What do you think?
Rate this book
Róża Krull na tropie #2
Lustereczko, powiedz przecie
Znana autorka powieści kryminalnych Róża Krull jest świadkiem samobójstwa jednego z uczestników konkursu Mister Polonia. Wkrótce okazuje się, że nie miał on żadnego powodu, aby zdecydować się na tak desperacki czyn. Zaintrygowana Róża rozpoczyna śledztwo i szybko przekonuje się, że w świecie facetów, którzy wiedzą o kosmetykach i modzie więcej niż ona sama, znajdują się też psychopaci, gotowi na wszystko, aby tylko zdobyć tytuł Najprzystojniejszego Polaka Roku...
Lustereczko, powiedz przecie to drugi tom przygód Róży Krull i dwójki jej przyjaciół, a zarazem współpracowników – menadżerki Betty i PR-owca Pepe. Tym razem w rozwiązaniu zagadki kryminalnej pomaga im też sam Mister Polski, Rafał Maślak.
Lustereczko, powiedz przecie to drugi tom przygód Róży Krull i dwójki jej przyjaciół, a zarazem współpracowników – menadżerki Betty i PR-owca Pepe. Tym razem w rozwiązaniu zagadki kryminalnej pomaga im też sam Mister Polski, Rafał Maślak.
336 pages, Paperback
First published September 27, 2017
4 people are currently reading
99 people want to read
About the author
Alek Rogoziński
63 books74 followersZ zawodu dziennikarz, z pasji kryminalista… to znaczy – twórca kryminałów. Przez lata związany z mediami. Karierę zaczynał w połowie lat 90. w kultowej już dzisiaj Rozgłośni Harcerskiej, potem zasiadał za mikrofonem m.in. w Radiu Plus i warszawskim Radiu Kolor. W latach 2007-2020 pracował w wydawnictwie Edipresse, gdzie piastował funkcję sekretarza redakcji magazynu „Party”.
Zadebiutował w marcu 2015 roku kryminałem „Ukochany z piekła rodem”, zdobywając 1-sze miejsce na liście bestsellerów kryminalnych EMPIK.com. Co prawda dotąd nie udało mu się powtórzyć tego wyczynu, ale za to aż 9 z napisanych przez niego powieści dotarło do TOP 10 tej największej polskiej księgarni. Były to kolejno: „Jak Cię zabić, kochanie?” (najwyższa lokata: 6), „Do trzech razy śmierć” (8), „Kto zabił Kopciuszka?” (10), „Zbrodnia w wielkim mieście” (5), „Miłość Ci nic nie wybaczy” (3), „Teściowe muszą zniknąć” (8), „Miasteczko morderców” (9), „Po trupach do celu” (8) i „Bardzo cichy rozwód” (7). Do TOP 3 w kategorii „Literatura obyczajowa” dotarła tez jego komedia spod znaku „płaszcza i szpady” – „Skradziony klejnot”.
Dwie jego powieści, „Jak Cie zabić, kochanie?” i „Do trzech razy śmierć”, zostały nominowane w plebiscycie „Książka roku” portalu Lubimy Czytać.
Za książkę „Lustereczko, powiedz przecie” nagrodzony 1-szą nagrodą w plebiscycie „Zbrodnia z przymrużeniem oka”. Ponownie zdobył tę nagrodę rok później za powieść „Zbrodnia w wielkim mieście”, a dwa lata póżniej za komedię kryminalną „Raz, dwa, trzy… giniesz ty!”.
Jesienią 2019 roku jego powieść „Raz, dwa, trzy… giniesz ty!” doczekała się inscenizacji na deskach Teatru Druga Strefa. Bilety na kilkanaście pierwszych spektakli wyprzedały się w ciągu kilku godzin. Niestety, pandemia Covid-19 spowodowała, że kolejne spektakle zostały odwołane.
W 2022 roku sprzedano prawa do ekranizacji jego powieści „Skradziony klejnot” (pierwszego tomu sagi „Gorset i szpada”).
Alek uwielbia literaturę kryminalną i historyczną (zwłaszcza dotyczącą epoki Cesarstwa Rzymskiego), jest uzależniony od dobrych seriali, gier karcianych i planszowych, włoskiej i francuskiej kuchni, „Ptasiego Mleczka” i herbaty earl-gray oraz ma dwa życiowe hobby: muzykę (kocha Madonnę, a za swoich idoli uważa Jima Morrisona i The Doors oraz Kate Bush) i podróże. Jego marzeniem jest objechać cały świat, a na stare lata zamieszkać na jednej z wysp Morza Śródziemnego. A tam już tylko pisać, i pisać, i pisać, i pisać…
Zadebiutował w marcu 2015 roku kryminałem „Ukochany z piekła rodem”, zdobywając 1-sze miejsce na liście bestsellerów kryminalnych EMPIK.com. Co prawda dotąd nie udało mu się powtórzyć tego wyczynu, ale za to aż 9 z napisanych przez niego powieści dotarło do TOP 10 tej największej polskiej księgarni. Były to kolejno: „Jak Cię zabić, kochanie?” (najwyższa lokata: 6), „Do trzech razy śmierć” (8), „Kto zabił Kopciuszka?” (10), „Zbrodnia w wielkim mieście” (5), „Miłość Ci nic nie wybaczy” (3), „Teściowe muszą zniknąć” (8), „Miasteczko morderców” (9), „Po trupach do celu” (8) i „Bardzo cichy rozwód” (7). Do TOP 3 w kategorii „Literatura obyczajowa” dotarła tez jego komedia spod znaku „płaszcza i szpady” – „Skradziony klejnot”.
Dwie jego powieści, „Jak Cie zabić, kochanie?” i „Do trzech razy śmierć”, zostały nominowane w plebiscycie „Książka roku” portalu Lubimy Czytać.
Za książkę „Lustereczko, powiedz przecie” nagrodzony 1-szą nagrodą w plebiscycie „Zbrodnia z przymrużeniem oka”. Ponownie zdobył tę nagrodę rok później za powieść „Zbrodnia w wielkim mieście”, a dwa lata póżniej za komedię kryminalną „Raz, dwa, trzy… giniesz ty!”.
Jesienią 2019 roku jego powieść „Raz, dwa, trzy… giniesz ty!” doczekała się inscenizacji na deskach Teatru Druga Strefa. Bilety na kilkanaście pierwszych spektakli wyprzedały się w ciągu kilku godzin. Niestety, pandemia Covid-19 spowodowała, że kolejne spektakle zostały odwołane.
W 2022 roku sprzedano prawa do ekranizacji jego powieści „Skradziony klejnot” (pierwszego tomu sagi „Gorset i szpada”).
Alek uwielbia literaturę kryminalną i historyczną (zwłaszcza dotyczącą epoki Cesarstwa Rzymskiego), jest uzależniony od dobrych seriali, gier karcianych i planszowych, włoskiej i francuskiej kuchni, „Ptasiego Mleczka” i herbaty earl-gray oraz ma dwa życiowe hobby: muzykę (kocha Madonnę, a za swoich idoli uważa Jima Morrisona i The Doors oraz Kate Bush) i podróże. Jego marzeniem jest objechać cały świat, a na stare lata zamieszkać na jednej z wysp Morza Śródziemnego. A tam już tylko pisać, i pisać, i pisać, i pisać…
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
December 29, 2022
Lekki i zabawny kryminał. Moja ulubiona, jak dotąd, książka pana Rogozińskiego. Jest się z czego pośmiać, przy czym autor nie przytłacza ilością anegdotek. Świetne dialogi, dobra fabuła, czego chcieć więcej? No moze tylko następnej książki. ;)
November 18, 2017
No dobra, Rogoziński zabił mi ćwieka. Jego książkę wszyscy określają "komedią kryminalną", i chyba w ten sposób muszę ją opisać.
Zacznijmy więc od "kryminalnej". Tutaj jest źle (choć okazuje się, że to nieważne, o tym zaraz). Milion postaci, które mają gdzieś po jednej cesze charakteru, których nie rozróżniamy, zero budowania nastroju, a rozwiązanie w rodzaju "zabiła żona stróża, która w powieści pojawiła się pierwszy raz dopiero w tłumaczeniu na samym końcu".
O wiele lepiej wypada "komedia" - Rogoziński bowiem poczucie humoru ma bardzo ciekawe (choć przyznaję, że pokrywające się z moim "jedynie" gdzieś w 70 procentach). A za wtręt o Remigiuszu Mrozie wysyłam autorowi uśmiechniętą buźkę: :-) Książka mimo wszystko zachowuje jednak dobre proporcje: jest mnóstwo śmiechu, jakiś tam trup w tle, który w sumie nikogo nawet za bardzo nie obchodzi, skoro można czytać wynurzenia bardzo lubianych przez nas (choć właśnie płaskich, jednowymiarowych postaci), i lekki język, który może cieszyć, gdy ma się na niego humor i nie chce się zbyt wiele myśleć. (A wszyscy wiemy, że takich sytuacji może być w życiu dużo). Zaznaczam jednak, że przeczytałam tę książkę w abonamencie Legimi - gdybym musiała wydać na nią 30 złotych, ta recenzja chyba brzmiałaby inaczej.
Polecam na gorszy dzień jako odtrutkę, nie jako literaturę. I zaznaczam, że mimo wszystko po kolejne książki o Róży Krull również sięgnę.
Zacznijmy więc od "kryminalnej". Tutaj jest źle (choć okazuje się, że to nieważne, o tym zaraz). Milion postaci, które mają gdzieś po jednej cesze charakteru, których nie rozróżniamy, zero budowania nastroju, a rozwiązanie w rodzaju "zabiła żona stróża, która w powieści pojawiła się pierwszy raz dopiero w tłumaczeniu na samym końcu".
O wiele lepiej wypada "komedia" - Rogoziński bowiem poczucie humoru ma bardzo ciekawe (choć przyznaję, że pokrywające się z moim "jedynie" gdzieś w 70 procentach). A za wtręt o Remigiuszu Mrozie wysyłam autorowi uśmiechniętą buźkę: :-) Książka mimo wszystko zachowuje jednak dobre proporcje: jest mnóstwo śmiechu, jakiś tam trup w tle, który w sumie nikogo nawet za bardzo nie obchodzi, skoro można czytać wynurzenia bardzo lubianych przez nas (choć właśnie płaskich, jednowymiarowych postaci), i lekki język, który może cieszyć, gdy ma się na niego humor i nie chce się zbyt wiele myśleć. (A wszyscy wiemy, że takich sytuacji może być w życiu dużo). Zaznaczam jednak, że przeczytałam tę książkę w abonamencie Legimi - gdybym musiała wydać na nią 30 złotych, ta recenzja chyba brzmiałaby inaczej.
Polecam na gorszy dzień jako odtrutkę, nie jako literaturę. I zaznaczam, że mimo wszystko po kolejne książki o Róży Krull również sięgnę.
August 25, 2018
Znów się domyśliłam tożsamości mordercy, ale bardziej zaczyna mi przeszkadzać schematyczność książek Rogozińskiego.
January 28, 2026
Oceny numeryczne są trudne. W swojej szufladce - literatury lekkiej łatwej i przyjemnej- jest okej! Miło spędziłam czas. Sprawnie napisane. Biorąc pod uwagę płodność autora to wciąż trzyma poziom. Jest sporo dróg na skroty, trochę lania wody itd., ale przy ilości książek wydawanych na rok - wcale to mnie nie dziwi. Słuchałam w formie audiobooka. Paulina Holtz niezmiennie dodaje jakosci każdej czytanej pozycji:)
October 7, 2024
1/5
Trochę nie ogarniam po co tyle postaci. I w ogóle to dosyć schematyczne. Nawet bardzo schematyczne.
Trochę nie ogarniam po co tyle postaci. I w ogóle to dosyć schematyczne. Nawet bardzo schematyczne.
December 21, 2017
Gdyby ktoś mi wcześniej powiedział, że będę się śmiała do rozpuku, czytając powieść kryminalną, zapewne zrobiłabym przed nim powątpiewającą minę mówiącą jedynie: „Serio? To kryminał, a nie komedia, więc daruj sobie, bo i tak Ci nie uwierzę”. Dziś wiem, że zrobiłabym błąd, bo po raz pierwszy wolałam czytać w domu tę książkę, niż podróżując z nią w drodze na uczelnię.
„Lustereczko, powiedz przecie” to drugi tom serii kryminalnej z Różą Krull w roli głównej. Na zakup książki skusiłam się, będąc w tym roku na Targach Książki w Krakowie i jest to moja pierwsza powieść Alka Rogozińskiego, jaką do tej pory przeczytałam. Dlatego też moja opinia dotyczyć będzie wyłącznie tej powieści, bez znajomości pierwszego tomu. „Maria teatralnym gestem złapała się za głowę, na której dzisiaj miała tyle loków, że nawet świętej pamięci Violetta Villas sprawiałaby przy niej wrażenie lekko łysawej.” Powieść ta opowiada o znanej autorce powieści kryminalnych, która jest świadkiem samobójstwa jednego z uczestników konkursu Mistera Polonia. Jak się okazuje, człowiek ten nie miał powodów, by zdecydować się na tak desperacki czyn. Róża oraz jej przyjaciele, Pepe oraz Betty, starają się rozwikłać zagadkę śmierci jednego człowieka, żyjącego w świecie mężczyzn, którym makijaż, moda i przesadzone uwielbienie siebie przesłaniają prawie cały świat. „Naprawdę uważasz, że byłbym zachwycony, patrząc, jak wpadasz do średniowiecznego wychodka, a potem wyłazisz z niego z gracją zdechłej krowy, sapiąc przy tym jak nimfomanka na widok Greya? To pomyśl raz jeszcze!” O Róży mogę powiedzieć jedynie, iż jest to jedna z najbardziej irytujących mnie bohaterek książkowych. Dlaczego? Według mnie jest ona bardzo infantylną i niedomyślną postacią. Gdy miała jakąś prostą i logiczną wskazówkę podaną na tacy, nie potrafiła wyciągnąć z tego wniosków. Czytając tę powieść, odniosłam wrażenie, iż Róża jest poniekąd ucieleśnieniem typowej nastolatki, którą trzeba się opiekować, gdyż sama sprowadza na siebie same kłopoty. Niestety, ja nie lubię takich bohaterów książkowych, ani takich osób w prawdziwym życiu. Inaczej muszę się odnieść do postaci Pepe, gdyż pochłaniając kolejne strony „Lustereczka” zauważyłam, jakoby jego postać była głównym głosem rozsądku. To mężczyzna stonowany, rozsądny i dojrzały. Uważam, że jego kreacja stety, bądź niestety przewyższa kreację głównej bohaterki. „Jej włosy z jednej strony wyglądały tak, jakby polizała je krowa, a z drugiej tworzyły coś w rodzaju połączenia snopka siana z mopem. W całości zaś nadawały jej wygląd osoby chorej psychicznie, tuż po leczniczych elektrowstrząsach.” W powieści odnajdziemy mnóstwo nawiązań do szeroko pojętej kultury popularnej, co bardzo przypadło mi do gustu, gdyż powieści kryminalne zazwyczaj w dużym stopniu opierają się na samym śledztwie, a rzadziej ukazują również życie codzienne bohaterów. Gdy pewna postać ogląda telewizję, wiemy, jaki jest to program i dodatkowo znajdziemy tutaj jeszcze jakąś śmieszną anegdotę na ten temat. Za to, duży plus dla autora. Dodatkowo w książce znajdziemy nawiązania do innych polskich autorów kryminalistów, takich jak, np. Remigiusz Mróz, a sam Alek Rogoziński udowodnił w „Lustereczku”, że ma duży dystans do siebie i jest człowiekiem bardzo pozytywnym. ” – Kochanie, Florence Foster Jenkins też była pewna, że umie śpiewać, a Rogoziński uważa, że pisze zabawne książki (…)” Fabuła jest dobrze skonstruowana, a bohaterowie różnorodni, przez co ciężko odkryć, jaki będzie koniec powieści, a myślę, że o to właśnie chodzi w kryminałach. „Lustereczko, powiedz przecie” jest jedną z nielicznych powieści, które naprawdę mogą poprawić człowiekowi humor. I choć jest on czasami lekko infantylny, jak i ironiczny, nie da się ukryć, iż przy tej książce naprawdę dobrze się bawiłam. Jest to drugi tom, lecz nie odczułam jakoś szczególnie braku przeczytanego pierwszego tomu serii. Historia ta jest tak skonstruowana, że spokojnie można zacząć od drugiego tomu i czytelnik nie pogubi się w fabule. Jedyną rzeczą, która trzymała moją irytację na granicy, to postać Róży, lecz autor rekompensuje to świetną fabułą i humorem, którego próżno szukać u innych pisarzy kryminałów. Mam nadzieję, że w następnych tomach (o ile zostaną napisane i wydane) bohaterka nieco dojrzeje, a i może rozwinie się tutaj pewien wątek miłosny (mam takie przypuszczenia, że coś się tutaj kroi, lecz nie jestem do końca przekonana), a sama książka będzie dłuższa, ponieważ duża czcionka i nieco ponad trzysta słów, to dla mnie trochę za mało.
„Lustereczko, powiedz przecie” to drugi tom serii kryminalnej z Różą Krull w roli głównej. Na zakup książki skusiłam się, będąc w tym roku na Targach Książki w Krakowie i jest to moja pierwsza powieść Alka Rogozińskiego, jaką do tej pory przeczytałam. Dlatego też moja opinia dotyczyć będzie wyłącznie tej powieści, bez znajomości pierwszego tomu. „Maria teatralnym gestem złapała się za głowę, na której dzisiaj miała tyle loków, że nawet świętej pamięci Violetta Villas sprawiałaby przy niej wrażenie lekko łysawej.” Powieść ta opowiada o znanej autorce powieści kryminalnych, która jest świadkiem samobójstwa jednego z uczestników konkursu Mistera Polonia. Jak się okazuje, człowiek ten nie miał powodów, by zdecydować się na tak desperacki czyn. Róża oraz jej przyjaciele, Pepe oraz Betty, starają się rozwikłać zagadkę śmierci jednego człowieka, żyjącego w świecie mężczyzn, którym makijaż, moda i przesadzone uwielbienie siebie przesłaniają prawie cały świat. „Naprawdę uważasz, że byłbym zachwycony, patrząc, jak wpadasz do średniowiecznego wychodka, a potem wyłazisz z niego z gracją zdechłej krowy, sapiąc przy tym jak nimfomanka na widok Greya? To pomyśl raz jeszcze!” O Róży mogę powiedzieć jedynie, iż jest to jedna z najbardziej irytujących mnie bohaterek książkowych. Dlaczego? Według mnie jest ona bardzo infantylną i niedomyślną postacią. Gdy miała jakąś prostą i logiczną wskazówkę podaną na tacy, nie potrafiła wyciągnąć z tego wniosków. Czytając tę powieść, odniosłam wrażenie, iż Róża jest poniekąd ucieleśnieniem typowej nastolatki, którą trzeba się opiekować, gdyż sama sprowadza na siebie same kłopoty. Niestety, ja nie lubię takich bohaterów książkowych, ani takich osób w prawdziwym życiu. Inaczej muszę się odnieść do postaci Pepe, gdyż pochłaniając kolejne strony „Lustereczka” zauważyłam, jakoby jego postać była głównym głosem rozsądku. To mężczyzna stonowany, rozsądny i dojrzały. Uważam, że jego kreacja stety, bądź niestety przewyższa kreację głównej bohaterki. „Jej włosy z jednej strony wyglądały tak, jakby polizała je krowa, a z drugiej tworzyły coś w rodzaju połączenia snopka siana z mopem. W całości zaś nadawały jej wygląd osoby chorej psychicznie, tuż po leczniczych elektrowstrząsach.” W powieści odnajdziemy mnóstwo nawiązań do szeroko pojętej kultury popularnej, co bardzo przypadło mi do gustu, gdyż powieści kryminalne zazwyczaj w dużym stopniu opierają się na samym śledztwie, a rzadziej ukazują również życie codzienne bohaterów. Gdy pewna postać ogląda telewizję, wiemy, jaki jest to program i dodatkowo znajdziemy tutaj jeszcze jakąś śmieszną anegdotę na ten temat. Za to, duży plus dla autora. Dodatkowo w książce znajdziemy nawiązania do innych polskich autorów kryminalistów, takich jak, np. Remigiusz Mróz, a sam Alek Rogoziński udowodnił w „Lustereczku”, że ma duży dystans do siebie i jest człowiekiem bardzo pozytywnym. ” – Kochanie, Florence Foster Jenkins też była pewna, że umie śpiewać, a Rogoziński uważa, że pisze zabawne książki (…)” Fabuła jest dobrze skonstruowana, a bohaterowie różnorodni, przez co ciężko odkryć, jaki będzie koniec powieści, a myślę, że o to właśnie chodzi w kryminałach. „Lustereczko, powiedz przecie” jest jedną z nielicznych powieści, które naprawdę mogą poprawić człowiekowi humor. I choć jest on czasami lekko infantylny, jak i ironiczny, nie da się ukryć, iż przy tej książce naprawdę dobrze się bawiłam. Jest to drugi tom, lecz nie odczułam jakoś szczególnie braku przeczytanego pierwszego tomu serii. Historia ta jest tak skonstruowana, że spokojnie można zacząć od drugiego tomu i czytelnik nie pogubi się w fabule. Jedyną rzeczą, która trzymała moją irytację na granicy, to postać Róży, lecz autor rekompensuje to świetną fabułą i humorem, którego próżno szukać u innych pisarzy kryminałów. Mam nadzieję, że w następnych tomach (o ile zostaną napisane i wydane) bohaterka nieco dojrzeje, a i może rozwinie się tutaj pewien wątek miłosny (mam takie przypuszczenia, że coś się tutaj kroi, lecz nie jestem do końca przekonana), a sama książka będzie dłuższa, ponieważ duża czcionka i nieco ponad trzysta słów, to dla mnie trochę za mało.
October 16, 2018
Róża Krull, z zawodu autorka kryminałów, z zamiłowania tropicielka, tym razem w budynku naprzeciwko swojego nowego mieszkania najpierw wytropiła wyjątkowo atrakcyjnego faceta, a potem jego samobójczy skok z okna. Dowiaduje się, że był on murowanym kandydatem do zdobycia tytułu Mister Polonia i w ogóle nie było powodu, aby się zabijał. Kiedy na przyjęciu dla pretendentów do tego tytułu dochodzi do zbiorowego zatrucia pokarmowego, w wyniku którego pojawia się kolejna śmiertelna ofiara, nie ma wątpliwości, że Róża nie odpuści. Samobójstwo, nieszczęśliwe przypadki? A jeśli nie, kto i dlaczego pozbywa się konkurentów? I jak to robi?
Najciekawszą częścią powieści są przepychanki słowne między Różą, jej agentem Pawłem „Pepe” Kwiatkiem, jednocześnie mistrzem kulinarnym w restauracji, która wydawała przyjęcie dla finalistów konkursu na najprzystojniejszego Polaka, oraz Beatą „Betty” Jankowską, menadżerką Róży. Ustalają, że pomogą Róży w jej prywatnym dochodzeniu, wbrew ostrzeżeniom ze strony narzeczonego Betty, komisarza Krzysztofa Darskiego. Podobnie jak w pierwszym tomie cyklu, śledzenie samego dochodzenia i rozwiązania zagadki tchu nie zapiera. Alek Rogoziński sprawnie porusza się w środowisku celebrytów, a szczególnie w gronie któremu marzy się wkroczenie w ten świat. Potrafi je opisać w sposób tyleż zabawny, co złośliwy. Mam jednak wrażenie, że przy konstrukcji intrygi kryminalnej wodze wyobraźni ponoszą go za daleko. I, paradoksalnie, zaczyna wiać nudą.
Najciekawszą częścią powieści są przepychanki słowne między Różą, jej agentem Pawłem „Pepe” Kwiatkiem, jednocześnie mistrzem kulinarnym w restauracji, która wydawała przyjęcie dla finalistów konkursu na najprzystojniejszego Polaka, oraz Beatą „Betty” Jankowską, menadżerką Róży. Ustalają, że pomogą Róży w jej prywatnym dochodzeniu, wbrew ostrzeżeniom ze strony narzeczonego Betty, komisarza Krzysztofa Darskiego. Podobnie jak w pierwszym tomie cyklu, śledzenie samego dochodzenia i rozwiązania zagadki tchu nie zapiera. Alek Rogoziński sprawnie porusza się w środowisku celebrytów, a szczególnie w gronie któremu marzy się wkroczenie w ten świat. Potrafi je opisać w sposób tyleż zabawny, co złośliwy. Mam jednak wrażenie, że przy konstrukcji intrygi kryminalnej wodze wyobraźni ponoszą go za daleko. I, paradoksalnie, zaczyna wiać nudą.
April 29, 2021
Kiedyś się czytało po prostu. A teraz nie, teraz się trzeba po skończonej lekturze wypowiedzieć do Społeczności o swoich przemyśleniach...
I czyta sobie taki malkontent książkę Alka Rogozińskiego, i zamiast ją grzecznie odnieść do biblioteki (bo dostał już brutalną nauczkę, żeby nie wydawać prawdziwych złotówek na polskie kryminały), zaczyna wydziwiać.
Że żarty czerstwe, toporne i nieśmieszne, czemu się w sumie trudno dziwić, skoro bohaterowie wszyscy jakby rzeźbieni szpadlem według tego samego schematu.
Że lokowanie produktu subtelne jak roboty drogowe, a ta jedna autoironiczna uszczypliwość, och, och, taka celna.
Że chwyty marketingowe trochę pretensjonalne. Książę Komedii Kryminalnej? Serio?
Że patronatem swym powieść objęły pisma plotkarskie.
I jeszcze jakby się nie dość napaplał, dorzuca uwagę, że mu się wydawnictwo Filia pod paroma względami kojarzy z dawno padłym Phantom Pressem.
I dopiero uzewnętrzniwszy się solidnie (co nie znaczy, że słusznie), oddaje książkę z mocnym postanowieniem, by nie dać się więcej zmanipulować szumnym zapowiedziom wydawców (z tym może być ciężko) i nie zacieśniać za bardzo znajomości z twórczością Pana Rogozińskiego (z tym pewnie pójdzie łatwiej).
I czyta sobie taki malkontent książkę Alka Rogozińskiego, i zamiast ją grzecznie odnieść do biblioteki (bo dostał już brutalną nauczkę, żeby nie wydawać prawdziwych złotówek na polskie kryminały), zaczyna wydziwiać.
Że żarty czerstwe, toporne i nieśmieszne, czemu się w sumie trudno dziwić, skoro bohaterowie wszyscy jakby rzeźbieni szpadlem według tego samego schematu.
Że lokowanie produktu subtelne jak roboty drogowe, a ta jedna autoironiczna uszczypliwość, och, och, taka celna.
Że chwyty marketingowe trochę pretensjonalne. Książę Komedii Kryminalnej? Serio?
Że patronatem swym powieść objęły pisma plotkarskie.
I jeszcze jakby się nie dość napaplał, dorzuca uwagę, że mu się wydawnictwo Filia pod paroma względami kojarzy z dawno padłym Phantom Pressem.
I dopiero uzewnętrzniwszy się solidnie (co nie znaczy, że słusznie), oddaje książkę z mocnym postanowieniem, by nie dać się więcej zmanipulować szumnym zapowiedziom wydawców (z tym może być ciężko) i nie zacieśniać za bardzo znajomości z twórczością Pana Rogozińskiego (z tym pewnie pójdzie łatwiej).
October 17, 2023
Róża jest świadkiem samobójstwa jednego z uczestników konkursu Mister Polonia. Ale okazuje się, że mężczyzna nie miał powodu, aby targnąć się na własne życie. Autorka postanawia prowadzić prywatne śledztwo, oczywiście pomagają jej przyjaciele: Betty i Pepe. Okazuje się, że niektórzy potrafią wiele zrobić aby zdobyć tytuł Najprzystojniejszego Polaka Roku.
Książki pana Alka są dla mnie odskocznią, od bardziej wymagających kryminałów. Tutaj jest spokojniej, ale też i zabawniej.
Jak do tej pory książek autora słuchałam w audiobooku i dla mnie są one świetnie, właśnie w takiej formie.
Co do tej książki, to bardzo polubiłam Róże. Nieraz mnie rozśmiesza swoim zachowaniem czy tekstami.
Chętnie poznałabym taką osobę w prawdziwym życiu.
Ale jakby nie patrzeć to też jest odważna, ale i lekkomyślna. Ale za to właśnie ją lubię.
Myślę, też, że niektóre zachowania uczestników konkursów piękności, nie różnią się od tych przedstawionych w książce. Oczywiście nie mówię, że każdy, ale na pewno zdarzają się osoby, które „dążą do celu po trupach”.
Na pewno sięgnę po kolejne tomy z przygodami Róży, ale i przeczytaj inne książki autora.
Książki pana Alka są dla mnie odskocznią, od bardziej wymagających kryminałów. Tutaj jest spokojniej, ale też i zabawniej.
Jak do tej pory książek autora słuchałam w audiobooku i dla mnie są one świetnie, właśnie w takiej formie.
Co do tej książki, to bardzo polubiłam Róże. Nieraz mnie rozśmiesza swoim zachowaniem czy tekstami.
Chętnie poznałabym taką osobę w prawdziwym życiu.
Ale jakby nie patrzeć to też jest odważna, ale i lekkomyślna. Ale za to właśnie ją lubię.
Myślę, też, że niektóre zachowania uczestników konkursów piękności, nie różnią się od tych przedstawionych w książce. Oczywiście nie mówię, że każdy, ale na pewno zdarzają się osoby, które „dążą do celu po trupach”.
Na pewno sięgnę po kolejne tomy z przygodami Róży, ale i przeczytaj inne książki autora.
February 11, 2023
2.5. Jak na książkę Alka, czytało mi się ją dość ciężko. Zbyt wiele niedopowiedzeń, które zamiast budować napięcie i skłaniać do refleksji, przeszkadzały w skupieniu. Za dużo "pewnych" postaci, "jakichś" sytuacji, "jakichś" treści... lubię książki, gdy rozwiązanie nie jest nam podane na tacy, lecz to zbyt płytkie opisywanie fabuły w tej książce mnie drażniło.
Za to ostatnia scena bardzo interesująca. Jednak jak już zdążyłam zauważyć- nie będzie z tego wątku kolejnej części, a szkoda. Następna będzie o zupełnie innej historii. Tego trochę szkoda u Alka,że na końcu powieści daje nam przedsmak ciekawego wątku, którego później już nie kontynuuje. Tak samo było z seriamu o Joannie i o Teściowych..
Ostatni już minus: liczyłam na wyjaśnienie co stało się z Joanną, z którą pracowała Betty (na końcu pierwszej części o Róży był wspomniany jeden szczegół), jednak w tej części w ogóle nie rozwiano wątpliwości czytelnika..
Za to ostatnia scena bardzo interesująca. Jednak jak już zdążyłam zauważyć- nie będzie z tego wątku kolejnej części, a szkoda. Następna będzie o zupełnie innej historii. Tego trochę szkoda u Alka,że na końcu powieści daje nam przedsmak ciekawego wątku, którego później już nie kontynuuje. Tak samo było z seriamu o Joannie i o Teściowych..
Ostatni już minus: liczyłam na wyjaśnienie co stało się z Joanną, z którą pracowała Betty (na końcu pierwszej części o Róży był wspomniany jeden szczegół), jednak w tej części w ogóle nie rozwiano wątpliwości czytelnika..
November 17, 2017
1. Czyta się błyskawicznie, ergo przyjemnie. To duży (ogromny) plus.
2. Znowu II część lepsza od I, rozwój itd., więc jest OK.
3. To daje nadzieję, że część III (>Zabójcza korekta?) będzie wyjątkowo fajna i może tam się nie pogubię w postaciach/intrydze? Jak ktoś przede mną napisał - mnogość postaci, aż za mnogość, która irytuje albo gubi (dobrze, że na początku jest ściąga who is who), a i tak robią za tło do fajnych interakcji znanych nam bohaterów. Zatem rada na przyszłość: więcej (wincyj) Pepe, Betty, Darskiego, mniej postaci pobocznych.
Aha, korekta kuluje w kilku(nastu) miejscach. M.in. w spisie treści (rozdział XVIII).
2. Znowu II część lepsza od I, rozwój itd., więc jest OK.
3. To daje nadzieję, że część III (>Zabójcza korekta?) będzie wyjątkowo fajna i może tam się nie pogubię w postaciach/intrydze? Jak ktoś przede mną napisał - mnogość postaci, aż za mnogość, która irytuje albo gubi (dobrze, że na początku jest ściąga who is who), a i tak robią za tło do fajnych interakcji znanych nam bohaterów. Zatem rada na przyszłość: więcej (wincyj) Pepe, Betty, Darskiego, mniej postaci pobocznych.
Aha, korekta kuluje w kilku(nastu) miejscach. M.in. w spisie treści (rozdział XVIII).
February 4, 2024
Powieści Rogozińskiego mają to do siebie, że dzielą się na kiepskie i bardzo kiepskie. Do pierwszej kategorii zaliczam "Póki śnieg nas nie rozłączy", do drugiej - całą resztę, w tym tom drugi serii o Róży Krull. Fabuły książek Rogozińskiego są grubymi nićmi szyte, mają humor niskich lotów (swoją drogą, skąd się wzięły te porównania do Chmielewskiej? Obok Chmielewskiej to to nawet nie stało), mnóstwo wątków zmierzających donikąd i karykaturalnie napisane postaci. A jednocześnie - są niezłym tłem do słuchania przy sprzątaniu domu. I chyba dlatego niestety ciągle sięgam po jego kolejne powieści.
February 16, 2018
W każdym razie, Róża Krull i jej przyjaciele znajdują się w samej czołówce moich ulubionych kryminalnych serii i znów z niecierpliwością czekam na więcej. Okazuje się, że prawo słabszej kontynuacji najnowszego cyklu w dorobku księcia komedii kryminalnej całkowicie nie obowiązuje. Alek Rogoziński dzięki budowaniu krótkich scen i zwięzłych historii bez zbędnej gmatwaniny i mnożenia niepotrzebnych pytań, tworzy niezwykle intrygujący świat potrafiący wciągnąć bez reszty czytelnika.
July 27, 2018
To chyba trzecia? książka tego autora, którą miałam okazję i przyjemność przeczytać. I zdecydowanie najlepsza jak do tej pory! Jako absolutną fankę Chmielewskiej, przy której książkach rżę zwykle ze śmiechu, trudno mnie zadowolić i rozbawić. Ale tutaj zdecydowanie panu Rogozińskiemu się to udało ;) Brawo! Chcę więcej Róży, bo trochę przypomina mi Joannę ;)
November 15, 2018
Mam trochę mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony lekka, przyjemna, dość zabawna, choć humor dość mało wyszukany. Z drugiej... literówki, pomylone imię jednej z bohaterek - jednym słowem korekta kuleje... I korekta jest moim zdaniem najsłabszym punktem książek tego autora. Nie wiem co o tym myśleć - czy to wydawnictwo tak mało troszczy się o czytelnika po prostu?
June 30, 2018
Bardzo przyjemna książka, wydaje się, że im dłużej Alek Rogoziński pisze, tym lepiej mu idzie. Gdybyż jeszcze główna bohaterka nie była taką kompletną idiotką...
Ale poza tym - jest zabawnie, a intryga kryminalna zaciekawia. Podsumowując: fajna książka.
Ale poza tym - jest zabawnie, a intryga kryminalna zaciekawia. Podsumowując: fajna książka.
January 1, 2023
Trochę przegadana ta część, co w niektórych momentach niepotrzebnie przedłużało przebieg wydarzeń i zaczynało nudzić :( jednak nadal, Róża to Róża, jest jeszcze bardziej zakręcona, niż wcześniej, co świetnie umila czas i pomaga zapomnieć o naszej nudnej - w porównaniu z Różaną - rzeczywistością.
April 3, 2018
Kolejna zabawna czesc przygod Rozy Krull. Jako ktos, kto wychowal sie na ksiazkach Joanny Chmielewskiej, naprawde doceniam podobna maniere pisania i humor.
April 15, 2021
Lekka, zabawna, do postaci w czasie czytania serii zdążyłam się naprawdę przywiązać. Dokładnie to, czym ma być. Polski odpowiednik Agathy Christie w spodniach ;)
February 4, 2022
No nie, nie podeszło zupełnie...
August 20, 2022
Takie ScoobyDoo w formie literackiej. Schemat ksiażek zawsze ten sam, na końcu zbrodniarz do wszystkiego się przyznaje i tłumaczy dlaczego. Choć przy tylu identycznych postaciach, bez żadnych wyrozniajacych je cech charakteru, i tak nie wiadomo kto to był.
Ksiazek autora zawsze rodzinnie sluchamy jadac z dlugie trasy samochodem, tym razem przesluchalismy dwie i bylo to zbyt duzo Rogozinskiego jak na jeden tydzien.
Najbardziej jednak przeszkadzaja mi patologiczne relacje miedzy postaciami „przyjaciol”. Dziwie sie, ze bohaterowie jeszcze sie nie pozabilali nawzajem.
Ksiazek autora zawsze rodzinnie sluchamy jadac z dlugie trasy samochodem, tym razem przesluchalismy dwie i bylo to zbyt duzo Rogozinskiego jak na jeden tydzien.
Najbardziej jednak przeszkadzaja mi patologiczne relacje miedzy postaciami „przyjaciol”. Dziwie sie, ze bohaterowie jeszcze sie nie pozabilali nawzajem.
January 29, 2023
Lekka, dobrze napisana ale mało angażująca.
April 2, 2023
Luźna historia, w którą bardzo się wciągnęłam!
July 4, 2023
Komedia kryminalna to jednak nie mój gatunek
November 20, 2023
Kolejny bardzo dobry tom. Takie książki są potrzebne i jestem zadowolona z tego, że Alek Rogoziński zdecydował się na pisanie takiego serii.
Ja bawię się rewelacyjnie przy tych cudownych absurdach.
Ja bawię się rewelacyjnie przy tych cudownych absurdach.
Displaying 1 - 30 of 38 reviews