What do you think?
Rate this book
Moj mož
Единаесет жени отворено и без никакви задршки зборуваат за своите сопрузи. Секојдневните ситуации докажуваат колку може да биде тежок животот во заедница. А ставовите за брачниот живот кажуваат многу и за нас како личности.
Тешки партнери и уште потешки карактери. Румена Бужаровска ги посочува/оцртува/назначува социјалните и интимните граници што ги имаме со сопружниците. А кога ќе се крене тепихот под кој е насобрано сè што било премолчувано со години, од нас избликнува и долгопотиснувата горчина.
Иронична и трагикомична, брачната баналност во својата срцевина го содржи она што се нарекува живот, а што некои од нас дури и навистина го живеат.
Тешки партнери и уште потешки карактери. Румена Бужаровска ги посочува/оцртува/назначува социјалните и интимните граници што ги имаме со сопружниците. А кога ќе се крене тепихот под кој е насобрано сè што било премолчувано со години, од нас избликнува и долгопотиснувата горчина.
Иронична и трагикомична, брачната баналност во својата срцевина го содржи она што се нарекува живот, а што некои од нас дури и навистина го живеат.
168 pages, Paperback
Published January 1, 2017
113 people are currently reading
3353 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 518 reviews
January 10, 2018
Toliko brzo sam progutala ovu zbirku da mi se čini da je sve to jedna priča, bez početka i kraja.
Volela bih da sadrži bar hiljadu priča ali nisam sigurna da bih izdržala toliko - previše besa je u meni kuljalo dok sam čitala. Sjajna knjiga.
Volela bih da sadrži bar hiljadu priča ali nisam sigurna da bih izdržala toliko - previše besa je u meni kuljalo dok sam čitala. Sjajna knjiga.
January 8, 2018
svaki muškarac koji živi u iluziji da poznaje žene treba ovo da pročita. sve one govnarije tipa "žene su sa venere.." su pičkin dim u poređenju sa ovih nekoliko kratkih priča. čista desetka autorki.
June 15, 2019
Mučni, iscrpljujući međuljudski i porodični odnosi kao tema su veliki plus. Izdavač koji je sklon delima bez jasnog narativa i strukture je minus. Otprilike na to se svodio moj ambivalentan stav prema „Mom mužu“. Ali evo da smanjim doživljaj sa nezgrapnim eufemizmima: Ja sam očekivala da je ovo nekakav težak književni hipsteraj, onako kmezav i rasplinut, kako to obično ide. Na kraju je prelomilo to što sam kod nekoliko ljudi čiji stav cenim, i to baš ovde na Goodreadsu, pročitala isključivo pozitivne komentare. I hvala im na tome.
„Moj muž“ je zbirka prilično kratkih priča, tako da nije vazda isti muž u pitanju. A ni žena, iako će naracija svaki put polaziti iz perspektive glavnog ženskog lika. I čini mi se da je ta raznolikost u povratnoj sprezi sa kratkom formom, teško da bi funkcionisale jedna bez druge. Jezgrovitost u kojoj nema mnogo prostora za zadržavanja na jednom liku odlično pristaje jednako jezgrovitim rečenicama, jasnom, preciznom, nekićenom stilu. Sve je ovde sažeto i ogoljeno, skoro pa spartanski – i emocije i komunikacija i odnosi i suživot i svakodnevica. Kao mladeži, pege, bore, ožiljci, crvenilo na licu bez šminke, a vama na volju da li su vam te osobenosti lepe, ružne ili neutralne. To je prvi veliki adut ove zbirke.
Iz svih odnosa u koje junakinje stupaju – iz odnosa sa suprugom, majkom, detetom, prijateljicama, kolegama ili koleginicama, osobama od autoriteta, i iz onog najbitnijeg: odnosa sa samom sobom – izbijaju propuštene prilike, sticaji okolnosti, nametnute uloge, mirenje sa sudbinom, vlastiti komoditet i slabosti, praznina. Njihovi životi nisu ni posebni ni izuzetni, jer nijedna od njih nije niti posebna niti izuzetna. Ovo su mahom mali ljudi sa svojim malim sivilima i malim jadom nad tavorenjem u životu, jer da im nije vidljivog ili nevidljivog krivca (od muža, preko nasleđenih društvenih odnosa do tranzicione ekonomije), možda bi morale da se suoče sa tim da za veće i više nisu ni sposobne. Sve ove protagonistkinje su negativne, često izravno destruktivne ili autodestruktivne, mada je po pravilu dovoljno (a i bolnije) i samo to da im potreba za netalasanjem bude jača od ličnosti. Čitalac se nikad neće saživeti sa junakinjom (ili junakom), jer čak i ako ima formalnih sličnosti, niko ne želi takav život niti da (prizna kako) sebe vidi u takvom svetlu. I taj vrlo jednostavan i učinkovit zanatski trik stvara taman dovoljnu distancu da sa nje promatramo i pratimo nešto prepoznatljivo i ljudsko, da zavirimo u kuće i duše nekog tamo običnog sveta, umesto da i čitalac, zajedno sa ženama svih ovih muževa iz naslova, sklizne u samosažaljivu patetiku, a da se zbirka pretvori u odu beznačajnosti. To je drugi veliki adut.
„Moj muž“ je zbirka prilično kratkih priča, tako da nije vazda isti muž u pitanju. A ni žena, iako će naracija svaki put polaziti iz perspektive glavnog ženskog lika. I čini mi se da je ta raznolikost u povratnoj sprezi sa kratkom formom, teško da bi funkcionisale jedna bez druge. Jezgrovitost u kojoj nema mnogo prostora za zadržavanja na jednom liku odlično pristaje jednako jezgrovitim rečenicama, jasnom, preciznom, nekićenom stilu. Sve je ovde sažeto i ogoljeno, skoro pa spartanski – i emocije i komunikacija i odnosi i suživot i svakodnevica. Kao mladeži, pege, bore, ožiljci, crvenilo na licu bez šminke, a vama na volju da li su vam te osobenosti lepe, ružne ili neutralne. To je prvi veliki adut ove zbirke.
Iz svih odnosa u koje junakinje stupaju – iz odnosa sa suprugom, majkom, detetom, prijateljicama, kolegama ili koleginicama, osobama od autoriteta, i iz onog najbitnijeg: odnosa sa samom sobom – izbijaju propuštene prilike, sticaji okolnosti, nametnute uloge, mirenje sa sudbinom, vlastiti komoditet i slabosti, praznina. Njihovi životi nisu ni posebni ni izuzetni, jer nijedna od njih nije niti posebna niti izuzetna. Ovo su mahom mali ljudi sa svojim malim sivilima i malim jadom nad tavorenjem u životu, jer da im nije vidljivog ili nevidljivog krivca (od muža, preko nasleđenih društvenih odnosa do tranzicione ekonomije), možda bi morale da se suoče sa tim da za veće i više nisu ni sposobne. Sve ove protagonistkinje su negativne, često izravno destruktivne ili autodestruktivne, mada je po pravilu dovoljno (a i bolnije) i samo to da im potreba za netalasanjem bude jača od ličnosti. Čitalac se nikad neće saživeti sa junakinjom (ili junakom), jer čak i ako ima formalnih sličnosti, niko ne želi takav život niti da (prizna kako) sebe vidi u takvom svetlu. I taj vrlo jednostavan i učinkovit zanatski trik stvara taman dovoljnu distancu da sa nje promatramo i pratimo nešto prepoznatljivo i ljudsko, da zavirimo u kuće i duše nekog tamo običnog sveta, umesto da i čitalac, zajedno sa ženama svih ovih muževa iz naslova, sklizne u samosažaljivu patetiku, a da se zbirka pretvori u odu beznačajnosti. To je drugi veliki adut.
August 4, 2022
Samo ću reći, čitanje o nemoralnim i jadnim ženama ne može da opravda "poruka" priče da je patrijarhat kriv za to kakve su. Jer, izvinite, svi smo mi odrasli u istom tom partijarhatu, pa evo nas i normalnih.
Bezlične priče (osim: Supa, Geni, Lile i presmešna Osmi mart) koje pričaju jednu te istu priču o jednoj te istoj ženi (iako je svaka drugačija) koja: ima starijeg bogatog muža (uvek naglašeno), dvoje dece (uvek naglašeno) i domaćica je. Mislim, ako će se već pisati o ženi koja je moralno siva u okviru jedne nazovi feminističke zbirke, onda neka de bar predstavi raznolikost.
Bezlične priče (osim: Supa, Geni, Lile i presmešna Osmi mart) koje pričaju jednu te istu priču o jednoj te istoj ženi (iako je svaka drugačija) koja: ima starijeg bogatog muža (uvek naglašeno), dvoje dece (uvek naglašeno) i domaćica je. Mislim, ako će se već pisati o ženi koja je moralno siva u okviru jedne nazovi feminističke zbirke, onda neka de bar predstavi raznolikost.
January 18, 2023
Μη ρωτάς το γιατί η αγάπη αυτή έχει τώρα τελειώσει.
December 11, 2017
Da li ste ikad zažalili što ste pročitali neku knjigu? Danas, kada toliko našeg dragocjenog vremena gubimo na gluposti, čak i vrijeme posvećeno knjizi ne treba uzimati olako, odnosno zdravo za gotovo. Srećom, ova zbirka priča je prilično kratka, pa nisam izgubila mnogo vremena, ali negdje mi jeste žao što to vrijeme nije bilo ispunjeno ljepšim stvarima. Dakle, jasno je da mi se ova knjiga ne sviđa, a evo i zbog čega.
Odmah da razjasnim da je u pitanju jedna solidna hronika savremenog društva i njegovih vrijednosti, pogotovo krize u koju je zapala moderna porodica i složeni međusobni odnosi svih njenih članova dodatno opterećeni i okovani dugogodišnjim predrasudama. I autorka piše jednostavno, lako gradeći priču, bez nepotrebnih digresija i potpuno lišeno suvišnih elemenata, ukrasa ili dodvoravanja čitaocima i bez poteškoća vas uvlači u sav taj mračni svijet koji opisuje. S te, dakle, tehničke strane, korektno. Ipak, sve priče imaju sličnu tematiku, gotovo identične likove, pa čak se koristi i ista komunikologija (prevladavaju riječi kao što je kurvica), tako da do posljednje tri priče imate utisak da stalno čitate jednu te istu priču. Glavni likovi su mahom žene i njihovi muževi, poneka majka, punica, ljubavnica, dijete,.. Međutim, ono što je zajedničko svima njima je da su mahom zajedljivi, isfrustrirani, nezadovoljni, ogorčeni, sujetni, infantilni, impotentni, okrivljuju druge za sopstvene loše odluke, puni negativnosti, takozvani ljudi muve. Nema u ovim pričama niti jedne prijatne emocije, niti jedne nježnosti i onoga što nas čini ljudima, ničega lijepog i dobrog, nikakvog tračka svjetlosti ili traga ljubavi, samo hladnoće, grča u želucu i anksioznosti. Ako i ima, izuzetak je mlaki pokušaj u priči „Subota, pet po podne“, takvim trenucima se ne da da isplivaju na površinu, bivaju namjerno sputani ili ismijani, ostaju neprimijećeni. Smatram da ovakvi likovi ne zaslužuju pažnju, pogotovo ne vječnost obezbijeđenu na ovaj način. Jer, ovako predočeno, njihovo postojanje nema apsolutno nikakvu svrhu ili dublji smisao. Najzanimljivije u svemu je što, ako izuzmemo priču Lili (mada je to tek diskutabilno i posebna tema), niko od njih nema realan i ozbiljan problem osim onog sa samim sobom. Književnost treba da bude topla, da nas inspiriše, oplemeni, produhovi, poduči, razvije,..
Zbog ovakvih ljudi zatvaramo se u neki svoj mikrokosmos gdje se pokušavamo okružiti pozitivnijom energijom i zaštiti se od njihovih dalekosežnih otrova. Od ovakve stvarnosti mi zapravo bježimo u svijet knjiga. I onda nas njen trulež zapuhne još jače, jer je tu ne očekujemo u tolikoj mjeri i tako intenzivno. Jedino na čemu mogu zahvaliti autorki ove zbirke je što me isprovocirala da razmišljam o sopstvenim izvorima netrpeljivosti. Žali Bože para koje sam bacila na ovakve knjige koje kasnije ne mogu nikome ni pokloniti.
Odmah da razjasnim da je u pitanju jedna solidna hronika savremenog društva i njegovih vrijednosti, pogotovo krize u koju je zapala moderna porodica i složeni međusobni odnosi svih njenih članova dodatno opterećeni i okovani dugogodišnjim predrasudama. I autorka piše jednostavno, lako gradeći priču, bez nepotrebnih digresija i potpuno lišeno suvišnih elemenata, ukrasa ili dodvoravanja čitaocima i bez poteškoća vas uvlači u sav taj mračni svijet koji opisuje. S te, dakle, tehničke strane, korektno. Ipak, sve priče imaju sličnu tematiku, gotovo identične likove, pa čak se koristi i ista komunikologija (prevladavaju riječi kao što je kurvica), tako da do posljednje tri priče imate utisak da stalno čitate jednu te istu priču. Glavni likovi su mahom žene i njihovi muževi, poneka majka, punica, ljubavnica, dijete,.. Međutim, ono što je zajedničko svima njima je da su mahom zajedljivi, isfrustrirani, nezadovoljni, ogorčeni, sujetni, infantilni, impotentni, okrivljuju druge za sopstvene loše odluke, puni negativnosti, takozvani ljudi muve. Nema u ovim pričama niti jedne prijatne emocije, niti jedne nježnosti i onoga što nas čini ljudima, ničega lijepog i dobrog, nikakvog tračka svjetlosti ili traga ljubavi, samo hladnoće, grča u želucu i anksioznosti. Ako i ima, izuzetak je mlaki pokušaj u priči „Subota, pet po podne“, takvim trenucima se ne da da isplivaju na površinu, bivaju namjerno sputani ili ismijani, ostaju neprimijećeni. Smatram da ovakvi likovi ne zaslužuju pažnju, pogotovo ne vječnost obezbijeđenu na ovaj način. Jer, ovako predočeno, njihovo postojanje nema apsolutno nikakvu svrhu ili dublji smisao. Najzanimljivije u svemu je što, ako izuzmemo priču Lili (mada je to tek diskutabilno i posebna tema), niko od njih nema realan i ozbiljan problem osim onog sa samim sobom. Književnost treba da bude topla, da nas inspiriše, oplemeni, produhovi, poduči, razvije,..
Zbog ovakvih ljudi zatvaramo se u neki svoj mikrokosmos gdje se pokušavamo okružiti pozitivnijom energijom i zaštiti se od njihovih dalekosežnih otrova. Od ovakve stvarnosti mi zapravo bježimo u svijet knjiga. I onda nas njen trulež zapuhne još jače, jer je tu ne očekujemo u tolikoj mjeri i tako intenzivno. Jedino na čemu mogu zahvaliti autorki ove zbirke je što me isprovocirala da razmišljam o sopstvenim izvorima netrpeljivosti. Žali Bože para koje sam bacila na ovakve knjige koje kasnije ne mogu nikome ni pokloniti.
Read
April 12, 2021Zanimljive priče o užasnim osobama. (Uključujući i naratorke.)
May 5, 2023
Είναι κάποια βιβλία εκεί έξω που σου πλασάρονται ως groundbreakingly πρωτότυπα, που προωθούν τον φεμινισμό και δίνουν άλλη πνοή στην σύγχρονη λογοτεχνία και εσύ τα διαβάζεις και λες "ε;". Κάπου εδώ είμαι εγώ, your friendly grinch :) Κάποιες ιστορίες είχαν ενδιαφέρον, σε κάποιες ήθελα απλά να βαρέσω όλους τους πρωταγωνιστές. Σίγουρα είναι ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ευτυχώς όχι διδακτικό, για ιστορίες που λίγο πολύ έχουμε ακούσει/ βιώσει πολλές γυναίκες. Δεν νοιώθω πως μου προσέφερε πολλά, χαίρομαι όμως γιατί νομίζω πως πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο συγγραφέα από την βόρεια μακεδονία (νοιώθω το cancel να έρχεται από κάποι@).
Θα ξαναδιάβαζα κάτι δικό της; Οκ, αμέ, αλλά με μικρότερες προσδοκίες.
Υ.Γ. Θέλω να ακούσω τι έχει να μας πει και στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου.
Θα ξαναδιάβαζα κάτι δικό της; Οκ, αμέ, αλλά με μικρότερες προσδοκίες.
Υ.Γ. Θέλω να ακούσω τι έχει να μας πει και στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου.
Read
December 3, 2020Prestrogo bi bilo, a možda i perfidno reći da je Rumena postavila metu na Lusiju Berlin, ali joj je sve nekako rikošetiralo o Bukovskog, budući da zanatski solidno piše. Pametno je pristupačna, čitljiva, tačna i jasna, ne sumnjam i da je solidan prevodilac, pa mislim u jeftinoću i klišee upada usled manjka samouverenosti, a da će se to popraviti kad se bude odlepila od svojih američkih uzora.
A verujem da hoće, možda već i jeste.
U ovoj zbirci je, koliko - toliko, uspevala da odoli dekoru balkanske tranzicije, pa verujem da će se u daljem pisanju i toga u potpunosti osloboditi.
Tri, ali više "simatična si" 3, nego "dooobar" 3.
A verujem da hoće, možda već i jeste.
U ovoj zbirci je, koliko - toliko, uspevala da odoli dekoru balkanske tranzicije, pa verujem da će se u daljem pisanju i toga u potpunosti osloboditi.
Tri, ali više "simatična si" 3, nego "dooobar" 3.
May 1, 2021
Da je zbirka priča „Moj muž” Rumene Bužarovske nešto sveže u regionalnoj književnosti, čisto i pitko, neosporno je. Kada su je hvalili pre dve godine, zaista sam očekivao da ću ostati prijatno iznenađen, ako ne i oduševljen, ali to se nije desilo.
Rumena u ovoj knjizi govori o ženama koje su žrtve različitih ugnjetavalačkih situacija, uglavnom proisteklih iz patrijarhata. Zbog toga, one postaju žrtve, ali često i tirani. Zanimljivo je da su ovde čak i muškarci predstavljeni kao žrtve istog tog patrijarhata čiji preteški teret pokušavaju da iznesu, na taj način ranjavajući i sebe i druge. Svaka od ovih žena obraća se u prvom licu i radnja se odvija, u većini priča, u uskom krugu porodičnog doma ( ovde Bužarovska ponovo ukazuje na ono o čemu je i Virdžinija Vulf pričala, a to je osuđenost žene na privatnu sferu doma i okućnice), dok muškarci putuju, rade, drže monopol nad javnim diskursom. I u skučenosti doma dolazi do skučenosti njihove svesti, uski okviri kuće postaju neizdrživi tesnaci psihe: kao u priči „Žuti tapet” Šarlot Perkins Gilman, prostor je u nekim pričama vezan za psihološko stanje junaka.
Stilski, Bužarovska je vrlo pitka, bez zaptivaka i viškova. Njen stil je u službi junaka i treba da nam dočara određeno stanje njihovog života, društvenog položaja, želja i slično. U tom smislu, ovo kao postupak zbilja jeste blisko Džojsu u „Dablincima”, čak i Rejmondu Karveru. Ipak, za razliku od Džojsa, Rumena ne postiže tu vrstu dubine. Sjajna u oslikavanju detalja ( motiv činije sa supom i minđuša ), ali vrlo lako zapadne u kič i kliše ( delovi u tekstu koji opisuju zašto nema dovoljno žena u književnosti, što bi u naučnom radu izgledalo dobro, ali ovako transponovano u književni tekst i provučeno kroz dijalog junaka i unutrašnji monolog, deluje kliše, bez obzira da li je deo namernog postupka ili ne). Pored toga što priče lako teku, vrlo su jednolične ( dve – tri su izuzeci ); neko je napisao da ima utisak kako je sve jedna priča koja se neprekidno produžava. I to je istina, ali se bojim loša, i kao posledica činjenice da je Bužarovska pokrila vrlo mali dijapazon ljudskih osećanja kojima se protagonisti u pričama vode, te zato sve deluje monotono i prozaično. Kada se bavi detaljem i od njega konstruiše priču, Rumena je sjajna. Međutim, za mene je većina motiva odabranih u zbirci i način na koji su prikazani nešto zbilja prosečno, blisko onoj školi pisanja u Americi koja je meni lično vrlo površna: na primer, podsetila me na Kloi Benžamin. Izbor motiva mi je bio previše očekivan, čak na momente kalkulantski u svetlu očekivanja kada je takva vrsta angažovanosti u pitanju, a ja to ne volim. Određene priče toliko su želele da pojačaju efekte, da su zapadale u namernu originalnost, a samim tim u osrednjost.
Da se vratim na početak: Rumena Bužarovska jeste osveženje kada je u pitanju regionalna književnost, skoro nisam nešto ovakvo pročitao. Ipak, izbor tema i ta istina ne govore da je knjiga dobra, a još manje da je remek – delo, prosto to nije. I nije sve što je loše deo književnog postupka, nešto prosto ne valja. Bužarovska nije loša autorka u smislu potencijala. Ponavljam, njene priče gda je fokusirana na detalje ( „Supa” i „Lile” ) su sjajne, ali kao celina, ova zbirka je vrlo prosečna.
Radujem se njenim budućim knjigama jer verujem da ima šta da kaže.
Rumena u ovoj knjizi govori o ženama koje su žrtve različitih ugnjetavalačkih situacija, uglavnom proisteklih iz patrijarhata. Zbog toga, one postaju žrtve, ali često i tirani. Zanimljivo je da su ovde čak i muškarci predstavljeni kao žrtve istog tog patrijarhata čiji preteški teret pokušavaju da iznesu, na taj način ranjavajući i sebe i druge. Svaka od ovih žena obraća se u prvom licu i radnja se odvija, u većini priča, u uskom krugu porodičnog doma ( ovde Bužarovska ponovo ukazuje na ono o čemu je i Virdžinija Vulf pričala, a to je osuđenost žene na privatnu sferu doma i okućnice), dok muškarci putuju, rade, drže monopol nad javnim diskursom. I u skučenosti doma dolazi do skučenosti njihove svesti, uski okviri kuće postaju neizdrživi tesnaci psihe: kao u priči „Žuti tapet” Šarlot Perkins Gilman, prostor je u nekim pričama vezan za psihološko stanje junaka.
Stilski, Bužarovska je vrlo pitka, bez zaptivaka i viškova. Njen stil je u službi junaka i treba da nam dočara određeno stanje njihovog života, društvenog položaja, želja i slično. U tom smislu, ovo kao postupak zbilja jeste blisko Džojsu u „Dablincima”, čak i Rejmondu Karveru. Ipak, za razliku od Džojsa, Rumena ne postiže tu vrstu dubine. Sjajna u oslikavanju detalja ( motiv činije sa supom i minđuša ), ali vrlo lako zapadne u kič i kliše ( delovi u tekstu koji opisuju zašto nema dovoljno žena u književnosti, što bi u naučnom radu izgledalo dobro, ali ovako transponovano u književni tekst i provučeno kroz dijalog junaka i unutrašnji monolog, deluje kliše, bez obzira da li je deo namernog postupka ili ne). Pored toga što priče lako teku, vrlo su jednolične ( dve – tri su izuzeci ); neko je napisao da ima utisak kako je sve jedna priča koja se neprekidno produžava. I to je istina, ali se bojim loša, i kao posledica činjenice da je Bužarovska pokrila vrlo mali dijapazon ljudskih osećanja kojima se protagonisti u pričama vode, te zato sve deluje monotono i prozaično. Kada se bavi detaljem i od njega konstruiše priču, Rumena je sjajna. Međutim, za mene je većina motiva odabranih u zbirci i način na koji su prikazani nešto zbilja prosečno, blisko onoj školi pisanja u Americi koja je meni lično vrlo površna: na primer, podsetila me na Kloi Benžamin. Izbor motiva mi je bio previše očekivan, čak na momente kalkulantski u svetlu očekivanja kada je takva vrsta angažovanosti u pitanju, a ja to ne volim. Određene priče toliko su želele da pojačaju efekte, da su zapadale u namernu originalnost, a samim tim u osrednjost.
Da se vratim na početak: Rumena Bužarovska jeste osveženje kada je u pitanju regionalna književnost, skoro nisam nešto ovakvo pročitao. Ipak, izbor tema i ta istina ne govore da je knjiga dobra, a još manje da je remek – delo, prosto to nije. I nije sve što je loše deo književnog postupka, nešto prosto ne valja. Bužarovska nije loša autorka u smislu potencijala. Ponavljam, njene priče gda je fokusirana na detalje ( „Supa” i „Lile” ) su sjajne, ali kao celina, ova zbirka je vrlo prosečna.
Radujem se njenim budućim knjigama jer verujem da ima šta da kaže.
July 22, 2025
Estaba hojeando este libro en la F.L. de Madrid, en la caseta de la editorial Impedimenta. Me interesaba de hacía tiempo el libro y empecé a recordar de forma distraída que era un título repetido hasta en varias ocasiones, y además… que andaba detrás de esos libros y que en algún momento había estado interesado en leerlos. Así comienza este pequeño proyecto para leer Mi marido, de Rumena Buzarovska, La belleza del marido, de Anne Carson y Mi marido, de Maud Ventura. Tal vez no tengan más en común que el título y el hecho de que se trata de escritoras contemporáneas, pero vamos a ver como tratan el tema imagino de las relaciones y diferencias entre mujer y hombre dentro del matrimonio.
-------------------------------------------
Notas de inicio:
Cuando empiezo a anotar cosas que no quiero olvidar desde el comienzo del libro, a subrayar, a anotar números de páginas al final, es una magnífica señal, significa que me está gustando. Estas notas que leéis se tomaron al comienzo de la cuarta historia Genes.
Me gusta el lenguaje superactual de la autora, me gusta las mujeres humildes y apocadas que dibuja, dependientes casi siempre del marido, te dan ganas de achucharlas y decirles que espabilen, me gustan los tipos que presenta como maridos, unos cretinos integrales, no creo que trate de encasillar a unos ni a otras, no creo que nadie nos debamos dar por aludidos (más de lo recomendable jeje). Creo que es el perfil literario que ha elegido para ellos y para su obra, y le va francamente bien.
Me queda la mitad del libro y me encanta.
Notas finales:
El cuento de arranque “Mi marido, poeta” es muy bueno, ese poeta ridículo, fatuo y ensimismado. Muy buenos también el cuento 4 y 5, “Genes”, y “Néctar”. El último “El ocho de marzo”, es muy original también y te hace cambiar de dirección varias veces durante su lectura, divertidísimo.
Entresaco un texto de “Néctar”, sin olvidar que el final es muy grande, no copio el poema final para no reventarle a nadie el gusto de disfrutar de ese cierre de la historia, pero aviso de que es buenísimo:
“No es más que una especulación mía de la que no tengo pruebas, pero esa pandilla de hombres afirma que su hermandad está “por encima de todo” y que harían literalmente cualquier cosa los unos por los otros. A veces pienso que son gais. Que si no fuera por nosotras, y si no existieran limitaciones sociales, se pondrían todos en fila y se darían por el culo. A veces cuando estoy enfadada con ellos, me los imagino así: pegados uno detrás del otro como sardinas, como vagones de un tren, moviéndose todos a un ritmo. Solo el primero no tiene que hacer con su polla y se la sostiene en la mano, frustrado. Luego cambian de lugar para que nadie de la hermandad salga perdiendo. En mis fantasías, nosotras, las esposas, los observamos a cierta distancia. Es lo que hacemos también en la realidad. Ellos hablan y nosotras miramos, o a veces intercambiamos recetas en voz baja cuando nos cansamos de su cháchara”
La narradora siempre en primera persona y cada vez es una mujer protagonista de cada uno de los cuentos. Ellas son las protagonistas verdaderas, más que los maridos, que a pesar del título son accesorios y la mayoría de las veces el eje del comportamiento y la actitud que mantienen ellas.
Curiosamente me han gustado más las historias cortitas y condensadas, más que los cuentos largos. La portada y la edición a pesar de ser formato pequeño es muy atractiva.
-------------------------------------------
Notas de inicio:
Cuando empiezo a anotar cosas que no quiero olvidar desde el comienzo del libro, a subrayar, a anotar números de páginas al final, es una magnífica señal, significa que me está gustando. Estas notas que leéis se tomaron al comienzo de la cuarta historia Genes.
Me gusta el lenguaje superactual de la autora, me gusta las mujeres humildes y apocadas que dibuja, dependientes casi siempre del marido, te dan ganas de achucharlas y decirles que espabilen, me gustan los tipos que presenta como maridos, unos cretinos integrales, no creo que trate de encasillar a unos ni a otras, no creo que nadie nos debamos dar por aludidos (más de lo recomendable jeje). Creo que es el perfil literario que ha elegido para ellos y para su obra, y le va francamente bien.
Me queda la mitad del libro y me encanta.
Notas finales:
El cuento de arranque “Mi marido, poeta” es muy bueno, ese poeta ridículo, fatuo y ensimismado. Muy buenos también el cuento 4 y 5, “Genes”, y “Néctar”. El último “El ocho de marzo”, es muy original también y te hace cambiar de dirección varias veces durante su lectura, divertidísimo.
Entresaco un texto de “Néctar”, sin olvidar que el final es muy grande, no copio el poema final para no reventarle a nadie el gusto de disfrutar de ese cierre de la historia, pero aviso de que es buenísimo:
“No es más que una especulación mía de la que no tengo pruebas, pero esa pandilla de hombres afirma que su hermandad está “por encima de todo” y que harían literalmente cualquier cosa los unos por los otros. A veces pienso que son gais. Que si no fuera por nosotras, y si no existieran limitaciones sociales, se pondrían todos en fila y se darían por el culo. A veces cuando estoy enfadada con ellos, me los imagino así: pegados uno detrás del otro como sardinas, como vagones de un tren, moviéndose todos a un ritmo. Solo el primero no tiene que hacer con su polla y se la sostiene en la mano, frustrado. Luego cambian de lugar para que nadie de la hermandad salga perdiendo. En mis fantasías, nosotras, las esposas, los observamos a cierta distancia. Es lo que hacemos también en la realidad. Ellos hablan y nosotras miramos, o a veces intercambiamos recetas en voz baja cuando nos cansamos de su cháchara”
La narradora siempre en primera persona y cada vez es una mujer protagonista de cada uno de los cuentos. Ellas son las protagonistas verdaderas, más que los maridos, que a pesar del título son accesorios y la mayoría de las veces el eje del comportamiento y la actitud que mantienen ellas.
Curiosamente me han gustado más las historias cortitas y condensadas, más que los cuentos largos. La portada y la edición a pesar de ser formato pequeño es muy atractiva.
February 8, 2023
Το βιβλίο αυτό μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και το βλέπουμε να παίζει πολύ στο Instagram.
Τι περίμενα να διαβάσω: διηγήματα για γυναίκες καταπιεσμένες από την πατριαρχία, με άντρες κακούς, είτε ξεκάθαρα (βία, απιστια) είτε λιγότερο ξεκάθαρα (αδιαφορία).
Τι διάβασα: μια σειρά από κακούς γάμους, γυναίκες που ή είχαν επιλοχειο κατάθλιψη (σε 2-3 διηγήματα) ή απλά δεν είχαν συναισθήματα, γυναίκες εξίσου ή χειρότερες από τους άντρες τους, δύο διηγήματα με χιούμορ που μου άρεσαν (με το σύζυγο ποιητή και με το σύζυγο γυναικολόγο/ζωγράφο, το οποίο όμως θεωρώ ότι φαίνεται ανολοκλήρωτο), ένα συμπαθητικο για την απώλεια συζύγου.
Η αλήθεια είναι ότι διαβάστηκε πάρα πολύ γρήγορα και ότι θα μου μείνουν τα διηγήματα, ακόμα και αν δεν μου άρεσαν, ακόμα και αν ήθελα να ρίξω χαστούκια στις αφηγήτριες. Διαδραματίζεται και σε χώρα που δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο. Δεν το θεωρώ με τίποτα δηλαδή χαμένο κόπο από εμένα, απλά δεν καταλαβαίνω γιατί πλασαρίστηκε σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι. Το ποιος ο λόγος που διαβάζεται τόσο (εκτός της διαφήμισης) είναι πιστεύω ο ίδιος με το Μικρά Πράγματα σαν και αυτά: είναι μικρό και ευκολοδιαβαστο.
Τι περίμενα να διαβάσω: διηγήματα για γυναίκες καταπιεσμένες από την πατριαρχία, με άντρες κακούς, είτε ξεκάθαρα (βία, απιστια) είτε λιγότερο ξεκάθαρα (αδιαφορία).
Τι διάβασα: μια σειρά από κακούς γάμους, γυναίκες που ή είχαν επιλοχειο κατάθλιψη (σε 2-3 διηγήματα) ή απλά δεν είχαν συναισθήματα, γυναίκες εξίσου ή χειρότερες από τους άντρες τους, δύο διηγήματα με χιούμορ που μου άρεσαν (με το σύζυγο ποιητή και με το σύζυγο γυναικολόγο/ζωγράφο, το οποίο όμως θεωρώ ότι φαίνεται ανολοκλήρωτο), ένα συμπαθητικο για την απώλεια συζύγου.
Η αλήθεια είναι ότι διαβάστηκε πάρα πολύ γρήγορα και ότι θα μου μείνουν τα διηγήματα, ακόμα και αν δεν μου άρεσαν, ακόμα και αν ήθελα να ρίξω χαστούκια στις αφηγήτριες. Διαδραματίζεται και σε χώρα που δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο. Δεν το θεωρώ με τίποτα δηλαδή χαμένο κόπο από εμένα, απλά δεν καταλαβαίνω γιατί πλασαρίστηκε σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι. Το ποιος ο λόγος που διαβάζεται τόσο (εκτός της διαφήμισης) είναι πιστεύω ο ίδιος με το Μικρά Πράγματα σαν και αυτά: είναι μικρό και ευκολοδιαβαστο.
February 6, 2018
Brižljivo i sa merom upakovan voajerizam, pa se ne osećate baš toliko loše kao kada kroz prozor špijunirate prve komšije...
Ocena: 4*
Ocena: 4*
September 4, 2021
Nisam sigurna da li je do previsokih očekivanja ili nečega drugog, ali mi se nije dopala. Sama tema ovih priča mi je svakako zanimljiva, ali svi likovi bili su mi jednolični, nisam se "uživela" i jednostavno je izostalo to neko oduševljenje.
November 26, 2019
Ги сакам расказите ..... капка по капка ги уживаш ....точно секој расказ како одишка ... како бегство од реалноста (а некој како овие те враќаат баш таму ).... и така добро срочени, да се изначудиш како може да се долови одредена приказна во неколку странички. Е овие раскази ви викам малку поинакви....божем за мажите ...ама некако како за жените :) или пак така мајсторски Румена ги сковала, чиниш се адаптираат во зависност кој пол е читателот :))) Безмилосно сурови, необработени, ненашминкани, напати смешни, напати бизарни, па трагични, па психотични, па пак смешни ...прав ролокостер за чувствата. Ти плеска во фаца секојдневни моменти опишани со таква искреност, болна искреност...оставаат страшна горчина... нараторката не ни сака да ги спакова поинаку, нејзе не и е ни гајле дали ќе те бендиса тоа. Таа едноставно го вади цел отров на виделина ...трулеж....и не може да ја обвиниш ... тоа е реалноста....отрезнувачко четиво ....не можеш, а да не се воодушевиш од стилот на Румена. Румена не ти продава, не ти подметнува, туку реално ти ја сервира денешницата.... е па друштво, не ќе да го сакаме ова каде се оди денес. Одвратно е и за читање нели? Брррр....
September 22, 2024
no no no
lo que me divertí!!!
no son las historias en sí, mucho menos los finales, son los personajes, ácidos, desvergonzados, simpáticos, atrevidos, y la forma de narrar los detalles
es que tiene una facilidad para narrar wow
es exactamente igual que si te tomaras un café con una amiga y te contara los chismes de la colonia
lástima que no tenga yo una amiga así
sé que se representó en teatro, ha de ser una gozada
lo que me divertí!!!
no son las historias en sí, mucho menos los finales, son los personajes, ácidos, desvergonzados, simpáticos, atrevidos, y la forma de narrar los detalles
es que tiene una facilidad para narrar wow
es exactamente igual que si te tomaras un café con una amiga y te contara los chismes de la colonia
lástima que no tenga yo una amiga así
sé que se representó en teatro, ha de ser una gozada
November 25, 2020
Ne stigoh da napišem prikaz tad kad sam je pročitala... Sjajna zbirka priča, autorka koja obećava i koju od srca preporučujem... :)
June 10, 2021
naišla sam na toliko negativnih kritika, što ove zbirke, što pojedinačno likova u sadržanim pričama, da nisam mogla da dočekam da i sama vidim šta je toliko razljutilo te silne ljude, koji su između ostalog, zamerali da je slava ove zbirke prenaduvana, da se podiglo previše nezaslužene prašine oko nje, da su likovi jednodimenzionalni, negativni, lišeni svake ljudskosti, prikazani kao sebični, bezosećajni, emotivno nedostupni i slično...a onda sam je završila, ostavila po strani, i tri dana bez prestanka razmišljala o njoj.
odjednom sam svaku osobu oko sebe pogledala drugačije, za svaki odnos za koji znam pomislila i koliko ne želim da znam.
priznala sebi koliko samo tužnih brakova ima, i ono još teže, koliko smo u njima tužni mi, uvereni u svoju istinu težine.
možda zato ova knjiga nije za svakoga. nije za one koji nisu skloni preispitivanju. nije za one koji veruju da su odgovorni, ako rade pravu stvar, onako kako ' oni veruju' da valja raditi, ni za one koje veruju da nije do njih, nego eto, do života, muža, posla, dece, roditelja, rata, politike. nije za one koji još nisu shvatili, da je mogućnost da napravimo izbor jedini način da se bude slobodan, i da je ta sloboda ujedno naš najveći zatvor.
nije za one koji nisu spremni da priznaju, da je samo do nas, i da je enormno velika razlika biti žrtva i biti žrtva svog izbora.
ova zbirka je, posle dugo vremena, možda i najbolje nešto što sam pročitala.
odjednom sam svaku osobu oko sebe pogledala drugačije, za svaki odnos za koji znam pomislila i koliko ne želim da znam.
priznala sebi koliko samo tužnih brakova ima, i ono još teže, koliko smo u njima tužni mi, uvereni u svoju istinu težine.
možda zato ova knjiga nije za svakoga. nije za one koji nisu skloni preispitivanju. nije za one koji veruju da su odgovorni, ako rade pravu stvar, onako kako ' oni veruju' da valja raditi, ni za one koje veruju da nije do njih, nego eto, do života, muža, posla, dece, roditelja, rata, politike. nije za one koji još nisu shvatili, da je mogućnost da napravimo izbor jedini način da se bude slobodan, i da je ta sloboda ujedno naš najveći zatvor.
nije za one koji nisu spremni da priznaju, da je samo do nas, i da je enormno velika razlika biti žrtva i biti žrtva svog izbora.
ova zbirka je, posle dugo vremena, možda i najbolje nešto što sam pročitala.
Read
March 17, 2024Priča “Supa” 5 ⭐️
antologijska!
“”Lile” 4 ⭐️
čita se u iznenađujuće snažnom emotivnom naboju;
već se našla u koricama jednog reprezentativnog odabira:
Contemporary Macedonian Fiction
Sve preostalo je korektno. Zbirka je pametno uklopljena. Vremenski apsolutno nezahtevna za čitanje.
Rumena je angažovana, artikulisana. Ubedljiva. Lake spisateljske ruke. Perfektan deskriptičar jednostavnog iskaza. Osetno se izdvaja iz tekuće, regionalne produkcije.
Ko god je imao u planu, treba svakako da pročita, makar “magazinski”, priču do dve. Svaka odlično funkcioniše i samostalno.
antologijska!
“”Lile” 4 ⭐️
čita se u iznenađujuće snažnom emotivnom naboju;
već se našla u koricama jednog reprezentativnog odabira:
Contemporary Macedonian Fiction
Sve preostalo je korektno. Zbirka je pametno uklopljena. Vremenski apsolutno nezahtevna za čitanje.
Rumena je angažovana, artikulisana. Ubedljiva. Lake spisateljske ruke. Perfektan deskriptičar jednostavnog iskaza. Osetno se izdvaja iz tekuće, regionalne produkcije.
Ko god je imao u planu, treba svakako da pročita, makar “magazinski”, priču do dve. Svaka odlično funkcioniše i samostalno.
February 8, 2024
Το διάβασα απνευστί. Ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, έντεκα γυναίκες και τριγύρω οι άντρες τους, σύζυγοι και εραστές. Χιούμορ ανάμικτο με τραγικότητα.
February 5, 2021
bolno i mučno, da te želudac zaboli. iako na trenutke humorna, rumena bužarovska napisala je 11 priča, međusobno nevezanih, kojima su svima zajednički oni najmizerniji osjećaji: mržnja i prijezir, s bazom na dubokom nezadovoljstvu prvenstveno samim sobom, a onda i s drugima. i tu je zbilja beskompromisno pokupila sve sa dna: zlostavljanja, gađenje prema suprugu/supruzi, prema rođenom djetetu, prema samom sebi. i nije čudno da ova knjiga ne legne svakome - ako ju uzmeš u ruke očekujući "lijepu literaturu", grdno si se prevario.
s druge strane... bužarovska nigdje nije prešla granicu realnoga, ljudskoga. sve što se u ovim pričama događa, surova je i sirova stvarnost - pred kojoj radije zatvaramo oči i okrećemo glavu, nego gledamo, slušamo ili, nedajbože, bivamo i sami sudionici. jer, da... muževi varaju žene i žene varaju muževe, očevi tuku djecu, majke su nekad odgovorne za smrt svog djeteta, žene mrze svoje majke itd. svega toga na ovom našem svijetu ima. ako ti se čitaju takve priče, od kojih se neke događaju i iza tvog ugla, onda će ti se dopasti i ova zbirka.
s druge strane... bužarovska nigdje nije prešla granicu realnoga, ljudskoga. sve što se u ovim pričama događa, surova je i sirova stvarnost - pred kojoj radije zatvaramo oči i okrećemo glavu, nego gledamo, slušamo ili, nedajbože, bivamo i sami sudionici. jer, da... muževi varaju žene i žene varaju muževe, očevi tuku djecu, majke su nekad odgovorne za smrt svog djeteta, žene mrze svoje majke itd. svega toga na ovom našem svijetu ima. ako ti se čitaju takve priče, od kojih se neke događaju i iza tvog ugla, onda će ti se dopasti i ova zbirka.
September 11, 2025
This collection is like nothing I have read before. Each of the eleven short stories is told in the first person by a female narrator, with the husband the focus for their actions or reactions to certain events. Each narrator’s domestic life differs from the next in circumstances—be that wealth, education, or emotional dynamics. Each narrator and her husband navigate dramas such as verbal violence, betrayal, childbirth, and more. Each of the eleven stories is very different from the last.
The first in the collection is called My Husband the Poet. The narrator explains how she first fell for her husband at a poetry festival, but as time went by, she began to despise him. At just over five pages long, I got a sense of her growing bitterness and disdain for his egotistical love of his own poetry. The narrator is sharply sarcastic and bitter in her thoughts toward her husband. The final line of the story has me wondering whether the narrator is, in her own mind, doomed to a life of marriage that is merely convenient.
The last story, The Eighth of March, is a nod to International Women's Day. Celebration? For feminist literature, I am unsure if this twenty-page story celebrates anything other than the female narrator exposing drunken hypocrisy. She and a male coworker berate a female colleague for not getting married and having children. They become subtly cruel about her situation to the point that the object of their drunken scorn departs in a rage. Their own hypocritical nonsense leads them to take off in his car as drunken sexual tension is in the air. At this point in the story, the event was telegraphed—but what happens next did take me by surprise. There was regret.
This is a very easy-to-read collection, and at a snappy 128 pages with eleven stories, it’s easy to get into. I knocked it over in an afternoon. The author is highly regarded in Macedonia, from what I have read. A great find in my neighborhood swap library, may they keep on coming.
The first in the collection is called My Husband the Poet. The narrator explains how she first fell for her husband at a poetry festival, but as time went by, she began to despise him. At just over five pages long, I got a sense of her growing bitterness and disdain for his egotistical love of his own poetry. The narrator is sharply sarcastic and bitter in her thoughts toward her husband. The final line of the story has me wondering whether the narrator is, in her own mind, doomed to a life of marriage that is merely convenient.
The last story, The Eighth of March, is a nod to International Women's Day. Celebration? For feminist literature, I am unsure if this twenty-page story celebrates anything other than the female narrator exposing drunken hypocrisy. She and a male coworker berate a female colleague for not getting married and having children. They become subtly cruel about her situation to the point that the object of their drunken scorn departs in a rage. Their own hypocritical nonsense leads them to take off in his car as drunken sexual tension is in the air. At this point in the story, the event was telegraphed—but what happens next did take me by surprise. There was regret.
This is a very easy-to-read collection, and at a snappy 128 pages with eleven stories, it’s easy to get into. I knocked it over in an afternoon. The author is highly regarded in Macedonia, from what I have read. A great find in my neighborhood swap library, may they keep on coming.
January 30, 2018
Posle drugog čitanja i konačnog teksta o knjizi, popela se za jednu zvezdicu.
https://bosonoga.com/2018/01/29/katar...
https://bosonoga.com/2018/01/29/katar...
August 1, 2025
Sa dosta predrasuda sam krenuo sa čitanjem ove knjige. Medjutim, u pitanju je sasvim odlična knjiga kao i stil pisanja. Jedna od onih koje podstiču preispitivanje i navode na razmisljanje.
May 9, 2024
'Οπως ολοι μας λιγο πολυ, ειχα διαβασει κι αν ειχα διαβασει για τη Ρουμενα Μπουζαροφσκα, πως ξεκινησε το #metoo στη χωρα της, ειχα διαβασει γι αυτο εδω το βιβλιο τα μυρια οσα, - αυτο, ξερετε, ανεβαζει τον πηχυ, δημιουργει εξπεικτέισιονς, που σπανια ικανοποιούνται.
Ετσι, οταν το ξεκινησα, απογοητευτηκα πολύ απο το πρωτο διηγημα, Ο αντρας μου ο ποιητης.
Ειδα μια γελοιογραφια, μια χλευη του αντρα της που με αφησε να νιωθω αβολα και να παραπονιεμαι στον δικο μου αντρα λεγοντας του Φεμινισμος δεν ειναι να μειωνεις τους ανδρες.
Τα επομενα διηγηματα πηγαν αρκετά καλυτερα (θεωρώ γι αυτο ατυχή την επιλογή του πρωτου διηγηματος στην θεση αυτη, που κερδιζει ολες τις πρωτες εντυπωσεις) και αρχισα να τα "ακουω" με περισσοτερο ενδιαφερον. Το πιο ομορφο διηγημα με διαφορα κιολας, για μενα ηταν το τέταρτο
- Γονιδια -
Ειδα πολλες συμβολικες προεκτάσεις και λεπτη ειρωνεία σ' αυτο. Με προβληματισε κι ένιωσα την ανάγκη να το συζητησω.
ξεχώρισα και τη "Λίλη" .
Γενικα, αυτα που συμπεριλάμβαναν παιδια στην υπόθεσή τους, καπως ξεχωριζαν για μενα, ισως γιατι ειμαι μανα και τα ζω, ισως γιατι επαληθευεται παντα ο Σοφοκλης στο Αμαρτιες γονεων τεκνα παιδευουσι,
ισως επειδη ο αναγνωστης μπορει ξεκαθαρα να δει την πορεία της παράδοσης να μακραίνει, να συνεχιζεται, να πατάει στα χναρια των παλιών ως πρότυπα που ειναι των παιδιων τους,
να διαιωνιζεται αυτο το βαρβαρο τοτέμ του ανδρα πασά στα Βαλκάνια - που ειναι ξεκαθαρα τουρκικο -
κ μας ειναι γνώριμο κι εδω (ολες οι χωρες που περασαν Τουρκοκρατια) στην Ελλαδίτσα μας :
η υποταγη της γυναικας και η θυματοποίησή της, το πόσο πρεπει διπλάσια να παλεύει για να ανελιχθεί,
με χιλια εμποδια στο δρομο της ζωης και της καριερας της, εμπόδια και καταπιέσεις και 'πρέπει' -
Να μην παιζει καν με ίσους όρους μόνο και μόνο εξαιτιας του φύλου που γεννήθηκε.
Μου άρεσε που ειδα και σωστους άντρες μέσα στα διηγήματά της. Στοργικούς, οικογενειάρχες, λογικούς.
Μου άρεσε που ειδα και ανισόρροπες γυναικες, αλκοολικές, αδιάφορες για τα παιδια τους, χωρις μητρικά ένστικτα. Μου αρεσε γιατι κι αυτο ειναι μερος της ισοτητας, οταν ξεκινας να χτιζεις ενα κατηγορώ και να κρινεις. Το να μην εισαι μονόπλευρος.
Γενικά ηταν μια ωραια πρώτη προσπάθεια, χωρις ιδιαιτερο βαθος και πειστικοτητα μερικες φορές, σιγουρα με περιθωρια βελτίωσης.
Απο την μετάφραση/επιμελεια θα ηθελα λιγο περισσοτερα λαογραφικα στοιχεια και ΣτΜ, γιατι δεν υπήρχε τίποτα απολύτως διαγωτιστικό ως προς τον τροπο ζωης, τα ηθη/εθιμα, ενω ολοκληρο το βιβλιο διαπνέεεται από ακριβως αυτό.
Υπάρχει, για παραδειγμα ενα ολοκληρο διηγημα που λεγεται Ογδοη Μαρτίου, και μιλανε και διχαζονται για τη σημασια αυτης της ημερας οι ηρωες - φανταζομαι ειναι καποια εθνικη γιορτη της Β. Μακεδονιας.
Θα ηθελα να υπηρχε εστω ενας αστερίσκος που να εξηγει τι γιορτάζεται τη μερα αυτη. Αν ξερει καποιος ας το γραψει στα σχολια παρακαλω.
-------------
"Θα πεθάνεις απο αυτό που σε τρώει. Τα μυστικά ξέρουν να σε τρώνε απο μέσα"
Ετσι, οταν το ξεκινησα, απογοητευτηκα πολύ απο το πρωτο διηγημα, Ο αντρας μου ο ποιητης.
Ειδα μια γελοιογραφια, μια χλευη του αντρα της που με αφησε να νιωθω αβολα και να παραπονιεμαι στον δικο μου αντρα λεγοντας του Φεμινισμος δεν ειναι να μειωνεις τους ανδρες.
Τα επομενα διηγηματα πηγαν αρκετά καλυτερα (θεωρώ γι αυτο ατυχή την επιλογή του πρωτου διηγηματος στην θεση αυτη, που κερδιζει ολες τις πρωτες εντυπωσεις) και αρχισα να τα "ακουω" με περισσοτερο ενδιαφερον. Το πιο ομορφο διηγημα με διαφορα κιολας, για μενα ηταν το τέταρτο
- Γονιδια -
Ειδα πολλες συμβολικες προεκτάσεις και λεπτη ειρωνεία σ' αυτο. Με προβληματισε κι ένιωσα την ανάγκη να το συζητησω.
ξεχώρισα και τη "Λίλη" .
Γενικα, αυτα που συμπεριλάμβαναν παιδια στην υπόθεσή τους, καπως ξεχωριζαν για μενα, ισως γιατι ειμαι μανα και τα ζω, ισως γιατι επαληθευεται παντα ο Σοφοκλης στο Αμαρτιες γονεων τεκνα παιδευουσι,
ισως επειδη ο αναγνωστης μπορει ξεκαθαρα να δει την πορεία της παράδοσης να μακραίνει, να συνεχιζεται, να πατάει στα χναρια των παλιών ως πρότυπα που ειναι των παιδιων τους,
να διαιωνιζεται αυτο το βαρβαρο τοτέμ του ανδρα πασά στα Βαλκάνια - που ειναι ξεκαθαρα τουρκικο -
κ μας ειναι γνώριμο κι εδω (ολες οι χωρες που περασαν Τουρκοκρατια) στην Ελλαδίτσα μας :
η υποταγη της γυναικας και η θυματοποίησή της, το πόσο πρεπει διπλάσια να παλεύει για να ανελιχθεί,
με χιλια εμποδια στο δρομο της ζωης και της καριερας της, εμπόδια και καταπιέσεις και 'πρέπει' -
Να μην παιζει καν με ίσους όρους μόνο και μόνο εξαιτιας του φύλου που γεννήθηκε.
Μου άρεσε που ειδα και σωστους άντρες μέσα στα διηγήματά της. Στοργικούς, οικογενειάρχες, λογικούς.
Μου άρεσε που ειδα και ανισόρροπες γυναικες, αλκοολικές, αδιάφορες για τα παιδια τους, χωρις μητρικά ένστικτα. Μου αρεσε γιατι κι αυτο ειναι μερος της ισοτητας, οταν ξεκινας να χτιζεις ενα κατηγορώ και να κρινεις. Το να μην εισαι μονόπλευρος.
Γενικά ηταν μια ωραια πρώτη προσπάθεια, χωρις ιδιαιτερο βαθος και πειστικοτητα μερικες φορές, σιγουρα με περιθωρια βελτίωσης.
Απο την μετάφραση/επιμελεια θα ηθελα λιγο περισσοτερα λαογραφικα στοιχεια και ΣτΜ, γιατι δεν υπήρχε τίποτα απολύτως διαγωτιστικό ως προς τον τροπο ζωης, τα ηθη/εθιμα, ενω ολοκληρο το βιβλιο διαπνέεεται από ακριβως αυτό.
Υπάρχει, για παραδειγμα ενα ολοκληρο διηγημα που λεγεται Ογδοη Μαρτίου, και μιλανε και διχαζονται για τη σημασια αυτης της ημερας οι ηρωες - φανταζομαι ειναι καποια εθνικη γιορτη της Β. Μακεδονιας.
Θα ηθελα να υπηρχε εστω ενας αστερίσκος που να εξηγει τι γιορτάζεται τη μερα αυτη. Αν ξερει καποιος ας το γραψει στα σχολια παρακαλω.
-------------
"Θα πεθάνεις απο αυτό που σε τρώει. Τα μυστικά ξέρουν να σε τρώνε απο μέσα"
February 8, 2023
Σε ένα σύνολο έντεκα αφηγήσεων, ισάριθμες γυναίκες εξιστορούν τον τρόπο που βιώνουν τον γάμο τους εκφράζοντας το περιβάλλον στο οποίο ανήκουν.
Κύριος στόχος της συγγραφέως είναι η ανάδειξη της πατριαρχίας και η θέση του φεμινισμού στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Επηρεασμένη από τη μαρξιστική προσέγγιση της πατριαρχίας, λαμβάνοντας υπόψιν και τις παραμέτρους του φύλου και της κοινωνικής τάξης, με γραφή σύγχρονη και ρεαλιστική, αποτυπώνει χαρακτηριστικές συμπεριφορές στο πλαίσιο του θεσμού του γάμου. Υπογραμμίζει τις μεθόδους και τις πρακτικές του κυρίαρχου, την υποταγή του εξουσιαζόμενου καθώς και την αδυναμία απεμπλοκής και απόρριψης αυτών. Οι αντιλήψεις της πατριαρχικής κοινωνίας έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ριζωμένες και στο γυναικείο φύλο, εξακολουθούν να μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά.
Χρησιμοποιώντας εύστοχα την γενετική και τα γονίδια η συγγραφέας αποδομεί τον φυλετικό ρατσισμό και μετατοπίζει το κέντρο βάρους στον πραγματικό αίτιο, την διαμόρφωση χαρακτήρα μέσω της κοινωνικής παιδείας, τις επιρροές από το κοινωνικό περιβάλλον, ξεκινώντας από το κύτταρο της οικογένειας.
Κάθε ιστορία και ένα μικρό μονόπρακτο όπου ο μισογυνισμός και ο μισανθρωπισμός δεν έχουν φύλο, κοινωνική τάξη, επίπεδο μόρφωσης, επαγγελματική κατάσταση.
Οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως περιγράφονται από τη συγγραφέα, διέπονται από καταπιεσμένα συναισθήματα, ανειλικρίνεια, θυμό, παραίτηση. Σχέσεις αδιέξοδες, προϊόν της εκάστοτε κοινωνίας που περιέχουν τα συστατικά αυτής.
Αγγίζοντας την υπερβολή αποδίδει εμφατικά συμπεριφορές που παραμένουν οικείες, θυμίζοντας αφηγήσεις γυναικών του περιβάλλοντος μας, ασχέτου ηλικίας, τάξης, επαγγέλματος.
Κλείνοντας θα σταθώ στον τίτλο του βιβλίου και στην κτητική αντωνυμία που περιέχει. Η κτητικότητα που εκφράζεται συνδέεται με μια ανθρώπινη ανάγκη, αυτή που οδήγησε στις καπιταλιστικές κοινωνίες και την πατριαρχία.
3,5/5
Κύριος στόχος της συγγραφέως είναι η ανάδειξη της πατριαρχίας και η θέση του φεμινισμού στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Επηρεασμένη από τη μαρξιστική προσέγγιση της πατριαρχίας, λαμβάνοντας υπόψιν και τις παραμέτρους του φύλου και της κοινωνικής τάξης, με γραφή σύγχρονη και ρεαλιστική, αποτυπώνει χαρακτηριστικές συμπεριφορές στο πλαίσιο του θεσμού του γάμου. Υπογραμμίζει τις μεθόδους και τις πρακτικές του κυρίαρχου, την υποταγή του εξουσιαζόμενου καθώς και την αδυναμία απεμπλοκής και απόρριψης αυτών. Οι αντιλήψεις της πατριαρχικής κοινωνίας έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό ριζωμένες και στο γυναικείο φύλο, εξακολουθούν να μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά.
Χρησιμοποιώντας εύστοχα την γενετική και τα γονίδια η συγγραφέας αποδομεί τον φυλετικό ρατσισμό και μετατοπίζει το κέντρο βάρους στον πραγματικό αίτιο, την διαμόρφωση χαρακτήρα μέσω της κοινωνικής παιδείας, τις επιρροές από το κοινωνικό περιβάλλον, ξεκινώντας από το κύτταρο της οικογένειας.
Κάθε ιστορία και ένα μικρό μονόπρακτο όπου ο μισογυνισμός και ο μισανθρωπισμός δεν έχουν φύλο, κοινωνική τάξη, επίπεδο μόρφωσης, επαγγελματική κατάσταση.
Οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως περιγράφονται από τη συγγραφέα, διέπονται από καταπιεσμένα συναισθήματα, ανειλικρίνεια, θυμό, παραίτηση. Σχέσεις αδιέξοδες, προϊόν της εκάστοτε κοινωνίας που περιέχουν τα συστατικά αυτής.
Αγγίζοντας την υπερβολή αποδίδει εμφατικά συμπεριφορές που παραμένουν οικείες, θυμίζοντας αφηγήσεις γυναικών του περιβάλλοντος μας, ασχέτου ηλικίας, τάξης, επαγγέλματος.
Κλείνοντας θα σταθώ στον τίτλο του βιβλίου και στην κτητική αντωνυμία που περιέχει. Η κτητικότητα που εκφράζεται συνδέεται με μια ανθρώπινη ανάγκη, αυτή που οδήγησε στις καπιταλιστικές κοινωνίες και την πατριαρχία.
3,5/5
June 12, 2018
Knjiga je dobro napisana, na tragu Karvera i Manro. Ipak, to da je knjiga korektna je ujedno i najbolje što se o njoj može reći. Mislim da je riječ o onoj vrsti tekstova koji i nijesu toliko česti. Naime, na prvo čitanje i na stilskom nivou su zadovoljavajući, ali im nedostaje neka vrsta "duše". Kao da je autorka umnogome proračunata i računa sa određenim očekivanjima publike, a ne nudi neku vrstu proboja čak kada bi se taj proboj učinio po cijenu stilske i formalne neizvrsnosti. Najčešće imamo suprotan slučaj u regionalnoj prozi, uglavnom manje iskusni autori i autorke pokušavaju da otvore "dušu", a da im je pisanje vrlo slabo. Ipak, ova knjiga me je uvjerila da postoji i nešto iza umijeća pisanja u književnosti, da nije sve u korektnom stilu i nekoj sređenoj formi. Dakle, potrebna je i autorska hrabrost ne samo zanatsko umijeće.
September 14, 2023
Ιστορίες γυναικών απελπισμένων, απατημένων, γάμοι βαλτωμένοι. Γυναίκες αβοήθητες, απροστάτευτες, εξαρτημένες από τους άντρες τους.
Γυναίκες που αποτελούν αντικείμενα ηδονής, θυμού, προσταγής, εκμετάλλευσης. Γυναίκες που χάνουν την αυτοκυριαρχία τους, την αξιοπρέπειά τους. Είναι εγκλωβισμένες σε ένα γάμο που έχει τελματώσει, που η συνήθεια έχει αποξενώσει το ανδρόγυνο. Η διέξοδος είναι η απιστία ή η αδιαφορία.
Ιστορίες στις οποίες η πατριαρχία είναι έκδηλη. Αυταρχικοί άντρες οι οποίοι εξευτελίζουν το γυναικείο φύλο υποβιβάζοντάς το, ασκώντας λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία.
Ένα βιβλίο που οι διηγήσεις του είναι καταθέσεις ψυχής, τονίζουν προβλήματα της κοινωνίας που ταλανίζουν την κοινωνία καθώς εστιάζουν σε ένα πάγιο φαινόμενο, μια αιώνια τάση, τη διάκριση μεταξύ των δύο φύλων και στον τρόπο που η κοινωνία φέρεται σ’ αυτές θεωρώντας τες κατώτερες.
Γυναίκες που αποτελούν αντικείμενα ηδονής, θυμού, προσταγής, εκμετάλλευσης. Γυναίκες που χάνουν την αυτοκυριαρχία τους, την αξιοπρέπειά τους. Είναι εγκλωβισμένες σε ένα γάμο που έχει τελματώσει, που η συνήθεια έχει αποξενώσει το ανδρόγυνο. Η διέξοδος είναι η απιστία ή η αδιαφορία.
Ιστορίες στις οποίες η πατριαρχία είναι έκδηλη. Αυταρχικοί άντρες οι οποίοι εξευτελίζουν το γυναικείο φύλο υποβιβάζοντάς το, ασκώντας λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία.
Ένα βιβλίο που οι διηγήσεις του είναι καταθέσεις ψυχής, τονίζουν προβλήματα της κοινωνίας που ταλανίζουν την κοινωνία καθώς εστιάζουν σε ένα πάγιο φαινόμενο, μια αιώνια τάση, τη διάκριση μεταξύ των δύο φύλων και στον τρόπο που η κοινωνία φέρεται σ’ αυτές θεωρώντας τες κατώτερες.
October 10, 2017
Više o dojmovima na:
https://enauzemljiknjiga.wordpress.co...
https://enauzemljiknjiga.wordpress.co...
December 23, 2023
Η παρουσίαση του βιβλίου στο "Βιβλιο της Δευτέρας"
https://open.spotify.com/episode/1hhv...
https://open.spotify.com/episode/1hhv...
Displaying 1 - 30 of 518 reviews