Devon en Kathy werken samen voor een sensiationel krant dat onwaarschijnlijke verhalen schrijft over het paranormale. Devon schrijft de tekst en Kathy zorgt voor de fotografie. Op een dag worden ze gecontacteerd worden om samen te werken met een groep dat geïnteresseerd is in hun werk en bovenal zijn ze geïnteresseer in Devon die zich infeit al van kleinsaf afsluit voor geesten.
Vanaf het begin hebben we veel tijdsprongen en een peleton van personages en was het voor mij soms moeilijk te volgen maar naarmate het verhaal vordert vormen al deze puzzelstukken een geheel en kreeg het verhaal vorm. Je wil verder blijven lezen en is zeker een aanrader van liefhebbers van het bovennatuurlijk genre. Voor mij krijgt het een 3 1/5 ster omdat ik het ook net iets te langdradig vond maar het plot zelf was heel goed uitgewerkt.
Mijn eerste indruk na dit boek te hebben gelezen: WOW.
Het is een klepper van formaat, een Deseyn van meer dan 500 pagina's. Toch leest het als een trein en zien we opnieuw die vlotte schrijfstijl die we kennen van deze auteur. Toegegeven, het boek komt traag op gang maar is alles behalve saai. De eerste tweehonderd pagina's zijn een opeenvolging van incidenten en gebeurtenissen waarbij we kennis maken met de verschillende personages.
Tijdens deze opeenvolging van gebeurtenissen waarbij gewisseld wordt tussen het heden en het verleden is het gissen voor de lezer welke lijn nu de hoofdlijn zal vormen in het verhaal. Je weet niet goed waar dit allemaal naartoe zal gaan. Maar iedere gebeurtenis op zich is doorspekt van horror en het bovennatuurlijke. Maar eenmaal het verhaal voeten aan de grond krijgt breekt de hel los, letterlijk dan. De lezer wordt ondergedompeld in een wereld waar geesten van genezijde proberen voeten te krijgen aan de grond in de wereld van de levenden en dit gaat gepaard met een stevige overdosis aan horror (en, om het in het Engels te zeggen, a shitload of 'blood and gore' and we love it).
Spookverhalen linken we traditioneel aan gothic (denken we aan Horace Walpole, Shirley Jackson, William Gay, Stephen King en de druilerige maar oh zo zoete Emily Brönnte). Maar Johan Deseyn doet hier iets bijzonders. Hij neemt enkele gothic elementen (de verhalen huizen, kerkhoven, ...) maar verder trekt hij het klassieke spookverhaal los van de gothic en steekt het in een horror jasje.
Dit spookverhaal beperkt zich niet tot geweeklaag van dolende zielen die slachtoffer zijn van een ontijdige gruwelijke dood, of poltergeist effecten, of het doelgericht psychisch terroriseren van het hoofdpersonage. Neen, hier gaan de geesten de levenden zwaar te lijf met alles wat ze hebben. Ze nemen bezit van lichamen en laten die op de meest gruwelijke manieren zelfmoord plegen. Ze scheuren lichamen uiteen en halen de grootste wreedheden uit. En dit allemaal met een duister doel.
Als horror lezer heb ik genoten van dit boek. De personages zijn goed uitgewerkt en je leeft met ze mee. En als ervaren horror lezer die al heel wat gewoon is heb ik bij dit boek zowaar een aantal 'WTF' momenten beleefd and I loved it.
Zonder al te veel uit te wijden over het verhaal (want eerlijk, dit moet je zelf gelezen hebben, je zult het je niet beklagen) kan ik zeggen dat Clive Barker hier iets van kan leren. En zelfs HP Lovecraft zou applaudiseren bij de bovennatuurlijke wereld die Deseyn hier creëert.
De lezer die bekend is met het werk van Deseyn kan hierin zelfs een voorbode voor 'Cargo' in herkennen. Als je dol bent op pure horror, bloed en 'gore', als je dol bent op spookverhalen, dan zal je hiervan smullen. Vergeet alles wat je ooit leerde over spoken en geesten, Johan Deseyn presenteert ons hier iets volledig nieuws. Een welkome verademing binnen het genre.
En zoals Alice Cooper zingt: 'Welcome to my nightmare, I think you gonna like it'.
Een genre dat mij nooit heeft aangesproken, maar ik toch eens wou proberen... Het verhaal zelf vond ik best meevallen, het einde is een misser van formaat.. Maar dat kan ook aan mijn smaak liggen :)
Toen ik dit boek zag bij een overzicht van “dikke boeken” in de bibliotheek heb ik het direct op mijn nog-te-lezen-lijst gezet.
Het is een “dik” boek, maar de letters zijn gelukkig vrij groot, dus valt het wel mee. De taal is Vlaams en daar moest ik als Nederlander even aan wennen.
De karakters vond ik niet echt sympathiek. Vooral de vrouwen waren irritant. Ik vraag me af of de auteur uit eigen ervaring schrijft. Ze waren irrationeel en emotioneel; alsof vrouwen constant onder de invloed van hormonen zitten. Misschien moest de verwarring van de hoofdrol speler met zijn collega als comic relief gelden?
Helaas was het verhaal niet eng. Nergens waar mijn adrenaline omhoog ging of waar de beschrijvingen mijn fantasie zo prikkelden dat ik er niet van kon slapen. Jammer.
Het is al een poosje geleden dat ik een boek van Deseyn heb gelezen en ik moest eerst weer ontzettend wennen aan de taal. Het Belgisch is echt heel anders als het Nederlands en komt soms echt over als gebrekkig Nederlands. Ook staan er in het begin van het boek ontzettend veel tikfouten maar tegen de tijd dat ik me daar aan kon ergeren was dat gelukkig weer opgelost. Het boek zelf was weer heerlijk spannend. Een goed horror boek wat niet vaak voorkomt in het Nederlands (Belgisch, in dit geval) Ik ga denk ik toch nog maar even weer wat meer Johan Deseyn boeken lezen. Echt heel spannend.