Denemarken, 1955. De jonge IJslander Valdemar ontmoet een aan lager wal geraakte hoogleraar met een groot geheim. Tijdens de oorlogsjaren is hij een kostbaar manuscript uit het oog verloren: het enige exemplaar van de Edda, het middeleeuwse manuscript waaraan het IJslandse volk zijn identiteit ontleent. De professor en Valdemar proberen het manuscript terug te vinden - en in leven te blijven. Want voor deze schat zijn mensen bereid over lijken te gaan.
Arnaldur Indriðason has the rare distinction of having won the Nordic Crime Novel Prize two years running. He is also the winner of the highly respected and world famous CWA Gold Dagger Award for the top crime novel of the year in the English language, Silence of the Grave.
Arnaldur’s novels have sold over 14 million copies worldwide, in 40 languages, and have won numerous well-respected prizes and received rave reviews all over the world.
Pour la première fois (et j'ai lu tout, sans doute, de l'oeuvre de Erlendur, je pense qu'il devrait me permettre de le rencontrer lors de mon prochain voyage en Islande que j'adore!), j'ai failli en abandonner la lecture, après un tiers environ du récit. C'eut été mon premier roman de Erlendur, c'est ce que j'aurais fait. Totalement noyé dans l'histoire ancienne de la littérature nordique, étouffé par une foultitude de noms de poètes, d'écrivains, de livres surannés, de citations indigestes. In fine, non sans peine, arrivé au bout de l'histoire. Pure fiction articulée autour de cette oeuvre réelle - indigeste pour le profane - qu'est l'Edda, le Livre du roi, un trésor historique restitué (péniblement) par le Danemark à la petite et vieille nation islandaise. Un peu désarçonnant, autour de cette oeuvre trésor national, une aventure rocambolesque et improbable, dans le style "Tintin reporter" ou "Rouletabille". Le grand écart de genres. Cela dit, Erlendur l'historien a voulu se faire plaisir avec ce mélange historico-bd, et il a dû se régaler, son aura de superbe écrivain lui permettant ce divertissement. J'ai quand même souffert pour atteindre le port de Reykjavik!
J'ai donc abandonné le livre à un peu plus d'un tiers, au moment où le vieux professeur et son élève sortent du caveau d'un amateur de manuscrits nordiques médiévaux enterré en RDA, avec la mallette contenant le fameux Livre du roi qu'il avait lui-même été déterrer dans le cercueil d'une certaine Rosa au fin fond de l'Islande rurale, lorsque, tout à coup, les aventuriers sont surpris par le méchant Helmut (ou Wermer, ou quel que soit son nom), méchant et nazi, Helmut qui sort des brumes du cimetière et dit : "Je vous attendais, Herr Professor."
Trop. De clichés. Me donnent la migraine.
Je suis d'autant plus déçue que le livre m'avait été dédicacé par l'auteur. Je ne connaissais pas Arnaldur Indridason, mais j'ai été le voir à une séance de dédicaces pour lui passer ma mère au téléphone. Ma mère a été très surprise. Arnaldur Indridason aussi a été très surpris. Comme je lui chopais deux trois polars à dédicacer pour elle, j'ai pris celui-ci pour moi, au hasard, il me paraissait sortir du lot. Effectivement, il sort du lot. Contrairement aux autres, il est mauvais. Je pense que l'auteur a voulu s'aventurer en terres inconnues, après avoir regardé du Spielberg ; il en avait probablement assez des commissaires et des intrigues noires ; pas moi.
J'ai donc abandonné le Livre du roi, puis, il a été inondé, dans un malheureux accident de camping. Mon copain avait mal fermé la gourde. Même la dédicace s'est effacée. Triste spectacle.
This was a very exciting reading. A young Icelandic student is studying old Icelandic literature in Copenhagen. His professor has long been chasing the original 'Edda' manuscript, which was written on parchment. Their search leads them to East Germany, whereby they are not afraid to open a grave and also in Berlin shortly after WWII they look for booksellers who are found murdered after their visit. Soon they are the hunted. On the one hand by the police and on the other hand by the malefactor who goes over dead bodies. Can they find the missing pages again? This captivating thriller is exciting from the first to the last page. (4½)
Het was even wennen om weer in het Nederlands te lezen. Het gaf me weer de bevestiging waarom ik liever geen vertalingen lees. Het kan aan de originele schrijfstijl of de vertaling hebben gelegen, maar de taal voelde wat houterig aan. Daarnaast voelde ik me in het begin wat overweldigd door alle IJslandse namen. Toen de jacht op het verloren kwarto en het Koninhsboek echter geopend was, werd het een erg vermakelijk avontuur en ik heb het met plezier gelezen.
Une saga moderne. Un érudit professeur et son jeune étudiant à la recherche d'un livre ancien, précieux symbole de l'Islande. Sympathique roman d'aventures dans le monde du livre (bien) et où on apprend des choses (bien aussi). Il y a cependant quelques faiblesses : c'est un chouia répétitif, les personnages sont archétypaux, mais l'histoire l'emporte, à condition ce ne pas d'attendre à du Indridason habituel car nous sommes entre Tintin et Dan Brown (les mensonges en moins).
Totaal ander boek dan de voorgaande Erlendur die ik gelezen heb. Het is grotendeels in de 'ik vorm waar ik niet zo'n fan van ben. Het verhaal was wel intrigerend genoeg om de ontknoping te willen weten. Combineren van IJslandse geschiedenis, tweede wereldoorlog en de periode vlak erna bij een speurtocht naar een historisch boek van de IJslandse geschiedenis en een verloren deel ervan was een originele invalshoek. Spannend en boeiend verhaal over het koningsboek van de Edda.
Dit is geen detective thriller, maar een boek in de stijl van Dan Brown of Indiana Jones met als achtergrond de oud IJslandse letterkunde... Het gaat over een boek, Het Koningsboek dat gestolen werd door een nazi-officier en dan ook nog eens een fragment uit dat boek, een kwarto, dat ook verloren gegaan is. Er is dus ook een nazistisch broederschap mee gemoeid, en een "nutty" professor... enfin, the works. Aangezien ik mij indertijd door de Oudscandinavische letterkunde gezwoegd heb voor mijn thesis over de oud Scandinavische bronnen van LOTR, vind ik het boek dubbel zo leuk... Njal's Saga, Egil's Saga, de Edda van Snorri Sturluson, de Saga van de Völsungen, enzovoort, enzovoort zijn oude bekenden voor mij. Het eerste deel van het werk loopt misschien wat traag met heel veel uitweidingen over de oud IJslandse literatuur, en daar vallen nogal wat commentatoren over. Maar de jacht op het gestolen werk is veel dynamischer en maakt veel goed. 't Is alleen jammer dat de vertaler, een zekere Marcel Otten, er een beetje een potje van maakt met nogal wat krakkemikkige zinsconstructies en zelfs enkele flagrante fouten. Maar laat dat de pret niet bederven.
J'avais entendu parler dans un hors-série Le Magazine littéraire / Marianne daté de juillet 2013 d'un roman intitulé Le livre du roi. Ce n'était pas forcément une bonne chose car j'avais trouvé qu'ils en faisaient beaucoup avec leur dossier et que tout ça sentait un peu trop la propagande. Mais bon, je décide quand même de tenter l'aventure — c'est Le Magazine littéraire quand même. Je ne sais pas pour quelle raison, mais j'avais envie d'un roman un peu dans le genre que je nomme ésotérique. Même si ce n'est pas le terme idoine, il regroupe pour moi des romans allant de ceux du très élitiste Umberto Eco à ceux du plus populaire Dan Brown. Des fois on a des envies qui ne s'expliquent pas.
Je dois avouer que j'ai d'abord passé un bon moment en lisant ce roman. Ce n’est certainement pas de la grande littérature, mais les premiers chapitres sont suffisamment divertissants et facile à suivre — ce qui est quand même appréciable parfois. Les clichés sont tous là — youpi. A force de les croiser, ils sont devenus de vieux amis, des connaissances auxquelles on s’est attaché au fil du temps. Ce n’est pas désagréable de les retrouver. Le jeune homme naïf qui arrive à la ville et qui fait la rencontre du vieux professeur un peu fou et acariâtre, mais terriblement doué.
Bon après 218 pages, je jette l'éponge. Ce n'était pourtant pas déplaisant — comme une balade en barque sur un étang artificiel —, mais au bout d'un moment, il faut bien avouer que l'on s'ennuie quand même un peu.
Autant être clair, le curseur est bien côté Dan Brown on est très loin de Eco — le dossier était bien bidon, les journalistes ne m'avaient pas paru trop à l'aise sur le coup, si ça ne sent pas la promo à plein nez. Il faut tout de même porter une chose au crédit d'Arnaldur Indridason. Contrairement à Dan Brown, son livre n'est pas formaté pour devenir un scénario de film hollywoodien. Après ces 218 pages j'ai bien vu quelques méchants, mais je n'ai pas eu le bonheur d'assister à la grande histoire d'amour qui fait partie du cahier des charges de tout bon blockbuster.
Dommage car l'auteur semble avoir une bonne connaissance des manuscrits anciens islandais, mais n'en tire pas matière pour son histoire. Les deux personnages principaux sont à la recherche d'un manuscrit, mais ce serait peu ou prou la même chose s'ils cherchaient un ancien joyau ou un objet quelconque du patrimoine.
Le choix du type de narration n'aide pas vraiment à insuffler du dynamisme à l'histoire. En utilisant un narrateur homodiégétique (le narrateur est présent comme personnage dans l'histoire qu'il raconte, c'est un récit à la première personne) et une perspective passant par le narrateur (on ne peut normalement savoir que ce que sait le narrateur), le romancier islandais s'est imposé une contrainte inutile et assez pénalisante.
Arnaldur Indridason schreibt über Island und das nicht nur in Kriminalromanen (z.B. in Gletschergrab über Beziehungen zu den in Island stationierten Amerikanern). Codex Regius spielt genau genommen kaum in Island, sondern in u.a. im Kopenhagen und Berlin der 50er Jahre. Der isländische Student Valdemar trifft in Kopenhagen auf seinen Professor für Nordistik. Der ist ganz schön heruntergekommen, säuft und scheint insgesamt verzweifelt, fasziniert Valdemar aber dennoch. Der Professor zieht Valdemar hinein in die Suche nach dem Codex Regius, wohinter sich nichts anderes verbirgt als die Pergament-Handschrift der Edda! Sie ist dem Professor während des zweiten Weltkrieges abhanden gekommen und er ist seitdem auf der Suche, um sie zurück zu bekommen, denn noch weiß niemand, dass sie verschwunden ist. Sein Gegenspieler ist ein Deutscher, der aufgrund der Wichtigkeit der Edda für den deutschen Sagenhintergrund (Nibelungen!) auch hinter der Handschrift her ist. So entspinnt sich ein Wettlauf um die Nachforschungen nach dem Pergament, der sein Finale auf dem begrenzten Raum eines Passagierdampfers hat - genau an jenem Tag im Jahr 1955, an dem der isländische Autor Halldór Laxness den Literaturnobelpreis erhält. Eine literaturgeschichtlich schöne Schleife. Der Roman selbst ist vielleicht nicht von besonderer literarischer Bedeutung, aber jemand mit ein wenig Interesse für Literaturgeschichte und für die Bedeutung von Geschriebenem für die Kultur eines Landes liest Indridasons Geschichte sicherlich gern.
Arnaldur sleppir fram af sér beislinu í þessari sögu sem er tölvert ólík öðru sem hann hefur sent frá sér. Söguefnið tengist fornsöguarfi Íslendinga og höfundur hefur lagst í mikla heimildavinnu til að undirbúa sig. Hann fléttar sínar hugmyndir ágætlega við sögulegar staðreyndir og finnur þeim áhugaverðan farveg. Framvinda sögunnar er hinsvegar brokkótt og langdregin á köflum. Ég hef á tilfinningunni að hún sé hratt skrifuð, því það eru einstaka gloppur í farsakenndum söguþræðinum og persónusköpunin er hálf flöt. Það hefði verið gaman að sjá Arnald fara "all in" í að skrifa hreinræktaðan glæpasögufarsa og gera hressilega grín að öllu saman. Þess í stað fékk ég stundum á tilfinninguna að ég væri að lesa íslenska útgáfu af Da Vinci lyklinum.
Sem sagt, grunnhugmyndin að sögunni er virkilega góð en það hefði verið hægt að vinna betur úr henni. Arnaldur fær stóran plús fyrir sagnfræðinördisma, handritarómantík og að vera betri penni en Dan Brown - því þrátt fyrir ágalla þá er sagan ágæt aflestrar.
Livre intéressant, comme tous les livres de cet auteur. Pour une fois, le personnage n'est pas un policier mal en point, avec tendances malbouffistes et en mal d'amour, mais un étudiant universitaire en l'an 1955. L'histoire est une espèce d'Indiana Jones avec son papa, surtout le papa. Si on réussit à survivre le premier quart, plein de renseignements sur les sagas scandinaves, on a le droit à une aventure invraisemblable, mais alors quoi? Il a le droit de le faire. L'histoire est bien écrite et les personnages du papa de Jones et du fils bien remplis. Bon moment de détente et une histoire que n'est pas prévisible, ce qui est pas mal déjà.
I almost never leave books unfinished. This one I did. Somewhere around 1/3 I realised that it is not engaging, extraordinarily well written (or translated?) and that I do not care at all whether they would find the freaking manuscript or not. But still didn't want to leave it unfinished. In cca 2/3 I realised that not only do I not care but also these two guys are frustrating me terribly. So I returned the book to the municipal library and was very glad that I did not buy it..
I will try some crime ones from this author, as I've read multiple reviews saying that he's much stronger in that area.
Ce roman fut une grosse déception. J'ai lu beaucoup de roman de cet auteur mais je n'ai pas dépassé la page 66 tellement c'est lent.
Je conçois qu'il faille poser les bases historiques lorsque l'on veut faire un roman historico-policier. Mais là c'est vraiment trop long. Je me suis perdue plus d'une fois dans ces 66 pages, ne sachant pas si j'étais dans l'histoire présente ou l'histoire passée. Peut être est-ce dû au fait que les noms sont assez compliqués et que du coup cela demande un peu plus d'attention pour la lecture? Pourtant, j'ai lu ce roman pendant mes vacances donc j'avais le temps de me concentrer.
"Napínavý islandský thriller" na přebalu napsáno jest.
Fskutečnosti je napínavější, když stojím u pokladny v sámošce a čekám, jestli mi terminál zahlásí "nepřijato", a musím pin zadat znova.
Na každé třetí stránce je zdůrazněno, jak je ztracená kniha Codex Regius, kterou hlavní hrdinové hledají, nejvýznamnější literární dílo pro Island. Ke konci už sem si přál, aby ten kus pergamenu hodili do ohně a spálili, jak mě nudilo číst to pořád dokola.
Verschrikkelijk. Het gegeven is op zich interessant, maar de Nederlandse vertaling was on-lees-baar slecht. Plus, ik las de eerste 50 pagina's maar kon er kop noch staart aan krijgen vermits de auteur ervan leek uit te gaan dat ik een expert Deense en IJslandse geschiedenis was en dus al het gegoochel met namen en plaatsen van historische figuren (zonder enige omkadering) kon plaatsen. Niet dus.
Op zich een interessant gegeven, een student oude IJslandse literatuur gaat samen met zijn professor op jacht naar een eeuwenoud IJslands manuscript, dwars door Europa. Soms zaten er wel scenes in die spannend zouden kunnen zijn maar over de gehele linie vond ik het boek toch niet echt overtuigen.
Bókin byrjar vel, enda hugmyndin - um týnt skinnhandrit - nokkuð góð. Söguþráðurinn verður þó hálflanglokulegur og lokauppgjörið, um borð í farþegaskipi, er hálfbragðlaust.
Bókin hefði einnig geta verið styttri. Ágætis afþreying, en auðgleymd.
Un peu indigeste par moment, sachant que le style de l’auteur est déjà de base un peu lent et parfois monotone. Quelques scènes un peu incohérentes et (au moins) une remarque sexiste dont on se serait bien passé. Malgré tout ça se lit.
This race against the clock across Europe à la Dan Brown has credible characters, genuine tension, mysticism and a great build-up, but ultimately fails to live up to the reader’s expectations.