ik ga zeggen wie wij zijn, en dat is bijna onmogelijk, omdat bij alles wat ik zeg iemand denkt, “zo ben ik niet”. En dat zegt heel veel over wie wij zijn…
Laura van Dolron vraagt zich in WIJ af wat we bedoelen als we ‘wij’ zeggen. Wie zijn ‘wij’ en hoe bepalen we wie daar bij hoort en wie niet? WIJ gaat over nee-stemmers en ja-knikkers, over Kant en je kleiner maken dan je bent, over Beethoven en emoticons, over vluchtelingen en vluchters, over in het donker met je kind op een bootje stappen op de Middellandse zee, of je neus begraven in de krullen van je dochter…
Dit is zo'n boekje waarvan je elk zinnetje wilt meenemen om aan andere mensen te laten zien omdat er zoveel wijsheid in schuilgaat. Er zit zoveel waarheid in. Er zit zoveel rijkdom in. Het is zo'n aanzet tot denken.
Laura heeft me drie keer gecharmeerd én me rechter doen zitten: bij Wim Helsen in Winteruur, met haar theatervoorstelling 'Een antwoord op alle vragen' en met dit boekje. Je leest het zo uit en het is meer dan interessant.
Alles in dit boek(je) is raak. Het is haar voorstelling in boekvorm en zo leest het ook. Er zit ook een heel aantal gedachten in die je zo, hup, op de verkiezingsuitslagen kunt plakken. Echt ontzettend mooi en goed. Lees het! Het is genieten, herkennen, nadenken, en je hebt het zo uit als je er even voor gaat zitten.
Ik smul van de schrijfstijl van Dorlon. In een kort boek, kort en krachtig maakt ze haar statement. Haar boeken lezen als een trein. Zo las ik dit boek, door een onverwachte onderbreking (was die er niet las ik het in één keer uit), in twee dagen uit.
Ik lees net op de achterflap van het boek dat ik ze chronologisch aan het lezen ben. Eerst ‘Liefhebben’ nu ‘wij’.
Dit boek exploreert was ‘wij’ is en trekt hier conclusies uit die ik voor altijd met me mee zal nemen. Je hebt toch altijd weer het ene uiterste én het andere nodig om een balans te krijgen. Zoals Yin en Yang. Altijd.
Aanrader.
“Wij zijn heel veel mensen die heel veel van elkaar verschillen, en in het feit dat we alleen maar letten op die verschillen, lijken we ook heel veel op elkaar.”
“‘Fijn’ is als een slapend been. Je weet dat je het been moet bewegen om het wakker te maken, maar dat doet pijn, en dat wil je niet, dus blijf je doodstil zitten uit angst voor pijn. En zo leven sommige mensen hun hele leven. Of ‘sommige mensen’… ik. Of.. wij. Doodstil uit angst voor pijn. Stilstand.”
“Mijn dochter van een jaar en negen maand begrijpt dat, die wil verder, die wil door. Ze wil leren - en wij gaan het haar afleren als ze naar school gaat - maar nu spreekt het nog vanzelf. Als ze een tram ziet, wil ze erop. Als ze een deur ziet, moet die open. Als ik haar in de box zou leggen, terwijl ze al lang kan lopen, en zou zeggen: ‘Ga maar even lekker niet nadenken, hier heb je een rammelaar’. Dan zou ze gaan huilen, heel hard gaan huilen.”
Laura Dolron gaat op zoek naar ‘Wij’, naar een ‘enthousiasmerend verhaal’, zoals zij het zelf noemt. Dat doet ze in haar eigen typische stijl, met humor, en af en toe een prik uitdelend. Het zet je toch even aan het denken, maar echt vrolijk word je er jammer genoeg niet van. Toch graag gelezen, omdat ze het zo mooi weet te verwoorden, en er zeker een kern van waarheid in haar bevindingen ligt.
‘Wij zijn heel veel mensen die heel veel op elkaar lijken en een beetje van elkaar verschillen, en in het feit dat we alleen maar letten op die verschillen, lijken we ook heel veel op elkaar.’
‘Ik vind geloof ik dat we onze problemen moeten relativeren door de pijn van anderen te zien. Niet alle problemen, want dat lukt niet, maar de problemen die zich laten relativeren relativeren en de rest serieus nemen.’
‘Vluchten. Wij zilin er goed in en de markt draait erop. Wij willen vluchten voor pijn, voor ouder worden, voor de dood. Ik snap eigenlijk niet dat wij niet meer affiniteit hebben met vluchtellingen omdat we zelf zulke topvluchters zin. Wij hebben misschien een vluchtelingenprobleem, maar wij hebben ook zeker een vluchtprobleem.’
Heerlijk ironisch, elke keer haalt ze nieuwe zaken aan die je doen nadenken over wie 'wij' zijn of niet niet zijn. Je lacht luidop omdat ze haarfijn de realiteit bloot legt en gewoon zegt waar het op staat. Nu wil ik nóg liever een voorstelling van haar gaan kijken. READ IT I MEAN IT
"Wij zijn gemaakt van geschiedenis. Een uitkomst van jaren denken en hopen en dromen en zoeken. En ook ons denken en hopen en dromen en zoeken zal een uitkomst kennen, daarom heeft het zin."