What do you think?
Rate this book
Karman: A Brief Treatise on Action, Guilt, and Gesture
What does it mean to be responsible for our actions? In this brief and elegant study, Giorgio Agamben traces our most profound moral intuitions back to their roots in the sphere of law and punishment. Moral accountability, human free agency, and even the very concept of cause and effect all find their origin in the language of the trial, which Western philosophy and theology both transform into the paradigm for all of human life. In his search for a way out of this destructive paradigm, Agamben not only draws on minority opinions within the Western tradition but engages at length with Buddhist texts and concepts for the first time. In sum, Karman deepens and rearticulates some of Agamben's core insights while breaking significant new ground.
- GenresPhilosophy
120 pages, Paperback
First published August 1, 2017
9 people are currently reading
106 people want to read
About the author
Giorgio Agamben
237 books986 followersGiorgio Agamben is one of the leading figures in Italian and contemporary continental philosophy. He is the author of Homo Sacer: Sovereign Power and Bare Life; Remnants of Auschwitz: The Witness and the Archive; Profanations; The Signature of All Things: On Method, and other books. Through the 1970s, 1980s, and early 1990s he treated a wide range of topics, including aesthetics, literature, language, ontology, nihilism, and radical political thought.
In recent years, his work has had a deep impact on contemporary scholarship in a number of disciplines in the Anglo-American intellectual world. Born in Rome in 1942, Agamben completed studies in Law and Philosophy with a doctoral thesis on the political thought of Simone Weil, and participated in Martin Heidegger’s seminars on Hegel and Heraclitus as a postdoctoral scholar.
He rose to international prominence after the publication of Homo Sacer in 1995. Translated into English in 1998, the book’s analyses of law, life, and state power appeared uncannily prescient after the attacks on New York City and Washington, DC in September 2001, and the resultant shifts in the geopolitical landscape. Provoking a wave of scholarly interest in the philosopher’s work, the book also marked the beginning of a 20-year research project, which represents Agamben’s most important contribution to political philosophy.
In recent years, his work has had a deep impact on contemporary scholarship in a number of disciplines in the Anglo-American intellectual world. Born in Rome in 1942, Agamben completed studies in Law and Philosophy with a doctoral thesis on the political thought of Simone Weil, and participated in Martin Heidegger’s seminars on Hegel and Heraclitus as a postdoctoral scholar.
He rose to international prominence after the publication of Homo Sacer in 1995. Translated into English in 1998, the book’s analyses of law, life, and state power appeared uncannily prescient after the attacks on New York City and Washington, DC in September 2001, and the resultant shifts in the geopolitical landscape. Provoking a wave of scholarly interest in the philosopher’s work, the book also marked the beginning of a 20-year research project, which represents Agamben’s most important contribution to political philosophy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
November 22, 2018
Early on in Karman, Agamben recounts an old Rabbinic story in which Satan, 'the accuser', finds himself standing condemned before God. Sentenced to the eternal darkness, Satan nonetheless objects to the Almighty: "Lord of the world, all the power you have demonstrated by descending into the flames to condemn me really does not belong to you: above you, there is another Power" - the power, of course, of God's own accusatory power, which in Agamben's retelling, is nothing other than the ultimate subject of judgment: it is judgement itself that stands in judgement, calling for the creation of a new world free from all powers of accusation. It's a little parable - one among a delightful few invoked in Agamben's 'brief treatise' - but one which nicely encapsulates the book's critical trajectory, which aims to answer a question posed by Kafka in the only epigraph that begins the book: "How can a human being be guilty?".
If such a question rings odd to modern ears, Agamben invites us to recall a time in which certain actions simply bore corresponding consequences, without, for all that, imputing the status of 'guilt' upon the agents of those actions. That is, actions were simply associated with other actions (an infraction with a penalty, say), without implicating the subject of those actions in discourses of 'guilt', 'culpability', and 'responsibility' (guilt was not 'interiorised' within a subject). As the story told here goes however, it was just this link - between agent and action - that was progressively forged in the passage to modernity, one which weaved an ever strengthening bond between both and culminating in our present day understanding of subjectivity and agency. If for an ancient like Socrates, evil was the result of (mere?) ignorance then, for us - in the wake of our post-Christian inheritance - is evil nothing less than a free act of the will, exercised by subjects both responsible and culpable.
While this is not a tale wholly without precedent - Nietzsche told a similar one in his Genealogy of Morals - it's in Agamben's singular focus on the law and the juridicial roots of responsibility that sets his own account apart. Indeed, for Agamben, it's not the sphere of morality so much as legality which has come to define our present-day relationship to action. In fact, in what can't but be a studiously effected omission, Nietzsche's name is entirely absent from Karman, testifying, I reckon, to what can only be a calculated distancing. In this respect it might be unsurprising that it's Plato - Nietzsche's arch philosophical adversary - who is here drawn upon in depth, with Agamben finding in him (along with Benjamin and, yes, Buddhism [Karma-n...]) the resources to think otherwise about the 'mystery of human action' (if anything it's Aristotle, with his anti-Platonism, whom Agamben credits with setting in motion the infernal train of guilt, with historical waypoints in both Augustine and Kant along the way).
Oh, also, Agamben more or less eviscerates the concept of the 'will', which, to say the least, is not very Nietzschean either. So as usual, there's just quite a bit going on in this 'brief treatise', and while it stands perfectly fine on its own, I'd super recommend reading it alongside Opus Dei, which also similarly deals with themes of action, ethics, and law. Finally, for those who have read The Use of Bodies, Karman can also be seen as fleshing out of Agamben's little note in §1.13, critiquing Hannah Arendt's conflation (in The Human Condition) of the sphere of politics with the sphere of action. In all senses then, is Karman just a juicy little book, packed with a philosophical punch well in excess of its seeming slightness.
If such a question rings odd to modern ears, Agamben invites us to recall a time in which certain actions simply bore corresponding consequences, without, for all that, imputing the status of 'guilt' upon the agents of those actions. That is, actions were simply associated with other actions (an infraction with a penalty, say), without implicating the subject of those actions in discourses of 'guilt', 'culpability', and 'responsibility' (guilt was not 'interiorised' within a subject). As the story told here goes however, it was just this link - between agent and action - that was progressively forged in the passage to modernity, one which weaved an ever strengthening bond between both and culminating in our present day understanding of subjectivity and agency. If for an ancient like Socrates, evil was the result of (mere?) ignorance then, for us - in the wake of our post-Christian inheritance - is evil nothing less than a free act of the will, exercised by subjects both responsible and culpable.
While this is not a tale wholly without precedent - Nietzsche told a similar one in his Genealogy of Morals - it's in Agamben's singular focus on the law and the juridicial roots of responsibility that sets his own account apart. Indeed, for Agamben, it's not the sphere of morality so much as legality which has come to define our present-day relationship to action. In fact, in what can't but be a studiously effected omission, Nietzsche's name is entirely absent from Karman, testifying, I reckon, to what can only be a calculated distancing. In this respect it might be unsurprising that it's Plato - Nietzsche's arch philosophical adversary - who is here drawn upon in depth, with Agamben finding in him (along with Benjamin and, yes, Buddhism [Karma-n...]) the resources to think otherwise about the 'mystery of human action' (if anything it's Aristotle, with his anti-Platonism, whom Agamben credits with setting in motion the infernal train of guilt, with historical waypoints in both Augustine and Kant along the way).
Oh, also, Agamben more or less eviscerates the concept of the 'will', which, to say the least, is not very Nietzschean either. So as usual, there's just quite a bit going on in this 'brief treatise', and while it stands perfectly fine on its own, I'd super recommend reading it alongside Opus Dei, which also similarly deals with themes of action, ethics, and law. Finally, for those who have read The Use of Bodies, Karman can also be seen as fleshing out of Agamben's little note in §1.13, critiquing Hannah Arendt's conflation (in The Human Condition) of the sphere of politics with the sphere of action. In all senses then, is Karman just a juicy little book, packed with a philosophical punch well in excess of its seeming slightness.
February 11, 2021
Agamben offers an interesting excursion through the idea of action, means and ends, the idea of culpability and the subject, and the notion of play and gesture that opens the aporia of causa/culpa by creating moments of 'pure means'.
May 20, 2022
Short and sweet. Really should be reading Derrida for my paper but this is a lot of fun (never choose Derrida for your interlocutor even if you find his ideas fun lol) A better explanation of inoperativity, as negation of work, in his Homo Sacer projects. But it’s also interesting to see some interpret this non-work as anti-revolutionary and therefore conservative, for they in doing so exactly becomes Agamben’s object of criticism: trying to find an intention for such and such a political action. But reading a bit about Derrida and Foucault I can discern their influences on Agamben: Derrida’s rereading/misreading and Foucault’s dispositif. One wonders what is the next move? Yes, dancing is a great example of beauty as intentionless gesture, what else can it be? The part about the non-establishment of subject is also an interesting topic, maybe Deleuze or Merleau Ponty has thought about this, both being rebels in their fields?
September 24, 2020
Do you like Latin etymology? The problem of political praxis? Wow! This is the text for you.
September 22, 2023
หนังสือเล่มนี้มีชื่อต้นในภาษาอังกฤษและอิตาเลี่ยน ว่า Karman คำว่า Karman หากอ่านเผินๆก็อาจเข้าใจไปว่าเป็นคำในภาษาละติน แต่แท้จริงแล้วคำนี้คือคำที่รู้จักกันในภาษาไทยว่า “กรรม” ในแง่นี้ แก่นแกนหลักในหนังสือคงเป็นอย่างอื่นเสียไม่ได้นอกจากประเด็นเรื่อง “กรรม” ซึ่งประเด็นเรื่องกรรมนี้จะเริ่มปรากฏในบทที่สองของหนังสือผ่านการที่ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงทางนิรุกติศาสตร์ระหว่างคำว่า crimen ในภาษาละตินกับคำว่า Karman ในภาษาสันสกฤต คำว่า crimen นั้น เป็นรากศัพท์ของคำในภาษาอังกฤษอย่าง crime ที่แปลว่า “อาชญากรรม” และยังมีความหมายถึง“การกล่าวโทษ” หรือ accusation อีกด้วย ในแง่นี้ บนฐานทางความเชื่อมโยงทางนิรุกติศาสตร์ดังกล่าว คำว่าอาชญากรรมจึงไม่ได้หมายถึงเพียงแค่กรรมหรือสิ่งที่เกิดขึ้นโดยผิดกฎหมาย แต่ยังหมายถึง การกระทำที่ต้องรับโทษ หรือ sanctioned action
แน่นอน หากพิจาณาอย่างผิวเผิน การแปลงให้อาชญากรรมหมายถึง “การกระทำที่ต้องรับโทษ” ก็อาจดูไม่ได้แตกต่างไปจากความเข้าใจแรกเริ่มที่มองอาชญากรรมว่าคือ “สิ่งที่เกิดขึ้นโดยผิดกฎหมาย” โดยเฉพาะภายใต้จารีตความคิดแบบเสรีนิยมที่มองว่ากฎหมายคือข้อตกลงร่วมกันของผู้คนในสังคม ผู้ที่ละเมิดกฎจึงหมายถึงผู้ที่ละเมิดข้อตกลงร่วมและดังนั้น—เพื่อรักษาความศักดิ์สิทธิของข้อตกลงร่วมดังกล่าว—จึงต้องรับโทษตามความผิดที่ตนได้ละเมิดกฎหรือข้อตกลงร่วมเหล่านั้น ทว่า ผู้เขียนก็ได้แสดงให้เห็นว่า การเคลื่อนความหมายของอาชญากรรมจาก “สิ่งที่เกิดขึ้นโดยผิดกฎ” เป็น “การกระทำที่ต้องรับโทษ” นั้น เป็นการเคลื่อนความหมายที่ช่วยเปิดมิติและแก่นแท้ของกฎหมายอย่างชัดเจน นั่นก็คือมิติที่ว่ากฎหมายนั้นตั้งอยู่บนระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่เหมาตั้งแต่ต้นว่ามนุษย์ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้ที่มีตำหนิ สามารถถูกลงทัณฑ์ได้ทันทีหากไม่กระทำตามคำสั่งของกฎหมายที่มาในรูปของบทบัญญัติต่างๆ ดังนั้น คติเรื่องความบริสุทธิ์หรือ innocence จึงเป็นคติที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยกฎหมาย เราเป็นผู้บริสุทธิ์เพราะกฎหมายทำให้เราบริสุทธิ์ ความบริสุทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปเองอยู่แล้วตามธรรมชาติ (เหมือนที่นักปรัชญาการเมืองสายเสรีนิยมมักถือกัน) แต่เป็นสิ่งที่ถูกตราโดยกฎหมาย เราบริสุทธิ์เพราะบาปของเราถูก “แขวน” (suspend) เอาไว้ชั่วคราวโดยกฎหมาย ด้วยเหตุนี้ การรับโทษจึงมิใช่เรื่องของการรับผิดชอบในการกระทำที่ผิดกฎหมาย แต่คือการกระทำที่ทำให้สารัตถะของกฎหมายเผยตัวผ่านการสลายอาภรณ์ของบทบัญญัติที่ปั้นแต่งมนุษย์ให้บริสุทธิ์ด้วยการยกเลิกการแขวนบาปของมนุษย์ผู้นั้น พร้อมๆไปกับเปิดเปลือยอีกด้านหนึ่งของตัวมันเองอย่างระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ยืนยันในบาปของมนุษย์และความจำเป็นที่บาปนั้นต้องได้รับการชดใช้ผ่านการลงทัณฑ์
แต่มนุษย์มีบาปได้อย่างไรตั้งแต่ต้น? อะไรคือเงื่อนไขที่อนุญาตให้กฎหมายสามารถสถาปนาระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนการเหมาเอาว่ามนุษย์ทุกคนมีบาปตั้งแต่ต้น? ถึงตรงนี้ ผู้เขียนก็ได้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของเทววิทยาในฐานะหลักการทางศาสนาที่คอยรองรับและให้ความชอบธรรมต่อการสถาปนาอำนาจทางกฎหมาย ซึ่งในกรณีนี้ก็คือหลักการทางศาสนาที่ยืนยันว่ามนุษย์นั้นมีบาปตั้งแต่ต้น (และเป็นความจำเป็นที่บาปดังกล่าวจะต้องได้รับการชดใช้) ซึ่งจากจุดนี้เองที่ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงอิทธิพลของกรรมในฐานะหลักการทางศาสนาที่รองรับระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ตามกฎหมายดังกล่าว โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่า การเปิดเปลือยให้เห็นถึงมิติของระเบียบแห่งการลงทัณฑ์นี้เป็นการเปิดเปลือยผ่านการปรากฏของอาชญากรรมหรือ crimen ซึ่งมีความหมายเชื่อม��ยงกับคำว่า karman หรือกรรม ทั้งนี้ โดยอ้างอิงผ่านงานศึกษาของนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญปรัชญาอินเดียและพุทธปรัชญาอย่าง ลิลียง ซิลเบิร์น และรานิเอโร่ จิโนลี่ ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นว่ากรรมคือหลักคำสอนทางพุทธศาสนาที่ให้ความสำคัญกับการกระทำและผลของการกระทำ (action and its consequence) ภายใต้กำกับของธรรมะ (Dharmata) ในฐานะกฎแห่ง “ธรรม” ชาติ ซึ่งกำหนดการดำรงอยู่ของทุกๆสรรพสิ่งไม่ว่าคน สัตว์หรือสิ่งของ บนหลักการว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นผลจากการกระทำในอดีต เฉกเช่นเดียวกับที่การกระทำต่างๆในวันนี้ย่อมนำไปสู่ผลในอนาคต กรรมจึงเป็นเรื่องของกฎแห่งกรรม ซึ่งก็คือกฎของเหตุและผลบนหลักการที่ว่า being หรือสิ่งต่างๆที่ดำรงอยู่ในวันนี้ ล้วนเป็นผลมาจากการกระทำในอดีตทั้งสิ้น ความน่าสนใจก็คือ หากกรรมคือกฎที่ทำงานอยู่บนหลักเหตุผลผ่านการกระทำและผลของการกระทำ หลักเหตุผลดังกล่าวก็จะไม่ได้ถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขในชีวิตของสิ่งต่างๆ ตรงกันข้าม กรรมจะเป็นสิ่งที่ทำงานข้ามภพข้ามชาติ ข้ามขอบเขตชีวิตของสรรพสิ่งต่างๆในช่วงเวลาหนึ่งๆเสมอ ชีวิตที่มั่งมี เปี่ยมด้วยบุญญาธิการในวันนี้จึงเป็นผลของการกระทำในอดีตที่หากไม่ใช่อดีตในช่วงชีวิตนี้ก็คืออดีตในชาติก่อนหน้า เช่นเดียวกับความยากจน ข้นแค้นของชีวิตในอนาคต(หรือชาติถัดไป)ที่เป็นผลจากการกระทำในปัจจุบัน(หรือในชาตินี้)
เมื่อพิจารณาผ่านคำสอนทางศาสนาดังกล่าว จึงน่าสนใจว่าผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างกรรมและการทำงานของกฎหมายอย่างชัดเจน กล่าวคือหากกฎหมายคือกฎที่ดำรงอยู่ผ่านระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ถือว่ามนุษย์ทุกคนล้วนมีบาปตั้งแต่ต้น และหากการมีบาปนั้นที่สุดแล้วก็คือผลจากการกระทำที่เลวร้ายในอดีต ก็เป็นที่แน่ชัดว่าหลักการที่อยู่เบื้องหลังการทำงานและดำรงอยู่ของกฎหมายจะไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการดำรงอยู่ของกรรมหรือกฏแห่งกรรมที่กำหนดว่าความผิดบาปของมนุษย์ในชีวิต/ชาตินี้นั้น เป็นผลมาจากการกระทำที่ชั่วร้ายของมนุษย์ในชาติก่อนทั้งสิ้น ในแง่นี้ การดำรงอยู่ของนักโทษผู้ก่ออาชญากรรม จึงไม่ใช่การดำรงอยู่ที่ผิดแผก แตกต่างไปจากมนุษย์โดยทั่วๆไป เพราะภายใต้หลักการทางเทวะวิทยาซึ่งเน้นการทำงานของกฎแห่งกรรม มนุษย์ทุกคนต่างก็เป็นนักโทษอยู่แล้วตั้งแต่ต้น นักโทษผู้ต้องโทษผ่านการเป็นผู้กระทำความผิดในอดีตชาติ มนุษย์ทุกคนจึงเป็นผู้ที่ต้องก่ออาชญากรรมเพื่อชดใช้บาปของตนหากไม่ใช่ในชาตินี้ก็ต้องเป็นชาติหน้า ไม่มีทางที่มนุษย์จะหลีกเลี่ยงไปจากโทษทัณฑ์ได้ มนุษย์คือผู้ที่ติดอยู่ในกงกรรมกงเกวียนแห่งการประกอบอาชญากรรม กงกรรมกงเกวียนที่จะยืนยันว่าชีวิตของมนุษย์นั้นหาใช่อะไรเลยนอกจากการเป็นตัวตนที่ถูกแต่งตั้ง เพื่อชดใช้บาปไปตามกฎแห่งกรรม ไม่สำคัญว่ามนุษย์จะรู้ตัวหรือไม่ แต่การดำเนินชีวิตของมนุษย์นั้นก็ไม่ต่างไปจากการเป็นตัวละครที่ถูกกรรมเขียนบทกำกับให้ต้องเดินไปตามที่ตัวมันเองกำหนด ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเจตจำนงเสรี ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเสรีภาพสำหรับมนุษย์เพราะชีวิตของมนุษย์คือชีวิตของผู้มีบาป ผู้ซึ่งถูกพันธนาการด้วยกฎแห่งกรรมให้ต้องชดใช้ในสิ่งที่ตน(เคย)กระทำเท่านั้น
นั่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่การต่อสู้เพื่อปลดปล่อยมนุษย์จากระเบียบแห่งกฎหมายที่ทำให้พวกเขาเป็นอาชญากรตั้งแต่ต้นจึงเป็นการต่อสู้กับวิธีคิดเรื่องกฎแห่งกรรม ดังนั้น ในช่วงท้ายของบทที่สี่ในหนังสือ ผู้เขียนจะย้อนกลับมาหาแนวทางการขบคิดถึงประเด็นเรื่องเสรีภาพและการปลดปล่อยมนุษย์ออกจากวิธีคิดเรื่องกฎแห่งกรรมผ่านหลักการทางเทววิทยาแบบอินเดีย โดยอ้างอิงคำสอนของนิกายตันตระจากคัมภีร์ศิวะสุตราหรือ Aphorism of Shiva โดยพระอาจารย์วสุกุปตะ(Vasugupta) ผู้มีชีวิตในช่วงแปดร้อยถึงแปดร้อยห้าสิบปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเนื้อหาสำคัญที่ผู้เขียนให้ความสนใจก็คือเนื้อหาว่าด้วยพันธะที่ร้อยรัดมนุษย์และการกระทำของเขาในชาตินี้เข้ากับชาติอื่นที่จะปรากฏในรูปของพระศิวะผู้ซึ่งเป็นเทพที่สถิตอยู่ในทุกๆสรรพสิ่งโดยแปรผันไปตามการเปลียนรูปของสรรพสิ่งเหล่านั้นในแต่ละภพชาติ การดำรงอยู่ของพระศิวะจึงเป็นการดำรงอยู่ของพันธะที่ผูกพันธุ์ให้มนุษย์ในชาติหนึ่งต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนในชาติก่อน ทว่า แม้พระศิวะจะดำรงอยู่ในมนุษย์ทุกคน ทั้งยังเป็นพันธะให้มนุษย์แต่ละคนต้องชดใช้ความผิดในอดีตชาติ แต่มนุษย์เองก็กลับหลงลืมและไม่อาจตระหนักถึงการดำรงอยู่ของพระองค์ที่สถิตย์ในตน—ซึ่งก็คือการหลงลืมและไม่อาจระลึกถึงอดีตชาติที่ตนเองเคยเป็น— อันเนื่องมาจากการที่จิตของมนุษย์นั้นถูกลวงด้วยพันธนาการแห่งมายา (Bond of Maya) ทำให้ไม่สามารถแยกแยะและกำหนดชี้ชัดได้อย่างชัดเจนถึงพันธะจากอดีตชาติบนการสถิตย์ขององค์พระศิวะในตัวของตนได้ อย่างไรก็ตาม แม้จิตของมนุษย์อาจถูกลวงด้วยมายาภาพของชีวิตในชาติปัจจุบัน แต่คัมภีร์ดังกล่าวก็ได้ยืนยันถึงศักยภาพของร่างกายที่สามารถระลึกถึงพันธะจากอดีตชาติได้ โดยเฉพาะการแสดงท่าทางต่างๆของร่างกายหรือ gesture ที่อยู่นอกเหนือคำสั่งแห่งจิต ดังนั้น การที่มนุษย์สามารถระลึกชาติหรือระลึกถึงพันธะที่ผูกพันธุ์ตนเข้ากับอดีตชาติจึงเป็นการระลึกผ่านท่าทาง หรือ gesture ในร่างกายของตนเป็นหลัก หาใช่การระลึกผ่านความทรงจำของจิต
จากตรงนี้ ผู้เขียนก็ได้ชี้ให้เห็นจุดเริ่มต้นของการมีเสรีภาพอย่างน่าสนใจ กล่าวคือถ้า gesture หรือท่าทางคือจุดเริ่มต้นที่ผูกพันธุ์มนุษย์เข้ากับการกระทำของตนในอดีต gesture ดังกล่าวก็คือจุดเริ่มต้นที่อาจช่วยให้มนุษย์สามารถ “ข้ามกรรม” ของตนเองได้เช่นกัน โดยเฉพาะถ้าพิจารณาถึงรากศัพท์ของคำว่า gesture ในภาษาละตินอย่างคำว่า gerere อันเป็นคำกริยาหมายถึงการแสดงออกที่ผู้แสดงออกจะตระหนักว่าตนเองเป็นผู้แทนของสิ่งที่สูงกว่าผ่านวิถีที่การแสดงออกดังกล่าวจะสนับสนุนอำนาจของสิ่งที่สูงกว่าไปพร้อมๆกัน (เช่น การที่เราตระหนักถึงบาปของเราในอดีตชาตินั้นแท้จริงแล้วก็คือการตระหนักผ่านท่าทางในร่างกายต่างๆของเรา ซึ่งจะทำให้เราตระหนักถึงสิ่งที่เราต้องกระทำเพื่อชดใช้บาปอันเป็นการสนับสนุนถึงฐานะที่สูงกว่าของกรรมที่อยู่เหนือตัวเรา) ความน่าสนใจก็คือ สำหรับผู้เขียนแล้ว คำว่า “สนับสนุน” หรือ support นั้นจะมาจากรากศัพท์ในภาษาละตินคือ sustinere ซึ่งมิเพียงแต่จะแปลว่าสนับสนุน แต่ยังแปลว่า “ยับยั้ง” หรือ hold back ได้อีกด้วย ในแง่นี้ แม้ gesture หรือท่าทางอาจเป็นจุดตั้งต้นให้มนุษย์สามารถตระหนักถึงพันธนาการที่พันธ์ผูกตนเข้ากับอดีตชาติตามกฎแห่งกรรม แต่การตระหนักดังกล่าวก็ยังเปิดพื้นที่ให้มนุษย์ผู้นั้นสามารถยับยั้งตนเองไม่ให้กระทำสิ่งต่างๆไปตามกฎแห่งกรรมได้เช่นกัน กล่าวคือ แม้การที่เราตระหนักถึงบาปในอดีตผ่านท่าทางหรือ gesture ในร่างกายของเราอาจทำให้เราตระหนักถึงสิ่งที่เราต้องกระทำเพื่อชดใช้บาปอันเป็นการสนับสนุนว่าตัวเราเองอยู่ใต้กำกับของกรรม แต่ก็ต้องไม่ลืมว่าสุดท้ายแล้วการชดใช้หรือสนับสน��นดังกล่าวนี้ก็จะเริ่มต้นจากการตัดสินใจของตัวเรา ซึ่งย่อมแปลว่าตัวเรา—ในช่วงเวลาดังกล่าว—สามารถยับยั้งตนเองไม่ให้กระทำสิ่งต่างๆเพื่อชดใช้บาปของตนได้เช่นกัน
จริงอยู่ แม้การยับยั้งการกระทำเพื่อชดใช้บาปดังกล่าวนั้น อาจไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการเลื่อนการชดใช้บาปไปสู่อนาคต(หรือชีวิตในชาติหน้า) แต่ก็ต้องไม่ลืมว่า การยับยั้งตรงนี้ ที่สุดแล้วก็คือ การแขวนหรือ suspend บาปของตนเอาไว้นั่นเอง การแขวนบาปที่ครั้งหนึ่งจะถูกผูกขาดด้วยกฎหมาย(และกฎแห่งกรรม) ด้วยเหตุนี้ การยับยั้งการชดใช้บาปด้วยเจ้าตัว จึงเป็นการช่วงชิงอำนาจของมนุษย์ที่ถูกพรากโดยกฎหมาย พร้อมๆกับช่วงชิง “ชีวิต” ของมนุษย์กลับมาจากกฎแห่งกรรม แน่นอน มนุษย์อาจไม่สามารถหลบหนีบาปจากกฎแห่งกรรมได้ แต่ทุกๆการชดใช้บาปย่อมต้องอาศัยการตระหนักรู้จากมนุษย์ อันหมายความว่าถึงที่สุดแล้วมนุษย์ย่อมสามารถยับยั้งและข้ามบาปนั้นได้เสมอ มนุษย์ไม่อาจหนีจากกรรม แต่มนุษย์ก็สามารถชดใช้หรือไม่ชดใช้กรรมได้ ความสามารถ ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นอันแท้จริงในเสรีภาพของมนุษย์ เสรีภาพซึ่งจะไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการยืนยันว่าแม้ชีวิตของมนุษย์อาจถูกควบคุมด้วยกฎแห่งกรรม แต่ตัวมนุษย์เองกลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถข้ามพันธะหน้าที่ต่างๆได้ไม่เว้นแม้แต่พันธะหน้าที่ของตนเอง เพราะมนุษย์คือ inoperative being มนุษย์คือสิ่งที่สามารถยกเลิกการกระทำต่างๆได้ตลอดเวลา การยกเลิก( non-act) อันเป็นการยืนยันว่าโดยสารัตถะแล้วมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยเสรีภาพที่จะ(ไม่)เป็นหรือ(ไม่)ทำอะไรก็ได้ทั้งสิ้น
สนุกมาก ใครที่ชอบงานด้านปรัชญาและปรัชญาการเมือง ต้องอ่านเท่านั้น เป็นหนังสือที่เปิดกะโหลกแท้ๆ
แน่นอน หากพิจาณาอย่างผิวเผิน การแปลงให้อาชญากรรมหมายถึง “การกระทำที่ต้องรับโทษ” ก็อาจดูไม่ได้แตกต่างไปจากความเข้าใจแรกเริ่มที่มองอาชญากรรมว่าคือ “สิ่งที่เกิดขึ้นโดยผิดกฎหมาย” โดยเฉพาะภายใต้จารีตความคิดแบบเสรีนิยมที่มองว่ากฎหมายคือข้อตกลงร่วมกันของผู้คนในสังคม ผู้ที่ละเมิดกฎจึงหมายถึงผู้ที่ละเมิดข้อตกลงร่วมและดังนั้น—เพื่อรักษาความศักดิ์สิทธิของข้อตกลงร่วมดังกล่าว—จึงต้องรับโทษตามความผิดที่ตนได้ละเมิดกฎหรือข้อตกลงร่วมเหล่านั้น ทว่า ผู้เขียนก็ได้แสดงให้เห็นว่า การเคลื่อนความหมายของอาชญากรรมจาก “สิ่งที่เกิดขึ้นโดยผิดกฎ” เป็น “การกระทำที่ต้องรับโทษ” นั้น เป็นการเคลื่อนความหมายที่ช่วยเปิดมิติและแก่นแท้ของกฎหมายอย่างชัดเจน นั่นก็คือมิติที่ว่ากฎหมายนั้นตั้งอยู่บนระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่เหมาตั้งแต่ต้นว่ามนุษย์ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้ที่มีตำหนิ สามารถถูกลงทัณฑ์ได้ทันทีหากไม่กระทำตามคำสั่งของกฎหมายที่มาในรูปของบทบัญญัติต่างๆ ดังนั้น คติเรื่องความบริสุทธิ์หรือ innocence จึงเป็นคติที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยกฎหมาย เราเป็นผู้บริสุทธิ์เพราะกฎหมายทำให้เราบริสุทธิ์ ความบริสุทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปเองอยู่แล้วตามธรรมชาติ (เหมือนที่นักปรัชญาการเมืองสายเสรีนิยมมักถือกัน) แต่เป็นสิ่งที่ถูกตราโดยกฎหมาย เราบริสุทธิ์เพราะบาปของเราถูก “แขวน” (suspend) เอาไว้ชั่วคราวโดยกฎหมาย ด้วยเหตุนี้ การรับโทษจึงมิใช่เรื่องของการรับผิดชอบในการกระทำที่ผิดกฎหมาย แต่คือการกระทำที่ทำให้สารัตถะของกฎหมายเผยตัวผ่านการสลายอาภรณ์ของบทบัญญัติที่ปั้นแต่งมนุษย์ให้บริสุทธิ์ด้วยการยกเลิกการแขวนบาปของมนุษย์ผู้นั้น พร้อมๆไปกับเปิดเปลือยอีกด้านหนึ่งของตัวมันเองอย่างระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ยืนยันในบาปของมนุษย์และความจำเป็นที่บาปนั้นต้องได้รับการชดใช้ผ่านการลงทัณฑ์
แต่มนุษย์มีบาปได้อย่างไรตั้งแต่ต้น? อะไรคือเงื่อนไขที่อนุญาตให้กฎหมายสามารถสถาปนาระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ตั้งอยู่บนการเหมาเอาว่ามนุษย์ทุกคนมีบาปตั้งแต่ต้น? ถึงตรงนี้ ผู้เขียนก็ได้ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของเทววิทยาในฐานะหลักการทางศาสนาที่คอยรองรับและให้ความชอบธรรมต่อการสถาปนาอำนาจทางกฎหมาย ซึ่งในกรณีนี้ก็คือหลักการทางศาสนาที่ยืนยันว่ามนุษย์นั้นมีบาปตั้งแต่ต้น (และเป็นความจำเป็นที่บาปดังกล่าวจะต้องได้รับการชดใช้) ซึ่งจากจุดนี้เองที่ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงอิทธิพลของกรรมในฐานะหลักการทางศาสนาที่รองรับระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ตามกฎหมายดังกล่าว โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่า การเปิดเปลือยให้เห็นถึงมิติของระเบียบแห่งการลงทัณฑ์นี้เป็นการเปิดเปลือยผ่านการปรากฏของอาชญากรรมหรือ crimen ซึ่งมีความหมายเชื่อม��ยงกับคำว่า karman หรือกรรม ทั้งนี้ โดยอ้างอิงผ่านงานศึกษาของนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญปรัชญาอินเดียและพุทธปรัชญาอย่าง ลิลียง ซิลเบิร์น และรานิเอโร่ จิโนลี่ ผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นว่ากรรมคือหลักคำสอนทางพุทธศาสนาที่ให้ความสำคัญกับการกระทำและผลของการกระทำ (action and its consequence) ภายใต้กำกับของธรรมะ (Dharmata) ในฐานะกฎแห่ง “ธรรม” ชาติ ซึ่งกำหนดการดำรงอยู่ของทุกๆสรรพสิ่งไม่ว่าคน สัตว์หรือสิ่งของ บนหลักการว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นผลจากการกระทำในอดีต เฉกเช่นเดียวกับที่การกระทำต่างๆในวันนี้ย่อมนำไปสู่ผลในอนาคต กรรมจึงเป็นเรื่องของกฎแห่งกรรม ซึ่งก็คือกฎของเหตุและผลบนหลักการที่ว่า being หรือสิ่งต่างๆที่ดำรงอยู่ในวันนี้ ล้วนเป็นผลมาจากการกระทำในอดีตทั้งสิ้น ความน่าสนใจก็คือ หากกรรมคือกฎที่ทำงานอยู่บนหลักเหตุผลผ่านการกระทำและผลของการกระทำ หลักเหตุผลดังกล่าวก็จะไม่ได้ถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขในชีวิตของสิ่งต่างๆ ตรงกันข้าม กรรมจะเป็นสิ่งที่ทำงานข้ามภพข้ามชาติ ข้ามขอบเขตชีวิตของสรรพสิ่งต่างๆในช่วงเวลาหนึ่งๆเสมอ ชีวิตที่มั่งมี เปี่ยมด้วยบุญญาธิการในวันนี้จึงเป็นผลของการกระทำในอดีตที่หากไม่ใช่อดีตในช่วงชีวิตนี้ก็คืออดีตในชาติก่อนหน้า เช่นเดียวกับความยากจน ข้นแค้นของชีวิตในอนาคต(หรือชาติถัดไป)ที่เป็นผลจากการกระทำในปัจจุบัน(หรือในชาตินี้)
เมื่อพิจารณาผ่านคำสอนทางศาสนาดังกล่าว จึงน่าสนใจว่าผู้เขียนได้ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างกรรมและการทำงานของกฎหมายอย่างชัดเจน กล่าวคือหากกฎหมายคือกฎที่ดำรงอยู่ผ่านระเบียบแห่งการลงทัณฑ์ที่ถือว่ามนุษย์ทุกคนล้วนมีบาปตั้งแต่ต้น และหากการมีบาปนั้นที่สุดแล้วก็คือผลจากการกระทำที่เลวร้ายในอดีต ก็เป็นที่แน่ชัดว่าหลักการที่อยู่เบื้องหลังการทำงานและดำรงอยู่ของกฎหมายจะไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการดำรงอยู่ของกรรมหรือกฏแห่งกรรมที่กำหนดว่าความผิดบาปของมนุษย์ในชีวิต/ชาตินี้นั้น เป็นผลมาจากการกระทำที่ชั่วร้ายของมนุษย์ในชาติก่อนทั้งสิ้น ในแง่นี้ การดำรงอยู่ของนักโทษผู้ก่ออาชญากรรม จึงไม่ใช่การดำรงอยู่ที่ผิดแผก แตกต่างไปจากมนุษย์โดยทั่วๆไป เพราะภายใต้หลักการทางเทวะวิทยาซึ่งเน้นการทำงานของกฎแห่งกรรม มนุษย์ทุกคนต่างก็เป็นนักโทษอยู่แล้วตั้งแต่ต้น นักโทษผู้ต้องโทษผ่านการเป็นผู้กระทำความผิดในอดีตชาติ มนุษย์ทุกคนจึงเป็นผู้ที่ต้องก่ออาชญากรรมเพื่อชดใช้บาปของตนหากไม่ใช่ในชาตินี้ก็ต้องเป็นชาติหน้า ไม่มีทางที่มนุษย์จะหลีกเลี่ยงไปจากโทษทัณฑ์ได้ มนุษย์คือผู้ที่ติดอยู่ในกงกรรมกงเกวียนแห่งการประกอบอาชญากรรม กงกรรมกงเกวียนที่จะยืนยันว่าชีวิตของมนุษย์นั้นหาใช่อะไรเลยนอกจากการเป็นตัวตนที่ถูกแต่งตั้ง เพื่อชดใช้บาปไปตามกฎแห่งกรรม ไม่สำคัญว่ามนุษย์จะรู้ตัวหรือไม่ แต่การดำเนินชีวิตของมนุษย์นั้นก็ไม่ต่างไปจากการเป็นตัวละครที่ถูกกรรมเขียนบทกำกับให้ต้องเดินไปตามที่ตัวมันเองกำหนด ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเจตจำนงเสรี ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเสรีภาพสำหรับมนุษย์เพราะชีวิตของมนุษย์คือชีวิตของผู้มีบาป ผู้ซึ่งถูกพันธนาการด้วยกฎแห่งกรรมให้ต้องชดใช้ในสิ่งที่ตน(เคย)กระทำเท่านั้น
นั่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่การต่อสู้เพื่อปลดปล่อยมนุษย์จากระเบียบแห่งกฎหมายที่ทำให้พวกเขาเป็นอาชญากรตั้งแต่ต้นจึงเป็นการต่อสู้กับวิธีคิดเรื่องกฎแห่งกรรม ดังนั้น ในช่วงท้ายของบทที่สี่ในหนังสือ ผู้เขียนจะย้อนกลับมาหาแนวทางการขบคิดถึงประเด็นเรื่องเสรีภาพและการปลดปล่อยมนุษย์ออกจากวิธีคิดเรื่องกฎแห่งกรรมผ่านหลักการทางเทววิทยาแบบอินเดีย โดยอ้างอิงคำสอนของนิกายตันตระจากคัมภีร์ศิวะสุตราหรือ Aphorism of Shiva โดยพระอาจารย์วสุกุปตะ(Vasugupta) ผู้มีชีวิตในช่วงแปดร้อยถึงแปดร้อยห้าสิบปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเนื้อหาสำคัญที่ผู้เขียนให้ความสนใจก็คือเนื้อหาว่าด้วยพันธะที่ร้อยรัดมนุษย์และการกระทำของเขาในชาตินี้เข้ากับชาติอื่นที่จะปรากฏในรูปของพระศิวะผู้ซึ่งเป็นเทพที่สถิตอยู่ในทุกๆสรรพสิ่งโดยแปรผันไปตามการเปลียนรูปของสรรพสิ่งเหล่านั้นในแต่ละภพชาติ การดำรงอยู่ของพระศิวะจึงเป็นการดำรงอยู่ของพันธะที่ผูกพันธุ์ให้มนุษย์ในชาติหนึ่งต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนในชาติก่อน ทว่า แม้พระศิวะจะดำรงอยู่ในมนุษย์ทุกคน ทั้งยังเป็นพันธะให้มนุษย์แต่ละคนต้องชดใช้ความผิดในอดีตชาติ แต่มนุษย์เองก็กลับหลงลืมและไม่อาจตระหนักถึงการดำรงอยู่ของพระองค์ที่สถิตย์ในตน—ซึ่งก็คือการหลงลืมและไม่อาจระลึกถึงอดีตชาติที่ตนเองเคยเป็น— อันเนื่องมาจากการที่จิตของมนุษย์นั้นถูกลวงด้วยพันธนาการแห่งมายา (Bond of Maya) ทำให้ไม่สามารถแยกแยะและกำหนดชี้ชัดได้อย่างชัดเจนถึงพันธะจากอดีตชาติบนการสถิตย์ขององค์พระศิวะในตัวของตนได้ อย่างไรก็ตาม แม้จิตของมนุษย์อาจถูกลวงด้วยมายาภาพของชีวิตในชาติปัจจุบัน แต่คัมภีร์ดังกล่าวก็ได้ยืนยันถึงศักยภาพของร่างกายที่สามารถระลึกถึงพันธะจากอดีตชาติได้ โดยเฉพาะการแสดงท่าทางต่างๆของร่างกายหรือ gesture ที่อยู่นอกเหนือคำสั่งแห่งจิต ดังนั้น การที่มนุษย์สามารถระลึกชาติหรือระลึกถึงพันธะที่ผูกพันธุ์ตนเข้ากับอดีตชาติจึงเป็นการระลึกผ่านท่าทาง หรือ gesture ในร่างกายของตนเป็นหลัก หาใช่การระลึกผ่านความทรงจำของจิต
จากตรงนี้ ผู้เขียนก็ได้ชี้ให้เห็นจุดเริ่มต้นของการมีเสรีภาพอย่างน่าสนใจ กล่าวคือถ้า gesture หรือท่าทางคือจุดเริ่มต้นที่ผูกพันธุ์มนุษย์เข้ากับการกระทำของตนในอดีต gesture ดังกล่าวก็คือจุดเริ่มต้นที่อาจช่วยให้มนุษย์สามารถ “ข้ามกรรม” ของตนเองได้เช่นกัน โดยเฉพาะถ้าพิจารณาถึงรากศัพท์ของคำว่า gesture ในภาษาละตินอย่างคำว่า gerere อันเป็นคำกริยาหมายถึงการแสดงออกที่ผู้แสดงออกจะตระหนักว่าตนเองเป็นผู้แทนของสิ่งที่สูงกว่าผ่านวิถีที่การแสดงออกดังกล่าวจะสนับสนุนอำนาจของสิ่งที่สูงกว่าไปพร้อมๆกัน (เช่น การที่เราตระหนักถึงบาปของเราในอดีตชาตินั้นแท้จริงแล้วก็คือการตระหนักผ่านท่าทางในร่างกายต่างๆของเรา ซึ่งจะทำให้เราตระหนักถึงสิ่งที่เราต้องกระทำเพื่อชดใช้บาปอันเป็นการสนับสนุนถึงฐานะที่สูงกว่าของกรรมที่อยู่เหนือตัวเรา) ความน่าสนใจก็คือ สำหรับผู้เขียนแล้ว คำว่า “สนับสนุน” หรือ support นั้นจะมาจากรากศัพท์ในภาษาละตินคือ sustinere ซึ่งมิเพียงแต่จะแปลว่าสนับสนุน แต่ยังแปลว่า “ยับยั้ง” หรือ hold back ได้อีกด้วย ในแง่นี้ แม้ gesture หรือท่าทางอาจเป็นจุดตั้งต้นให้มนุษย์สามารถตระหนักถึงพันธนาการที่พันธ์ผูกตนเข้ากับอดีตชาติตามกฎแห่งกรรม แต่การตระหนักดังกล่าวก็ยังเปิดพื้นที่ให้มนุษย์ผู้นั้นสามารถยับยั้งตนเองไม่ให้กระทำสิ่งต่างๆไปตามกฎแห่งกรรมได้เช่นกัน กล่าวคือ แม้การที่เราตระหนักถึงบาปในอดีตผ่านท่าทางหรือ gesture ในร่างกายของเราอาจทำให้เราตระหนักถึงสิ่งที่เราต้องกระทำเพื่อชดใช้บาปอันเป็นการสนับสนุนว่าตัวเราเองอยู่ใต้กำกับของกรรม แต่ก็ต้องไม่ลืมว่าสุดท้ายแล้วการชดใช้หรือสนับสน��นดังกล่าวนี้ก็จะเริ่มต้นจากการตัดสินใจของตัวเรา ซึ่งย่อมแปลว่าตัวเรา—ในช่วงเวลาดังกล่าว—สามารถยับยั้งตนเองไม่ให้กระทำสิ่งต่างๆเพื่อชดใช้บาปของตนได้เช่นกัน
จริงอยู่ แม้การยับยั้งการกระทำเพื่อชดใช้บาปดังกล่าวนั้น อาจไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการเลื่อนการชดใช้บาปไปสู่อนาคต(หรือชีวิตในชาติหน้า) แต่ก็ต้องไม่ลืมว่า การยับยั้งตรงนี้ ที่สุดแล้วก็คือ การแขวนหรือ suspend บาปของตนเอาไว้นั่นเอง การแขวนบาปที่ครั้งหนึ่งจะถูกผูกขาดด้วยกฎหมาย(และกฎแห่งกรรม) ด้วยเหตุนี้ การยับยั้งการชดใช้บาปด้วยเจ้าตัว จึงเป็นการช่วงชิงอำนาจของมนุษย์ที่ถูกพรากโดยกฎหมาย พร้อมๆกับช่วงชิง “ชีวิต” ของมนุษย์กลับมาจากกฎแห่งกรรม แน่นอน มนุษย์อาจไม่สามารถหลบหนีบาปจากกฎแห่งกรรมได้ แต่ทุกๆการชดใช้บาปย่อมต้องอาศัยการตระหนักรู้จากมนุษย์ อันหมายความว่าถึงที่สุดแล้วมนุษย์ย่อมสามารถยับยั้งและข้ามบาปนั้นได้เสมอ มนุษย์ไม่อาจหนีจากกรรม แต่มนุษย์ก็สามารถชดใช้หรือไม่ชดใช้กรรมได้ ความสามารถ ที่อาจเรียกได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นอันแท้จริงในเสรีภาพของมนุษย์ เสรีภาพซึ่งจะไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการยืนยันว่าแม้ชีวิตของมนุษย์อาจถูกควบคุมด้วยกฎแห่งกรรม แต่ตัวมนุษย์เองกลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถข้ามพันธะหน้าที่ต่างๆได้ไม่เว้นแม้แต่พันธะหน้าที่ของตนเอง เพราะมนุษย์คือ inoperative being มนุษย์คือสิ่งที่สามารถยกเลิกการกระทำต่างๆได้ตลอดเวลา การยกเลิก( non-act) อันเป็นการยืนยันว่าโดยสารัตถะแล้วมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยเสรีภาพที่จะ(ไม่)เป็นหรือ(ไม่)ทำอะไรก็ได้ทั้งสิ้น
สนุกมาก ใครที่ชอบงานด้านปรัชญาและปรัชญาการเมือง ต้องอ่านเท่านั้น เป็นหนังสือที่เปิดกะโหลกแท้ๆ
March 4, 2019
Para quienes gustan de escudriñar en las etimologías, en las orígenes y relaciones entre las relaciones humanas, la constitución de las instituciones y en aprender sobre estas visiones filosóficas del derecho y la moral judeo-cristiana. Un excelente libro que despeja caminos para investigar. Me sirvió para entender los fines en sí mismos, de los medios limpios.
May 19, 2018
Il termine causa indica sia il processo, sia ciò che ha scatenato il processo. Da questo elemento Agamben inizia la sua ricerca sull'azione o meglio: sulla possibilità di attribuire a qualcuno una volontà di agire.
L'attribuzione di un'azione a qualcuno è problema giuridico: quando l'azione rompe con la norma, solo allora ci si pone il problema di chi ha compiuto cosa e soprattutto perché. In sostanza, la volontà è un problema posto da chi cerca il colpevole di un crimine. La volontà è un fatto giuridico.
Agamben riprende l'annoso problema della legge: quest'ultima, mostrando cosa è vietato dà concezione dell'azione malvagia. La legge pone il male e poi lo nega. Questo legame tra il delitto e la legge è osservabile in una delle forme giuridiche più antiche: la legge del taglione. Sostanzialmente, la legge del taglione duplica il crimine: la differenza tra il primo e il secondo è che il secondo non ha conseguenze. Solo successivamente la legge si è evoluta, cercando di rafforzare questo suo potere di porre fine alle conseguenze di un'azione malvagia, a beneficio della comunità.
L'intuizione più geniale del testo è la proposta di considerare crimen e karman parole che derivano dalla stessa radice: in sostanza, entrambe dovrebbero significare un'azione che ha delle conseguenze. Sulla base di questo concetto, secondo Agamben, si è fondato non solo il diritto, ma tutta l'etica occidentale. L'azione che ha delle conseguenze è un concetto che pone numerosi altri concetti: causa, persona, volontà, fine, scopo.
Scardinare questo concetto significa proporre una nuova visione dell'agire umano: Agamben trova nel concetto di gesto questa nuovo tipo di azione. Il gesto è l'azione che allontana da sé qualsiasi opera, un'azione che non contempla nessun tipo di fine. Quindi, si annulla quel raddoppiamento rappresentato dal fine da raggiungere e dai mezzi per farlo. Annullare il dispositivo dell'azione che ha delle conseguenze significa annullare l'intera macchina dell'imputabilità: il soggetto non precede, bensì segue il crimine poiché è il processo, l'accusa, la "causa" che va alla ricerca di esso.
Il testo termina aprendo a una prospettiva misteriosa: riflettere sulla fondazione di una politica di mezzi puri.
Qui abbiamo un Agamben un po' più libero, ma non meno rigoroso: il breve trattato, ricco di spunti, sembra essere il desiderio di abbandonare la vecchia strada per andare alla ricerca di una nuova, misteriosa e difficile da scorgere.
L'attribuzione di un'azione a qualcuno è problema giuridico: quando l'azione rompe con la norma, solo allora ci si pone il problema di chi ha compiuto cosa e soprattutto perché. In sostanza, la volontà è un problema posto da chi cerca il colpevole di un crimine. La volontà è un fatto giuridico.
Agamben riprende l'annoso problema della legge: quest'ultima, mostrando cosa è vietato dà concezione dell'azione malvagia. La legge pone il male e poi lo nega. Questo legame tra il delitto e la legge è osservabile in una delle forme giuridiche più antiche: la legge del taglione. Sostanzialmente, la legge del taglione duplica il crimine: la differenza tra il primo e il secondo è che il secondo non ha conseguenze. Solo successivamente la legge si è evoluta, cercando di rafforzare questo suo potere di porre fine alle conseguenze di un'azione malvagia, a beneficio della comunità.
L'intuizione più geniale del testo è la proposta di considerare crimen e karman parole che derivano dalla stessa radice: in sostanza, entrambe dovrebbero significare un'azione che ha delle conseguenze. Sulla base di questo concetto, secondo Agamben, si è fondato non solo il diritto, ma tutta l'etica occidentale. L'azione che ha delle conseguenze è un concetto che pone numerosi altri concetti: causa, persona, volontà, fine, scopo.
Scardinare questo concetto significa proporre una nuova visione dell'agire umano: Agamben trova nel concetto di gesto questa nuovo tipo di azione. Il gesto è l'azione che allontana da sé qualsiasi opera, un'azione che non contempla nessun tipo di fine. Quindi, si annulla quel raddoppiamento rappresentato dal fine da raggiungere e dai mezzi per farlo. Annullare il dispositivo dell'azione che ha delle conseguenze significa annullare l'intera macchina dell'imputabilità: il soggetto non precede, bensì segue il crimine poiché è il processo, l'accusa, la "causa" che va alla ricerca di esso.
Il testo termina aprendo a una prospettiva misteriosa: riflettere sulla fondazione di una politica di mezzi puri.
Qui abbiamo un Agamben un po' più libero, ma non meno rigoroso: il breve trattato, ricco di spunti, sembra essere il desiderio di abbandonare la vecchia strada per andare alla ricerca di una nuova, misteriosa e difficile da scorgere.
February 24, 2022
This was a super interesting take on the limitations and/or consequences of action. Agamben begins the treatise discussing the disconnect between causa and culpa (action/responsibility); noting that in the ancient world there was no separation ie. an action was considered wrong if the consequence was bad. There was no internal mechanism (intent etc.). This separation is where law and morality lie. The author continues on through the historical development of this terrain in what he describes as the movement from “I can” to “I will” to “I must”. Starting with “I can” - Aristotle developed his ethics through the idea of potentiality. I can potentially do an action or I can potentially not do the action. Either way I am responsible for my choice. (Notice how there is no category for shit that just happens). Christianity built on this by replacing the potential with the will. The home of choice and culpability lies in each persons will to do something. You will to do it or you will to not do it. Lots of theological arguments in here… but this gradually moves into I must do the action. The treatise follows this up with a pretty strong critique of Aristotle‘s notion of the good - the good or purpose of humans is to idealise the end that is not a means to another end - The most complete end. Agamben uses Schopenhauer’s critique of Kant - action only happens in a duality between means and end to dispel Kant’s notion of end in itself and final end being two seperate things. The book finally ends with an appeal to ‘gesture’ (actions with no purpose - no product, a means with no end). All in all a pretty intriguing read.
October 27, 2025
Another fascinating - if short - book where Agamben probes, "the question of the autonomy of human actions." Exploring the place and problem of freedom and guilt, he exfoliates the "aura of holiness" from the law. As always, he remains interested in beginnings and endings, edges and thresholds.
Fascinating and provocative. There is a history of guilt that also bubbles at the edges of these pages...
Fascinating and provocative. There is a history of guilt that also bubbles at the edges of these pages...
April 27, 2025
A slow burn until part three when his ideas coalesce around the dance (pun intended) of will and action. As always I am
mesmerized by his ability to skirt the edge of esotericism. I always have the feeling that he is hinting at a personal occult world….
This makes for especially interesting reading for people involved in such things, especially those with a Thelemic orientation.
mesmerized by his ability to skirt the edge of esotericism. I always have the feeling that he is hinting at a personal occult world….
This makes for especially interesting reading for people involved in such things, especially those with a Thelemic orientation.
December 5, 2024
Agamben's short monograph on the philosophy of action is vast and erudite in its scope. Moving from Latin etymology to law to ethics to metaphysics from Ancient Greek Philosophy to Indian philosophy to Kant to 19th century linguistics -- this was an intriguing work.
September 3, 2025
Fortissimo.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews