Wij

by Jeroen Olyslaegers

De zomer van 1976. Hoewel Europa kreunt onder een tropische hitte, verplaatst iedereen zich van het noorden naar het zuiden. Georges, misnoegde cartoonist bij een kwaliteitskrant, trekt zich samen met zijn gezin en vrienden terug op een berg aan de Spaanse Costa Brava. Mensen plonsen in het zwembad, flirten met elkaar, drinken whiskycola, en hebben het over vrijheid en zelfbeschikking in een land dat zelf nog maar net de dood van een dictator achter de rug heeft. Georges voelt zich besmet met het ‘wij’-gevoel, met de gemeenschappelijke geschiedenis die erin besloten is en met de zelfbewuste slachtoffers die samen met hem een kring vormen. Ergens moet er toch een nooduitgang te vinden zijn?

Genres: Fiction, Novels, Belgian

300 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Jeroen Olyslaegers is een Vlaamse schrijver.

Jeroen Olyslaegers in de Nederlandstalige Wikipedia

Jeroen Olyslaegers in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Jeroen Olyslaegers bij "Schrijversgewijs"


Jeroen Olyslaegers is a Flemish writer.

Reviews

[Marco]

Parodie? In ieder geval een bonte stoet. Of karakters die het veel te bont maken. Of? Waarom ook niet? Totdat er doden vallen. En George volledig ontspoort. De schrijfstijl past bij die ontsporing. De veelvuldige perspectief wisselingen zijn niet mijn ding. Maken het tot een zeer chaotische leeservaring. Dat zeker.

[Pieter De vroe]

Het kon me niet volledig overtuigen... iets teveel hooi op de vork wat mij betreft, te complex. De man kan nochtans prachtig schrijven dat is zeker.

[Amber Paris]

Een verhaal over bevriende koppels die met hun kinderen een vakantie in Spanje totaal uit de hand doen lopen. De oorzaak lijkt te liggen bij één individu, maar de suggestie wordt gewekt dat het niet zo eenvoudig ligt. Het boek kon me niet helemaal overtuigen, het lijkt met momenten vooral een oeverloos beschrijven van losbandige, lege, oppervlakkige, kortzichtige figuren die me niet altijd konden boeien. Aan de andere kant werd ik door sommige passages wel gegrepen naarmate de climax, en de neergang van het gezelschap, zich ontplooide. De link die Olyslaegers wilde leggen tussen het einde van Franco en de Vlaamse nationalisten werd slechts vaag uitgewerkt en de relevantie ervan voor het verhaal blijft wat onduidelijk. Het boeiendste aan het boek is de manier waarop de schrijver ons als lezer doet twijfelen aan ons oordeel over de verschillende personages. De perspectiefwisselingen werken dat in de hand.

[Luna Van Belle]

Ik snapte de helft van de tijd niet waar het over ging

[Heidi Willems]

Ik twijfel tussen 3 en 4. De 4 zijn meer dan verdiend voor de schrijfstijl, het woord- en taalgebruik waar ik immens van heb genoten. Of ik het verhaal op zich goed genoeg vond om me nog wat denkoefeningen op te leveren, voel ik op dit moment nog niet zo goed aan. Vandaar de 3, maar wie weet maak ik er binnen een paar dagen toch nog 4 van.

[Roel Vandommele]

Ik hou niet van de structuur.
Te weinig houvast in de dialogen.
Beschouwende stukken zijn niet boeiend genoeg om bv de brand te onderbreken.
En wat is het doel van de vlaams nationalistische achtergrond van bepaalde personages?
Ik sloeg stukken over. Wat ik normaal nooit doe.

[Emmie Dierickx]

Was echt fan van Olyslaegers’ boek ‘Wild’ dus daarom koos ik deze roman uit. Echter voelde heel het boek aan als een koortsdroom waar ik ook niet eens echt de boodschap uit begrepen heb (buiten misschien don’t do drugs kids). Jammer want zijn schrijfstijl kan mij wel bekoren en opzich is de verhaallijn ook niet rampzalig.

[Sofie]

Heerlijke Vlaamse schrijfstijl. Qua verhaal bleef ik wel wat op mijn honger zitten.

[Bruno]

Schitterend boek: ik zat echt *in* het boek toen ik het aan het lezen was. Ik herinner me de inhoud van zijn vorige boek, Open gelijk een mond, niet meer, maar dit is echt goed. Serieus goed. Er zijn nog auteurs in België.

[Stefaan]

After a stunning opening sequence, the middle tends to veer a bit much towards 'classical Flemish' themes too much for my taste, but you can't deny the talent of this man.

[Peter Carael]

Jeroen Olyslaegers is denk ik een toffe mens. Ik volg hem ook op Facebook en onze meningen liggen ongeveer in dezelfde richting. Maar een garantie op het goed vinden van zijn boeken is dat helaas niet. Na Wildevrouw – wat is de bedoeling van al die W-titels? – waar ik mij echt moest doorworstelen is ook dit eerdere boek niet echt mijn ding.
De taal is dikwijls veel te bombastisch en ook het verhaal loopt over van de energie.
De drie delen hebben elk hun eigen stijl maar dat vind ik eerder raar en voegt niet echt iets toe aan het geheel.
Net als bij Wildevrouw denk ik heel de tijd 'waar gaat dit verhaal heen?' en dat gevoel wordt alleen maar sterker naarmate het aantal pagina's afneemt. En ook hier heb ik het gevoel dat er op het einde snel nog wat knopen worden ontward en losse eindjes aan elkaar geknoopt. Een beetje het gevoel van verhalen die eindigen met 'het was maar een droom'.
Het zal nog even duren eer ik mij nog een keer waag aan een boek van Olyslaegers. Is er geen film gemaakt van dit boek? Ik denk dat ik die misschien wel zou appreciëren want het verhaal heeft echt wel alles om een spetterende film op te leveren. Maar het boek was dus niet echt iets voir mij.

[Johan Paquay]

Ik zou een 3.5 willen geven maar dat gaat dus niet.
Leuk verhaal en mooi geschreven vanuit de ooghoeken van verschillende personages.
Slordigheidje vind ik het verhaal van de bosbrand en dat na wekenlange regenval.
Ook het feit dat het leven op de camping zijn gangetje gaat nadat Georges verdwenen is…
Maar toch een aanrader!..

[Lien Bonne]

1* voor het verhaal en 1* voor de schrijfstijl. Het verhaal kon me niet echt 100% boeien maar je voelt wel zeker zijn talent voor het schrijven, rake oneliners en diepgang in gedachten en persoonlijkheid.

[Wesley Naert]

Mooi, korte zinnen maar krachtig.
ik heb mij kunnen inleven in de verschillende personages en door het verhaal heen bleek ik toch fan van Georges te zijn .
Heel mooi afgewerkt naar het einde toe .
Een aanrader !

[Kristien]

Knappe schrijfstijl maar het onderwerp sprak mij totaal niet aan.

[Morgan Bruyneel]

Moeilijk om in een categorie te plaatsen maar leest als een sneltrein.

[Alonzo Temmermans]

Te ambitieus. Mooi (melodramatisch) einde.

[Aaron Podonsky]

Zij, Wij, Gij. Olyslaegers duwt je met gemak op een Spaanse berg, recht in een vakantiekolonie midden jaren 1970, waar de kleine Vlaamse mannen grote monden opzetten. Leest als een bosbrand.

[Walter]

Wij is de doorbraakroman uit 2009 van de Antwerpse schrijver Jeroen Olyslaegers. Het verhaal speelt zich nagenoeg volledig af tijdens een wekenlange vakantie in Spanje in de hete zomer van 1976. Een (te) uitgebreide schare vrienden en kennissen probeert tussen de sloten sangria, singlemaltwhisky en Mandarine Napoléon elkaars vrouw af te pakken en een politiek discours te voeren - als ze al niet slaags geraken uit pure zattigheid. Was dit echt een realiteit in de zogeheten betere kringen in de jaren '70 van vorige eeuw? De auteur kan het zelf niet meegemaakt hebben, hij was amper 10 die bewuste zomer.
Olyslaegers vertelt het verhaal van de ondergang van hoofdpersonage Georges met een afstandelijkheid die je het evenwicht doet verliezen tussen medeleven en afkeer. Ronduit ergerlijk is het voortdurende geschipper tussen standaardtaal en dialect. Wat heeft deze schrijver met gij, jij en u? De man heeft tegenwoordig een column in De Morgen waarin hij systematisch elke week 'gij' en 'u' door elkaar gebruikt. Waarom?

[elidesc]

Het tweede boek getiteld ‘Wij’ dat ik lees, na David Nicholls’ bestseller. Tevens mijn tweede boek van Jeroen Olyslaegers met wie ik eerder dit jaar kennismaakte via zijn populaire Wil. Van zodra ik leerde dat ‘Wil’ het derde deel was van het allitererend triumviraat Wij (2009), Winst (2012) en Wil (2016), voegde ik de andere twee musketiers toe aan mijn TO READ op Goodreads.

Lees meer via https://elidesc.com/2017/09/09/wij-2/.

[Tanja Šterman]

Roman se dogaja v vročem poletju v Španiji, kjer v vilah dopustuje več flamskih parov z otroki. Spori med njimi, varanje, poslovne spletke, droge ... Ob množici imen sem si morala delati zapiske, sicer sem stalno pozabljala, kdo je kdo.
Ni me posebej pritegnilo. Dolgočasen stil. Kratki stavki. Ki zvenijo suhoparno. Odsekano. Zatikajoče.
(Prebrano julija 2023)

[Corry Clybouw]

Meesterlijk, herkenbaar, meeslepend. Een roman over vriendschap en verraad.

[Mieke]

Tja, ik had eigenlijk graag geschreven dat ik dit een topboek vond, kwestie dat 'Wil' (nog niet gelezen) alom bejubeld wordt, maar de eerlijkheid gebiedt mij toch iets anders te noteren.
Dit leek mij na de eerste bladzijden, een type boek dat ik graag lees, maar ik heb het in stukken gelezen wegens dagjes uit die ertussen kwamen en ik ben moeten herbeginnen (!) omdat ik volledig de draad kwijt was. Niet dat de gebeurtenissen zo ingewikkeld zijn, maar er komen wel wat verschillende personages op het toneel, en ze hebben allemaal hun eigenheden die bijna verstopt zijn in korte zinnetjes of 'veelzeggende' opmerkingen van anderen, waaruit je dan wat kan afleiden.
Veel tussen de regels door, en voor mij was het net een beetje te moeilijk/literair, wat eigenlijk raar is want op het eerste zicht (eerste bladzijden) lijkt dit heel vlot geschreven: veel dialogen, geen lange zinnen, geen moeilijke woorden of taalkundige spieleri, ... maar toch ging het mijn petje te boven. Of misschien was mijn hoofd te veel in vakantiestemming, kweetniet.

[Isabel]

Na "Wil" vond ik dat Jeroen een tweede kans verdiende, dus besloot ik "Wij" te lezen...

Ik heb het volgehouden tot pagina 103 en heb nu besloten te stoppen met doorlezen, zwaar tegen mijn leesprincipes, want ik leg eigenlijk geen boeken aan de kant die ik niet compleet uitgelezen heb. Chance dat principes principes zijn en ik ze dus gewoon overboord kan smijten.

Ik voelde me een bijzonder zwakke lezer bij dit boek, het kan uiteraard volledig aan mij liggen, maar de conversaties in dit boek! De conversaties! Zò vaak dat ik gewoon niet wist wie er aan het spreken was, tussen welke personages de dialogen nu eigenlijk plaatsvonden, ik heb een belachelijk aantal keren moeten terugbladeren en ik weiger dat eigenlijk te doen, als een boek er niet kan voor zorgen dat je kan doorlezen, dan hoeft het eigenlijk niet voor mij.

En het verhaal op zich? Bwa bwa bwa...

Sorry Jeroen, ge zijt duidelijk mijn ding niet.