Μια πρωτότυπη νέα "Οδύσσεια" ξαναγραµµένη από έναν σύγχρονο δηµιουργό. Ο Μιχάλης Γκανάς ξαναγράφει και ξαναλέει την "Οδύσσεια" µε τον δικό του τρόπο, βάζοντας µέσα στο κείµενο στοιχεία από την πλούσια γλωσσική µας παράδοση.
Θυµήθηκε ολοκάθαρα εκείνη την ηµέρα που διάβηκε στερνή φορά την όµορφη καµάρα να πάει στα καράβια του, έτοιµα να σαλπάρουν για την Αυλίδα τη µικρή και τη µεγάλη Τροία. Με τον λαό τριγύρω του, την Πηνελόπη πλάι και τον Τηλέµαχο µωρό να κλαίει και να χτυπιέται σαν να ’ταν Κάλχας κι έβλεπε το τι τους περιµένει: αυτόν και τη φαµίλια του, τους Έλληνες, τους Τρώες, τον Αγαµέµνονα σφαχτό, τον Έκτορα γδαρµένο, την Κλυταιµνήστρα φόνισσα και θύµα του παιδιού της, τον Αστυάνακτα αλοιφή -αχ, γκρεµοτσακισµένο-, τη Χρυσηίδα κόκκινη, στο αίµα της πνιγµένη, τον Αχιλλέα άψυχο, άσπρο σαν κιµωλία και τ’ άλογά του αθάνατα να κλαιν τ’ αφεντικό τους, δροµέα, και πολεµιστή, και µέγα αλογατάρη, που ’χε κορµί αθάνατο απ’ την κορφή ως τα νύχια και µοναχά στο πόδι του τ’ αδύνατο σηµείο, ολίγη σάρκα και θνητή σαν φέτα πορτοκάλι. Αχίλλειος η φτέρνα του και πέρασµα θανάτου κι εκεί βρήκε να καρφωθεί το βέλος του φονιά του.
Μόνο η Ελένη έµεινε Ωραία και µοιραία του Μενελάου φυσικά και του ωραίου Πάρη. Της Σπάρτης η βασίλισσα και όλεθρος της Τροίας ή αδειανό πουκάµισο, στην Αίγυπτο χαµένη ανάµεσα σε φοινικιές, και µύγες, και χουρµάδες σαν έπαθλο για βασιλείς που γίναν κερατάδες.
Ομήρου Οδύσσεια με την απολαυστική πινελιά του Μιχάλη Γκανα! Προτείνω σε όλους αυτό το ευχάριστο ανάγνωσμα που θα σας διασκεδάσει κ παράλληλα θα σας θυμίσει τα μαθητικά σας χρόνια..
Δεν κατάλαβα την αξία του συγκεκριμένου βιβλίου … πιο πολύ σαν μια περίληψη το βρήκα .. οκ στα συν η εικονογράφηση και κάποια γλωσσικά παιχνίδια αλλά κατά τα αλλά όχι… ανάπτυξη μύθου μηδέν , θέση άποψη και κάτι που θα σε προβληματίσει μετά που θα ολοκληρώσεις το βιβλιο δεν υπάρχουν .. αλλά διαβάζεται ευκολα και οκ θυμασαι τα μπουλετς της ιστορίας .
Για μένα προσωπικά είναι πιο κοντά στο 3, όμως μια Οδύσσεια έυληπτη για παιδιά, δίχως να είναι ελλειμματική, με ανάμικτη χρήση ποιητικού και πεζού λόγου (όπου είναι αναγκαίο) και εμβόλιμους στοίχους από την πλατιά ποιητική μας παράδοση (όπου ταιριάζει), δεν είναι λίγο πράγμα.
Αν μη τι άλλο, παιδιά που θα το διαβάσουν και θα έρθουν μελλοντικά αντιμέτωπα με την ελλειμματική διδασκαλία του έπους, θ'αναρωτηθούν (και ίσως έτσι κινητοποιηθούθν ν' αναζητήσουν) πού χάθηκε το ένα ή το άλλο κομμάτι της ιστορίας που θυμούνταν από πιο παλιά.
Λείπουν, φυσικά, πράγματα - πράγματα τα οποία πιστεύω πως θα κέντριζαν τη φαντασία και το ενδιαφέρον των παιδιών, αλλά εκτός αν σκοπεύει κανείς να ξαναγράψει όλο τον Όμηρο, είναι λογικό να κρατήσει όσα κρίνει ουσιώδη για την πλοκή και τον ρυθμό.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα νοσεί και η διδασκαλία της γλώσσας, σε όλες τις μορφές της, ίσως περισσότερο απ' όλα. Κάθε έργο που συνεισφέρει ένα λιθαράκι για κάτι καλύτερο, είναι -το λιγότερο - άξιο σεβασμού.
Ναι μεν απευθύνεται κατά βάση σε νεανικό κοινό, ωστόσο περίμενα κάτι πιο ευφάνταστο και πρωτότυπο ως γλωσσική προσέγγιση, όχι απλά παραθέματα κάποιων γνωστών στίχων. Ευχάριστο ανάγνωσμα, όπως και να χει, για όσους ενδιαφέρονται για τα ομηρικά έπη