Oğlum, Canım Evlâdım, Memedim

by Nâzım Hikmet

Nâzım Hikmet

Cezaevinden Memet Fuat'a Mektuplar

Oğlum, mektubunu aldım. Bayram ettim. Sen daha o kadar gençsin ki hatıraları olmayan ve hatıralara değerlerini vermesini öğrenmemiş olansın. Halbuki ben artık hatıraları olan ve hatıralara değer verecek kadar ihtiyarlamışım. Bunun içindir ki, mektubunu alır almaz, doğrudan doğruya, senin kırmızı çocukluk başının etrafında halkalanan güzel yıllarım hemen canlanıverdiler. Senin çocukluğunu ve kendi gençliğimi tekrar yaşadım. Dünyada en çok sevdiğim insanlardan biri anandır ve senin sevgin hemen bunun yanındadır ve ondan ayrılmaz. O kadar ki ne zaman ananı düşünsem derhal senin çocukluğundan çeşitli basamalar gözümüm önüne gelir.

173 pages, Unknown Binding

Published January 1, 1968

About the author

Nazim Hikmet was born on January 15, 1902 in Salonika, Ottoman Empire (now Thessaloníki, Greece), where his father served in the Foreign Service. He was exposed to poetry at an early age through his artist mother and poet grandfather, and had his first poems published when he was seventeen.

Raised in Istanbul, Hikmet left Allied-occupied Turkey after the First World War and ended up in Moscow, where he attended the university and met writers and artists from all over the world. After the Turkish Independence in 1924 he returned to Turkey, but was soon arrested for working on a leftist magazine. He managed to escape to Russia, where he continued to write plays and poems.

In 1928 a general amnesty allowed Hikmet to return to Turkey, and during the next ten years he published nine books of poetry—five collections and four long poems—while working as a proofreader, journalist, scriptwriter, and translator. He left Turkey for the last time in 1951, after serving a lengthy jail sentence for his radical acts, and lived in the Soviet Union and eastern Europe, where he continued to work for the ideals of world Communism.

After receiving early recognition for his patriotic poems in syllabic meter, he came under the influence of the Russian Futurists in Moscow, and abandoned traditional forms while attempting to “depoetize” poetry.

Many of his works have been translated into English, including Human Landscapes from My Country: An Epic Novel in Verse (2009), Things I Didn’t Know I Loved (1975), The Day Before Tomorrow (1972), The Moscow Symphony (1970), and Selected Poems (1967). In 1936 he published Seyh Bedreddin destani (“The Epic of Shaykh Bedreddin”) and Memleketimden insan manzaralari (“Portraits of People from My Land”).

Hikmet died of a heart attack in Moscow in 1963. The first modern Turkish poet, he is recognized around the world as one of the great international poets of the twentieth century.

Reviews

[Zeynep T.]

1943-1950 yılları arasında Bursa Cezaevinden Memet Fuat'a yazılan mektuplar var kitapta. Yaklaşık son 60 sayfaya kadar olanlar edebiyat etrafında dönüyor çünkü Memet Fuat geç kaldığını düşündüğü edebiyat zevkini oluşturma ve yazar olma derdinde.

Nâzım Hikmet adeta bir hoca, bir editör gibi rehberlik etmiş. Memet Fuat'ın hikayeleri üzerine eleştirileri, yolun başında bir şairin şiirlerini düzeltişi, Türk ve yabancı yazarlar üzerine fikirleri oldukça öğretici.

Son kısımdaki mektupları biraz magazinsel çünkü Nâzım Hikmet'in Piraye Hanım ile ayrıldıkları dönemde kaleme alınmış. Neden erkek şairlerden uzak durulması gerektiğine dair etkili bir uyarı olmuş diyebilirim.

Memet Fuat'ın mektuplarının yer almaması büyük eksiklik fakat kendisinin günlüklerini ve anı kitabını okuduysanız olaylara vakıf olmak kolaylaşıyor.

Her şeye rağmen okuduğum için memnunum. Özellikle Nâzım Hikmet'in nasıl bilgili, yetenekli bir sanatçı olduğunu daha iyi anlamış oldum.

[Büşra]

Uzun bir reading slump'tan sonra sonunda bitirebildim. (bu terime artık bir Türkçe karşılık bulunsun) Ben gerçekten edebiyatçılarin mektuplarını okumaya bayılıyorum. Ama bu kitap biraz hayal kırıklığı oldu diyebilirim. Nazım Hikmet'in oğluna karşı biraz daha baba halini göreceğim sanmıştım, oysa o oğluna karşı da Nazım Hikmet'ti.

Son olarak Piraye'yi aldattiktan, öbür kadın tarafından kabul edilmeyip tekrar ona dönme çabasından sonraki yazdıkları ise beni şoka uğrattı. Sanırım zeytinyağı gibi üstte çıkma özelliği pipi ve y geni ile birlikte geliyor. Şaka gibi gerçekten.

[Fatma]

Oglum Memet ile baslayan her cumle yuregime degdi nasil bir yol gostericilik helal olsun dedirtiyor ama Praye ye olan sevdasi sanki ona hayranlik diye dusundum ama Munevverin kocasina geri donme kararindan sonra Nazim in geri vitesi hic yakismadi

[sena. (lorelai’s version)]

memleketimden insan manzaraları’nın hemen ardından bu kitabı okumak edebi okumalarımın nirvanasını yaşamışım gibi hissettirdi, yalan yok🙃