Το παγκάκι του κανένα

by Michel Fais, Μισέλ Φάις

Δύο χαρακτήρες, βγαλμένοι από τον παφλασμό του ανώνυμου πλήθους, ξεκολλημένοι από την τοιχογραφία της επείγουσας καθημερινότητας, και μια απροσδιόριστη φωνή μας παρασύρουν σε μια πυρετώδη πεζοπορία σε μια άγνωστη και οικεία πόλη, μια απρόβλεπτη πόλη σαν την Αθήνα.
Μια σκοτεινή κωμωδία για το θρυμματισμένο παρόν μας, ένα γαϊτανάκι παρατηρητικής και αυτοπαρατηρητικής αναζήτησης, ένα κυκλικό παιχνίδι ιδιωτικού και δημόσιου βλέμματος.
Πέντε χρόνια μετά το "Κίτρινο σκυλί" ο Φάις γράφει "το Παγκάκι του κανένα".

128 pages, Paperback

First published January 1, 2014

About the author

Michel Fais (born 1957 in Komotini, Thrace) is a Greek novelist, short story writer, playwright, screenwriter, and literary critic. He works as editor of the books section for the Greek newspaper "Efimerida ton Syntakton" and teaches creative writing.
Fais' original literary work is comprised mainly of novels, short stories and theatre plays. For the collection "From the Same Glass and Other Stories" Fais was awarded the Greek State Literature Prize for the Short Story (2000). His work has been translated into French, Spanish, Romanian and English. Several of Fais' short stories were included in anthologies (e.g. Angelic & Black: Contemporary Greek Short Stories, 2006) or published in (literary) magazines all over the world, including China, Czech Republic, Germany, and the U.S.A.
Recently, his two most acclaimed novellas, “Aegypius monachus” and “Lady Cortisol”, appeared in English translation: “Mechanisms of Loss” (Yale University Press, 2021)

Ο Μισέλ Φάις (Κομοτηνή, 1957) είναι υπεύθυνος των σελίδων βιβλίου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και διδάσκει δημιουργική γραφή (Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, “Σχόλη” στις Εκδόσεις Πατάκη).
Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.
Πεζογραφία: "Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου" (1994· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2005), "Απ' το ίδιο ποτήρι" (1999· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2011), "Aegypius Monachus" (2001· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2013), "Το μέλι και η στάχτη του Θεού" (2002), "Ελληνική αϋπνία" (2004), "Πορφυρά γέλια" (2010), "Kτερίσματα" (2012), "Από το πουθενά" (2015), Lady Cortisol (2016), “ Όπως ποτέ” (2019), “Η Ερευνήτρια” (2020).
Το μυθιστόρημα "Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου μεταφράστηκε στα γαλλικά και στα ρουμάνικα, η συλλογή διηγημάτων "Απ' το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες" στα γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά. Διηγήματά του συμπεριλήφθηκαν σε ισπανικές, γερμανικές, αγγλικές, γαλλικές, τσέχικες και κινεζικές ανθολογίες και δημοσιεύτηκαν σε αμερικανικά περιοδικά.
Πρόσφατα μεταφράστηκαν δυο νουβέλες του στις ΗΠΑ υπό τον τίτλο “Mechanisms of Loss” (Yale University Press, 2021, μτφρ. David Connolly).
Μετάφραση: "Χαϊκού για τη βροχή, το χιόνι, τον άνεμο, τον ήλιο, το φεγγάρι" (με εικόνες του Χρόνη Μπότσογλου, Μπάστας Πλέσσας, 1994).
Θέατρο: "Το παγκάκι του κανένα" (Θέατρο 104, 2014, σκην. Αλεξία Καλτσίκη), "Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά" (Παράσταση για τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, 2012, Θέατρο Θησείον, 2012, δραματουργική επεξεργασία, σκην. Αλ. Καλτσίκη), "Κάποιος να τους πονέσει" (24hour plays Athens, 2012, σκην. Κ. Μπερδέκα), "Πουπουλένιο τίποτα" (Εθνικό Θέατρο - Αναγνώσεις, 2011, σκην. Ν. Κουρής-Μ. Καλλιμάνη-Αλ. Καλτσίκη), "Μετά τις τελευταίες μας λέξεις" (Συνεργείο, 2011, σκην. Λ. Μελεμέ), "Πέστροφα Δουνάβεως" (Φεστιβάλ Φιλίππων, 2010, σκην. Λ. Μελεμέ), "Το κίτρινο σκυλί" (Από Μηχανής Θέατρο, 2009, σκην. Λ. Μελεμέ, Θέατρο Αμαλία, 2011, σκην. Α. Σπυριδάκης, ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, 2013, σκην. Παν. Μέντης, Θεατρική Ομάδα Pinata, 2014, Ναύπλιο), "Ελληνική αϋπνία" (Θέατρο Εμπρός, 2006, σκην. Ρ. Πατεράκη), "Η πόλη στα γόνατα" (Θέατρο Αμόρε-Δοκιμές, 2006, σκην. Θ. Αναστόπουλος), "Αντρόγυνα" (Μονόλογοι Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, Θέατρο Μεταξουργείο, 2003, σκην. Π. Χούρσογλου).
Κινηματογράφος: Συνεργάστηκε με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στο σενάριο των ταινιών "Delivery" (Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Βενετίας και Μόντρεαλ, 2004), "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη" (2008) και "Η κόρη του Ρέμπραντ" (2015).
Φωτογραφία: Ύστερο βλέμμα, 1996 και Η πόλη στα γόνατα, 2002 (Λευκώματα και ατομικές εκθέσεις στον Χώρο Τέχνης 24). Συμμετείχε στη Photosynkyria 2003 και έλαβε μέρος στις εξής ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας-ζωγραφικής: "Καλοκαίρι, μια συνάντηση" (με τους Κώστα Παπανικολάου και Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2006), "Αυτοπροσωπογραφία ενός άλλου" (με τον εικαστικό Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2007), "Κτερίσματα" (με τους Καλλιόπη Ασαργιωτάκη και Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2013).

Reviews

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

B: Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε υπερπλεόνασμα παρατηρητών και φοβερό έλλειμμα παρατηρούμενων.Δεν υπάρχουν πλέον παρατηρούμενοι για να παρατηρήσεις.

Και όμως υπάρχουν.217,σήμερα το πρωί.Μια κυρία,εκεί στα 45,κάθεται απέναντί μου.Πίσω της ένας εβδομηντάρης.
-Όλοι μπαίνουν τζάμπα στο λεωφορείο.Ή,μάλλον,οι περισσότεροι.Μέχρι τώρα έχουν μπει 20-25 άτομα και έχουν χτυπήσει το εισιτήριο 4-5.
-Και τι τα θέλει ο Τσίπρας τα ηλεκτρονικά εισιτήρια;Στο μετρό να δείτε πόσοι μπαίνουν χωρίς να πληρώνουν.Έτσι θα γίνουμε Ευρώπη;
-Πληρώνω τριάντα ευρώ το μήνα και άλλοι τίποτα.Τι,είναι έξυπνοι αυτοί;Εντάξει,πολλοί είναι άνεργοι και δεν έχουν χρήματα.Αυτοί να μην πληρώνουν.Οι άλλοι,όμως;
-Στην Ολλανδία,το ‘60…
Σηκώνω το βλέμμα μου απ’ αυτό το βιβλίο,νιώθοντας την κυρία να με παρακολουθεί.
-Αχ,τι θα γίνει με τους νέους;Τους λυπάμαι.Και κάποιους τους φοβάμαι…
Κόσμος ανεβαίνει και κατεβαίνει.Κατεβαίνω και εγώ.
Όχι,παρατηρητές και παρατηρούμενοι υπάρχουν πολλοί.Είμαστε όλοι εμείς.Όμως,κανένας δεν βλέπει τον άλλο πραγματικά.Κανένας δεν ακούει τον άλλο.Κανένας δε μιλάει.

Β: Έτσι κι αλλιώς,κανένας πλέον δεν μιλάει-
Α: Σε κανέναν-
Β: Κανένας δεν ακούει-
Α: Κανέναν-
Β: Κανένας εντός εαυτού-
Α: Σ’ αυτή την εκτός εαυτού πόλη;
Β: Κανένας.
Α: Κανένας κανένας;
Β: Κανένας.
(…)
Β: Γίναμε ένα σωρό κανείς-
Α: Ένας σωρός που ανταλλάσσει αβοήθητα βλέμματα-
Β: Αν δεχτούμε ότι αυτό είναι βλέμμα-

Είμαστε σλάιντς που εναλλάσσονται γρήγορα για να προλάβουμε το χρόνο που φεύγει απ’ τα χέρια μας.

Β: Ο χρόνος που σου αναλογεί είναι τόσο σύντομος,που,αν χάσεις έστω και μια στιγμή,έχεις χάσει ήδη όλη τη ζωή σου-
Α:Τη ζωή σου;
Β: Η ζωή σου διαρκεί πάντα τόσο,όσο ο χρόνος που χάνεις.
Α: Οπότε;
Β: Οπότε,αυτά που ξέραμε πέρασαν.

Όσον αφορά το βιβλίο καθεαυτό,ο Φάις έπιασε τον παλμό και το παραμιλητό της αθήνας.Αλλά,τώρα που το σκέφτομαι,όχι μόνο της Αθήνας αλλά κάθε πόλης,μικρής ή μεγάλης.Με ελλειπτικές προτάσεις και λέξεις που μπλέκονται η μία με την άλλη δείχνει τις αγωνίες και τα άγχη μας,το παραμιλητό που δημιουργείται από την ανάγκη να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με κάποιον,από τη μοναξιά μας.

[gigi_booksworld · Rating 3 out of 5]

Ενα βιβλίο που σε βάζει σε σκέψεις και τελικά το νιώθεις τόσο οικείο