Εθνοψυχιατρική: δεν είχα (και εξακολουθώ να μην έχω) ιδέα τι είν' αυτό. Πάντως είναι βασικό συστατικό αυτού του (εξωφρενικά, απολαυστικά) βίαιου νουάρ. Η δυσκολία κατανόησης του τι ακριβώς συμβαίνει μέτρησε θετικά. Η γραφή εξαιρετικά πρωτότυπη, το ύφος ακραία λυρικό, ποιητικό, ενίοτε παραληρηματικό.
Προσπαθώντας να καταλάβω περισσότερα, διάβασα στο Βήμα μια κριτική του Φίλιππου Φιλίππου, που έλεγε το εξής εύστοχο αλλά εντέλει απλώς περιγραφικό: «Στην πορεία της δαιδαλώδους αφήγησης, στην οποία παρεμβάλλονται ποιήματα, αποσπάσματα από το Ασμα Ασμάτων, από την Παλαιά Διαθήκη και τον Πλούταρχο, όνειρα, σκηνές σεξ και φόνων, βωμολοχίες, αναμνήσεις από το Αουσβιτς, περιστατικά στο Ντακάρ, ιστορίες κοριτσιών που βιάστηκαν, αναφορές σε έργα των Μπαχ, Μπραμς, Μπετόβεν, Μέντελσον, Βιβάλντι, μνεία των Φρόιντ, Ντεκάρτ, Μποντλέρ, ήθη των ιθαγενών Γιορούμπα του Μπενίν, αφρικανικές δοξασίες, μάγοι και μαγεία, μαθαίνουμε για τις περιπλανήσεις των Εβραίων και τις περιπλανήσεις των Αφρικανών.»