What do you think?
Rate this book
De hemel kan wachten
Dit is mijn schrijfschrift. En jij bent:
Mama: Grootste kans. Hoi mam. Als je wil mag je het wel lezen. Maar dan moet je niet te veel schrikken van alles wat erin staat. Oké? Je kunt het ook eerst aan opa geven.
Opa en/of oma: Lieve opa en oma. Jullie zijn de liefste opa en oma van de wereld.
Dokter Stuiver: Beste Lodewijk, dit is privé. U heeft uw eigen kladblok dus blijf A.U.B. met uw poten van mijn schrijfschrift af. (Dank u wel.)
Brie (of Mek): TERUGLEGGEN STOMME KRENGEN (UITROEPTEKEN)
Papa: Kleine kans, maar als het toch zo is moet je het maar aan mama of opa geven. Niet gaan lezen, pap, echt niet doen hoor. (O en ook niet aan Renate laten lezen. Dat lijkt me logisch.)
Iemand anders (die niet in het ziekenhuis werkt): Dan is het me dus gelukt. Je mag het lezen.
Mama: Grootste kans. Hoi mam. Als je wil mag je het wel lezen. Maar dan moet je niet te veel schrikken van alles wat erin staat. Oké? Je kunt het ook eerst aan opa geven.
Opa en/of oma: Lieve opa en oma. Jullie zijn de liefste opa en oma van de wereld.
Dokter Stuiver: Beste Lodewijk, dit is privé. U heeft uw eigen kladblok dus blijf A.U.B. met uw poten van mijn schrijfschrift af. (Dank u wel.)
Brie (of Mek): TERUGLEGGEN STOMME KRENGEN (UITROEPTEKEN)
Papa: Kleine kans, maar als het toch zo is moet je het maar aan mama of opa geven. Niet gaan lezen, pap, echt niet doen hoor. (O en ook niet aan Renate laten lezen. Dat lijkt me logisch.)
Iemand anders (die niet in het ziekenhuis werkt): Dan is het me dus gelukt. Je mag het lezen.
124 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
August 2, 2018
Wat ik van 'De hemel kan wachten' vond? Dat lees je in mijn recensie!
https://nerdygeekyfanboy.com/recensie...
https://nerdygeekyfanboy.com/recensie...
May 22, 2018
Mooi boek: ik vond het kinderperspectief op ziek zijn en op thema’s als dood en echtscheiding erg goed neergezet. Leest lekker weg en het is een mooi verhaal. Bijzonder einde ook, zo open. Recensie: http://thebookreview.nl/recensies/jeu...
July 13, 2017
Ik waardeer de mooie dingen van dit boek. Gideon Samson schrijft groots in kleine zinnen. Het mooist vond ik de herinneringen van Belle. Desondanks is dit geen boek dat me lang bij zal blijven. Het is een goed boek, maar niet voor mij weggelegd. Waarschijnlijk komt dat deels doordat Belle als 13-jarige voor mijn gevoel schrijft als een 10-jarige. Mijn volledige recensie vind je op mijn blog: http://bibliofem.nl/recensie-de-hemel...
July 28, 2026
Ik vind dit geen leuk boek, het einde is heel open en ik vind het jammer dat je niet komt te weten wat de ziekte is. Zou het boek niet aanraden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 24, 2022
Heel erg leuk boek! Wel zielig.
September 29, 2024
Geluisterd via de Online Bibliotheek. Na hoofdstuk 1 was ik direct enthousiast voor een les met een centrale vraag “wat weten we- en wat dénken we te weten over de hoofdpersoon?”
Verder gebeurt er niet veel, maar is het wel mooi hoe Gideon Samson je in het hoofd van een zieke tiener kan meenemen.
Verder gebeurt er niet veel, maar is het wel mooi hoe Gideon Samson je in het hoofd van een zieke tiener kan meenemen.
January 10, 2021
De verhalen zijn een combinatie van wat er gebeurt in de ziekenhuiskamer van Belle (bijvoorbeeld de verschillende mensen die haar bezoeken) en haar herinneren van jaar geleden. De momenten zijn als puzzelstukjes die eindelijk een uitzicht over haar leven vormen. Er staat lessen over ingewikkelde familie en vriendschap relaties, ziekte en dood, dapperheid en ambities, en hoe Belle het allemaal navigeert. Het boek is meestal in korte zinnen geschreven. Makkelijk om te lezen maar ook een weerspiegeling van hoe Belle voelt en denkt, met veel betekenis in weinig woorden.
Ik vond het perspectief van een 13-jarige heel interessant, en persoonlijk denk ik dat het een beetje meer begrip kan bieden voor iemand (of iemand liefde) die in hetzelfde situatie is gekomen.
p.s.: excuses voor eventuele foutjes in de recensie, ik lees en schrijf om mijn Nederlands te verbeteren.
Ik vond het perspectief van een 13-jarige heel interessant, en persoonlijk denk ik dat het een beetje meer begrip kan bieden voor iemand (of iemand liefde) die in hetzelfde situatie is gekomen.
p.s.: excuses voor eventuele foutjes in de recensie, ik lees en schrijf om mijn Nederlands te verbeteren.
October 14, 2017
Ik had grootse verwachtingen door de wolkjes met informatie op de achterkant. Als je merkt dat de ik-persoon ziek is, wil je natuurlijk weten wat er met haar aan de hand is en hoe het afloopt. Het boek gaat daar echter helemaal niet over. Het gaat juist over hoe ze zich voelt, heel de tijd voelt ze zich rot en daar lees je dan ook over. Ik vind de hoofdpersoon soms zelfs gemeen, waardoor ik geen zin had om door te lezen. Aan het eind dacht ik: waarom heb ik dit boek uitgelezen? Er kwam in ieder geval niet wat ik gehoopt had.
January 3, 2018
Schönes aber trauriges Buch
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 18, 2022
Ik heb het in één ruk uitgelezen maar ik miste toch wel een stukje erna. En toch ook wel een stukje wat er nu precies met haar aan de hand is.
February 14, 2026
Meh, niet voor mij. Het verhaal gaat nergens heen, het einde is super open...
July 28, 2011
Belle ist krank. Sie lebt schon seit längerer Zeit im Krankenhaus, da sie u.a. Probleme mit den Nieren hat. Ihr geht es schlecht, was sie auch sagt. Über den Rest spricht sie nicht. Stattdessen schreibt sie alles auf. Wie Anne Frank, denn genau so will sie später auch sein. Sie will durch ihre Geschichten berühmt werden. Jeder soll von ihren Gedanken und Geschichten erfahren – jedoch erst, wenn sie tot ist.
Zu ihren regelmäßigen Besuchern gehören ihre Großeltern, ihre Eltern und die Freundinnen Mek und Brie. Doch wirklich glücklich ist Belle nur dann, wenn sie mit ihren Großeltern sprechen kann.
Ihre Freundinnen mögen sie nur aus Mitleid, die Eltern sind hoffnungslos zerstritten. Ihr Vater hat bereits eine neue Frau an seiner Seite, ihre Mutter tröstet sich mit Zigaretten.
Um all ihren Schmerz zu vergessen, provoziert Belle gerne ihre Mitmenschen. So behauptet sie u.a., dass das Krankenhauszimmer, in dem sie lebt ein Sterbezimmer sei. Das erzählt sie auch dem achtjährigen Jani, der ihr Zimmernachbar wird.
Um Jani Angst zu machen, spricht sie immer wieder vom Himmel und wie sie ihn sich vorstellt, doch sie bewirkt genau das Gegenteil. Jani träumt vom Himmel und verliert so die Angst vorm Tod.
Als Jani tatsächlich stirbt, bröckelt ihre Fassade und Belle zeigt endlich, wie sie sich wirklich fühlt…
Ich fühle mich wie ein Fisch. In einem Glas. Einem kleinen Glas, aus dem ich nie mehr entkommen kann. Ich muss immer im Kreis schwimmen. Und Fischfutter essen. Und die Aussicht aus dem Glas ändert sich nie. Weiß mit Apparaten.
Gideon Samson hat mit „Der Himmel kann noch warten“ ein wunderbares Buch geschrieben, dass den Leser sehr berührt. Es ist der 2. Roman vom Autor.
Die Geschichte wird in der Ich-Form, aus der Sicht von Belle erzählt. Leider kann dies manchmal sehr anstrengend sein, denn die Hauptperson ist keine Sympathieträgerin.
Die Geschichte wirkt sehr authentisch und ich konnte mich gut in Belle hineinversetzen. Man kann ihre Ängste sehr gut nachempfinden.
Der Schreibstil gefällt mir sehr gut.
Ich habe das Buch in einem Rutsch durchgelesen und konnte es nicht aus der Hand legen.
Das Cover ist schlicht, aber passend.
Dieses Buch empfehle ich besonders jüngeren Lesern.
Ich hätte es früher gerne als Schullektüre gelesen, da dieses Buch alles enthält, was ein Buch dieser Art braucht: Krankheit, Leid, ein Scheidungskind und jede Menge Diskussionsbedarf.
Ein tolles Buch für zwischendurch.
Zu ihren regelmäßigen Besuchern gehören ihre Großeltern, ihre Eltern und die Freundinnen Mek und Brie. Doch wirklich glücklich ist Belle nur dann, wenn sie mit ihren Großeltern sprechen kann.
Ihre Freundinnen mögen sie nur aus Mitleid, die Eltern sind hoffnungslos zerstritten. Ihr Vater hat bereits eine neue Frau an seiner Seite, ihre Mutter tröstet sich mit Zigaretten.
Um all ihren Schmerz zu vergessen, provoziert Belle gerne ihre Mitmenschen. So behauptet sie u.a., dass das Krankenhauszimmer, in dem sie lebt ein Sterbezimmer sei. Das erzählt sie auch dem achtjährigen Jani, der ihr Zimmernachbar wird.
Um Jani Angst zu machen, spricht sie immer wieder vom Himmel und wie sie ihn sich vorstellt, doch sie bewirkt genau das Gegenteil. Jani träumt vom Himmel und verliert so die Angst vorm Tod.
Als Jani tatsächlich stirbt, bröckelt ihre Fassade und Belle zeigt endlich, wie sie sich wirklich fühlt…
Ich fühle mich wie ein Fisch. In einem Glas. Einem kleinen Glas, aus dem ich nie mehr entkommen kann. Ich muss immer im Kreis schwimmen. Und Fischfutter essen. Und die Aussicht aus dem Glas ändert sich nie. Weiß mit Apparaten.
Gideon Samson hat mit „Der Himmel kann noch warten“ ein wunderbares Buch geschrieben, dass den Leser sehr berührt. Es ist der 2. Roman vom Autor.
Die Geschichte wird in der Ich-Form, aus der Sicht von Belle erzählt. Leider kann dies manchmal sehr anstrengend sein, denn die Hauptperson ist keine Sympathieträgerin.
Die Geschichte wirkt sehr authentisch und ich konnte mich gut in Belle hineinversetzen. Man kann ihre Ängste sehr gut nachempfinden.
Der Schreibstil gefällt mir sehr gut.
Ich habe das Buch in einem Rutsch durchgelesen und konnte es nicht aus der Hand legen.
Das Cover ist schlicht, aber passend.
Dieses Buch empfehle ich besonders jüngeren Lesern.
Ich hätte es früher gerne als Schullektüre gelesen, da dieses Buch alles enthält, was ein Buch dieser Art braucht: Krankheit, Leid, ein Scheidungskind und jede Menge Diskussionsbedarf.
Ein tolles Buch für zwischendurch.
Read
February 22, 2017Disliked it. Not my kind of storyline
Displaying 1 - 15 of 15 reviews