Ghatshraadh

by U.R. Ananthamurthy

Ghatshraadh

187 pages, Paperback

Published January 1, 2008

About the author

Udupi Rajagopalacharya Ananthamurthy was a contemporary writer and critic in the Kannada language and is considered as one of the pioneers of the Navya movement. He is the sixth person among eight recipients of the Jnanpith Award for the Kannada language, the highest literary honor conferred in India. In 1998, he received the Padma Bhushan award from the Government of India and in 2013, he was nominated for Man Booker International Prize.

Ananthamurthy's works have been translated into several Indian and European languages and have been awarded with important literary prizes. His main works include Samskara, Bhava, Bharathi Pura, and Avasthe. He has written numerous short stories as well. Several of his novels and short fictions have been made into movies.

Most of Ananthamurthy's literary works deal with psychological aspects of people in different situations, times and circumstances. His writings supposedly analyze aspects ranging from challenges and changes faced by Brahmin families of Karnataka to bureaucrats dealing with politics influencing their work.

Reviews

[Nayaz Riyazulla · Rating 5 out of 5]

ನಾನು ಓದಿದ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು "ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ"... ಈ ಕಥೆಯು ಮೂರು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಒಂದು ಯಮುನಕ್ಕಳ ವ್ಯಥೆ ಮತ್ತು ತುಮುಲ, ನಾಣಿಯ ಮುಗ್ದತನ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಾನಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಕೋಪ ಮತ್ತು ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸು.... ಯಮುನಕ್ಕ ಮತ್ತು ನಾಣಿಯ ಬಂಧನವನ್ನು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲೇಖಕರು,

ಕೊನೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವಂತೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡಿ ಕಣ್ಣನ್ನು ಒದ್ದೆಮಾಡುತ್ತದೆ... ಕಥೆ ಓದಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಅವಲೋಕನ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ...

[Gowthami · Rating 5 out of 5]

"ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ" ಎಂಬುದು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದ ಇದರ ಅರ್ಥ " ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಅವರನ್ನು ಸತ್ತರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪಿಂಡ ಬಿಟ್ಟು ಸಂಬಂಧ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು" ಎಂದು. ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಅವಳ ಬದುಕನ್ನು ಇರುವಂತೆಯೇ ಸಾಯಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವಳ ಬದುಕಿಗೇ ಪಿಂಡ ಬಿಟ್ಟು , ಜಾತಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟು ಸಂಬಂಧ ಕಡಿದುಕೊಂಡರು ಎಂಬುದೇ ಕಥಾವಸ್ತು.

ಮೊದಲು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿ ನಂತರ ಓದುವುದು ನನಗೆ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪದ ವಿಷಯ, ನನ್ನ  ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು , ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ,ಓದುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಸಿದ್ಧಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಥೆ ಚಿಕ್ಕದೆ ಆದರೂ ಅದರೊಳಗಿರುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ನೋವು , ಪು(ಪೌ)ರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ ಮುಖಗಳು ಮಾತ್ರ ಬಹಳ.

ಎಷ್ಟೋ ಗಂಡಸರಿಗೆ "ಬಹುಪತ್ನಿತ್ವ" ಎಂಬುದು ಗರ್ವದ ಸಂಗತಿ , ಅದೇ ಹೆಣ್ಣು ಬಹುಪತಿತ್ವ ಬಯಸಿದರೆ ಅದು ಕಳಂಕ. ಹೆಂಡತಿ ಸತ್ತ ನಂತರ ಗಂಡನಿಗೆ ತಲೆ ಬೋಡಿಸಿ ಪಿಂಡ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕೂದಲು ಬೆಳೆದಾಗ ಅದರ ಕ್ರಾಫು ಬಾಚಿ ಮತ್ತೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಅನ್ವೇಷಣಗೆ ತೊಡಗುತ್ತಲಿದ್ದ , "ವಿಧವ" ಎಂಬ ಹಣೆ ಪಟ್ಟಿ ಅವನಿಗೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ . ಅದೇ ಹೆಣ್ಣು ಅವಳು ಇರುವ ತನಕ ತಲೆ ಬೋಡಿಸಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟು " ವಿಧವೆ " , "ಮು*ಡೆ" ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸದಾ ಕೇಳತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಶೃಂಗಾರದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಹ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಸದಾ ದೇವರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಇಡಿಯ ಬದುಕೇ ಕಳಿಯಬೇಕು. ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ "ಹೆಣ್ಣು" ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿದಳಪ್ಪ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದು ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ .

ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಯಮುನಾ ಸಹ ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಓ ಗೊಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹರಡಿ ಅವಳು ಉಡುಪರು ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ " ಜಾತಿ ಕೆಟ್ಟವಳು" , " ನೀತಿ ಕೆಟ್ಟವಳು" ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಬಯಸಿದರೂ ಬಾರದ ಸಾವು , ಬಯಸದಿದ್ದರೂ ಬಂದೆರಗುವ ನೋವು ಕೊನೆತನಕ , ಅವಳು ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದಲೇ "ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ"  ಪಡೆದರೂ ನೋವಿನ ಜೀವನದಿಂದ ಅಂತೂ ಅಲ್ಲ.

ಏನೂ ಅರಿಯದ ಮಾಣಿ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಅರಿತು ಮೋಸ ಹೋದ ಯಮುನಾ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತಬ್ಬಿ ಅಳುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೋ ಒಂದು ತರಹದ ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಇದರ ನಡುವಣ ನನಗೆ ಕಂಡದ್ದು " ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮದವರು ಹೀಗೆ , ಹಾಗೆ ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ , ಮತಾಂತರವಾಗಿ " ಎನ್ನುವ ಮಿಷನರಿಗಳಿಗೆ " ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವುದು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಪುರುಷರು ಹೆಣ್ಣಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ" ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ