ในรูปเงา

by เงาจันทร์

นวนิยายขนาดสั้นในแนวขนบของสัจนิยม กึ่งๆ แนวนิยายพาฝัน ที่เล่าเรื่องรักโศกของชีวิตคนและสัตว์ ภายใต้พล็อตเรื่องรักสามเศร้าอันดูจะธรรมดาสามัญ แต่ทว่าผู้เขียนได้วางโครงเรื่องไว้อย่างกระชับ รัดกุม โดดเด่นเห็นภาพ เมื่อนักเขียนได้ใช้พลังของภาษาในการบรรยาย สร้างชีวิตให้กับตัวละครเด่น ๆ เช่น เจ้าพลิ้ว ลุงพร้อม ว่าน และเจ้าดอกรุงรังวัวหนุ่ม ได้ลุกขึ้นมาโลดแล่นอยู่บนหน้ากระดาษ มีปมขัดแย้งในใจสูง เฉกเช่นปุถุชนคนมีกิเลสในชีวิตจริง หรือกึ่งจริงกึ่งฝัน ทั้งฉากชีวิตในชนบท ท้องทุ่ง ผืนฟ้า ท้องน้ำ กระแสลม ต้นไม้ ดอกไม้ เสียงไก่ขัน ปลาที่ถูกทุบหัว ฝูงวัว วัวตัวผู้กับวัวตัวเมีย การทุบตอน และเฆี่ยนตีตัวตน อีกทั้งตัวละครประกอบเรื่อง เช่น ตาร้าย ยายแหร่ม แม่หม้ายทับทิม ล้วนมีสีสันชั้นเชิง ราวกับนักเขียนได้เขียนขึ้นด้วยมือของจิตรกร หากทว่ารูปและแสงเงาที่ออกมา เป็นสีสันแสงเงาของวรรณกรรม ที่นักเขียนรู้จักขับเน้นให้น้ำหนักแสงเงา แรระบายจนเรื่องค่อยๆ ไต่ระดับความเข้มข้น กระทั่งนำไปสู่จุดหมายปลายทางของเรื่อง และนี่คือเรื่อง ในรูปเงา... ของ เงาจันทร์...

140 pages, Paperback

First published January 1, 2011

Reviews

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 4 out of 5]

นวนิยายขนาดสั้นของเงาจันทร์เรื่องนี้ หากเทียบกับ รักในรอยบาป ซึ่งเป็นนวนิยายขนาดยาวแล้ว ในรูปเงา ยังมีรายละเอียดที่กระโดดวูบวาบ สี่ตอนย่อยในเรื่องบรรยายสิ่งต่างๆ ละเอียดยิบโดยเฉพาะธรรมชาติและอากัปกิริยาของตัวละคร ในแต่ละบท มีความละเอียดของตนเอง แต่ก็ดำเนินเรื่องฉับไว ผ่านการตัดบทจากตัวละครหนึ่งไปสู่ตัวละครหนึ่ง แน่นอนว่าเงาจันทร์เลือกเล่าผ่านมุมมองของเจ้าพลิ้วเป็นหลัก แต่ก็ไม่ได้หลงลืมรายละเอียดความรู้สึกนึกคิดของตัวละครอื่น โดยให้เจ้าพลิ้วเป็นตัวละครช่างสังเกต และความช่างสังเกตนี้เองที่เป็นข้อดีของพลิ้ว แม้ว่าเด็กหนุ่มจะมีข้อด้อยด้านความใจอ่อนและไม่เด็ดเดี่ยว

ในเล่มนี้เงาจันทร์ยังคงทำได้ดี เธอผลิตความเศร้ามากระแทกคนอ่านได้อย่างกับทะเลผลิตเกลียวคลื่นปะทะฝั่ง ควีนแห่งความเศร้า...คือเงาจันทร์นี่เอง

แม้เรื่องเล่าของเธอจะสามารถเดาแนวทางได้ แต่มันก็ยังคงสะเทือนอารมณ์ และถ้าใครมาถามฉันว่า ช่วยแนะนำเรื่องเศร้าสักเรื่องเถิด ฉันก็จะแนะนำคนผู้นั้นให้อ่านเงาจันทร์โดยไม่ลังเล

นอกจากเรื่องเนื้อหาและภาษาที่เงาจันทร์ยังคงทำได้ดีในแบบของเธอ ปกฉบับพิมพ์ครั้งที่สองก็ทำได้ดีกว่าปกฉบับพิมพ์ครั้งแรก

ภาพวาดสีน้ำโทนม่วงน้ำเงินสื่อถึงความสุขุมและหม่นมัวของตัวละคน ภาพวาดสีน้ำดังกล่าวเป็นรูปเงาร่างของหญิงสาวที่ถมเทให้เต็มรูปด้วยเงาของหมู่ไม้ในป่า และในใจกลางของร่างเงาแห่งหญิงสาวนั้น ก็มีภาพชายสองคน ต่างวัย พ่อลูก มีหัวเป็นกระบือ จมูกของทั้งสอง สนตะพายด้วยเชือกเส้นเดียวกัน แสดงถึงสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก และสองพ่อลูกนี้เองก็ล้วนตกอยู่ภายใต้อำนาจของหญิงสาว.

[Glah Wittayasahtjan · Rating 2 out of 5]

ภาษาสวยมาก บรรยายภาพชีวิตชาวบ้านชนบทได้ดีงาม ช่วงชีวิตวัยเด็กของเจ้าพลิ้วเป็นอะไรที่เพลิดเพลินมาก แต่พอเข้าช่วงวัยหนุ่มของก็เริ่มรู้สึกรำคาญในความเป็นเด็กไม่รู้จักโตของเจ้าพลิ้ว อะไรมันก็พ่อก็พ่อ หวงพ่อเวอร์ มันเวอร์จนพาลไม่อยากอ่านต่อ
รู้สึกใช้พลังในการอ่านเยอะมาก ถึงภาษาจะสวยงาม แต่ก็มีหลายช่วงที่น่าเบื่อและไม่อินกับความรักของพ่อลูกคู่นี้เลย

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

รางวัลยอดเยี่ยมนายอินทร์อะวอร์ด ประจำปีพุทธศักราช 2554

เรื่องราวรักสามเศร้าง่ายๆ แต่ซับซ้อนสับสน
จุดเด่นอีกอย่างคือ ความสวยงามของธรรมชาติและวิธีชีวิต ในชนบทไทย
เมื่อหล่อนกอดเขานี้จึงเป็นกอดแรกจากหญิงสาวที่เขาได้รับ และเมื่อเขากอดหล่อนกลับ นี่จึงเป็นกอดแรกของเขา

เธอเหมือนผีเสื้อบินมาเกาะที่ไหล่ ฉันคงต้องเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้เธอบินหนีไป

จำเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แล้ว