhetoric. I think I'm going to put things on hold and find another translation

[Francisca · Rating 3 out of 5]

considering archive of our own won a hugo award last month, it is always reassuring to know fanfiction has been with us from the beginning.

[Jemma Forster · Rating 5 out of 5]

One of my favourite things I’ve read for this degree

[Arthur Sperry · Rating 5 out of 5]

As a Classics Major and longtime Latin Teacher, I am obviously partial to the great Roman writers, but I love re-reading all the Classics as often as I can, because I discover new nuances and details, as well as turns of phrase each time. These stories are timeless and well worth reading. I enjoy very much Ovid's writings on mythological characters and their doings!

[Rozhan Sadeghi · Rating 5 out of 5]

۴.۵/۵

تا به حال به این فکر کردید که اگر زن‌های قصه‌های اساطیری فرصت می‌کردند قصه‌های خودشان را بازگو کنند، چه چیزی برای تعریف کردن داشتند؟

این سوال احتمالاً همان ایده‌ای بود که اووید، شاعر روم باستان را به نوشتن مجموعه‌ای از نامه‌ها با عنوان هیرواید یا «نامه‌های قهرمانان» ترغیب کرد. این کتاب مجموعه‌ای از ۲۱ نامه‌ست که به استثنای دو مورد، تماماً از زبان زن‌ها روایت می‌شوند. زن‌هایی معروف در قصه‌های اسطوره‌ای یونان و روم که اغلب صدایشان در این روایت‌ها گم شده بود. طی چند ماهی که درگیر خواندن این شعرها/نامه‌ها بودم، فرصتی پیدا کردم تا قصه‌های معروف و محبوبم را از زبان زنانی بخوانم که بسیاری از آن‌ها برای من الهام‌بخش و دوست‌داشتنی بودند؛ زنانی مثل مده‌آ، هلن تروآ، پنلوپه، آریادنه و دیگران.

نامه‌های شاعرانه:
اووید شاعر معروف رومی که سال ۴۳ قبل از میلاد متولد شد، تاثیر قابل توجهی بر روایت‌های اساطیری که امروز به گوش ما آشنا هستند داشت و هرچند او قبل از هر چیز شاعر بود، اما در این مجموعه قالب نامه‌ را برای نوشتن این شعرها انتخاب می‌کند. این نامه‌ها از زبان زنانی نوشته‌ شده‌اند که برای محبوب یا معشوق خودشان نامه‌ای –اغلب– عاشقانه می‌نویسند. انتخاب هوشمندانه‌ی او در فرم به صورت نامه‌نویسی تاثیری چندجانبه بر مخاطب دارد. نخست اینکه قالب نامه جنبه‌ی احساسی شعرها را دو چندان کرده و خواننده‌ را بیشتر درگیر داستانی می‌کند که در حال بازگو شدن است. ثانیاً استفاده از ضمیر اول شخص ترفندی‌ست از طرف اووید که صدای این زن‌ها را رساتر به گوش ما برساند.

زنان نویسنده:
مشخص است که این مجموعه تلاشی‌ست برای بازگرداندن صدای زنان به روایت‌های اسطوره‌ای. اووید با انتخاب زنانی مانند پنلوپه و مده‌آ که از مشهورترین شخصیت‌های اساطیر هستند و زنانی کمتر شناخته‌شده همچون سفو، دیدو و هرمیون، ترکیبی جالب و متنوع از شخصیت‌های برجسته و حاشیه‌ای ارائه کرده. این انتخاب برای من، که همیشه مشتاق شنیدن روایت‌های گمشده و کمتر پرداخته‌شده هستم، ارزشمند و قابل‌تأمل بود.

بازنمایی فرهنگ و جامعه روم و یونان:
فراتر از جنبه‌ی عاشقانه این نامه‌های می‌توانند دریچه‌ای باشند به فرهنگ و جامعه باستانی و طرز برخورد آن‌ها با مسائل جنسیتی و حتی در برخی موارد، حقوقی! هر چند که تعداد زیادی از این نامه‌ها بازتابی عینی از وضعیت جامعه‌ی آن زمان هستند اما بخش دیگری صرفاً بازتاب آرمان‌ها و آرزوهای اووید برای جامعه‌ی ایده‌آلش است. برای مثال همین مسئله‌ی صدای زنانه و نوشتن از زبان زنان دست‌کمی از هنجارشکنی نداشت. یا در تعدادی از نامه‌ها به موضوعاتی مثل حق انتخاب در ازدواج و رد ازدواج‌های اجباری (که امروز هم در مورد آن‌ها بحث به فراوان در جریان است) پرداخته شده. همچنین در نامه‌هایی مثل نامه‌ی هلن به پاریس یا سیدیپه به آکونْتیوس مسئله عاملیت زنان و نقد آن به‌وضوح دیده می‌شود. زن‌هایی که در این دو قصه‌ی به خصوص توسط پاریس ربوده و توسط آکونْتیوس فریب داده شدند.

تخیل یا بازگویی سنت؟
یکی از پرسش‌های مهم زمان مطالعه‌ی این کتاب این است که چه مقدار از این نامه‌ها بر اساس روایات مرسوم اسطوره‌ها نوشته شده‌اند و چه مقدار حاصل تخیل اووید است؟ هرچند که این پرسش اساساً در مسئله‌ی اساطیر با پیچیدگی‌های زیادی همراه است اما می‌توانیم در مورد میزان وفادار بودن اووید به روایات مرسوم از این اسطوره‌ها سوال طرح کنیم. بخش‌هایی از این داستان‌ها، مانند جدایی ۲۰ ساله پنلوپه و اودیسه، کاملاً بر اساس روایت‌های سنتی هستند، اما بخش‌هایی همچون نوشتن نامه توسط پنلوپه به اودیسه، چیزی‌ست که ما آن را مدیون تخیل فوق‌العاده‌ی اووید هستیم.

۱۹ زن و ۲ مرد:
دو نامه از این مجموعه از زبان مردان نوشته شده‌اند: یعنی نامه‌ی پاریس به هلن و نامه‌ی آکونْتیوس به سیدیپه. این خروج اووید از ساختار کلی اثر شاید در ابتدا جای پرسش داشته باشد اما من فکر می‌کنم در این دو مورد هدف اووید نشان دادن تنوع و حتی تضاد دیدگاه‌های زنانه و مردانه در مورد یک قصه‌ی «واحد» است. به خصوص در این دو قصه‌ که ماجرای اصلی آن‌ها بیش از عشق، زیر سوال رفتن عاملیت زن است.

در آخر، فکر می‌کنم خواندن این کتاب برای مخاطبان آثار نمایشنامه‌نویسانی مثل اوریپید یا خوانندگان هومر خالی از لطف نباشد. با این حال به دلیل حجم نسبتاً زیاد کتاب و نیاز به دانش قبلی در مورد اساطیر در توصیه کردنش به کسانی که اهل اسطوره نیستند تعلل می‌کنم. هر چند توصیه می‌کنم به خاطر توانایی مثال‌زدنی اووید در شعر نوشتن حداقل یکی دو تا از شعرهای این مجموعه را بخوانید. باشد که شما هم مثل من لذت ببرید.

[Caleb Harris · Rating 5 out of 5]

Out of the 21 individual fictitious letters of famous personages to their absent lovers, I encountered seven that I think represent Ovid at his best: polished and pristine style, and deep perceptiveness of human (especially female) psychology. I can't wait to share these letters--along with other selections from Ars Amatoria and Fasti--in another upcoming source-reader, more specially geared toward advanced students!

[S Moss · Rating 3 out of 5]

Heroides.
If you have an interest in Ovid and/or classical literature, Ovid's fictional dialogues of various classical love couples may be of interest. The woman is responding to whatever situation was crucial for the couple, and Ovid has some sensitivity for the female position, especially for Medea, Dido, Helen, etc.

[Millie C · Rating 5 out of 5]

Currently writing my thesis on Heroides. Ovidius let Greek, and one Roman, heroines express their emotions tied to their tragic love stories. It humanizes mythological women, and Sappho, so that we can feel and understand their grief and longing. Maybe it's just me but it feels weirdly modern.

[David · Rating 3 out of 5]

Good stuff.

[Carey · Rating 5 out of 5]

Brilliant

[James Miller · Rating 5 out of 5]

Fabulous - especially for well known figures: Penelope etc.

[Cberghela · Rating 4 out of 5]

An absolute please to ready.

[Nathan · Rating 2 out of 5]

The "Irreplaceable" of Silver Age Latin.

"ad sinistrum, ad sinistrum,
tua omnia in arcam ad sinistrum . . . "