Άνθρωποι πίσω από κλειστές πόρτες, χωμένοι βαθιά στον εαυτό τους. Καθημερινά γεγονότα που προκαλούν ρήγματα. Η απουσία ως ήχος εκκωφαντικός και η παρουσία σαν σιωπή που δεν εκφέρεται. Ιστορίες που κινούνται μεταξύ πραγματικότητας και ονειροφαντασίας. Άνδρες που δεν τα κατάφεραν, γυναίκες που εγκλωβίστηκαν, παιδιά που χρειάστηκε να μεγαλώσουν πολύ νωρίς. Όλους μια έλλειψη τους τρέφει, ένα όνειρο τους χαντακώνει. Δεκαεννέα ανθρωποκεντρικά διηγήματα γι' αυτό που χάνεται κάθε στιγμή και ποτέ δεν γυρίζει. Για τη μοιραία στιγμή που όλα θα αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου και που όλα ίδια θα μείνουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.
Έπαθα πλάκα με τη συλλογή διηγημάτων του Διονύση Μαρίνου. Και τα 19 διηγήματα είναι καλοδουλεμένα, έχουν κάτι να πουν. Πολλά έχουν κι έναν αέρα απόκοσμο, παράξενο που σε εντυπωσιάζει απροσδόκητα. Φαίνεται λες και του βγήκαν αβίαστα οι ιστορίες. Διαβάστε το.
Αγαπημένα διηγήματα: «Το πρόβλημα με το ταβάνι», «Το ψυγείο», «Η καινούρια μαμά», «Εδώ δεν έχει Αλάσκα»
"Άρχισα να χάνω την αίσθηση του καθημερινού σκοπού. Εκείνου το χτύπου που ιεραρχεί τις επιθυμίες και κινητοποιεί τη ζωτικότητα. Αντ αυτών νιώθω ένα νεροφάγωμα στο σώμα. Στο μυαλό οι εξελίξεις είναι χειρότερες: το νερο έχει σκεπάσει ένα ναυάγιο".
Η περίπτωση σαν του Διονύση Μαρίνου είναι μία από τις αιτίες που τα τελευταία χρόνια επιμένω πάρα πολύ με την ελληνική λογοτεχνία γιατί πάντα εκεί έξω υπάρχει ένα κρυφό διαμάντι που αξίζει να διαβαστεί. Ενθουσιάστηκα!! Το βιβλίο αυτό είναι μια εξαιρετική περίπτωση που αξίζει προσοχής. Φοβερά καλοδουλεμένο, με γλώσσα λυρική, συγκινητική και ξέρετε τι άλλο μου έβγαλε. Ειλικρίνεια και αλήθεια. Δεν ξέρω νομίζω ένας βασικός λόγος που αγάπησα τη συγκρεκριμένη συλλογή διηγημάτων ήταν αυτή η αλήθεια του λόγου του συγγραφέα, ο πραγματικά καθαρός τρόπος με τον οποίο κάνει δικές του ανθρώπινες ιστορίες. Γίνεται παρατηρητής και με ένα μοναδικά συγκινητικό τρόπο μπάινοντας ταυτόχρονα στα χωράφια του μαγικού ρεαλισμού καταφέρνει να προσφέρει στον αναγνώστη μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία.
«Να μη σας τα πολυλογώ, έχουν φυτρώσει παντού παπαρούνες. Το διανοείστε; Γίνεται χειμώνα καιρό να φυτρώνουν παπαρούνες στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα σε μια πολυκατοικία; Να ήταν Απρίλης να το καταλάβω, αλλά να πέφτει χιόνι, να μας χτυπάει ο βοριάς από παντού και από το τίποτα να ανθίζουν παπαρούνες στα σκαλιά; Όλη η πολυκατοικία έχει πάρει ένα κόκκινο χρώμα και ανασαίνει τις νύχτες προς τα μέσα».
Η κάμαρη, μέσα στη σιωπή της βουλιαγμένη, κι αυτός μέσα στην κάμαρη. Απ'το διαδρομο κανεις. Και μονο οταν τα ματια κλείνει φαντάζεται πως έρχεται όπως παλια κι ανοίγει ένα ένα τα παράθυρα." Χρίστος Λάσκαρης, Φαντάζεται πως έρχεται από το: Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, Γαβριηλίδης Ιστορίες που εξελίσσονται στην ιδια πολυκατοικία ή σε απέναντι, πίσω από κλειστες πόρτες και γρίλιες. Ενα πολυ αιχμηρά χιουμοριστικο αλλά και δραματικό βιβλίο. Ενα σήμερα πολύ κοντινό και όχι εξωπραγματικό, με αγνωστους και γνωστους. Η πολη και η κρίση η γειτονια, η οικογενεια...κινουνται μεσα σε έναν ιστο καλα δουλεμένο που αλλοτε σε αφηνει απλο παρατηρητη ενος υφαντου και αλλοτε σε κραταει δεσμιο του ιστου. Σαν βιντεο ή κολλαζ ο Διονύσης Μαρινος πλησιαζει με τρυφεροτητα τις σκιες μιας σκληρης πραγματικοτητας που μας εχει τρομαξει ολους και που ωστοσο ειμαστε τμημα της και προσπαθουμε να αντιμετωπίσουμε γενναια ή με χιουμορ ή σαρκαζοντας όπου και όπως έρχεται προς το μερος μας.
Δέκα εννέα διηγήματα όπου κομβικό σημείο είναι η οικογένεια και ήρωες είμαστε όλοι εμείς που ταυτιζόμαστε.Ο συγγραφέας πραγματεύεται την απόγνωση και εστιάζει τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη έχοντας την αλληγορική υφή του παράλογου του κόσμου.Η γραφή και επομένως η απόπειρα διηγημάτων είναι δύσκολο γιατί πρέπει ο λόγος να είναι πυκνός και συμπυκνωμένος.Παρ’όλα αυτά ο συγγραφέας με την ευστοχία και την δική του δύναμη γραφής,χωρίς ηχηρές λέξεις ,με λιτό κείμενο καταφέρνει να κάνει άνω κάτω τον συναισθηματικό κόσμο του αναγνώστη.Δύσκολα θέματα έχοντας το δικό τους βάρος οι ήρωες που είναι δικοί μας άνθρωποι με ψυχοπαθολογικά σημάδια- ψυχολογικά προβλήματα και που ζουν στον δικό τους κόσμο και που λείπει κάτι από τον καθ’ένα,ζητούν συγχώρεση.
Απλές ιδέες, αποτυπωμένες με πολύ καλή γραφή. Καταφέρνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα που θέλει κάθε φορά και έχεις την αίσθηση ότι συμβαίνει κάτι σημαντικό, κάτι έντονο, δίχως όμως να σε κουράζει και να σε πνίγει. Εξαιρετική χρήση της γλώσσας και αφηγηματικής τεχνικής.