این مجموعه بیشتر حول موضوعات اجتماعی، فرهنگی و دغدغههای شاعران امروز بوده و گوشه چشمی هم به شعر و شاعری و سبک های شعری، دلتنگیهای شاعر دارد.
فیض در این مجموعه با بهرهگیری از اتفاقاتی که ما هر روز در اطرافمان میبینیم، با زبان طنز از روزگار خود و این اتفاقات شکایت میکند و به دیده انتقاد در آنها مینگرد.
وی در مقدمه کتاب مینویسد: «نمیدانم چطور شد که این طور شد، قرار نبود چاپشان کنم، چند برابر اینها بود، به لحاظ ادبی، درشت و ریزشان کردم، از خامها، نیمپزها، پختهها، محبوبترینها شد این مجموعه. به نظر من «طنز یا بودار است یا تودار»....هر چه می خواهم تو دار باشم نمیتوانم باز بودار از آب در می آید.»
املت دستهدار، در ۵۸ قطعه طنز است که به شیوه غزل، رباعی، اخوانیات و مثنوی سروده شده است.
اصلا خوب نبود! شاعر یک جا از اصطلاح "شعرهای بندتنبانی" استفاده میکنه و این کتاب دقیقا حاوی چنین اشعاریه. متاسفانه مثل این می مونه ک شاعر صرفا خواسته یک کتاب طنز بنویسه و از عنصر بی مزگی و چرت بافی ب وفور استفاده کرده. و متاسفانه تر همون طور ک پیش تر گفتم ما در زمینه طنز اصلا خوب نیستیم.
خیلی بد نبود، خیلی هم خوب نبود. گاهی وقتها طنز بهمعنای واقعیاش (یعنی شوخی نیشدار و نهان) را داشت و در عروض و قافیه هم تکنیک را خوب بلد است؛ گاهیوقتها هم لودهگریست.
فقط تعداد بسیار کمی از اشعار-یا بیت هایی از بعضی شعرهای- این کتاب قابل تأمل بودند در بقیه موارد انگار شاعر صرفاَ به دلیل اینکه قافیه به اندازه کافی موجود داشتن، شعرها رو ادامه داده بودن و بسیار هم تلاش کرده بودند که بشه بهشون گفت طنز و بامزه که بنظرم نود و پنج درصد شعراشون حتی بامزه هم نبود
من جدا دنبال آثار طنز خوب هستم ولی جز یک کتاب تا حالا نیافته ام. وقتی شروع به خواندن این کتاب کردم و خواستم سریع بخوانم بسیار دلزده شدم و رهایش کردم. اما بعدا هر شب دو سه تا از شعرهایش را می خواندم. این گونه خیلی بهتر بود و نهایتا هم تمام شد. راستش این کتاب هم ابیات بی محتوا زیاد دارد مثل بسیاری از آثار طنز دیگر، اما فکر می کنم نسبت به خیلی هاشان بهتر است. وقتی نیم نگاهی به "فیض بوک" که کتاب تازه تری از همین جناب فیض است، انداختم، متوجه شدم ایشان هم اسیر پرگویی شده اند و مثل بسیاری فقط سعی در خنداندن دارند که در آن هم موفق نیستند. متاسفانه طنز با پتانسیل بالایی دارد، به آن توجهی نمی شود گرچه انصافا حوزه سختی است. به هر رو در ین کتاب ابیات واقعا خوب هم پیدا می شود، ابیاتی که به معنای واقعی طنزند و می چسبند. یک بار خواندنش برای اهالی شعر طنز "شاید" بد نباشد.
اگر کسی کتاب طنز خوب می شناسد، معرفی کند. ممنون می شویم. مخصوصا در نثر.