Obsessie is een verhaal over verlies, moederschap en waanzin, geschreven door Frankrijks internationaal meest gelezen schrijfster. Terwijl Tatiana De Rosnay Obsessie schreef, ontkiemde het idee dat uiteindelijk Haar naam was Sarah zou worden.
Na haar scheiding vindt Pascaline hét perfecte appartement in Parijs. Het is licht, heeft twee kamers en uitzicht op een levendige straat. Hier kan ze geleidelijk aan haar leven weer oppakken. Maar al snel voelt ze zich onrustig in huis, en slapen lukt al helemaal niet. Van een buurvrouw hoort Pascaline over het drama dat zich tien jaar eerder in het appartement heeft afgespeeld: een meisje van achttien is verkracht en vermoord in Pascalines nieuwe slaapkamer. Pascaline raakt geobsedeerd door de moord en langzaam maar zeker brengt deze obsessie haar eigen verborgen kwetsuur naar boven: het verlies van haar babydochtertje.
TATIANA DE ROSNAY was born in the suburbs of Paris and is of English, French and Russian descent. She is the author of 8 French novels. Tatiana de Rosnay is married and has two children. She lives in Paris with her family.
She is the author of several novels, Sarah's Key, A Secret Kept (Boomerang) and The House I Loved (Rose) The Other Story (A L'Encre Russe) and "Manderley Forever', a biography of Daphne du Maurier.
J'ai trouvé ce livre sur une femme qui achète un appartement qui a été témoin d'un crime dans ma bibliothèque locale et, comme il était court, j'ai décidé de le lire. Malheureusement, mon français n'est pas excellent et je n'en ai compris qu'environ 65%, j'ai donc raté une grande partie de l'histoire, mais j'ai apprécié la lecture. Il a été écrit en français assez basique et n'était donc pas trop mal, mais j'aimerais juste être meilleur en français !
Nou ja we zijn weer door het boek. het boek verteld wel echt een verhaal over een behoorlijke obsessie.. ik Had het verhaal eigenlijk niet zo zeer verwacht een beetje een vreemd eind ook.
Un court roman intrigant et captivant malgré le malaise qui augmente petit à petit avec le dénoument graduel de l'hisoire. C'est un livre qui met le trauma d'une fausse couche et ses suites mal vécues du couple au centre d'un récit bien écrit.
De titel doet het boek eer aan. Pauline is een rare geobsedeerde vrouw, Ik kon mij niet in de hoofdpersoon inbeelden - de rest van de karakters ook niet.
Samenvatting: Het verhaal gaat over Pascaline, een vrouw van middelbare leeftijd die tot voor kort gescheiden is van haar ex Fréderic. Ze zoekt naar een nieuwe woonplaats en komt terecht bij een rustig appartementje. De ideale plaats, althans dat dacht ze. 5 jaar geleden had op die plaats een seriemoordenaar zijn eerste van zeven slachtoffers gemaakt. Het overlijden van haar dochtertje Helena( die 15 jaar geleden stierf aan wiegendood), de scheiding en dan de moord die heeft plaatsgevonden in haar slaapkamper worden haar te veel, waardoor ze in een soort depressie belandt. Ze krijgt een overdreven interesse in de moorden en beslist om naar elke plaats te gaan waar de seriemoordenaar een tienermeisje verkracht en vermoord had. Ze dacht dat dit de oplossing was tegen haar oververmoeidheid en “slaapangsten”, maar dit zorgde ervoor dat ze alleen maar meer problemen kreeg. Herinneringen uit het verleden, het tegenkomen van haar ex, de verschillende moorden… doen haar meer nadenken over het leven en zeker over haar verleden. Positieve punten: Elke gebeurtenis in het verhaal wordt heel expliciet en uitgebreid verteld, hierdoor kun je je niet alleen goed inleven in het leven van Pascaline, maar ook in dat van de nevenpersonages. Het verhaal wordt op spannende wijze verteld waardoor ik, voor de eerste keer, niet kon wachten om de pagina om te slaan en verder te lezen. Negatief punt: Het jammere aan het verhaal vind ik het einde. Het verhaalt stopt plots, terwijl iemand met een fantasie er zeker een mooier einde aan zou kunnen binden. Ik hou dan ook meer van gesloten eindes, maar dat is mijn mening natuurlijk. Eindoordeel: obsessie is een prachtig verhaal met een duidelijke boodschap. Het neemt je mee in het leven van een alleenstaande vrouw die haar dochtertje verloren is, en het springt van het ene beeld op het andere. Je moet dus wel al van in het begin mee zijn om het verhaal te kunnen begrijpen.
Premier roman que je lis de cette autrice. Rapide à lire et assez addictif, d'autant que j'ai écouté il y a peu un récit audio sur l'affaire Guy Georges sur laquelle elle base son histoire. Il m'a tout de même manqué quelque chose. L'histoire des victimes, comme leur nom, a été changé. Mais ce n'est pas ça qui pose "problème". Je pense que j'aurais aimé que l'on s'attarde plus sur les lieux, sur ces fameux murs qui font partie des personnages du roman au tout début de l'intrigue. Le shift du roman sur les victimes du tueur en série a fait que je me suis éloignée de la narratrice. Elle m'a parfois agacée. Finalement, les murs ne sont qu'un prétexte à l'installation de la dépression. j'ai néanmoins bien aimé la fin à laquelle je ne m'attendais pas. une lecture rapide plutôt en demi-teinte donc. Pas désagréable et qui me donne envie de lire quelque chose de plus léger maintenant !
Dat de twee citaten waarmee het boek begint zo intens herkenbaar zijn, dat er kippenvel over je rug loopt. Uitermate intrigerend hoe de hoofdpersoon de energie van een plek waarneemt, wat het met haar doet en waar toe het gaat lijden/leiden.
‘Je zou toch denken dat tenminste bepaalde plekken nog de sporen bewaren van de mensen die er hebben gewoond.’ Patrick Modiano, Dora Bruder
`Charme geloofde in het lijden van de muren. De steen, dacht zij, slaat de menselijke tragedies op en zuigt zich ermee vol. Later, dankzij een verhuizing en afhankelijk van de gevoeligheid van de huurder, ontlast de steen zich van zijn smart, van zijn verdriet, en geeft ze terug.’ Jacques Lanzmann, Rue des Rosiers
Ik kegelde het op mijn reader met een ander boek in gedachten (dezelfde titel, andere auteur), gevalletje misverstand. "Super boek", "moet je lezen", maar hoe verder ik in het boek raakte, hoe minder ik ervan snapte want het boek kon me niet bekoren. Ja, je leert Pascaline goed kennen en volgt hoe haar gedachten ronddwalen en dwangmatig worden. Maar voor mijn gevoel mankeert er vanalles aan het verhaal, het kon me niet bekoren - gelukkig is het een erg kort verhaal, anders had ik het wellicht niet uitgelezen.
ذهن دیوارها. داستان از زبان پسکالین روایت میشه. زنی که از شوهرش جدا شده، خیلی سال پیش نوزادش مرده و الان تو خونهای زندگی میکنه که روزی یه قاتل زنجیرهای، دختری رو تو اتاق خوابش کشته. این معرفی، خواننده رو مشتاق میکنه تا این کتاب کوتاه رو بخونه. اما متاسفانه کتاب هیچ چیز دیگهای از این ماجرای هیجانانگیز بهت نمیده. جز نشخوار فکری زنی چهل ساله که شوهرش ترکش کرده، هنوز سوگ مرگ فرزندش رو بعد چهارده سال نگذرونده و به شکلی مازوخیستی ماجرای یک قتل سریالی رو دنبال میکنه. همین! پایان بندی مبهمی داره و در مجموع اصلا کتاب جالبی نیست.
Son obsession avec toute la perte d’autrefois mélangée de son émerveillement que d’autres s’en remettent... Ça me ressemble un peu trop, peut-être, et un miroir n’est jamais facile à tenir pendant quelques heures...
Très étrange mais très prenant. Cet état d'esprit du personnage est très intéressant et fait très vrai. Par contre, ce livre est très dur, il n'est pas à mettre entre toutes les mains (tw : viol, fausse couche, meurtre, dépression,...)
Ce trop court roman met en scène une femme “mûre”, rationnelle, peu imaginative, encore sous le choc de son divorce. Le personnage de Pascaline, tout d’abord froid et austère, assez proche de la vieille fille aigrie, va peu à peu se trouver pris au piège de ses sentiments refoulés, de sa sensibilité, et de son imagination qui va connaître un étrange essor. Perturbée par l’histoire de son appartement, elle va chercher à se rapprocher des victimes d’un tueur en série, en se rendant sur les lieux des crimes. Au fil de son triste pèlerinage, Pascaline va devoir affronter ses propres terreurs et traumatismes. L’auteur pose aussi des questions sur le deuil. Que veut réellement dire faire son deuil ? Est-il possible lorsqu’il s’agit de la perte d’un enfant ? Les lieux de vie ont-ils une influence sur leurs occupants ? Les drames qui s’y déroulent peuvent-il avoir un impact sur les gens ? Comment peut-on vivre dans un endroit qui a connu des tragédies, des morts violentes ?
Pascaline va se retrouver face à ses sentiments (ressentiment ?) longtemps contenus. La tension monte peu à peu au fur et à mesure de la prise de conscience de Pascaline, jusqu’à un dénouement pour le moins inattendu. Trop rapide à lire, mais un vrai voyage au cœur de la douleur, écrit avec beaucoup de finesse et de sensibilité.
This book was quite disturbing... I couldn't stop reading it even though the atmosphere made me feel strangely uncomfortable. It's about a recently divorced, forty-year-old woman who moves into a new apartment, ready to start a new life. But somehow she feels that something happened within these walls, something awful, and she just can't stay a minute longer. She wants to know what happened, tries to understand the murderer, and all that somehow takes her back to that terrible night when her daughter stopped breathing, when she was only six months old. She blames her husband, blames herself, and slowly sinks into depression.
The gloom of this book is palpable, yet so realistic I'm sure number of women have been through all this. It scares me and yet fascinates me...
3,5 Etrange: c'est le mot qui définit le mieux ce livre. Je me suis sentis si mal à l'aise que ça en était devenu insupportable. Je l'ai lu d'une traite car il m'intriguait énormément pourtant il n'a rien d'exceptionnel quand j'y pense, c'est surtout la façon d'écrire de l'auteur, la façon d'aborder le sujet qui est froide, bizarre, mais pourtant pleine de sentiments. C'est vraiment impossible pour moi d'expliquer cette histoire. La fin m'a laissé bouche bée, il faut dire que je ne m'y attendais pas réellement. Le personnage de Pascaline est incompréhensible, je l'ai détesté mais je crois que c'est la raison pour laquelle j'ai aimé le livre.
This novella fulfilled its mission: It captivated me and transported me fully into the world of its mentally-ill main character, Pascaline. I describe the plot as one-quarter eerie and three-quarters psychotic. It was fast-paced and entertaining. I read in the author's forward that she wrote this before Sarah's Key; therefore, it was not surprising to experience different twists on similar themes: divorce after years of marriage; struggles with infertility; and a quest to "know" people from the past.
Onontwikkelde, macabere novelle als inspiratie voor bestseller [Deze recensie verscheen eerder op Hebban]
Meer dan anderhalf miljoen exemplaren werden er in Nederland en Vlaanderen verkocht van de enorme bestseller Haar naam was Sarah, in Frankrijk werd Tatiana de Rosnay (1961) met prijzen overladen. Haar beroemde boek begon allemaal met een klein idee, een verhaal, of eigenlijk een plek die De Rosnay niet los kon laten. Een korte passage uit haar novelle Obsessie vormde de aanleiding voor het schrijven van de verfilmde bestseller en is nu ook naar het Nederlands vertaald door Martine Woudt.
Obsessie gaat over de veertigjarige Pascaline die na haar scheiding een perfect appartementje vindt om haar leven weer opnieuw op te bouwen. Vanaf het allereerste moment is Pascaline echter niet op haar gemak in het appartement en ze voelt zich onrustig in het huis. Als ze hoort dat er een moord gepleegd is in de slaapkamer van het appartement maakt dat veel in haar los, tot ze zichzelf op de rand van de waanzin begeeft.
In het voorwoord geeft De Rosnay aan dat dit verhaal voor haar persoonlijk is. Zelf was ze altijd geïnteresseerd in de geheimen en mysteries van bepaalde plekken en toen ze hoorde over een moord die jaren geleden bij haar in de buurt gepleegd werd, begon ze zich af te vragen of de mensen die nu in dat huis woonden daar niets van merkten, bleef zoiets niet hangen in een huis? Datzelfde vroeg ze zich een tijd later af over het Vel' d’Hiv, het wielerstadion waar in juli 1942 ruim 13.000 joden werden verzameld om afgevoerd te worden naar de concentratiekampen. Dat was het begin van het boek dat later Haar naam was Sarah zou worden.
Wanneer Pascaline hoort dat er in haar appartement een meisje is vermoord slaat ze door. Ze gaat op zoek naar achtergrondinformatie en wil alles te weten komen over de ouders van dit meisje (en de zes andere meisjes die door de seriemoordenaar op gelijke wijze om het leven werden gebracht). De Rosnay weet in deze novelle verschillende dingen slim met elkaar te verweven. Pascaline verliest haar eigen dochtertje als deze nog maar zes maanden oud is en alleen thuis is met haar man. Dit verlies verwerkt ze nooit helemaal, daarom grijpt het verhaal over de moorden haar zo aan. Pascaline is gevoelig voor dingen die in huizen gebeurd zijn:
“Mijn muren droegen gruwelen in zich.”
Ze gaat op jacht naar de moordenaar en slaat langzaam door in haar eigen gedachten.
De auteur vertelt het verhaal over Pascaline heel geloofwaardig, stap voor stap ga je als lezer mee in haar steeds waanzinnigere ideeën, die vanuit haar perspectief eigenlijk heel logisch lijken. Daardoor leest het verhaal als een spannende thriller; de macabere gebeurtenissen, de intrigerende reactie die Pascaline heeft op wat er om haar heen is gebeurd en de constante spanning van wat er nu zal gebeuren, houden de lezer op het puntje van de stoel. Alle gebeurtenissen sluiten mooi op elkaar aan en het open einde voelt als een cliffhanger. Het taalgebruik van De Rosnay is simpel en door de korte zinnen en de indeling van het verhaal in korte hoofdstukjes van twee à drie pagina’s lees je dit boekje in één avond uit.
En eigenlijk is dat ook wel heel jammer. De Rosnay heeft een heel interessant en intrigerend onderwerp te pakken met dit verhaal. Haar hoofdpersonage is perfect voor het verhaal en alle trauma’s zijn aanwezig om een onuitwisbare indruk bij de lezer achter te laten. Maar de uitwerking ontbreekt. Thema’s hadden verder uitgediept kunnen worden, verhaallijnen beter uitgewerkt en we hadden graag meer inzicht gehad in de gedachten en motieven van Pascaline. Wat een prachtige roman had kunnen worden, is blijven steken op een spannend, thrillerachtig verhaal met een open einde en dat is toch een beetje jammer.
Pascaline zieht nach der Scheidung von ihrem Mann in eine neue Wohnung, in das Viertel Montparnasse in Paris. Doch dort bleibt sie nicht lange, denn die Wände erinnern sich an ein schreckliches Ereignis, das sich hier zugetragen hat.
Vor Jahren habe ich “Sarah’s Schlüssel” von dieser Autorin gelesen. Ein Buch, das mich sehr bewegt hat und mittlerweile zu einem meiner Lieblingsromane zählt. Auch diese Kurzgeschichte hat mich auf eine gewisse Weise berührt. De Rosnay erschafft mit ihrem Schreibstil eine immer zu passende Atmosphäre. In dieser Geschichte ist sie eher düster und traurig. Persönlich bin ich ein großer Fan ihrer Ausdrucksweise.
In der neuen Wohnung Pascalines ist vor Jahren eine junge Frau vergewaltigt und ermordet worden. Sie ist Opfer eines Serienkillers, der es auf weitere sechs Frauen abgesehen hat. Pascaline bleibt nicht lange in dieser Wohnung, sie reagiert sensibel auf das Geschehnis. Ihr geht es immer schlechter, ihr soziales Umfeld macht sich große Sorgen um sie. Doch sie kommt von dieser Tat nicht los, recherchiert obsessiv über den Täter und die anderen Frauen. Die Gesichter der trauernden Eltern werden ihr immer vertrauter, sie besucht jeden der Tatorte. Langsam offenbart sich der wahre Grund für ihre überraschende Obsession. Vor 15 Jahren hat sie ihre Tochter verloren. Helena ist als Säugling am Kindstod gestorben, der Vater, Pascalines jetziger Exmann, hätte auf sie aufpassen sollen. Obwohl es ist nicht seine Schuld ist, schiebt Pascaline ihm diese immer wieder zu. Es kommt schließlich zur Scheidung, Frédéric heiratet eine neue Frau. Doch nicht nur das, die neue Frau ist auch noch schwanger, mit einem Mädchen. Und so fügt sich das ganze Bild zusammen. Frédéric bekommt noch einmal die Chance seine Tochter heranwachsen zu sehen, Pascaline lebt mit dem Gefühl ihr sei ihre für immer genommen worden. Nur eine Spur jünger als die ermordeten Frauen wäre Helena jetzt. Pascaline hat das Gefühl, sie sei die Mutter all dieser toten Mädchen.
Im Französischen heißt das Buch “La Mémoirs de Murs”, diesen Titel finde ich sogar noch einen Tick schöner. Gedächtnis passt besser als Geheimnis, denn es ist ja ein aufgeklärtes Verbrechen.
Die Zusammenführung all dieser Dinge finde ich sehr gelungen. Es rundet die Geschichte ab, macht sie nachvollziehbar. Pascaline, die den Verlust ihrer Tochter nie verarbeitet hat. Die nach Identifikation sucht. Wie sie selbst sagt: Es gibt einen Begriff für Kinder, die ihre Eltern verloren haben, aber nicht umgekehrt. Es wird auch kurz beschrieben, dass ihr damaliges Umfeld ihr dazu geraten hat schnellstmöglichst ein neues Kind zu bekommen bzw. es ja nicht so schlimm sei, denn das Kind wäre noch nicht so alt gewesen, man wäre nicht so sehr daran gewöhnt wie bei einem älteren. Allein diese Aussagen und die damit zusammenhängenden Emotionen prägen einen stark.
Der Schluss ist überraschend spannend und das offene Ende lässt auf eine Fortsetzung hoffen, auch wenn es keine gibt. Sie wird per se auch nicht als Mörderin betitelt, sondern es wird nur angedeutet. Dass es passieren könnte. Finde ich besser, als wenn man tatsächlich erfahren hätte, was sie getan hat.
Ich werde definitiv mehr von der Autorin lesen!
This entire review has been hidden because of spoilers.
very good book, really made my brain itch. I just think it's a shame that it only lasted 140 pages, I mean, why? The book was easy to read, no problems with that. really captivating and interesting book. HATE THE OPEN ENDING THO.
summery a woman obsessed with the death of 4 young women and the loss of her baby. she feels this connection that drives her into madness. She spiralled so badly that she got so obsessed she couldn't stop thinking about it. She did tons of research about them and visits the place of the murders. The woman were all raped and killed. she blames her daughters' death on her now ex-husband who left her untended for a while to watch some tv. This still broke her, so she decides to go bring a visit to the ex-husband who is expecting a new baby girl from his new wife. the story ends with 'walls never forget' ( Muren vergeten nooit).
This entire review has been hidden because of spoilers.
Pascaline, fra�chement divorc�e, vient de s�installer dans l�appartement de ses r�ves� Seul b�mol : elle fait des cauchemars horribles, elle ne dort presque plus� Quelque chose se passe ou s�est pass� dans sa nouvelle chambre. Effectivement, Pascaline d�couvre qu�une jeune fille a �t� sauvagement assassin�e, par un tueur en s�rie, dans cette pi�ce. Elle se donne alors pour objectif � vital � de se plonger dans cette sinistre saga de meurtre. Le style est agr�able, assez simple et tr�s imag�. L�histoire, quant � elle, est un peu trop survol�e � mon go�t. Elle aurait m�rit� plus d�approfondissement, une exploration de l�angoisse plus fouill�e peut-�tre. Il me semble que cet ouvrage se situe entre le roman et la nouvelle... J�ai appr�ci� ce livre, mais je n�ai pas eu de � coup de c�ur �� Peut-�tre que mon prochain De Rosnay me passionnera plus !
Hoe beschrijf je waanzinnig worden? De poging van de Rosnay is ook niet meer dan dat. Vertrekkend bij nachtmerries wegens overgevoeligheid voor ruimtes waar traumatische gebeurtenissen (moorden) hebben plaatsgevonden, via het dwangmatig opvolgen van de slachtoffers van een seriemoordenaar naar het zoeken van eigenrecht bij je ex-man die je schuldig acht aan de wiegendood van jouw kind. Tussen door een bezoek aan de velodrôme d'Hiver waar 10000 joden werden opgesloten, om afgevoerd te worden, in de 2e wereldoorlog. Kortom iets teveel schakelingen in een verhaal met weinig uitgediepte personages en een taal die vrij vlak en weinig inspirerend is. Dat laatste zorgt er echter ook voor dat het wegleest als een krant, je bent er zo mee klaar.
Quatrième livre de Mme De Rosnay, et j'apprécie de plus en plus sa plume. Même si "Le Voisin" reste meilleur selon moi (et très certainement uniquement par la façon dont il m'a marquée, plutôt que l'histoire en elle-même), "La Mémoire des Murs" est exactement ce dont j'avais besoin pour stopper mon mini reading slump (merci "House of Hollow"). Roman court et prenant dès la première page, je ne m'attendais pas à le lire d'une traite dans la journée. L'histoire tourne très vite et part dans un côté sombre auquel je ne m'attendais pas non plus, mais que j'ai adoré. Je pense qu'il est meilleur que "Le Voisin" pour cet aspect. Je ne vais rien dire afin d'éviter les spoilers.
« Les murs contiennent la mémoire d'un lieu tel un disque dur qui a enregistré toutes les émotions et le vécu dégagés dans cet environnement. »
Sujet intéressant à priori… et pourtant je n'ai pas aimé ce court roman que j'ai trouvé très glauque : je n'ai ressenti aucune empathie pour l'héroïne qui se documente sur tous les crimes perpétués par un tueur en série pour retrouver les lieux et les victimes , et qui sombre peu à peu dans la folie. Les autres personnages sont trop anecdotiques pour susciter un véritable intérêt. J'ai trouvé l'écriture assez simpliste et le roman forcément répétitif puisque la quête est la même pour les sept victimes . La fin est aussi assez sordide.. Bref, mauvaise pioche. (1,5/5)
Avec ce roman, je découvre la plume de Tatiana de Rosnay. Je vous avoue que je ne suis pas déçue. J'ai beaucoup entendu parler de cette auteure et j'ai enfin décidé de me lancer. Ce roman m a tenu en haleine jusqu'au bout. On s attache rapidement au personnage principal, Pascaline. Elle est touchante de part son histoire. On la suis dans ses "aventures". Elle cherche à découvrir comment et pourquoi sept jeunes filles ont été assassinées par un tueur en série. Le problème c est que je suis restée sur ma faim. On ne sait pas ce qu il va arriver même si avec de l imagination, on se doute de ce qu il se passe.
A bizarre, disturbing and gloomy read. I deeply disliked the main character, Pascaline, but her whirlwinding fall into madness was borderline intriguing and I couldn’t put the book down. The story was mainly slow-paced until the last pages, where a thick sense of emergency and tension inhabited it. I got impatient to know if Pascaline was going to murder Frederic, but was disappointed by the abrupt end. A cliffhanger, however, well written I have to say - “la mémoire des murs se souvient , toujours”.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Pascaline probeert een nieuw leven op te bouwen, na de scheiding van haar man. Het dochtertje dat ze samen hadden is eerder overleden en ze heeft dat nog niet goed kunnen verwerken. In haar kleine nieuwe appartement lukt het haar niet een oog dicht te doen. Als ze op onderzoek uit gaat, blijkt, dat er een meisje in het appartement is verkracht en vermoord, door een man, die nog een aantal soortgelijke misdaden had bedreven. Ze volgt het spoor van die misdaden en van de meisjes, die er het slachtofer van waren. Korte roman, wel goed geschreven, maar niet helemaal een boek, waar ik enthousiast van werd.
Wow, while reading this book I went through a lot of emotions. It's a rollercoaster and after reading it, you need to recover for a sec. The book shows really good how people deal with grief and rage and drags you along.
Un petit livre très bien écrit, et extrêmement intense : peut-être un peu trop à mon goût. J'aime de moins en moins le drama, et Pascaline en fait des tonnes (mais ça lui correspond à merveille). Lecture rapide, mais attention à vous si vous cherchez quelque chose de léger !