In tijden van crises en heftige maatschappelijke veranderingen worden de tegenstellingen tussen oudere en jongere generaties steeds scherper. Juist op deze momenten kan een nieuwe generatie zich manifesteren op het politiek-culturele vlak. In "Het generatieprobleem" neemt Karl Mannheim de gangbare opvattingen over generaties kritisch onder de loep en formuleert hij een genuanceerd alternatief. Of binnen een generatie ook werkelijk een generatiegevoel tot stand komt, waardoor ze als 'eenheid' een rol kan gaan spelen in de maatschappij, hangt volgens hem af van de historische omstandigheden en het tempo waarin de samenleving verandert. Mannheims essay getuigt van grote denkkracht en scherpzinnigheid, en in dat opzicht is het tijdloos. "Het generatieprobleem", dat nu eindelijk in het Nederlands is vertaald, omspant alle relevante disciplines - van biologie tot geschiedwetenschap - in een grootse sociologische synthese.
Susan Sontag prees dit boek de hemel in, ik haatte elke pagina. Mannheim praat enkel over waarom het niet mogelijk is een goede sociologische studie te schrijven over generatiewerking en schrijft vervolgens: een niet zo goede sociologische studie over generatiewerking. Enkele open deuren en verder vooral veel gezeur over waarom het niet goed lukt.