What do you think?
Rate this book
Ιστορίες φαντασμάτων από την Ιαπωνία
«Η λευκή γυναίκα έγειρε προς το μέρος του, όλο και χαμηλότερα, μέχρι που το πρόσωπό της σχεδόν τον άγγιξε και τότε ανακάλυψε πως ήταν πολύ όμορφη - παρ 'όλο που τα μάτια της τον τρόμαζαν. Για λίγο συνέχισε να τον κοιτάζει - τότε χαμογέλασε και ψιθύρισε: "Σκόπευα να σου κάνω ό,τι και στον άλλο άντρα. Αλλά δεν μπορώ να μη νιώσω οίκτο για σένα - είσαι τόσο νέος... Είσαι όμορφο παλικάρι, Μινόκιτσι, και τώρα δε θα σε βλάψω. Αλλά αν ποτέ πεις -ακόμα και στην ίδια σου τη μάνα- τι είδες απόψε, θα το μάθω· και τότε θα σε σκοτώσω...»
Οι ιστορίες φαντασμάτων του Λευκάδιου Χερν βασίζονται σε παμπάλαιους μύθους και θρύλους της Άπω Ανατολής, όπου πρωταγωνιστούν κάθε είδους αλλόκοτες υπερφυσικές παρουσίες, όπως οπτασίες, στοιχειά, δαίμονες, θεότητες, παράξενα ζώα και πνεύματα της φύσης. Άλλοτε τρομαχτικές, άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε κωμικές, όμως πάντοτε παράδοξες και συναρπαστικές, οι παρουσίες αυτές εισάγουν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο όπου το υπερφυσικό στοιχείο είναι συνυφασμένο με το φυσικό τοπίο, αποτελώντας συνάμα κομμάτι της ανθρώπινης καθημερινότητας.
Οι ιστορίες φαντασμάτων του Λευκάδιου Χερν βασίζονται σε παμπάλαιους μύθους και θρύλους της Άπω Ανατολής, όπου πρωταγωνιστούν κάθε είδους αλλόκοτες υπερφυσικές παρουσίες, όπως οπτασίες, στοιχειά, δαίμονες, θεότητες, παράξενα ζώα και πνεύματα της φύσης. Άλλοτε τρομαχτικές, άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε κωμικές, όμως πάντοτε παράδοξες και συναρπαστικές, οι παρουσίες αυτές εισάγουν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο όπου το υπερφυσικό στοιχείο είναι συνυφασμένο με το φυσικό τοπίο, αποτελώντας συνάμα κομμάτι της ανθρώπινης καθημερινότητας.
- GenresHorrorJapanShort Stories
215 pages, Paperback
First published January 1, 1903
7 people are currently reading
179 people want to read
About the author
Lafcadio Hearn
1,472 books453 followersGreek-born American writer Lafcadio Hearn spent 15 years in Japan; people note his collections of stories and essays, including
Kokoro
(1896), under pen name Koizumi Yakumo.
Rosa Cassimati (Ρόζα Αντωνίου Κασιμάτη in Greek), a Greek woman, bore Patrick Lafcadio Hearn (Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν in Greek or 小泉八雲 in Japanese), a son, to Charles Hearn, an army doctor from Ireland. After making remarkable works in America as a journalist, he went to Japan in 1890 as a journey report writer of a magazine. He arrived in Yokohama, but because of a dissatisfaction with the contract, he quickly quit the job. He afterward moved to Matsué as an English teacher of Shimané prefectural middle school. In Matsué, he got acquainted with Nishida Sentarô, a colleague teacher and his lifelong friend, and married Koizumi Setsu, a daughter of a samurai.
In 1891, he moved to Kumamoto and taught at the fifth high school for three years. Kanô Jigorô, the president of the school of that time, spread judo to the world.
Hearn worked as a journalist in Kôbé and afterward in 1896 got Japanese citizenship and a new name, Koizumi Yakumo. He took this name from "Kojiki," a Japanese ancient myth, which roughly translates as "the place where the clouds are born". On that year, he moved to Tôkyô and began to teach at the Imperial University of Tôkyô. He got respect of students, many of whom made a remarkable literary career. In addition, he wrote much reports of Japan and published in America. So many people read his works as an introduction of Japan. He quit the Imperial University in 1903 and began to teach at Waseda University on the year next. Nevertheless, after only a half year, he died of angina pectoris.
Rosa Cassimati (Ρόζα Αντωνίου Κασιμάτη in Greek), a Greek woman, bore Patrick Lafcadio Hearn (Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν in Greek or 小泉八雲 in Japanese), a son, to Charles Hearn, an army doctor from Ireland. After making remarkable works in America as a journalist, he went to Japan in 1890 as a journey report writer of a magazine. He arrived in Yokohama, but because of a dissatisfaction with the contract, he quickly quit the job. He afterward moved to Matsué as an English teacher of Shimané prefectural middle school. In Matsué, he got acquainted with Nishida Sentarô, a colleague teacher and his lifelong friend, and married Koizumi Setsu, a daughter of a samurai.
In 1891, he moved to Kumamoto and taught at the fifth high school for three years. Kanô Jigorô, the president of the school of that time, spread judo to the world.
Hearn worked as a journalist in Kôbé and afterward in 1896 got Japanese citizenship and a new name, Koizumi Yakumo. He took this name from "Kojiki," a Japanese ancient myth, which roughly translates as "the place where the clouds are born". On that year, he moved to Tôkyô and began to teach at the Imperial University of Tôkyô. He got respect of students, many of whom made a remarkable literary career. In addition, he wrote much reports of Japan and published in America. So many people read his works as an introduction of Japan. He quit the Imperial University in 1903 and began to teach at Waseda University on the year next. Nevertheless, after only a half year, he died of angina pectoris.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
November 17, 2017
Η συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνει μεταφράσεις επιλεγμένες από τρία διαφορετικά έργα του Hearn:
"Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things" 1903
"Shadowings" 1900
"In Ghostly Japan" 1899
Δεδομένου πως τα έργα του συγγραφέα είναι public domain και μπορεί να τα κατεβάσει οποιοσδήποτε το επιθυμεί και γνωρίζει αγγλικά από το Project Gutenberg και το Internet Archive, θα πρότεινα σε όποιον ενδιαφέρεται να ρίξει εκεί πρώτα μια ματιά, για να δει αν πραγματικά τον ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αισθητική και θεματολογία.
Η συγκεκριμένη ωστόσο έκδοση από την Ars Nocturna είναι ένα κομψοτέχνημα. Από το εξώφυλλο με την απόκοσμη οπτασία, την επιμελημένη μετάφραση, την εξαιρετικά κατατοπιστική και χρήσιμη εισαγωγή στην αρχή, το ιδιαίτερα συγκινητικό επίμετρο και το σύντομο χρονολόγιο - συνοπτική εργογραφία του συγγραφέα στο τέλος, είναι σαν σύνολο μια δουλειά με άφησε αρκούντως ικανοποιημένη.
Όπως αναφέρει το επίμετρο σελ. 202:
"Οι ιστορίες αυτού του τόμου δεν είναι βγαλμένες από την πλούσια φαντασία του συγγραφέα. Ο Λευκάδιος Χερν διασκεύασε, απέδωσε και αφηγήθηκε ιστορίες του θρύλου και της παράδοσης των Ιαπώνων με μοναδικό τρόπο, λεπτό και διεισδυτικό, προσθέτοντας στοιχεία που η ευμάθεια και η καλλιέργειά του τον βοήθησαν να αναδείξει και συγχρόνως διατηρώντας την απλότητά τους. Ανήγαγε μ' αυτόν τον τρόπο τη λογοτεχνία των αποδόσεων σε υψηλή λογοτεχνία.
Στην εργασία του είχε βοηθούς τον γραμματέα του Μασανόμπου Ότανι - έναν παλιό μαθητή του που αγόραζε από τα παλαιοβιβλιοπωλεία ιαπωνικά βιβλία για λογαριασμό του Λευκαδίου - και τη Σέτσου, σύζυγό του. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τον τρόπο με τον οποίο εργαζόταν:
"Τα βιβλία με τις απόκοσμες ιστορίες είναι οι θησαυροί μου" έλεγε. Τα έδινε στη σύζυγό του να τα διαβάσει και κατόπιν της ζητούσε να του αφηγηθεί τις ιστορίες, αφού πρώτα τις είχε αφομοιώσει.
"Δε θέλω να μου τις διαβάζεις από το βιβλίο. Προτιμώ τις δικές σου λέξεις και φράσεις. Διαφορετικά δε μου κάνει" της έλεγε".
Αναφορικά τώρα με το είδος των ιστοριών που διασκεύασε στα αγγλικά ο Hearn αναφέρει η εισαγωγή σελ. 14:
"Το είδος των παράξενων υπερφυσικών αυτών ιστοριών είναι γνωστό στην Ιαπωνία με τον ενιαίο όρο καϊντάν. Η ιαπωνική αυτή λέξη σημαίνει αφηγήσεις για παράξενες, μυστηριώδεις ή μαγικές οπτασίες. Καϊντάν όμως έχει καθιερωθεί να θεωρείται οποιαδήποτε ιστορία φαντασμάτων, τρόμου ή υπερφυσικών πλασμάτων συνήθως γραμμένη κατά την περίοδο Έντο (1603 - 1867). Οι ιστορίες αυτές είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής ανάμεσα στην ιαπωνική λαογραφία, τον Βουδισμό και τη Σίντο".
Αν κάποιος ελπίζει διαβάζοντας αυτή τη συλλογή διηγημάτων να νιώσει το αίμα του να παγώνει βλέποντας τη Σάντακο να βγαίνει μέσα από πηγάδι θα απογοητευτεί. Δεν είναι το στοιχείο τρόμου που κυριαρχεί, αντιθέτως συχνά υπάρχει μια λεπτή χιουμοριστική διάθεση κι ένας φιλοσοφικός στοχασμός επάνω στα ανθρώπινα πράγματα. Οι Ιάπωνες φαίνεται πως έχουν μια ιδιαίτερη αισιοδοξία, ίσως να παίζει κάποιον ρόλο εδώ και η πίστη τους στις διαδοχικές μετενσαρκώσεις, τίποτα δεν είναι οριστικό, τίποτα δεν τελειώνει εδώ, θα υπάρχουν πάντα νέες ζωές και κανούργιες ευκαιρίες για να μπορέσει ο άνθρωπος να διορθώσει τα σφάλματά του και να διαιωνίσει την αγάπη του.
Ιδιαίτερα γέλασα με την σύντομη ιστορία με τίτλο "Μούτζινα" ιδίως με τη σκέψη πως ίσως από εκεί να προέρχεται η πολύ πρόσφατη εκδοχή του "slenderman" που ξεκίνησε ως ιντερνετική creepypasta για να καταλήξει ως αστικός μύθος κι από εκεί να κατοχυρώσει μια θέση μέσα στον ευρύτερο χώρο του τρόμου (ως φάρσα και ως πίστη σε έναν κόσμο που αψηφά τον σύγχρονο ορθολογισμό).
Το "Κορίτσι στο παραβάν" μου θύμισε μια παρόμοια ιστορία από τις "Χίλιες και μία Νύχτες" και τον πανάρχαιο μύθο του Πυγμαλίωνα, όπου ένα έργο τέχνης μπορεί να εμπνεύσει παράφορο έρωτα. Την ιστορία του "Μίμι-Νάσι-Χόιτσι την θυμάμαι από παλιά, ίσως από το "Manga Nippon mukashi banashi" που χωρίς να είμαι σίγουρη πρέπει να είναι η παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τίτλο "Παλιά Γιαπωνέζικα παραμύθια" πριν πολλά χρόνια.
Ενδιαφέρουσες ιστορίες με εραστές που πεθαίνουν από πόθο, ανθισμένες κερασιές, μαγικά νεραϊδοβασίλεια, ταραχοποιά πνεύματα, φαντάσματα, σοφούς μοναχούς και ευγενικούς σαμουράι, διαβάζονται γρήγορα και ευχάριστα.
Ο ίδιος ο συγγραφέας, παιδί μιας άτυχης Ελληνίδας κι ενός Ιρλανδού, έζησε μια ζωή τυχοδιωκτική, υποχρεώθηκε μάλιστα να εγκαταλείψει την πρώτη του σύζυγο γιατί δεν ήταν νόμιμος ο γάμος ανάμεσα σε μια μιγάδα κι έναν λευκό στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα. Στην Ιαπωνία μπόρεσε να ζήσει μια ζωή ευτυχισμένη και να κάνει οικογένεια με την κόρη ενός σαμουράι, ωστόσο πέθανε νέος, σε ηλικία μόλις 54 ετών, αφού είχε ασπαστεί τον βουδισμό και είχε αποκτήσει Ιαπωνική υπηκοότητα και όνομα (Koizumi Yakumo).
"Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things" 1903
"Shadowings" 1900
"In Ghostly Japan" 1899
Δεδομένου πως τα έργα του συγγραφέα είναι public domain και μπορεί να τα κατεβάσει οποιοσδήποτε το επιθυμεί και γνωρίζει αγγλικά από το Project Gutenberg και το Internet Archive, θα πρότεινα σε όποιον ενδιαφέρεται να ρίξει εκεί πρώτα μια ματιά, για να δει αν πραγματικά τον ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αισθητική και θεματολογία.
Η συγκεκριμένη ωστόσο έκδοση από την Ars Nocturna είναι ένα κομψοτέχνημα. Από το εξώφυλλο με την απόκοσμη οπτασία, την επιμελημένη μετάφραση, την εξαιρετικά κατατοπιστική και χρήσιμη εισαγωγή στην αρχή, το ιδιαίτερα συγκινητικό επίμετρο και το σύντομο χρονολόγιο - συνοπτική εργογραφία του συγγραφέα στο τέλος, είναι σαν σύνολο μια δουλειά με άφησε αρκούντως ικανοποιημένη.
Όπως αναφέρει το επίμετρο σελ. 202:
"Οι ιστορίες αυτού του τόμου δεν είναι βγαλμένες από την πλούσια φαντασία του συγγραφέα. Ο Λευκάδιος Χερν διασκεύασε, απέδωσε και αφηγήθηκε ιστορίες του θρύλου και της παράδοσης των Ιαπώνων με μοναδικό τρόπο, λεπτό και διεισδυτικό, προσθέτοντας στοιχεία που η ευμάθεια και η καλλιέργειά του τον βοήθησαν να αναδείξει και συγχρόνως διατηρώντας την απλότητά τους. Ανήγαγε μ' αυτόν τον τρόπο τη λογοτεχνία των αποδόσεων σε υψηλή λογοτεχνία.
Στην εργασία του είχε βοηθούς τον γραμματέα του Μασανόμπου Ότανι - έναν παλιό μαθητή του που αγόραζε από τα παλαιοβιβλιοπωλεία ιαπωνικά βιβλία για λογαριασμό του Λευκαδίου - και τη Σέτσου, σύζυγό του. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τον τρόπο με τον οποίο εργαζόταν:
"Τα βιβλία με τις απόκοσμες ιστορίες είναι οι θησαυροί μου" έλεγε. Τα έδινε στη σύζυγό του να τα διαβάσει και κατόπιν της ζητούσε να του αφηγηθεί τις ιστορίες, αφού πρώτα τις είχε αφομοιώσει.
"Δε θέλω να μου τις διαβάζεις από το βιβλίο. Προτιμώ τις δικές σου λέξεις και φράσεις. Διαφορετικά δε μου κάνει" της έλεγε".
Αναφορικά τώρα με το είδος των ιστοριών που διασκεύασε στα αγγλικά ο Hearn αναφέρει η εισαγωγή σελ. 14:
"Το είδος των παράξενων υπερφυσικών αυτών ιστοριών είναι γνωστό στην Ιαπωνία με τον ενιαίο όρο καϊντάν. Η ιαπωνική αυτή λέξη σημαίνει αφηγήσεις για παράξενες, μυστηριώδεις ή μαγικές οπτασίες. Καϊντάν όμως έχει καθιερωθεί να θεωρείται οποιαδήποτε ιστορία φαντασμάτων, τρόμου ή υπερφυσικών πλασμάτων συνήθως γραμμένη κατά την περίοδο Έντο (1603 - 1867). Οι ιστορίες αυτές είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής ανάμεσα στην ιαπωνική λαογραφία, τον Βουδισμό και τη Σίντο".
Αν κάποιος ελπίζει διαβάζοντας αυτή τη συλλογή διηγημάτων να νιώσει το αίμα του να παγώνει βλέποντας τη Σάντακο να βγαίνει μέσα από πηγάδι θα απογοητευτεί. Δεν είναι το στοιχείο τρόμου που κυριαρχεί, αντιθέτως συχνά υπάρχει μια λεπτή χιουμοριστική διάθεση κι ένας φιλοσοφικός στοχασμός επάνω στα ανθρώπινα πράγματα. Οι Ιάπωνες φαίνεται πως έχουν μια ιδιαίτερη αισιοδοξία, ίσως να παίζει κάποιον ρόλο εδώ και η πίστη τους στις διαδοχικές μετενσαρκώσεις, τίποτα δεν είναι οριστικό, τίποτα δεν τελειώνει εδώ, θα υπάρχουν πάντα νέες ζωές και κανούργιες ευκαιρίες για να μπορέσει ο άνθρωπος να διορθώσει τα σφάλματά του και να διαιωνίσει την αγάπη του.
Ιδιαίτερα γέλασα με την σύντομη ιστορία με τίτλο "Μούτζινα" ιδίως με τη σκέψη πως ίσως από εκεί να προέρχεται η πολύ πρόσφατη εκδοχή του "slenderman" που ξεκίνησε ως ιντερνετική creepypasta για να καταλήξει ως αστικός μύθος κι από εκεί να κατοχυρώσει μια θέση μέσα στον ευρύτερο χώρο του τρόμου (ως φάρσα και ως πίστη σε έναν κόσμο που αψηφά τον σύγχρονο ορθολογισμό).
Το "Κορίτσι στο παραβάν" μου θύμισε μια παρόμοια ιστορία από τις "Χίλιες και μία Νύχτες" και τον πανάρχαιο μύθο του Πυγμαλίωνα, όπου ένα έργο τέχνης μπορεί να εμπνεύσει παράφορο έρωτα. Την ιστορία του "Μίμι-Νάσι-Χόιτσι την θυμάμαι από παλιά, ίσως από το "Manga Nippon mukashi banashi" που χωρίς να είμαι σίγουρη πρέπει να είναι η παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τίτλο "Παλιά Γιαπωνέζικα παραμύθια" πριν πολλά χρόνια.
Ενδιαφέρουσες ιστορίες με εραστές που πεθαίνουν από πόθο, ανθισμένες κερασιές, μαγικά νεραϊδοβασίλεια, ταραχοποιά πνεύματα, φαντάσματα, σοφούς μοναχούς και ευγενικούς σαμουράι, διαβάζονται γρήγορα και ευχάριστα.
Ο ίδιος ο συγγραφέας, παιδί μιας άτυχης Ελληνίδας κι ενός Ιρλανδού, έζησε μια ζωή τυχοδιωκτική, υποχρεώθηκε μάλιστα να εγκαταλείψει την πρώτη του σύζυγο γιατί δεν ήταν νόμιμος ο γάμος ανάμεσα σε μια μιγάδα κι έναν λευκό στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα. Στην Ιαπωνία μπόρεσε να ζήσει μια ζωή ευτυχισμένη και να κάνει οικογένεια με την κόρη ενός σαμουράι, ωστόσο πέθανε νέος, σε ηλικία μόλις 54 ετών, αφού είχε ασπαστεί τον βουδισμό και είχε αποκτήσει Ιαπωνική υπηκοότητα και όνομα (Koizumi Yakumo).
February 9, 2020
Η αφήγηση ιστοριών, από αρχαιοτάτων χρόνων, αναδείχθηκε σε απαραίτητο συγκολλητικό στοιχείο για την ύπαρξη και τη συνέχεια κοινοτήτων και κοινωνιών (η ενοποιητική δύναμη του Μύθου). Μπορεί η επιβίωση της οργανωμένης ανθρώπινης ομάδας να βασιζόταν τελικά σε μετρήσιμους/ αντικειμενικούς παράγοντες, πλην όμως κανένας πολιτισμός άξιος λόγου δεν αναπτύχθηκε χωρίς την αφήγηση και στη συνέχεια την καταγραφή ιστοριών. Το υπερφυσικό στοιχείο, δε, μπόλιασε δημιουργικά τα αποτελέσματα, δίνοντας την ευκαιρία σε ανθρώπους με ταλέντο την ευκαιρία να εκφράσουν τις συλλογικές νευρώσεις, φοβίες, άγχη κ.ο.κ.
Η ασιατική παράδοση, και δη η ιαπωνική, είναι εντυπωσιακή σε όγκο και σε ποιότητα, καθώς εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι κοινά όπου Γης (φόβος του θανάτου, του ανοίκειου, του διαφορετικού), αλλά ταυτόχρονα αποπνέει ένα ιδιαίτερο άρωμα, το οποίο παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον Δυτικό αναγνώστη που δεν είναι μυημένος στις ιδιαιτερότητες του πολιτισμού αυτού.
Κατ’ αυτή την έννοια, ο Λ. Χερν (συγγραφέας των ιστοριών αυτών – διαβάστε τη βιογραφία του, αξίζει τον κόπο!) λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, μεταξύ της ιαπωνικής και της δυτικής παράδοσης. Αυτό που έκανε, όντας μόνιμος κάτοικος Ιαπωνίας, είναι να συλλέξει ιστορίες της χώρας αυτής και να τις μεταφέρει/ μεταφράσει με το δικό του λογοτεχνικό ιδίωμα που εντοπίζεται κάπου στο μεταίχμιο των δύο πολιτισμών.
Το λαογραφικό/ μυθικό στοιχείο κυριαρχεί ξεκάθαρα σ’ αυτές τις ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν και ως παραμύθια του μεταφυσικού, αν όχι σαν ιστορίες τρόμου όπως έχουμε συνηθίσει στην καθ’ ημάς λογοτεχνική παράδοση (για παράδειγμα, εκείνη του Γοτθικού τρόμου). Σε αυτή, ο μεταφυσικός τρόμος, η ανατριχίλα προκαλείται από μια συνήθως άγνωστη πηγή που αίφνης εισβάλει στον χώρο ή στον χρόνο του αφηγητή. Στις ιστορίες τρόμου, όπως τις έχουμε γνωρίσει και αναγνωρίζουμε, η απειλή πιθανώς δεν διαθέτει κάποιο όνομα γνωστό στους εμπλεκομένους, αλλά ανήκει σε κάποια οντότητα του παρελθόντος που για Χ λόγους παραμένει εν υπνώσει προτού εμφανιστεί στο παρόν, στοιχειώνοντας ανθρώπους και χώρους.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην εξαιρετική εισαγωγή του βιβλίου, στις ασιατικές ιστορίες το υπερφυσικό είναι παρόν, είναι γνωστό και έχει ήδη κατονομαστεί, αν όχι από τους ήρωες, τουλάχιστον από τους κατοίκους κάποιας περιοχής. Συνήθως κι ο ίδιος ο ήρωας γνωρίζει τα υπερφυσικά όντα που καλείται να αντιμετωπίσει και τα οποία ζουν ζωή παράλληλη με εκείνη των ανθρώπων. Η δε ημι-ζωή τους, έστω η παρουσία τους στον δικό μας κόσμο, υπακούει σε συγκεκριμένους νόμους, διέπεται από αρχές και κανόνες, το οποίο σημαίνει πως η αντιμετώπισή τους είναι θέμα κατανόησης των κανόνων αυτών από το δυνητικό θύμα τους. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως αυτό είναι εφικτό ή αποδεκτό ή πως η εμφάνισή και η συνακόλουθη εξαφάνισή τους δεν προκαλεί άκρως δυσάρεστες καταστάσεις, προσφέροντας στον αναγνώστη απολαυστικές αναγνωστικές στιγμές.
Οι περισσότερες ιστορίες που περιέχονται στον τόμο αυτόν είναι ευσύνοπτες (προέρχονται από 3 διαφορετικές συλλογές, με γνωστότερη το Kwaidan, στο οποίο βασίστηκε η αριστουργηματική φερώνυμη ταινία του Kobayashi), κάτι απολύτως λογικό για όποιον έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με τον ιαπωνικό πολιτισμό και τέχνη. Συχνότερα η αρκτική παράγραφος παραπέμπει σε παραμύθι (τύπου «Μια φορά κι έναν καιρό…»), συνεχίζοντας με την εξέλιξη του μύθου, οδηγούμενου σε μια κλιμάκωση αμιγώς ιαπωνικού ύφους. Δεν θα βρείτε εδώ απαραίτητα κάποια σημαντική ανατροπή που θα σας αφήσει έκπληκτους (η πορεία έχει σημασία), ενώ σίγουρα ο πρωταγωνιστής δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως ατρόμητος ήρωας, μα και η υπερφυσική παρουσία δεν θα επικαλεστεί υπερδυνάμεις πέραν αυτού που είναι.
Οι τόνοι παραμένουν συνήθως χαμηλοί, οι ήρωες είναι ξεκάθαρα δέσμιοι του παρελθόντος τους, των παθών τους, της μοίρας τους. Όπως εξάλλου και οι φασματικές υπάρξεις που δεν έχουν (σε αντίθεση με τον Λαβκραφτικό, π.χ. τρόμο) κανέναν στόχο παγκόσμιας κυριαρχίας, ούτε καν επιβολής τους πάνω σε άλλους πλην των συγκεκριμένων ανθρώπινων θυμάτων τους, σε απολύτως συγκεκριμένο ιστορικό, χωροχρονικό πλαίσιο. Όταν λοιπόν η ιστορία ολοκληρώνεται, απομένει μια επίγευση θλίψης για το πεπερασμένο του βίου, για τη ματαιότητα, τη μοναξιά (συχνά και για τον υπερφυσικό θύτη που κάποτε μπορεί να υπήρξε θύμα), παρά φόβου με την παραδοσιακή έννοια.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις καλαίσθητες εκδόσεις Ars Nocturna που επένδυσαν καλλιτεχνικά το όλο εγχείρημα, αναδεικνύοντας το συνολικό αποτέλεσμα. Άκρως απαραίτητη και απόλυτα κατατοπιστική η Εισαγωγή και το Επίμετρο του βιβλίου, προκειμένου να μπορέσει ο αναγνώστης να βυθιστεί στη μαγεία και την ιδιαιτερότητα του βιβλίου αυτού.
https://fotiskblog.home.blog/2020/02/...
Η ασιατική παράδοση, και δη η ιαπωνική, είναι εντυπωσιακή σε όγκο και σε ποιότητα, καθώς εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι κοινά όπου Γης (φόβος του θανάτου, του ανοίκειου, του διαφορετικού), αλλά ταυτόχρονα αποπνέει ένα ιδιαίτερο άρωμα, το οποίο παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον Δυτικό αναγνώστη που δεν είναι μυημένος στις ιδιαιτερότητες του πολιτισμού αυτού.
Κατ’ αυτή την έννοια, ο Λ. Χερν (συγγραφέας των ιστοριών αυτών – διαβάστε τη βιογραφία του, αξίζει τον κόπο!) λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, μεταξύ της ιαπωνικής και της δυτικής παράδοσης. Αυτό που έκανε, όντας μόνιμος κάτοικος Ιαπωνίας, είναι να συλλέξει ιστορίες της χώρας αυτής και να τις μεταφέρει/ μεταφράσει με το δικό του λογοτεχνικό ιδίωμα που εντοπίζεται κάπου στο μεταίχμιο των δύο πολιτισμών.
Το λαογραφικό/ μυθικό στοιχείο κυριαρχεί ξεκάθαρα σ’ αυτές τις ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν και ως παραμύθια του μεταφυσικού, αν όχι σαν ιστορίες τρόμου όπως έχουμε συνηθίσει στην καθ’ ημάς λογοτεχνική παράδοση (για παράδειγμα, εκείνη του Γοτθικού τρόμου). Σε αυτή, ο μεταφυσικός τρόμος, η ανατριχίλα προκαλείται από μια συνήθως άγνωστη πηγή που αίφνης εισβάλει στον χώρο ή στον χρόνο του αφηγητή. Στις ιστορίες τρόμου, όπως τις έχουμε γνωρίσει και αναγνωρίζουμε, η απειλή πιθανώς δεν διαθέτει κάποιο όνομα γνωστό στους εμπλεκομένους, αλλά ανήκει σε κάποια οντότητα του παρελθόντος που για Χ λόγους παραμένει εν υπνώσει προτού εμφανιστεί στο παρόν, στοιχειώνοντας ανθρώπους και χώρους.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην εξαιρετική εισαγωγή του βιβλίου, στις ασιατικές ιστορίες το υπερφυσικό είναι παρόν, είναι γνωστό και έχει ήδη κατονομαστεί, αν όχι από τους ήρωες, τουλάχιστον από τους κατοίκους κάποιας περιοχής. Συνήθως κι ο ίδιος ο ήρωας γνωρίζει τα υπερφυσικά όντα που καλείται να αντιμετωπίσει και τα οποία ζουν ζωή παράλληλη με εκείνη των ανθρώπων. Η δε ημι-ζωή τους, έστω η παρουσία τους στον δικό μας κόσμο, υπακούει σε συγκεκριμένους νόμους, διέπεται από αρχές και κανόνες, το οποίο σημαίνει πως η αντιμετώπισή τους είναι θέμα κατανόησης των κανόνων αυτών από το δυνητικό θύμα τους. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως αυτό είναι εφικτό ή αποδεκτό ή πως η εμφάνισή και η συνακόλουθη εξαφάνισή τους δεν προκαλεί άκρως δυσάρεστες καταστάσεις, προσφέροντας στον αναγνώστη απολαυστικές αναγνωστικές στιγμές.
Οι περισσότερες ιστορίες που περιέχονται στον τόμο αυτόν είναι ευσύνοπτες (προέρχονται από 3 διαφορετικές συλλογές, με γνωστότερη το Kwaidan, στο οποίο βασίστηκε η αριστουργηματική φερώνυμη ταινία του Kobayashi), κάτι απολύτως λογικό για όποιον έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με τον ιαπωνικό πολιτισμό και τέχνη. Συχνότερα η αρκτική παράγραφος παραπέμπει σε παραμύθι (τύπου «Μια φορά κι έναν καιρό…»), συνεχίζοντας με την εξέλιξη του μύθου, οδηγούμενου σε μια κλιμάκωση αμιγώς ιαπωνικού ύφους. Δεν θα βρείτε εδώ απαραίτητα κάποια σημαντική ανατροπή που θα σας αφήσει έκπληκτους (η πορεία έχει σημασία), ενώ σίγουρα ο πρωταγωνιστής δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως ατρόμητος ήρωας, μα και η υπερφυσική παρουσία δεν θα επικαλεστεί υπερδυνάμεις πέραν αυτού που είναι.
Οι τόνοι παραμένουν συνήθως χαμηλοί, οι ήρωες είναι ξεκάθαρα δέσμιοι του παρελθόντος τους, των παθών τους, της μοίρας τους. Όπως εξάλλου και οι φασματικές υπάρξεις που δεν έχουν (σε αντίθεση με τον Λαβκραφτικό, π.χ. τρόμο) κανέναν στόχο παγκόσμιας κυριαρχίας, ούτε καν επιβολής τους πάνω σε άλλους πλην των συγκεκριμένων ανθρώπινων θυμάτων τους, σε απολύτως συγκεκριμένο ιστορικό, χωροχρονικό πλαίσιο. Όταν λοιπόν η ιστορία ολοκληρώνεται, απομένει μια επίγευση θλίψης για το πεπερασμένο του βίου, για τη ματαιότητα, τη μοναξιά (συχνά και για τον υπερφυσικό θύτη που κάποτε μπορεί να υπήρξε θύμα), παρά φόβου με την παραδοσιακή έννοια.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις καλαίσθητες εκδόσεις Ars Nocturna που επένδυσαν καλλιτεχνικά το όλο εγχείρημα, αναδεικνύοντας το συνολικό αποτέλεσμα. Άκρως απαραίτητη και απόλυτα κατατοπιστική η Εισαγωγή και το Επίμετρο του βιβλίου, προκειμένου να μπορέσει ο αναγνώστης να βυθιστεί στη μαγεία και την ιδιαιτερότητα του βιβλίου αυτού.
https://fotiskblog.home.blog/2020/02/...
July 23, 2017
Εχω την αίσθηση οτι το βιβλίο αυτό καθ αυτό δεν γράφτηκε τόσο για τους ίδιους τους θρύλους, όσο για να μας γνωρίσει με την κουλτούρα που τους περικλείει. Με εκτενέστατη και εξαιρετική αναλυτική εισαγωγή και σημειώσεις μετά από κάθε ιστορία, δεν ειναι το βιβλίο που θα διαβασεις για να τρομάξεις, αλλά μια γνωριμία με έναν πολιτισμό τόσο διαφορετικό, οσο και πλούσιο..
January 16, 2019
Μια εξαιρετική έκδοση. Από το εξώφυλλο ως την τελευταία σελίδα. Προσεγμένη, με επίμετρο και πολύ χρήσιμες εισαγωγικές πληροφορίες, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορέσει να κατανοήσει την φιλοσοφία των φανταστικών αυτών ιστοριών που προέρχονται από την ιαπωνική λαογραφία. Ένα ενδιαφέρον βιβλίο από κάθε άποψη.
February 4, 2020
Μου άρεσε πάρα πολύ!!! Εξαιρετικό!!!
November 3, 2023
Θα ξεκινήσω με κάτι αρκετά ντροπιαστικό για μένα : δεν είχα την παραμικρή ιδέα του ποιος είναι ο Λευκάδιος Χερν .και γίνεται και χειρότερο . Τα καλοκαίρια πηγαίνω απαραιτήτως στη Λευκάδα λόγω του ότι κατάγομαι από εκεί ,οπότε σε κάθε παραδοσιακή ταβέρνα πριν το τραπέζι πήξει σε κοψιδια , κρασιά ,χωριάτικες κλπ ,καλύπτεται με το κλασικό χάρτινο τραπεζομάντηλο με το χάρτη του νησιού που παρατηρείς ,όσο περιμένεις το κοψιδι .εκεί δίπλα συχνά έχει και κάποιους στίχους που διαφημίζουν τα κλασσικά ταλεντα του νησιού ,την τριπλέτα Σικελιανός , Βαλαωρίτης και Χερν ...έτσι έμαθα γι'αυτόν ...τραγικό? Ίσως ...αληθινό? Ναι .έτσι αποφάσισα να διαβάσω λοιπόν τον συντοπίτη μου και ανακάλυψα έκπληκτη ότι γεννήθηκε από Ελληνίδα μητέρα ,έζησε στη Λευκάδα,έζησε σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη σχεδον ,βαφτίστηκε κιόλας στη Λευκάδα και είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή όπου τον μάγεψε η ιαπωνική κουλτούρα και εξύμνησε τις ιστορίες της .αυτός ο τόμος περιέχει λοιπόν όλες αυτές τις ιστορίες που σε κάνουν να ανατριχιαζεις,να φρικαρεις με αλλόκοτα και απόκοσμα πλάσματα -κυριως γυναίκες τις οποίες λάτρεψε και τίμησε στα έργα του και στη ζωή του ,παρόλο που πληγώθηκε από την έλλειψη της μητέρας του σε πολύ πολύ νεαρή ηλικία -μύθους και δοξασίες αρκετά διαφορετικές από τις δικές μας ,αλλά και με μια αίσθηση θλίψης ,μελαγχολίας ,αλλά και δικαιοσύνης και ισσοροπιας ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο ,το φως και το σκοτάδι .ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα συλλογή ,αν και ίσως θα προτιμούσα να ήταν μεγαλύτερης έκτασης οι ιστορίες και λιγότερες σε αριθμό ώστε να είχα το χρόνο να μπω περισσότερο στο όλο συναίσθημα .
🌟🌟🌟💫/5 αστέρια
🌟🌟🌟💫/5 αστέρια
November 9, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Μια συλλογή απόκρυφων ιστοριών από την Άπω Ανατολή
Ιστορίες άλλοτε τρομαχτικές, άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε κωμικές, όμως πάντοτε παράδοξες και συναρπαστικές, μεταφέρουν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο όπου το υπερφυσικό στοιχείο είναι συνυφασμένο με το φυσικό τοπίο, αποτελώντας συνάμα κομμάτι της ανθρώπινης καθημερινότητας
Ο Λεφκάδιος Χερν, γεννηθείς στο νησί της Λευκάδας, έγινε ένας από τους λίγους δυτικούς συγγραφείς που ήρθαν σε τόσο στενή σχέση με τον ασιατικό πολιτισμό. Ασπάστηκε τον βουδισμό, παντρεύτηκε, πήρε την ιαπωνική υπηκοότητα και άλλαξε το όνομά του σε Γιάκομο Κοϊζούμι. Μάλιστα την άνοιξη του 1890 που ο Χερν ταξίδεψε στην Ιαπωνία ως δημοσιογράφος αμερικάνικης εφημερίδας, έμελλε να μην επιστρέψει ποτέ πίσω στην Δύση και θάφτηκε σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις στο Τόκιο το 1904. Η παρούσα έκδοση της Ars Nocturna προσφέρει μια ενδελεχή μελέτη του έργου του συγγραφέα και περικλείει μια σειρά μικρών ιστοριών από τις συλλογές Kwaidan, Shadowings και In Ghostly Japan.
Άλλοτε με γραπτή καταγραφή προφορικών ιστοριών τρόμου και άλλοτε με ιστορίες δική του έμπνευσης, ο Λεφκάδιος Χερν με την γραφή του μετατρέπεται στον ευαίσθητο παλμογράφο της κατάστασης της ιαπωνικής κοινωνίας τον 19ο αιώνα. Επηρεασμένη από την αρχή του σιντοϊσμού ότι η ευημερία της οικογένειας επιτυγχάνεται με την ικανοποίηση των επιθυμιών των θανόντων προγόνων, η ιαπωνική πυρηνική οικογένεια παρέμενε δέσμια του παρελθόντος και απέδιδε σε οποιαδήποτε δυστυχία μεταφυσικές διαστάσεις. Τελόνια, δαίμονες και γυναικεία φαντάσματα διατρέχουν το σύνολο των ιστοριών και γίνονται αντικείμενο συμφοράς για τους άντρες πρωταγωνιστές. Έτσι, σύμφωνα και με τον ίδιο «η γυναίκα μοιράζεται το σύστημα αξιών της οικογένειας(cult) αλλά δεν το διατηρεί η ίδια. Εξάλλου οι κόρες της οικογένειας προορίζονται, ως γενικό κανόνα, για να παντρευτούν σε άλλα νοικοκυριά οπότε δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν μόνο μια τυπική σχέση με το πατρικό τους σπίτι.» Στο νέο της σπίτι θα λατρεύει τους νεκρούς προγόνους του άντρα της και δεν θα έχει παρά ελάχιστες σχέσεις με την οικογένειά της. Η συλλογή Kwaidan εξερευνά σε μεγάλο βαθμό την δυναμική μεταξύ των μελών της οικογένειας και δίνει μια ξεκάθαρη θέση της γυναίκας/φάντασμα: παντρεμένη με κύριο μέλημα της την δημιουργία υγιών απογόνων, δεχόμενη συναισθηματική και σωματική βία από τον καταπιεστικό σύζυγο δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από τον κόσμο των ζωντανών και στοιχειώνει το σπίτι. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του προσώπου που παλαιότερα σχεδόν «μάγευαν» τον, γίνονται μια άμορφη μάσκα τρόμου, και εδώ υπογραμμίζεται το κριτήριο της ομορφιάς ως εχέγγυο ενός γάμου με ισχυρό άντρα. Ήταν ατιμωτικό μια γυναίκα να έχει οποιαδήποτε σχέση πέραν του τυπικού με έναν άντρα αν δεν είναι ο σύζυγος, γι΄αυτό και η O-Sono στην ιστορία «Το Μυστικό της Νεκρής» στοιχειώνει το σπίτι γιατί έκρυβε ένα τέτοιο ερωτικό γράμμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην αυγή του 20ου αιώνα που έχουν γραφτεί και οι τρεις συλλογές παρατηρείται η ανέγερση της φεουδαρχικής τάξης των σαμουράι(shonugate), που έχαιρε μιας σειράς οικονομικών και πολιτικών προνομίων. Ο στρατιωτικός νόμος και το κύρος των σαμουράι τους έδινε το ελεύθερο έτσι ώστε να κατέχουν από υλικές ανταμοιβές μέχρι υποσχέσεις υπακοής από οικογένειες σε βάθος πολλών γενεών. Οι διαταγές τους ήταν απαράβατες και θεωρούνταν επίγειοι θεοί. Σε πολλές ιστορίες περιγράφεται ο θαρραλέος πολεμιστής και ο Λεφκάδιος Χερν επιλέγει να ενσωματώσει όλες τις κοινωνικές τάξεις στην αφήγηση. Έμποροι, φτωχοί αγρότες, φεουδάρχες, σαμουράι, όλοι με βάση τον βουδιστικό λόγο αγωνιούν για την ικανοποίηση των προγόνων και την διασφάλιση της δικής τους ομαλούς μετάβασης στον άλλο κόσμο.
Ο έντονα εικονοπλαστικός λόγος του Χερν ξετυλίγει διάφορα στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή, αλλά ίσως η κορυφαία του είναι η «Ιστορία του Μίμι-Νάσι-Χόιτσι», ενός μουσικού σε βουδιστικό ναό που μπλέκεται με τα φαντάσματα αρχαίων πολεμιστών και ενός μουσικόφιλου στρατηγού. Η μετάφραση ανταποκρίνεται στις ιδιαιτερότητες και τα πολλαπλά μηνύματα των ιδεογραμμάτων, ενώ γίνεται και μια αξιόλογη προσπάθεια απόδοσης των χαϊκού. Συνολικά, το βιβλίο είναι μια θαυμάσια επιλογή για τους αναγνώστες του είδους και όχι μόνο.
Μια συλλογή απόκρυφων ιστοριών από την Άπω Ανατολή
Ιστορίες άλλοτε τρομαχτικές, άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε κωμικές, όμως πάντοτε παράδοξες και συναρπαστικές, μεταφέρουν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο όπου το υπερφυσικό στοιχείο είναι συνυφασμένο με το φυσικό τοπίο, αποτελώντας συνάμα κομμάτι της ανθρώπινης καθημερινότητας
Ο Λεφκάδιος Χερν, γεννηθείς στο νησί της Λευκάδας, έγινε ένας από τους λίγους δυτικούς συγγραφείς που ήρθαν σε τόσο στενή σχέση με τον ασιατικό πολιτισμό. Ασπάστηκε τον βουδισμό, παντρεύτηκε, πήρε την ιαπωνική υπηκοότητα και άλλαξε το όνομά του σε Γιάκομο Κοϊζούμι. Μάλιστα την άνοιξη του 1890 που ο Χερν ταξίδεψε στην Ιαπωνία ως δημοσιογράφος αμερικάνικης εφημερίδας, έμελλε να μην επιστρέψει ποτέ πίσω στην Δύση και θάφτηκε σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις στο Τόκιο το 1904. Η παρούσα έκδοση της Ars Nocturna προσφέρει μια ενδελεχή μελέτη του έργου του συγγραφέα και περικλείει μια σειρά μικρών ιστοριών από τις συλλογές Kwaidan, Shadowings και In Ghostly Japan.
Άλλοτε με γραπτή καταγραφή προφορικών ιστοριών τρόμου και άλλοτε με ιστορίες δική του έμπνευσης, ο Λεφκάδιος Χερν με την γραφή του μετατρέπεται στον ευαίσθητο παλμογράφο της κατάστασης της ιαπωνικής κοινωνίας τον 19ο αιώνα. Επηρεασμένη από την αρχή του σιντοϊσμού ότι η ευημερία της οικογένειας επιτυγχάνεται με την ικανοποίηση των επιθυμιών των θανόντων προγόνων, η ιαπωνική πυρηνική οικογένεια παρέμενε δέσμια του παρελθόντος και απέδιδε σε οποιαδήποτε δυστυχία μεταφυσικές διαστάσεις. Τελόνια, δαίμονες και γυναικεία φαντάσματα διατρέχουν το σύνολο των ιστοριών και γίνονται αντικείμενο συμφοράς για τους άντρες πρωταγωνιστές. Έτσι, σύμφωνα και με τον ίδιο «η γυναίκα μοιράζεται το σύστημα αξιών της οικογένειας(cult) αλλά δεν το διατηρεί η ίδια. Εξάλλου οι κόρες της οικογένειας προορίζονται, ως γενικό κανόνα, για να παντρευτούν σε άλλα νοικοκυριά οπότε δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν μόνο μια τυπική σχέση με το πατρικό τους σπίτι.» Στο νέο της σπίτι θα λατρεύει τους νεκρούς προγόνους του άντρα της και δεν θα έχει παρά ελάχιστες σχέσεις με την οικογένειά της. Η συλλογή Kwaidan εξερευνά σε μεγάλο βαθμό την δυναμική μεταξύ των μελών της οικογένειας και δίνει μια ξεκάθαρη θέση της γυναίκας/φάντασμα: παντρεμένη με κύριο μέλημα της την δημιουργία υγιών απογόνων, δεχόμενη συναισθηματική και σωματική βία από τον καταπιεστικό σύζυγο δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από τον κόσμο των ζωντανών και στοιχειώνει το σπίτι. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του προσώπου που παλαιότερα σχεδόν «μάγευαν» τον, γίνονται μια άμορφη μάσκα τρόμου, και εδώ υπογραμμίζεται το κριτήριο της ομορφιάς ως εχέγγυο ενός γάμου με ισχυρό άντρα. Ήταν ατιμωτικό μια γυναίκα να έχει οποιαδήποτε σχέση πέραν του τυπικού με έναν άντρα αν δεν είναι ο σύζυγος, γι΄αυτό και η O-Sono στην ιστορία «Το Μυστικό της Νεκρής» στοιχειώνει το σπίτι γιατί έκρυβε ένα τέτοιο ερωτικό γράμμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην αυγή του 20ου αιώνα που έχουν γραφτεί και οι τρεις συλλογές παρατηρείται η ανέγερση της φεουδαρχικής τάξης των σαμουράι(shonugate), που έχαιρε μιας σειράς οικονομικών και πολιτικών προνομίων. Ο στρατιωτικός νόμος και το κύρος των σαμουράι τους έδινε το ελεύθερο έτσι ώστε να κατέχουν από υλικές ανταμοιβές μέχρι υποσχέσεις υπακοής από οικογένειες σε βάθος πολλών γενεών. Οι διαταγές τους ήταν απαράβατες και θεωρούνταν επίγειοι θεοί. Σε πολλές ιστορίες περιγράφεται ο θαρραλέος πολεμιστής και ο Λεφκάδιος Χερν επιλέγει να ενσωματώσει όλες τις κοινωνικές τάξεις στην αφήγηση. Έμποροι, φτωχοί αγρότες, φεουδάρχες, σαμουράι, όλοι με βάση τον βουδιστικό λόγο αγωνιούν για την ικανοποίηση των προγόνων και την διασφάλιση της δικής τους ομαλούς μετάβασης στον άλλο κόσμο.
Ο έντονα εικονοπλαστικός λόγος του Χερν ξετυλίγει διάφορα στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή, αλλά ίσως η κορυφαία του είναι η «Ιστορία του Μίμι-Νάσι-Χόιτσι», ενός μουσικού σε βουδιστικό ναό που μπλέκεται με τα φαντάσματα αρχαίων πολεμιστών και ενός μουσικόφιλου στρατηγού. Η μετάφραση ανταποκρίνεται στις ιδιαιτερότητες και τα πολλαπλά μηνύματα των ιδεογραμμάτων, ενώ γίνεται και μια αξιόλογη προσπάθεια απόδοσης των χαϊκού. Συνολικά, το βιβλίο είναι μια θαυμάσια επιλογή για τους αναγνώστες του είδους και όχι μόνο.
August 25, 2017
Even though this edition is only Greek, I'm going to write my review in English. I defintely recommend that if you find any of Lafcadio Hearn's collections, you pick it up!
This book was the most interesting thing I've read all year! Even the prologue was fascinating and very helpful in understanding the stories.
All the stories were amazing. They had a creepy feeling and showed a part of the Japanese culture and religious perceptions while also connecting it with western ideas. They're like a kind of dark fairytales but personally they made me understand the mentality of Japanese people even some decades ago.
This book was the most interesting thing I've read all year! Even the prologue was fascinating and very helpful in understanding the stories.
All the stories were amazing. They had a creepy feeling and showed a part of the Japanese culture and religious perceptions while also connecting it with western ideas. They're like a kind of dark fairytales but personally they made me understand the mentality of Japanese people even some decades ago.
September 24, 2020
Όχι τόσο σκοτεινό όσο το περίμενα, παρόλα αυτά παίρνεις μια γεύση φανταστικού!
Ιστορίες και μύθοι από την Ιαπωνία και καταλαβαίνεις γιατί οι τύποι δεν πιάνονται στις ταινίες θρίλερ!
Ιστορίες και μύθοι από την Ιαπωνία και καταλαβαίνεις γιατί οι τύποι δεν πιάνονται στις ταινίες θρίλερ!
May 13, 2018
Ο Λευκάδιος Χέρν ή ο μετέπειτα εξιαπωνισθείς Γιάκουμο Κοϊζούμι, με καταγωγή από Ιρλανδία και Ελλάδα, αποτελεί για μένα ένα παράδοξο, ένας άνθρωπος με αναπηρία που από τα παιδικά του χρόνια παρατήθηκε κυριολεκτικά και περιφερόταν από σπίτι σε σπίτι συγγενών, ταξιδεύοντας από Αγγλία σε Αμερική, τελικά, όχι μόνο δεν πεθαίνει κάπου στην πορεία αλλά καταλήγει στην μακρινή Ιαπωνία. Και εκεί βρήκε το σπίτι που δεν μπορούσε να βρει πουθενά αλλού στον κόσμο. Ο συμπαθέστατος λοιπόν αυτός άνθρωπος λάτρευε τις στοιχειωμένες ιστορίες των Ιαπώνων και με τη βοήθεια της γυναίκας του, κατέγραψε πολλές από αυτές. Μου αρέσει πολύ η τόσο "ιαπωνική" ματιά του στην Ιαπωνία, δηλαδή η ευκολία που μπάζει τον δυτικό αναγνώστη στην ατμόσφαιρα της μακρινής αυτής χώρας, σαν να την βλέπεις έξω από το παράθυρό σου. Και τα φαντάσματα εκεί με τα μυριάδες ονόματα και κατηγορίες (ω, ναι) εμφανίζονται με κάθε λεπτομέρεια και σασπένς, οπότε μην το διαβάσετε στο μισοσκόταδο... Μπορεί να απορείτε, σιγά τώρα, τι στοιχειά νά 'χαν οι Ιάπωνες την εποχή των σαμουράι; Κι όμως, είχαν πολλά και απροσδόκητα τρομαχτικά που μένουν στη σκέψη όταν τελειώσετε το βιβλίο...
November 25, 2017
Συλλογή μάλλον λαογραφικού ενδιαφέροντος παρά λογοτεχνικού, καθώς ο Λευκάδιος Χερν πέρασε ένα μέρος της ζωής του σαν δημοσιογράφος και το κείμενο εκπέμπει μία αίσθηση πιο πολύ καταγραφής των ιστοριών παρά προσπάθειας να συγκινήσει τον αναγνώστη. Βέβαια είναι γεγονός ότι η Ιαπωνική κουλτούρα είναι πολύ ιδιαίτερη και διακατέχεται από την αίσθηση του μέτρου σε όλες τις δημόσιες εκφάνσεις της, άρα πιθανόν και αυτός να είναι ο αυθεντικός αφηγηματικός ρυθμός των ιστοριών, χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις, εξάψεις ή πυκνές περιγραφές συναισθημάτων. Επίσης, έχοντας μια φορά κι έναν καιρό προσπαθήσει να μάθω Ιαπωνικά, θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο έργο μια πετυχημένη μετάφραση από την μια γλώσσα στην άλλη, λόγω του εντελώς διαφορετικού τρόπου έκφρασης, της διαφορετικής χροιάς και δομής της γλώσσας Ελληνικών και Ιαπωνικών. Από Ιαπωνικά στα Αγγλικά και μετά στα Ελληνικά, δύσκολο να διατηρηθεί η ατμόσφαιρα μιας ιστορίας. Οπότε συγχαρητήρια στους μεταφραστές.
Παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι σίγουρα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή, σταχυολογημένη από τα πολλά σχετικά πονήματα του συγγραφέα κι αν κάποιος αρέσκεται στους μύθους και τις παραδόσεις των λαών, θα ευχαριστηθεί την ανάγνωση αυτού του βιβλίου.
Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για το έργο του Χερν, ενός ανθρώπου του οποίου η περιπετειώδης ζωή θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει υπόθεση μυθιστορήματος η ίδια και το όνομα του οποίου είναι πιο αναγνωρίσιμο στην Ιαπωνία παρά στον δυτικό κόσμο...
Παρά τις όποιες αδυναμίες, είναι σίγουρα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή, σταχυολογημένη από τα πολλά σχετικά πονήματα του συγγραφέα κι αν κάποιος αρέσκεται στους μύθους και τις παραδόσεις των λαών, θα ευχαριστηθεί την ανάγνωση αυτού του βιβλίου.
Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για το έργο του Χερν, ενός ανθρώπου του οποίου η περιπετειώδης ζωή θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει υπόθεση μυθιστορήματος η ίδια και το όνομα του οποίου είναι πιο αναγνωρίσιμο στην Ιαπωνία παρά στον δυτικό κόσμο...
August 26, 2018
Εξαιρετικές οι ιστορίες αλλά δυστυχώς δεν τσουλησε πολυ εύκολα. Όσοι/ες ενδιαφέρεστε για κονσεπτ με παραδοσιακές ιστορίες, φαντάσματα και λαογραφικά στοιχεία της Ιαπωνίας να το διαβάσετε. Από αυτή τη σκοπιά είναι εντυπωσιακό
January 9, 2020
Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα περισσότερο τρομακτικό (βλ. θρίλερ), όμως προέκυψε πιο πολύ σαν ιστορίες της γιαγιάς για φαντάσματα, θρύλους και μαγικά πλάσματα- αλλά αυτό δεν το λέω απαραίτητα ως αρνητικό. Ίσα ίσα ήταν για μένα προσωπικά μια ευχάριστη έκπληξη.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 4, 2020
Πολύ προσεγμένη έκδοση και σχεδιαστικά και σε περιεχόμενο, όσες συμπληρωματικές σημειώσεις υπάρχουν είναι επίσης καλογραμμένες. Όποιος έχει ένα ενδιαφέρον για την Ιαπωνία και τις ιστορίες υπερφυσικού γενικά, παρότι οι περισσότερες ιστορίες δεν έχουν ένα ολοκληρωμένο χαρακτήρα (όχι εξαιτίας του ίδιου του συγγραφέα), αξίζει να διαβάσει Lafcadio Hearn, ο οποίος μάλιστα έχει αποκαλεστεί και ο "μεταφραστής της ιαπωνικής ψυχής" .
August 7, 2021
Ασκεί μια παράξενη γοητεία πάνω μου η Ιαπωνία. Έρχεται τώρα και αυτό το μικρό σε έκταση βιβλιαράκι να με κάνει πιο φιλοιαπωνα. Μυστήριο, τρομακτικές κάποιες από τις ιστορίες (τολμώ να τις χαρακτηρίσω κ γοτθικες) αλλά ρε παιδί μου, περίμενα να έχει περισσότερο τρόμο παρά μυστήριο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να ψάχνω τόσο τον Χερν (με την απίστευτη ιστορία ζωής που από τα Κύθηρα έφτασε στο Τόκιο), όσο βέβαια και την Ιαπωνική παράδοση και κουλτούρα.
June 13, 2021
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Περίμενα ότι θα είναι περισσότερο τρομαχτικό αλλα οι ιστορίες ήταν περισσότερο μελαγχολικές. Πραγματικά μια ματιά στην Ιαπωνία, τον πολιτισμό και την κουλτούρα της εποχής.
October 24, 2024
Ξεκίνησε λίγο βαριά (η εισαγωγή) αλλά αυτό είναι καθαρά η προσωπική μου άποψη, αλλά στη συνέχεια μου φάνηκαν τρομερά ενδιαφέρουσες οι ιστορίες και γενικά κύλησε νερό!
January 2, 2025
Very interesting book. You learn many things about the Japanese culture and legends in a spooky way. Very atmospheric. 100% recommended.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews