Jealousy: Vintage Minis

by Marcel Proust, C.K. Scott Moncrieff (Translator), Terence Kilmartin (Translator)

Can we truly know the one we love? In this painfully candid book Marcel Proust looks straight into the green eye of every lover’s jealous struggle. He broods on why we are driven to try possess one another, how jealousy can outlive death, and whether we can ever reclaim those careless days of first love. There is no greater chronicler of jealousy’s darkest fears and destructive suspicions than Proust.Selected from the book In Search of Lost Time by Marcel ProustVINTAGE GREAT MINDS. BIG IDEAS. LITTLE BOOKS.A series of short books by the world’s greatest writers on the experiences that make us humanAlso in the Vintage Minis by Haruki MurakamiEating by Nigella LawsonHome by Salman RushdieBabies by Anne Enright

Genres: Fiction, France, Classics, French Literature, Short Stories

81 pages, Kindle Edition

Published June 8, 2017

About the author

Marcel Proust was a French novelist, best known for his 3000 page masterpiece À la recherche du temps perdu (Remembrance of Things Past or In Search of Lost Time), a pseudo-autobiographical novel told mostly in a stream-of-consciousness style.

Born in the first year of the Third Republic, the young Marcel, like his narrator, was a delicate child from a bourgeois family. He was active in Parisian high society during the 80s and 90s, welcomed in the most fashionable and exclusive salons of his day. However, his position there was also one of an outsider, due to his Jewishness and homosexuality. Towards the end of 1890s Proust began to withdraw more and more from society, and although he was never entirely reclusive, as is sometimes made out, he lapsed more completely into his lifelong tendency to sleep during the day and work at night. He was also plagued with severe asthma, which had troubled him intermittently since childhood, and a terror of his own death, especially in case it should come before his novel had been completed. The first volume, after some difficulty finding a publisher, came out in 1913, and Proust continued to work with an almost inhuman dedication on his masterpiece right up until his death in 1922, at the age of 51.

Today he is widely recognized as one of the greatest authors of the 20th Century, and À la recherche du temps perdu as one of the most dazzling and significant works of literature to be written in modern times.

Reviews

[Erman · Rating 5 out of 5]

Proust'un çarpıcı eserinden bir parça tadımlık. Roza Hakmen çevirisiyle kıyaslamak için okuyacak benim gibi takıntılılar için not düşmek gerekirse, YKY delta dizisinin 2148 ve 2195. sayfaları arasına denk geliyor.

Roza Hakmen ve Ebru Erbaş çevirileri arasındaki lezzet farkını örneklemek için her ikisinin son paragrafını alıntılıyorum:

Erbaş
Tıpkı kapalı gözlerin, bakışların fazladan ifade ettiği her şeyi silerek yüzüne masum ve ciddi bir güzellik kazandırması gibi, Albertine'in uyanırken kesik kesik ettiği ama anlamsız olmayan sözlerin de karşılıklı bir konuşmadaki gibi dile pelesenk olmuş ifadelerle, aynı nakaratlarla, anlatım bozukluklarıyla lekelenmemiş, saf bir güzelliği olurdu. Nihayet Albertine'i uyandırmaya karar verdiğimde bunu çekinmeden yapabilirdim; uyanışının geçirdiğimiz geceyle hiçbir ilgisinin olmayacağını, uykusundan gecenin güne kavuşması gibi uyanacağını biliyordum. Gözlerini aralar aralamaz gülümseyerek dudaklarını bana uzatmıştı ve ben de henüz tek bir söz etmemiş o ağzın, bir bahçenin gün doğmadan önceki sessizlği gibi huzur veren tazeliğini tatmıştım.

Hakmen
Nasıl ki kapalı gözler bakışların fazlasıyla ifade ettiği her şeyi silerek çehreye masum ve ciddi bir güzellik katarsa, Albertine'in uyanırken söylediği, anlamsız olmayan ama sessizliklerle bölünen sözlerinde de, normal konuşmalar gibi sürekli birtakım sözel alışkanlıklarla, tekrarlarla, hatalarla kirlenmeyen, saf bir güzellik vardı. Zaten Albertine'i uyandırmaya karar verirken korkmama hiç gerek yoktu, uyanışının geçirdiğimiz geceyle katiyen alakalı olmayacağını, sabahın gecenin içinden doğması gibi, uykusunun içinden doğacağını bilirdim. Gülümseyerek gözkapaklarını araladığı anda dudaklarını bana doğru uzatır, o daha hiçbir şey söylemeden ben o dudakların sessiz bir bahçenin güneş doğmadan önceki tatlı serinliği gibi huzur veren diriliğini tadardım.

[Sude Nur · Rating 5 out of 5]

“Aşk,mutluluk verici bir arzuyla doluyken olduğu gibi ıstıraplı bir kaygı içindeyken de bütünün peşindedir. Ancak fethedilecek bir şeyler kaldıysa doğar ve varlığını sürdürür. Tamamıyla sahip olamadığımızı severiz ancak.”

[Oscar Cremmen · Rating 2 out of 5]

I haven't got time for your mess marcel not right now when the footballs on

[Tunahan Tuna · Rating 2 out of 5]

ay bi de bayıl istersen marcel

[Çiler Erkan · Rating 3 out of 5]

Kayıp Zamanın İzinde serisini okumayı düşünüyordum, öncesinde bunu okuyarak çok doğru bir şey yapmışım, çünkü seriyi okuyamazmışım gibi geldi. Nedenini anlayamadım ama hayal ettiğim zevki alamadım kitaptan ki aşağı yukarı aynı dönemi ve ortamı anlatan Zola'nın romanlarına bayılırım.

[Sarah · Rating 1 out of 5]

Proust is very much not my cup of tea.

[Livia · Rating 5 out of 5]

“Jealousy is moreover a demon that cannot be exorcised, but constantly reappears in new incarnations”

[Yağmur Atmaca · Rating 3 out of 5]

"Aşk; birine yönelik böylesi bir kaygı nöbetinden, onu tutabilecek miyim yoksa kaçıp gidecek mi belirsizliğinden doğunca kendisini yaratan o altüst oluşun izini taşır, o kişiyi düşündüğümüzde o ana dek gözümüzde canlananların pek azı kalır hatırda."

"Nitekim aşk deva bulmaz bir hastalıktır,"

"İşte bilhassa bu tip insanlar, bize perişanlığımız pahasına aşkı ilham eder."

"Gariptir ki ilk aşk, yüreğimizde bıraktığı kırgınlıkla sonraki aşkların yolunu açsa da belirtilerin ve çekilen acıların özdeşliği üzerinden olsun, bunlara bir çare bulma imkanı sunmaz bize."

“..burada aşk derken karşılıklı bir işkenceden bahsediyorum..”

"Önceki gecenin hatıraları, ertesi sabahın umutları gibi binlerce kök, sayısız ilmektir bizi bir insana bağlayan."

"Üzgünüm," demeyi beceremiyordum artık. Gönülsüzce, mutlu bir çözüme yönelik hiçbir ilerleme kaydetmeme yaramayan, alakasız şeylerden bahsetmekle yetiniyordum. Acı verici bayağılıklar içinde, olduğum yerde sayıyordum.

"Saçma sapan izler peşinde değerli zamanlar yitirirken hiç farkına varmadan gerçeği ıskalarız."

"...kendi kendimize düşünmemiz yeter, onlara yeni ve korkunç anlamlar yüklemek için."

"Aşk, mutluluk verici bir arzuyla doluyken olduğu gibi ıstıraplı bir kaygı içindeyken de bütünün peşindedir. Ancak fethedilecek bir şeyler kaldıysa doğar ve varlığını sürdürür. Tamamıyla sahip olmadığımızı severiz ancak."

"Çoğu kez kıskançlık, aşkla ilgili meselelere uyarlanmış tedirgin bir despotluk ihtiyacından ibarettir."

"Sevdiğimiz kişinin artık bizimle sevgi sellerine kapılmadığını, ilk zamanların aşk itiraflarına katılmadığını görüp gözyaşı döksek de asıl daha da acısı, bizde kaybettiklerini başkalarında bulması olur."

"Onlardan ötürü kapıldığımız her yeni kaygı, gözümüzde onların kişiliğinden bir şeyleri götürür."

"Böyle nice insanı, şehri, yolları öğrenmek arzusuyla yanıp tutuşmamıza sebep olur şu kıskançlık!"

[Ezops · Rating 2 out of 5]

Kıskanma, ihaneti tatma, ihanetten eminken bile kendinde terkedecek cesareti bulamama ve sahip olamamanın verdiği o tatlı hazzı küçük anlarda da olsa yaşayabilmek adına kendini kandırarak devam etmek. Toksik ilişkilerin arkasında yatan o duyguları ilk elden aktarmış yazar.

[Kurtar · Rating 1 out of 5]

Kitap 68 sayfa ama o kadar uzun cümleler ve karışık ifadeler var ki.
Basit bir olayı bu kadar uzun okumak bana göre değil.
Çok sıkıcı.

[Suad Shamma · Rating 4 out of 5]

This was interesting and really good. It was such a true exploration and portrayal of jealousy and the quick deterioration of a relationship due to it.

I think we've all felt it at one point in our relationships, on some level, and that's why it strikes a lot of chords and rings true.

Very well done Mr. Proust.

[Lulu's Life · Rating 5 out of 5]

Can yayınlarının bu pek konsantre serisi çok iyi olmadı mı sizce de? Acaba ben Proust okuyabilir miyim? merakıma bir cevap bulmama yardımcı olur niyetiyle bu küçük anlatıyı görür görmez satın almıştım. Bir his bu kadar derin nasıl ifade edilebilir, şaşkınım.. Hakikaten müthiş bir lezzet aldım bu okumamdan ve bu vesile ile "Kayıp Zamanın İzinde" mutlaka okunması gerekenler listeme girmiş oldu..

[Giulia Yoko Galbarini · Rating 4 out of 5]

As a rule we detest what resembles ourselves, and our own faults when observed in another person exasperate us.

[Sina Develioglu · Rating 4 out of 5]

Uykuyla başlayan uykuyla biter, vay anasını

[Yeşim Takar · Rating 2 out of 5]

Kısa olmasına rağmen okuması çok zor bir kitap. Bir cümle içinde birden fazla betimleme var ve bu da insani okurken sıkıyor.

[Abdullah Al Rakib · Rating 3 out of 5]

A particular topic has been snatched away from the long breath taking novel by author.

Perhaps, unless we read that novel, we can hardly consume the real taste of this book.

In the beginning, the conversation seemed really cringe as the author was narrating his tale alone without paying heed whether his story is soothing.

Fluctuation of emotions, and sensitivity may arouse immense boredom as these are gone in this modern time.

How nicely and acutely a lover can imagine his beloved may make someone jealous as to him these may provoke unnecessary and valueless attempts.

[Dom Traynor · Rating 3 out of 5]

Can’t fault the writing style but it’s just an awkward story, my guess is that it’s a bit inaccessible if you’re not reading the encompassing work (À la recherche du temps perdu)

[Celeste · Rating 3 out of 5]

I was curious to see what Proust would write about this emotion. My stance on jealousy has evolved over the years: 3 years ago, I would have (and did) read up on the scientific explanations of jealousy in order to subdue and control my feelings whenever it emerged. Now, in a different stage of life where I appreciate poetry in the violent emotions of jealousy, and express curiosity in beings who lead less emotionally sterile lives as I do, I permit myself flights of fancy towards thoughts and baseless speculations that can only induce jealousy.

Proust is indeed a master of description. In my idle speculations I found myself relating to many of his thoughts. However, I could not fully relate to his paranoia or anxiety, and his penchant for self-torture. His book complements the lyrics of my song of the moment, Ghost Town by Kanye: I've been trying to make you love me; but everything I try just takes you further from me".

It was though still a fun experiment to slip into the skins and identities of different people while reading this short piece. Proust's love interest, Albertine, is a bisexual who has affairs with girls, and I was reminded of a certain somebody who used to date a bisexual; did he suffer from the same paranoia and concerns as Proust did?

More on Albertine's seeming lack of a moral compass, riding on the coattails of women's sexual liberation from the early Christian days: I have always found the attitudes towards romantic relationships of the French a bit peculiar, in spite of my attempts to be as open-minded and empathic as humanly possible while still retaining common sense in morality. Parisian society seems to be full of affairs and seductions, in which people acculturated into this society take as a given, reminding me of an exhibition of Antoine Saint-Exupery I had just viewed yesterday at the Philatelic Museum. Indeed Saint-Exupery's relationship with his "rose" was as tumultuous and flawed as what I watched in that of Last Tango in Paris earlier this week. Perhaps I strive for a saint-like perfection in relationships where two people get along together as well as Pierre and Natasha did in War and Peace, while everyone else -- the side-chick and fuckboy wannabes -- remain basic and untouchable, but what do I know?

Ending off with some pertinent Proustian quotes on jealousy below:

***

As a by-product of the instinct of self-preservation, the jealous man does not hesitate to form the most terrible suspicions upon a basis of innocuous facts.

How many persons, cities, roads jealousy makes us eager thus to know! It is a thirst for knowledge thanks to which, with regard to various isolated points, we end by acquiring every possible notion in turn except the one that we require.

Such relations, had they been revealed to me by a third person, would have been enough almost to kill me, but since it was I who imagined them, I took care to add sufficient uncertainty to deaden the pain.

Jealousy is thus endless, it may happen that memories subsequent to any event suddenly materialise and behave in our minds as though they too were events, memories which hitherto we had never explored, which had seemed to us unimportant, and to which our own reflexion upon them is sufficient, without any external factors, to give a new and terrible meaning.

If only these points of love were indicated to us, we might perhaps contrive to reach out to them. But we grope for them without finding them. Hence mistrust, jealousy, persecutions. We waste precious time on absurd clues and pass by the truth without suspecting it.

Preferring to the unknowable this torture which at least he knows!

Jealousy thus perishes for want of nourishment and has survived so long only by clamouring incessantly for fresh food.

To ply her with questions about things which she would have declared to be so petty, so trivial, stored up by me simply for the pleasure of 'nit-picking'.

As a rule we detest what resembles ourselves, and our own faults when observed in another person exasperate us.

[Dane Cobain · Rating 4 out of 5]

This has been my first brush with Proust, and I can certainly see what the fuss is about. This is one of those books where the prose itself is more important than the stories it tells, and where every other paragraph contains some deep insight with the potential to change the way you look at the world. It wasn’t even particularly heavy going, despite the length of some of the paragraphs. Would recommend.

Here, the main themes are rock ‘n’ roll and religious leadership, as epitomised by the two main characters. What’s weird about that is that it ended up reminding me of Heart-Shaped Box by Joe Hill, King’s son, because the main character in that had similarities to this one, at least at times.

[Sangeeta K · Rating 2 out of 5]

While there are certain quotes and parts that are so insightful and relatable - such as the idea that detachment causes more jealousy and certain people have a hold greater than even the most beautiful people so seductive that you can't help but beg to be theirs. It's shocking how little respect I have for Proust's protagonist. He's a passive-aggressive demon who apparently molests his girlfriend in her sleep. I don't know if I'd buy more of the guy's work frankly...

[İ · Rating 4 out of 5]

Proust'un okuduğum ilk eseriydi. Açıkçası değindiği noktaların çoğu benim de aklımda olan soru işaretleriydi. Çok sevdiğimiz insanlara karşı neden kıskançlık duyarız, neden güvensizlik ortaya çıkar? Düşündürücü ve hoş bir kısa okumaydı.

[Bahar Öztürk · Rating 4 out of 5]

lisede ilk defa Proust okumaya çalışıp başarısız olmuştum ama bunu okuyunca ümitlerim yeşerdi

[Büşra · Rating 4 out of 5]

Proust yeni favori yazarım oldu sanırım 😍

[Çisel Aktimur · Rating 5 out of 5]

Proust’ta kıskançlık, dışsal bir olaydan çok içsel bir yapının tekrarı. Sanki sevilen kişi ne yaparsa yapsın, o kaygı kaçınılmaz olarak yeniden doğacak; çünkü kaygının kökü karşısındaki kişide değil, Proust’un kendi varoluş biçiminde.

Annesiyle ilişkisi bunun anahtarı. Marcel küçük yaşta annesine neredeyse saplantılı bir sevgiyle bağlı. Yatağa gitmeden önce öpücük sahnesini bilirsiniz, o öpücük geciktiğinde, çocuk Marcel’in yaşadığı panik neredeyse kıyamet gibi olur. O sahne sadece bir çocukluk anısı değil; tüm Proust evreninin duygusal modelidir. Sevilmeme, terk edilme, temasın kesilmesi korkusu… İşte bu anne kaygısı, sonradan aşk ilişkilerinde yeniden sahneye çıkar.

Sevgi bir güven arayışıyla başlar.
Belirsizlik o güveni sarsar.
Kıskançlık bu sarsıntıyı bastırmak için ortaya çıkar.
Ama kıskançlık, güveni geri kazandırmak yerine kaygıyı büyütür.

Proust, annenin kaybı korkusunu yaşamın her alanında yeniden yaratır.

Albertine’i öperken hissettiği huzurun annesinin öpücüğüyle kurduğu paralellik, Proust’un sevgi, şefkat ve sahip olma duygularını birbirinden ayıramadığını gösteriyor. O öpücük sahneleri, yüzeyde erotik ya da romantik gibi görünür ama özünde çocukluğun kaygı dolu güven ihtiyacının yeniden canlanmasıdır. Annesinin öpücüğü, çocuk Marcel için varlığının teyididir. Albertine’in öpücüğü de aynı anlama gelir. Ama trajik olan şu: o öpücük her zaman geçicidir. Annenin odadan çıkması, Albertine’in gitmesi, ikisi de aynı ontolojik korkuyu geri getirir. Bu yüzden Proust’ta haz asla saf değildir; huzur hemen ardından kaygıya dönüşür. Sanki huzuru hissettiği an, onu kaybetme korkusu da uyanır.

Yani Albertine, Proust’un bilinçdışında annesinin kaybolan öpücüğünün hayaleti gibidir. Her öpücük, bir kaygının ertelenmesi; her ayrılık, o ilk çocukluk gecesinin yeniden yaşanmasıdır. Bu yüzden Proust’un aşkı, erotizmden çok bağımlılık ve melankoli ekseninde seyreder.

[Aidan Brooks · Rating 3 out of 5]

A mix of very relatable and very un-relatable.

“As a rule we detest what resembles ourselves, and our own faults when observed in another person exacerbate us”

[şeymaaa · Rating 3 out of 5]

Proust okuyabilir miyim okuyamaz mıyım diye düşünen okurlar için cevap niteliğinde bir öykü.

[Zehra İrem Güneri · Rating 3 out of 5]

Okumakta biraz zorlandım, bence dili biraz ağırdı. Bazı cümlelerin sonunda başını unutmuş oluyordum. Ama kıskançlık duygusunu çok iyi anlatmış

[Zozan İlter · Rating 4 out of 5]

Her duyguyu anlatacak kelime yoktur ve de gerekli de değildir demişlerdi. Fakat saf kıskançlık duygusu bu denli anlatmak ustalık gerektirir diye düşünüyorum.

[Dilek · Rating 5 out of 5]

Bir aşığın gözüyle sevdiğine olan tutkusu ve öte yandan sahiplenmenin vermiş olduğu çelişkisi dile getirilmiş. Duygu dolu tasvirleri ve analizleriyle oldukça gerçekçi bulduğum bir eser oldu.

*"Uykusu, aşk olasılığını bir ölçüde gerçek kılardı; tek başımayken onu düşünebilir ama eksikliğini çekerdim, sahip olamazdım ona. O yanımdayken onunla konuşur ama düşünemeyecek kadar kendimden uzağa düşmüş olurdum. Uyuduğunda ise artık konuşmam gerekmezdi, artık onun tarafından izlenmediğimi bilirdim, kendimin yüzeyinde yaşamam gerekmezdi artık.
Onu böylece gözümün önünde, elimin altında tutarak uyanıkken erişemediğim bütünüyle sahip olma duygusuna erişirdim. Bana tabiydi o yaşam, hafif soluğunu bana doğru verirdi. Meltem kadar tatlı, mehtap kadar efsunlu olan o mırıltı, gizemli ifrazatı dinlerdim; onun uykusuydu bu. Bu uyku sürdükçe hem ona bakıp hem de onu düşleyebilir hatta daha derinleştiğinde ona dokunabilir, sarılabilirdim."

[abding · Rating 3 out of 5]

many thoughts, primary among them right now is my at boyos for their inability to leave me the hell alone for two hours 🤣

good booklet, hard to follow at times though

memorable quotes. really it’s memorable prose. (capping at 5 to avoid noting down every other sentence):

i. “Her breathing, as it became gradually deeper, made her breast rise and fall in a regular rhythm, and above it, her folded hands and her pearls, displaced in a very different way by the same movement, like boats and mooring chains set swinging by the movement of the tide. Then, feeling that the tide of her sleep was full, that I should not run a ground on reefs of consciousness covered now by the high water of profound slumber, I would climb deliberately and noiselessly the bed, lie down by her side, clasp her waist in one arm, and place my lips upon her cheek and my free hand on her heart, and then every part of her body in turn, so that it was too raised, like the pearls, by her breathing; I myself was gently rocked by its regular motion: I had embarked upon the tide of Albertine’s sleep. (pg 8)

ii. I savored her sleep with a disinterested, soothing love, just as I would remain for hours, listening to the unfurling of the waves. Perhaps people must be capable of making us suffer intensely before they can procure for us, in the hours of remission, the same, soothing, calm as nature does. (pg 9)

iii. ‘Tell me, by the way, when I came in this evening, you knew my step, you guessed ar once who it was?’ ‘Of course. Could I possibly be mistaken? Couldn’t I tell my little goose’s footstep among a thousand?’ (pg 17)

iv. Sometimes, on days when the weather was beyond redemption, the residence in the house, situated in a steady and continuous rain; a great day, shadows around me true trunk. (pg 23)

v. Jealousy is more over a demon that cannot be exorcised, but constantly reappears in new incarnations. Even if we could succeed in exterminating them all, keeping the beloved forever, the Spirit of Evil would then adopt another form, more pathetic still, despair, having obtained fideltiy only by force, despair at not being loved. (pg 59)