Сотников

by Vasil Bykov, Василь Быков

Писатель Василь Быков — участник Великой Отечественной войны, которая определила темы, сюжеты и выбор героев его произведений. Повести его прежде всего — о человеке, пытанном ледяной водой болот, мокрой глиной окопов, пустотой леса в ничейной полосе, неизвестностью исхода войны, соблазном бессилия, безнадежности, отступничества, бесконечностью раскисших дорог…

Genres: Fiction, Russia, Classics, Novels, World War II, Russian Literature, War

203 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1970

About the author

Vasil Bykov (Vasil Bykaŭ) was a Belarusian dissident and opposition politician, junior lieutenant, and author of novels and novellas about World War II. A significant figure in Soviet and Belarusian literature and civic thought, his work earned him endorsements for the Nobel Prize nomination from, among others, Nobel Prize laureates Joseph Brodsky and Czesław Miłosz.

Belarusian: Васіль Быкаў
Russian: Василь Быков

Reviews

[Maziyar Yf]

سوتنیکوف یکی از آثار واسیل بی کوف ، نویسنده اهل بلاروس است که در دوران شوروی زندگی می کرد. داستان که در خلال جنگ جهانی دوم و در جنگ‌های پارتیزانی بلاروس علیه اشغالگران آلمانی روایت شده ، دشواری های اخلاقی زیستن در دل جنگ را نشان می دهد .
شخصیت اصلی داستان، سوتنیکوف و همرزمش ریباک ، پارتیزان هایی هستند که در ماموریتی سخت و دشوار ، در شبی سرد و برفی ، به دنبال آذوقه و غذا فرستاده شده اند . به زودی معلوم می شود که سرما و برف آسان ترین قسمت ماموریت آنهاست و پارتیزان ها هر لحظه در خطر دستگیری از طرف پلیس محلی یا پولیسای هستند .
سوتنیکوف، شخصیت اصلی رمان را باید فراتر از یک پارتیزان ساده دانست. او نمادی از انسانیت، شجاعت و وفاداری در شرایط سخت جنگی است. هم چنین او انسانی متفکر و تحلیل‌گر است. او در مورد معنای جنگ، ارزش‌های انسانی و تصمیمات اخلاقی به شدت تأمل می‌کند و همواره تلاش می کند تا حتی با قربانی کردن خود ، بهترین تصمیم اخلاقی را بگیرد . از این رو درگیری های او با وجدان خود ، چندان طول نمی کشد ، تکلیف سوتنیکف همواره مشخص است .
هم رزم او ، ریباک ، همواره زیر سایه بزرگ سوتنیکوف است ، او بدون آن که خود بداند در حال تقلید سوتنیکف و آرمان های اخلاقی بالای اوست . اما در شرایط سخت ، معلوم می شود که او تنها تقلیدی مضحک از سوتنیکف است .
سوتنیکوف که توسط نشر وال و با ترجمه عالی شیوا فرهمند راد منتشر شده ، را باید فراتر از یک داستان جنگی، بلکه مانند نگاهی به عمق روح انسان در شرایط سخت و بحرانی دانست. واسیل بی‌کوف، نویسنده این رمان، با خلق شخصیت‌هایی پیچیده و قرار دادن آن‌ها در موقعیت‌های دشوار، به دنبال پاسخ به این سوال است که انسان در مواجهه با مرگ، ترس، و تصمیم‌گیری‌های سخت اخلاقی چه واکنشی نشان می‌دهد. چرخش های اخلاقی ریباک و سوتنیکوف نشان دهنده پریشانی و آشفته گی آنها در حفظ اخلاق هنگام مواجه شدن با خطر مرگ است .

[Saman]

بی‌گمان مرگ حلال هیچ مشکلی نیست، هیچ چیز را اثبات و توجیه نمی‌کند. تنها زندگی است که به افراد استعدادهای معینی می‌بخشد، که یا از آن بهره می‌برند یا بیهوده تلفش می‌کنند، و تنها زندگی است که می‌تواند رودرروی دروغ و زورگویی بایستد.مرگ یعنی نفی و انکار همه چیز.

وقتی آثاری می‌خونم که ناشناخته هستند و در عین ناشناختگی، قوی و زیبا هستند یه شکل دیگه از مسیر مطالعاتیم لذت می‌برم. سوتنیکوف از جمله این آثار بود.. باز هم جنگ وسیله ای شده بود که نویسنده بلاروسی ، اثری خلق کنه که حتما مواردی رو به یادگار در ذهن مخاطبش باقی خواهد گذاشت. ریباک و سوتنیکوف دو شخصیتی هستند که برای یافتن غذا برای گروهانشون دل به مسیر پر مخاطره ای می‌زنند و به روستاهای اطراف میان.. جنگل های پوشیده از برف و سرمای شدید، کمترین خطری است که اونها باهاش دچار می‌شند و در ادامه خواهیم خواند که چه اتفاقاتی خواهد افتاد..در دل این ماموریت ترس و وحشت به خوبی بر دو شخصیت اصلی داستان سایه انداخته و بارها و بارها حس ترس و وحشت اونها در ماجراهای گوناگون توسط نویسنده شرح داده شده. فکرهای درونی شخصیت ها و آوای ذهنشون به خوبی پرداخته شده و اطلاعات خوبی از شخصیت های داستان به مخاطب ارائه میشه. به طور کلی در داستان هایی که نویسنده از تفکرات درونی شخصیتهاش حرف می‌زنه، رو دوست دارم و به این شکل شناخت شخصیت رو می‌پسندم.. احساس می‌کنم تفکرات درونی همه ما جدای از اینکه تفرات مثبت و منفی و درست و غلطی باشند، صادقانه ترین مسائلی است که انسان باهاش رو به رو میشه و در خلوت خودش و با خودش درگیر میشه. همچنین در این تفکرات درونی شخصیت ها به ویژه سوتنیکوف ما با عملیات ها و مشکلاتی که این دو قبل از این ماجرای جدیدشون درگیرش بودند آشنا می‌شیم. داستان صرف اینکه یه آذوقه ای پیدا بشه و حالا ما قراره مخاطرات شخصیت ها رو در این مسیر بدونیم نیست، خیر، بلکه به دوگانگی های اخلاقی در داستان برمیخوریم که داستان رو جذابتر و غنی‌تر میکنه. در واقع مخاطب میتونه خودش رو جای هر کدوم از شخصیت ها بذاره و به این فکر فرو بره که اگر در این موقعیت بود چه تصمیمی می‌گرفت.طبعا در نظر گرفتن موقعیتی که این دو در اون حضور دارند در قضاوت ما نقش به سزایی داره و کار رو سخت می‌کنه.این از مسائلی است که معتقدم یادگاری در مخاطب باقی خواهد ماند. پرسش های مهمی که همراه ما خواهد بود.داستان تلخ و تاثیرگذار خاتمه پیدا می‌کنه.

از انتشارات وال بابت چاپ این اثر با کیفیت متشکرم.چاپ اثر از نویسنده هایی که ناشناخته هستند در این وضعیت اقتصادی ریسک بزرگی محسوب میشه که این انتشارات کم کار و خوب داره انجام میده.امید که مخاطبان هم توجه بیشتری داشته باشند. ترجمه اثر از زبان اصلی انجام شده و کیفیت خوبی داشت.البته که باید اعتراف کنم وقتی نام مترجم رو دیدم فکر کردم یک خانم این کار رو کرده و تا همین امشب نمیدونستم،شیوا اسم آقا هم هست!

[Behzad]

اتفاقی پیدا کردم این رمان رو؛ و چقدر به این روزهای آشوب و جنگ و ناامنی ما میاد؛ جنگ در اروپای شرقی؛ اروپای شرقی ای که انگار مثل خاور میانه قرار نیست رنگ خوشی و آرامش رو ببینه؛ که افتاده بین گردن کلفت های جهان.
رمان دربارۀ پارتیزان های بلاروس در بحبوحۀ جنگ جهانی دومه؛
1. جالب و مهم بود برای من که داشتم در این رمان دربارۀ جنگ جهانی دوم میخوندم، ولی این بار از نظرگاه کسانی که معمولاً و پیش از این بهشون صدا داده نشده در آثار ادبی دیگه. هرچی خوندیم رو یا آلمان ها نوشتن یا آمریکایی ها یا روس ها یا فرانسوی ها یا... و خلاصه این کتاب میاد و نشون میده که در کشور به حاشیه رانده شده ای مثل بلاروس، در زمان جنگ جهانی دوم چه میگذشت.
2. خود رمان، یعنی پرداخت رمان گونۀ موضوع بالا، از کیفیت خیلی خوبی برخورداره. شخصیت ها مؤثر توصیف شدن؛ کشمکش ها بغرنج و کنجکاوی برانگیز هستن؛ مسائل و دوراهی های اخلاقی جدی در رمان زیاد دیده میشه؛ سِتینگ یا مکان رمان بِکر و کم پرداخت شده س در ادبیات. شروع درگیرکننده ای داره و پایانش ذهن رو به خودش مشغول میکنه.
3. ترجمۀ کتاب خیلی خیلی خوبه؛ هم کیفیتش بالاست، و هم اینکه از زبان اصلی به فارسی برگردانده شده، نه از انگلیسی، که خب این باز هم ارزش کار رو نزد من بالا میبره.
4. قطع و طرح جلد و صفحه آرایی و جنس کاغذ و کلاً ویژگی های فیزیکی کتاب بسیار باسلیقه و باکیفیت کار شده ن؛ به طور کلی «نشر وال» داره تبدیل میشه به یکی از نشرهای محبوب من. کتاب کم کار میکنه (البته فعلاً)، اما گزیده کار میکنه و همون عناوینی هم که در میاره عنوان های مهم اما کمتر شناخته شدۀ ادبیات هستن.
5. نویسندۀ رمان رو واسلاو هاول و چندتا از بزرگان دیگۀ ادبیات و سیاست تمجید کرده ن و بارها پیشنهاد دادن که نوبل بهش تعلق بگیره، اما خب تا وقتی پیتر هاندکه ها و رودیارد کیپلینگ ها که کاسه لیسان قدرت هستن، و یا لوییز گلاک ها و باب دیلن ها که خنثایان شعر و ادب هستن وجود دارن، به واسیل بیکوف ها نوبل نمیرسه و البته چه بهتر.

[Zahra Mahboubi]

«دو نفر -یک پولیسای و یک نفر دیگر که بالاپوش نمدین خاکستری به تن داشت، نیمکت کهنه و لقی را از آن‌سوی کوچه آوردند، و سوتنیکوف فهمید که آن را برای آنان آورده‌اند تا قدشان به حلقه‌های طناب برسد، تا بعد درحالی‌که سرشان خاموش، خوار و حقیر، و با کراهت مرگ، روی شانه خم شده است، آن بالا تاب بخورند. از تصور حالت خود بر بالای دار ناگهان چندش‌اش شد -چه مجازات غیرانسانی و تحقیرآمیزی بود دار زدن. سوتنیکوف در طول جنگ هرگز به نوع دیگری از مرگ، جز با گلوله و ترکش، نیندیشیده بود. و اکنون در اعماق وجودش فریاد اعتراضی غریزی در مخالفت با مرگ دوزخی با طناب دار، سربرداشته بود.»


زمستان ۱۹۴۲ است، بحبوحه جنگ جهانی دوم. ارتش آلمان نازی به شوروی حمله و بلاروس را اشغال کرده است. در یک شب سرد زمستانی، دو پارتیزان از طرف فرمانده گروه کوچکشان برای یافتن آذوقه به ماموریت فرستاده می‌شوند، سوتنیکوف و ریباک، دو شخصیت اصلی کتاب در برف و یخ‌بندان راهی دهکده‌های اطراف می‌شوند تا آذوقه‌ای پیدا کنند و این آغاز ماجراهایی برای این دو پارتیزان است، در جدال با خودی‌هایی که به مزدوری نازی‌ها درآمده‌اند.
‌
جنگ درونمایه اصلی آثار واسیل بی‌کوف، نویسنده نامدار و معاصر بلاروسی‌ست. واسیل بی‌کوف کم‌وبیش در همه‌ی آثارش به این نکته اشاره می‌کند که جنگ هیچ برنده‌ای ندارد؛ همه‌ی طرف‌های درگیر، و به‌ویژه مهره‌های میدان جنگ، تفنگ‌به‌دستان جنگ، همه بازنده‌اند. او می‌گفت که نفس زندگانی و زنده بودن اصل بر همه‌چیز و برتر از هر چیز دیگر است و نبايد آن را به هیچ دلیلی به بازی گرفت.
‌
سوتنیکوف از درگیری‌های درونی انسان‌ها، قرار گرفتن بر سر دوراهی‌های وجدان و اخلاق و زندگی و مرگ می‌گوید، از زشتی و پلیدی جنگ و تباه شدن ارزش‌های انسانی در جنگ، و فداکاری‌ها و ازخودگذشتگی‌هایی که در سایه‌ی جنگ به ضد خود فرد بدل می‌شوند.
یکی از ویژگی‌های خیلی خوب کتاب این است که داستان را از منظر دو شخصیت بسیار متفاوت روایت می‌کند و از دوگانگی شخصیت‌ها (خوب و بد) جلوگیری می‌کند.
‌
کتابی کوتاه در مذمت جنگ با روایتی تأثیرگذار و پایانی تکان‌دهنده، خوندنش رو توصیه میکنم.
‌

[Mina s]

از متن کتاب:
باید تا آنجا که ممکن است اثری را که در زندگی خود نتوانسته به جا گذارد، با مرگ خود به جا گذارد. در غیر این صورت زندگی چه معنایی دارد؟ زیستن گران بهاتر از آن است که انسان به چگونگی پایان یافتن آن اهمیت ندهد.

[Mostafa Alipour]

در آغاز کتاب بازگشت به کیلی‌بگز جمله زیبایی از یک دیوارنوشت در بلفاست ذکر شده:
می‌دانید وقتی تبر وارد جنگل می‌شود درختان چه می‌گویند؟
نگاه کنید! دسته‌اش یکی از ماست.
شیک و در عین حال فشرده ترین خلاصه ممکن از داستان سوتنیکوف جمله بالاست.
فکر می‌کنم اگر چندین پاراگراف هم بنویسم به قدر این عبارت حق مطلب رو ادا نمی‌کنه پس به همین بسنده کردم.

سوتنیکوف نمی‌توانست بپذیرد که مرگ او حاصل واقعه‌ای احمقانه بنا به اراده این نوکرهای سرسپرده و مست باشد. مانند هر مرگ دیگری در میدان جنگ، مرگ او نیز باید در اثبات چیزی و نفی چیزی باشد، باید تا آنجا که ممکن است اثری را که در زندگی خود نتوانسته به‌جا گذارد، با مرگ خود به‌جا گذارد. در غیر این‌صورت زندگی چه معنایی دارد؟ زیستن گران‌بهاتر از آن است که انسان به چگونگی پایان‌یافتن آن اهمیت ندهد.

بیست‌وچهار آذر صفر چهار

[Nirvana]

این جمله‌ی"مرگ‌با عزت بهتر از زندگی با ذلت است"رو هممون شنیدیم.داستان این کتاب می‌تونه جوابی باشه برای این سوال!

❄️فضای کتاب جنگ جهانی دوم و مقاومت مردم بلاروس در برابر نازی‌هاست.فضایی سرد، جنگ زده و ارعاب آور. فضای سرد کتاب خیلی دوست داشتم.
اما «سوتنیکوف» فقط یک رمان جنگی نیست کتابی درباره شرافت، خیانت، اراده و فروپاشی روانی انسان در شرایط اضطراری است.

❄️این کتاب داستان دو پارتیزان است که در جریان یک مأموریت کوچک و ظاهراً عادی، وارد چرخه‌ای می‌شوند که به مواجهه‌ی نهایی انسان با مرگ، ترس، انتخاب و مسئولیت اخلاقی ختم می‌شود.
سوتنیکوف کتاب مهمی است چون قهرمان سازی نمیکنه و شعار نمیده و انگار خواننده رو در انتخاب نهایی شخصیت‌های اصلی داستان شریک میکنه! واقعا آخر ماجراها خواننده خودش رو در موقعیت تعریف شده تصور میکنه و تصور میکنه که اگر در اون دو راهی انتخاب قرار می‌گرفت بین مرگ با افتخار و زندگی خفت بار کدام را انتخاب می‌کرد؟شرایط در انتهای داستان جوری رقم میخوره که خواننده نمیتونه به راحتی بگه اگه من جای او بودم این کار را می‌کردم!

❄️از خوندن این کتاب و فکر کردن به دو راهی هایی که سر راه قهرمانان کتاب قرار می‌گرفت، و تصور خودم در اون شرایط خیلی لذت بردم و برام باعث خودشناسی بیشتر شد!

[Salivan]

خیلی عجیبه
داری تو کتابفروشی واسه خودت راه می‌ری و نیم نگاهی به عطف کتابا می‌ندازی که می‌رسی به یه قفسه‌ای که کتابا برخلاف همیشه تو بغل هم قایم نشدن؛ چندتایی بیشتر نیستن و هر کدوم واسه خودش تکیه زده به سه کنج چوبی قفسه. و اونجا به جلد وهمناک این کتاب بر می‌خوری که واضحا داره نجوا می‌کنه "منو بردااااااار".
و به همین سادگی، زمینه‌ی آشنایی تو با یکی دیگه از اون کتابا که از ناشناخته بودنشون حرصت می‌گیره چیده می‌شه.
و حالا، دو فصل پایانی این کتاب می‌ره کنار صحنه‌ی قتل سانتیاگو ناصر، گریه‌های تامی ویلهلم بالای تابوتی که حتی جنازه‌ی داخلش رو نمی‌شناسه و سکانس پایانی 《یک روز عالی برای موزماهی》و در لیست زیباترین، غمناک‌ترین و به یاد ماندنی‌ترین صحنه‌های کتابا قرار می‌گیره.

[gesztenye63]

Mindannyian láttunk már különböző fotókon megörökített szívbemarkoló jeleneteket világháborús, polgárháborús tömegsírokról, nyilvános kivégzésekről, megszálló csapatok által lemészárolt civil áldozatokról. Megnézzük ezeket a képeket, beleborzongunk a látottakba és reménykedünk, hogy velünk és szeretteinkkel soha nem történhetnek meg hasonló rémségek. De megpróbáljuk-e a megcsonkított testű áldozatok arcában, az iszonyatba dermedt üveges szemekben meglátni a megélt életeket, a megszenvedett sorsokat? Belegondolunk-e hogyan, milyen utat járva jutott el a szerencsétlen az akasztófa alá, vagy a gödör szélére, a sortűz elé? Ez a gondolat jutott eszembe Az út végén olvasása után.
No, meg az, hogy mely írói érdeméért nem magasztaltam még az egekig Bikovot. Úgy bizony – a karakterábrázolás.

Ebben a kisregényben a szerző ismét a nagy háború egy apró szeletét villantja fel az olvasónak. Az évszak és a helyszín is a megszokott: valahol a fagyos, hóval borított belorusz vidék tanyái, falvai és a közöttük elterülő erdők-mezők, csalitosok-horhosok, sárral-jéggel borított úttalan utak.
A szereplők viszont nem az általam eddig megszokottak. 1941. nyarát követően, az óramű pontosságú német előrenyomulás következtében a reguláris szovjet hadigépezet komplett hadtestjei, hadosztályai omlanak össze, és az ellenállás az összekuszált frontvonalak között csak partizán módszerekkel élhet tovább. A partizánharc azonban minden esetben komoly kockázatot jelent a polgári lakosság számára is, hiszen az ő tevőleges, vagy hallgatólagos támogatásuk nélkül az ellenállás soha nem lehet eredményes.
Ebben az időben és környezetben küldi Szotnyikovot és Ribakot, a két partizánt Bikov egy hétköznapi élelemszerző akcióra. Hiszen a rejtőzködő osztagnak két összetűzés között valamiből élnie kell. És a szerző szűk 200 oldalnyi terjedelemben, a tőle már megszokott, egyszerű eszközökkel, feszes dialógusokkal, rövidke, múltba révedő visszaemlékezésekkel és alig-alig cselekménnyel mutatja be a háború egy kevésbé ismert, nem annyira látványos, de nem kevésbé mocskos arcát.
Megismertet a partizánokkal, akiket csak a véletlen sodort egy csapatba, akik néhány hónapja még a Vörös Hadsereg különböző alakulataiban szolgáltak, amíg a németek szét nem verték a századukat, ezredüket, s nekik szökniük nem kellett. Megismertet a hátország falujának életével, jellegzetes arcaival. De legfőképp, megismertet mindannyiuk közös céljával, a túléléssel. Mindenki másképp próbálja megélni a holnapot. Küszködik a mindennapokért a kicsi gyermekeit egyedül nevelő anya, akinek férje a fronton harcol, vagy talán már nem is él. Közönyösen várja a holnapot a falusi elöljáróságot muszájból elvállaló, régi vágású, becsületes öreg parasztember. A valaha jobb sorsra érdemesnek tartott, vagy éppen már a múltban is lumpen gazember hírében álló kollaboráns policájok pedig talán tudják-sejtik, hogy csak néhány nap az élet, amíg a napi mócsingért a gazdát még ki lehet szolgálni.
Na, és persze ott vannak maguk a partizánok, a harcosok. Becsülettel küzdenek, szolgálják a hazát, az ütközetekben gondolkodás nélkül dobják el az életüket, de a harcok szünetében mindig ráébrednek, hogy ők is csak túl akarnak élni. Hiszen ők is csak emberből vannak.

És itt jön a képbe az a bizonyos „jóféle Júdás-attitűd”. De nem ám a makkabeusi, hanem bizony a kőkemény iskarióti értelemben. Nem gondoltam volna, hogy Bikov még a karakterek ábrázolásának ilyen összetett árnyalásában is hozza a kiválót. De így van. Borzalmas körtáncot jár a lapokon az ember körömszakadtáig tartó küzdelme, lealjasodása, elállatiasodása kart karba öltve esztelen idealizmusával, zsigeri emberségével.
Olvassatok Bikovot, megéri!

[szadrienn]

Nehéz szavakat találni egy ilyen olvasmányélmény után.
Drámai írás a végső rettenetről, a legborzalmasabb élethelyzetről, ami háborús körülmények között megtapasztalható.
Mélységesen introvertált irodalom. Leheletfinom, érzékeny lelki rezdülések, tapintható félelem és kétségbeesés. Világrengető csaták helyett sebesülten, kínok között megtett vánszorgó lépések a hóban, csendes hősiesség.
Mekkora árat kell fizetni az életben maradásért az ellenség fogságában, teljesen reménytelen helyzetben? Maga alá tudja-e gyűrni az emberség utolsó morzsáit a halálfélelem? A regényből árad a háború által okozott szenvedés és iszonyat, és amit képvisel, az az egyik legmegrendítőbb, legfájdalmasabb segélykiáltás ellene.

[Kuszma]

Mi itt Magyarországon alapvetően kétfajta havat ismerünk: olyan havat, amitől leáll a BKV, és olyat, amitől nem. (Ez utóbbiról amúgy csak a dédik elbeszéléseiből van tudomásunk. Mondjuk ami azt illeti, akkor még nem is volt BKV.) No most: a szovjet partizánok ezzel szemben számtalan hófajtát ismernek a porhótól a csikorgóra fagyott hóig – és aszerint különítik el őket, mennyire lehet bennük combsérüléssel vánszorogni, illetve lopakodni.

Két partizán indul neki az orosz téli éjszakának, hogy élelmet rekviráljon. Útjuk során (ami még zökkenők nélkül se volna holmi könnyed lángosozás a zamárdi strandon) egyre nagyobb nehézségekbe ütköznek. Ez eddig egy teljesen konvencionális partizántörténet, de aki olvasott Bikovot, az tudja, hogy nem maradhat sokáig így. Lassan be is kúsznak a szövegbe azok a zavarba ejtő elemek, amikről a hagyományos szovjet történetírás szemérmesen hallgatni szokott: hogy a megszállt orosz vidéken német katonát csak mutatóba látni, a piszkos munkát ugyanis elvégezték helyettük a kollaboráns szovjet állampolgárok, és hát az is szóba kerül, hogy a kollaboránsok között is érdemes különbséget tenni – ilyen finomságokra az NKVD tisztjei nem voltak kaphatóak. Ami pedig különösen élesen ott van a szövegben: hogy partizánnak lenni messze nem pusztán azt jelentette, hogy az ember csak önmagáért felel – hiszen minden cselekedetével elsősorban másokat, az ártatlan falusiakat hozza kilátástalan helyzetbe. Ez pedig arra kényszerít minket, hogy átgondoljuk a bátorságról alkotott véleményünket. És egyáltalán: Bikov könyve olyan mű, ami után másképp kell lássuk az emberi felelősség kérdését – mert egy extrém szituációban a máskor oly triviális döntéseink is (mint például hogy a faluban melyik házba kopogunk be és hogyan szólítunk meg egy öregasszonyt) extrém következményekkel járnak. Megkockáztatom: Bikovtól többet meg lehet tudni a Nagy Honvédő Háború valóságáról, mint egy könyvtárnyi marxista szakmunkából.

[Sara]

"¿Qué estás leyendo?"
"Pues mira, estamos en Bielorrusia, durante la Segunda Guerra Mundial. Dos guerrilleros entran en una zona ocupada por los nazis para abastecerse y los descubren. Pero eso es casi lo de menos. En realidad, es un libro sobre la condición humana y sobre lo difíciles que se vuelven las decisiones morales en una situación extrema como la guerra.
Es una especie de Ensayo sobre la ceguera, pero sin tener que recurrir a una distopía, porque la vida ya nos ha "regalado" el laboratorio perfecto para reflexionar sobre estas cuestiones.
Además, en el prefacio, escrito en 1991, en ese clima de optimismo que siguió a la caída del muro de Berlín, el autor dice que, aunque la humanidad parecía avanzar hacia la paz (qué bonita fue aquella época de esperanza... y qué dura fue la caída), era importante seguir reflexionando sobre estos temas.
Y yo iría un paso más allá. No solo porque las víctimas merecen ser recordadas, que por supuesto. También porque entender por qué los seres humanos toman determinadas decisiones en circunstancias extremas es una forma de seguir avanzando hacia la paz.
Porque todos somos moralmente intachables cuando tenemos la suerte de poder elegir. Lo difícil es preguntarse qué haríamos si esa posibilidad desapareciera. Es un ejercicio de empatía y comprensión que nos permite acercarnos incluso al "adversario". Viendo cómo está el mundo, me parecen obras fundamentales.
¿Tú qué opinas?"
"Yo creo que ya reflexionaré cuando me toque... esperando que no me pase nunca."
Y he aquí, señores, el secreto de mi matrimonio.
Y no lo digo como una crítica, todo lo contrario. Mientras yo sigo dándole vueltas a la justicia, a la moral y a lo que sería correcto hacer, él ya ha decidido, ha actuado y está de vuelta. El pragmatismo es una herramienta fundamental para sobrevivir. Pero también hacen falta personas que recuerden que ese pragmatismo no puede terminar convirtiéndose en decisiones inhumanas o amorales.
Y me hizo muchísima gracia porque es exactamente el conflicto principal que plantea esta novela. Los dos protagonistas encarnan casi a la perfección esas dos formas de enfrentarse al mundo.
Lo interesante es que el autor no juzga. Es evidente quién invade y quién es invadido, pero también intenta comprender por qué una aldea traiciona a la guerrilla o por qué una persona actúa de una manera que, desde la comodidad de nuestra vida, nos parecería incomprensible.
Al final, la sensación que deja es que la Historia pasa por encima de la gente corriente y la aplasta. Claro que existen bandos, pero la experiencia humana es mucho más compleja que una simple división entre buenos y malos.
No quiero ponerme grandilocuente porque hoy en día parece que todo es "una obra maestra", "imprescindible" o "el mejor libro". Y cuando todo se dice con la misma intensidad, las palabras acaban perdiendo valor.
Así que lo diré de la forma más sencilla posible, aunque quizá roce un poco la arrogancia: estamos ante una de las grandes obras del siglo XX.
Me desespera la aleatoriedad con la que el canon recuerda unos clásicos y deja caer otros que no tienen absolutamente nada que envidiarles. De verdad creo que esta novela puede sentarse al lado de Dostoievski, Camus, Saramago o Grossman sin desmerecer lo más mínimo.
A propósito de esto, buscad a los autores de la llamada "literatura de los tenientes". Yo no puedo explayarme más aquí porque escribiría un ensayo entero, se me han quedado tantas cosas en el tintero...
Pero os diré que Ascensión está escrita por alguien que vivió aquello en primera persona y que, aun así, no hace ni autobiografía ni sentimentalismo. Convierte una experiencia devastadora en una reflexión que pertenece a toda la humanidad. Eso me parece uno de los mayores logros a los que puede aspirar la literatura.

5 estrellas porque no puedo darle más.

[Kriegslok]

The Ordeal is a bleak book. You can perhaps understand why the author had difficulty getting his work accepted or published in the USSR. In a way this could be seen as a small and insignificant work when compared to the greats those literary masterpieces dealing with the Great Patriotic War. Rather than being concerned with epic battles or feats of heroism or exemplary suffering The Ordeal takes a very ordinary mission by two partisan fighters to source food for their group. things go from bad to worse. As they do we see things from the perspective of each fighter and how their actions and decisions draw in others and entangle their lives in the same fateful course. This book is very much about ordinary people in extraordinary situations, how will someone act when their life hangs on whether they will sacrifice another to save themselves, or will risk sacrificing themselves to save their fellow human. It makes for uncomfortable reading the ease with which one might be tempted to betray in the right, or wrong circumstances. As such the book goes beyond the immediate subject and is relevant to humanity through the generations, down to the very behaviour that has spurred human evolution.
"In fact he was sacrificing himself in order to save the others, but his self-sacrifice was as necessary to him as it was to them. It was no matter of naive illusions - Sotnikov could not accept that his death was a mere ridiculous coincidence carried out at the will of these drunken traitors. Like every death in battle, his death had to affirm some values and reject others, and as far as possible reach a climax that in life he had not been able to achieve. Otherwise what was the point of life? Life is too great a trial for its end to be faced without due consideration."Bleak as it is, this is a worthwhile read and especially interesting as one which provides a very human look at a relatively mundane task leading to existential challenges.

[Іллюк]

Пра складанасці выбару і паводзіны чалавека падчас крытычных сітуацый і ўспрыманне свайго становішча па іх выніках.

[Erma Odrach]

Bykov (1924-2003) is a Belarusian author, who wrote in Belarusian and translated many of his own works into Russian, which were in turn translted into English. The Ordeal depicts a realistic picture of the Great Patriotic War. It gives an inside glimpse (and first-hand account) of German-occupied Russia, and how some men became partisans and others traitors, helping the German militia. A good intro. in the book would have been helpful, as Bykov is relatively unknown (at least in the West). It's a great book by a masterful writer.

[Anita]

Понравилось всё, а особенно способ подачи истории с постоянными отсылками в прошлое, через которые мы и узнаем главных героев. Очень трогательно, учит ценить каждую минуту нашей жизни.
#егэчиталка

[Milad Rezaie]

«زیستن گران‌بهاتر از آن است که انسان به چگونگی پایان یافتن آن، اهمیت ندهد.»

[Juan Carlos]

Muy recomendable.
Una historia dura que plantea una pregunta nada sencilla: ¿hasta dónde puede uno mantenerse fiel a su propia moral cuando sobrevivir depende de renunciar a ella?

[Krys]

“Сотнікаў”. Я павінна напісаць вялікімі літарамі “СПОЙЛЕРЫ”. Гэта дзіўна, бо “Сотнікаў” – самы вядомы твор самага вядомага пісьменніка Беларусі. Нават не чытаўшы яго, многія ведаюць, хто герой, а хто здраднік, і тым больш – чым усё закончыцца. І ўсё-ткі Быкаў здолеў мяне здзівіць! Схіляю галаву: ён варты ўзнёслых эпітэтаў і захопленых выклічнікаў.
Сюжэт можна пераказаць адным сказам, які нічога не раскрые па сутнасці кнігі. Два партызаны павінны здабыць ежу для атраду; у час задання адзін атрымлівае раненне, другі дапамагае яму, але яны ўсё-ткі трапляюць у палон; як ні дзіўна, тут усё не заканчваецца, а якраз і адбываецца самае цікавае – у хвіліны перад абліччам смерці чалавек паказвае, які ён ёсць.
Аповед пачынаецца менавіта ад імя “здрадніка”. “Можа, гэта такі псіхалагічны прыём? – падумала я. – Быкаў хоча, каб я паставіла сябе на яго месца?” І сапраўды, значную частку твора Рыбак значна больш сімпатычны, чым ягоны напарнік Сотнікаў – прамы, як рэйкі, і гэткі ж паралельны эмпатыі, спачуванню “простаму” чалавеку. Сотнікаў гатовы забіць старога, які стаў пры немцах старастам (яго ўпрасілі аднавяскоўцы, каб не паставілі іншага, жорсткага). Рыбак разумее старога, які, карыстаючыся пасадай, можа дапамагаць іншым. Рыбак мае практычны і гнуткі розум, каб прыдбаць цёплыя рэчы, не рабуючы і не абіраючы тых, хто сам у нястачы. Рыбак злуе на жанчыну, якая лае паліцаяў (каб яна ліслівіла, мо і ўратавалася б). Жыццё немагчымае без кампрамісаў, мы ўсе гэта ведаем, нам не асабліва даспадобы рэзкія, недамоваздольныя людзі. Кампрамісы прыводзяць Рыбака да здрады... Просты, як рэйка, Сотнікаў атрымлівае адзіна магчымую ласку – простую, сумленную смерць.
Даволі невялікі твор з бясконцымі, невычэрпнымі магчымасцямі інтэрпрэтацый і аналізу. “Памры раней за смерць”, – шэпча мне нядаўна прачытаны Льюіс. Сотнікаў памёр раней, ён адмовіўся ад шанцаў выжыць – і смерць ягоная была лёгкай. Рыбак ухапіўся за цень надзеі – і быў ліквідаваны з жыцця, застаўшыся жывым (“Ліквідацыя” – так называўся твор у аўтарскай рэдакцыі; В. Быкаў быў незадаволены пераназовам аповесці, галоўным персанажам лічаў не Сотнікава, а Рыбака), ён не змог нават скончыць з жыццём, як колісь Іуда.. Але цень надзеі атрымлівае і Дзёмчыха, ёй варта толькі выдаць, у каго хавалася габрэйская дзяўчынка Бася. Дзёмчыха не змагла. А Рыбак... змог? А што ён такога зрабіў?.. (Мы часта задаем такое пытанне сабе, праўда? “А што я такога зрабіў?..”) Хіба Рыбак здрадзіў па-сапраўднаму?.. Хіба ён вінаваты ў смерці Сотнікава?..
Сюрпрыз! Рускамоўныя і беларускамоўныя чытачы адкажуць на гэтае пытанне па-рознаму. Літаратуразнаўца Наталля Якавенка, якая даследавала пераклады і аўтапераклады В. Быкава на рускую мову, заўважыла прынцыповыя адрозненні ў тэксце (а я ўслед за ёй таксама параўнала апошнія часткі беларускага арыгінала і рускамоўнага перакладу). Чытаем...

"Падстаўка яго кіўнулася ў раптам аслабленых руках Рыбака, які нязграбна курчыўся ўнізе, баючыся і, мабыць, не могучы наважыцца на апошнюю і самую страшную цяпер справу. Недзе ззаду мацюкнуўся Будзіла, і Сотнікаў, каб апярэдзіць непазбежнае, здаровай нагой штурхануў ад сябе цурбан".
"Подставка его опять пошатнулась в неожиданно ослабевших руках Рыбака, который неловко скорчился внизу, боясь и, наверное, не решаясь на последнее и самое страшное теперь для него дело. Где-то сзади матерно выругался Будила, и Сотников, чтобы упредить неизбежное, здоровой ногой изо всей силы толкнул от себя чурбан (“Новый мир”, пер. В. Быкава)".
"Подставка его опять пошатнулась в неожиданно ослабевших руках Рыбака, который неловко скорчился внизу, боясь и, наверное, не решаясь на последнее и самое страшное теперь для него дело. Но вот сзади матерно выругался Будила, и Сотников, вдруг потеряв опору, задохнувшись, тяжело провалился в черную, удушливую бездну (пер. або рэд. ???)".

“Пастой, што гэта? – не зразумеў Рыбак. – Пра каго ён? Ці не пра Сотнікава?”
Не адразу, але ўсё выразней ён пачаў разумець, што той мае на ўвазе, і, мабыць, упершыню непрыемны халадок вінаватасці крануўся яго пачуцця. Але ён яшчэ не хацеў верыць у сваю прычаснасць да гэтай расправы – пры чым тут ён? Хіба гэта ён? Сотнікаў сам узлез, сам скочыў з цурбана. Ён толькі трымаў. І то па загаду."
“Постой, что это? – не понял Рыбак. – О ком он? О Сотникове, что ли?” Не сразу, но все отчетливее он стал понимать, что тот имеет в виду, и опять неприятный холодок виновности коснулся его сознания. Но он еще не хотел верить в свою причастность к этой расправе – при чем тут он? Разве это он? Он только выдернул этот обрубок. И то по приказу полиции (пер. або рэд. ???).

Вядома, што В. Быкаў перакладаў уласныя творы на рускую мову для часопіса “Новый мир”, але выдавецтва “Эксмо” (2011) перакладчыка не пазначыла, падаўшы беларуса Быкава як рускага пісьменніка, кнігі выдавецтва “Терра” для мяне недасяжныя. Чыя версія прапанавана рускамоўным чытачам, невядома. Гэта можа быць праўка аўтара (але чаму б?), перакладчыка або нават рэдактара кнігі. Галоўнае, такія праўкі мяняюць – прымітывізуюць – сутнасць твора. Мне ясна запомніліся словы ўніверсітэцкага выкладчыка, калі мы “разбіралі” “Гусляра” Янкі Купалы: “Лёгка выбіраць паміж чорны і белым. У жыцці так бывае рэдка. Паспрабуйце зрабіць правільны выбар паміж светла-шэрым і цёмна-шэрым”. Мы вельмі любім абяляць шэрае і ачарняць шэрае, бо разбірацца ў адценнях жыцця – нашмат складаней. Але толькі такі шлях – шлях адказнага чалавека, які карыстаецца мараллю і розумам.
Цяпер даследчык і архівіст В. Быкава Сяргей Шапран рыхтуе выданне “Ліквідацыі” з шырокімі каментарамі і адноўленымі па чарнавіках кавалкамі, колісь выкінутымі цэнзурай. Я абавязкова буду яго чытаць! Я хачу ведаць кожную дробязь так, як задумаў яе аўтар.
“Абеліск”. Аповесць падаецца нашмат больш простай, менш псіхалагічна канцэнтраванай у параўнанні з “Сотнікавым”. Вядома, паднятая тэма – важная і нязменна актуальная. У цэнтры аповесці – Сапраўдны Настаўнік, хто бярэ адказнасць не толькі і не столькі за навуку вучняў, колькі за іх навуку быць людзьмі, за іх маральнае выхаванне. Сапраўдны Настаўнік, чыя праца не сканчаецца са школьным званком, хто ведае, чым жывуць яго дзеці, гатовы стаць і сапраўдным бацькам (забраў да сябе хлапца, з якім жорстка абыходзіліся ў сям’і). Сапраўдны Настаўнік, хто, як славуты Януш Корчак, прыходзіць, каб, калі не ўратаваць, то памерці разам са сваімі вучнямі (але ўсё-ткі ўратуе – хоць аднаго!).
Калі б твор абмежаваўся толькі такім зместам, ён быў бы паўнавартасным, цікавым, карысным. Але ён набывае новыя вымярэнні дзякуючы двум момантам.
Першае: перад намі не абстрактная фантазія, не прыдуманы гераічны вобраз, герой мае прататыпа. Твор прысвячаецца “Светлай памяці М. А. Пашкевіча” (В. Быкаў ахвяроўваў свае творы толькі тром, яму, а таксама вялікім беларускім творцам У. Караткевічу і Р. Барадуліну). А пра згаданага настаўніка беларускай мовы і літаратуры са Сваткаўскай сярэдняй школы В. Быкаў пісаў: “Цяпер такіх людзей мала, Мікалай Арсеньевіч сярод іх быў, мабыць, самы лепшы, самы самаадданы”.
Другое: прыхавана паднятая тэма пасляваенных рэпрэсій. Апавядальнік піша, што ўлады не любяць узгадваць настаўніка Мароза, толькі нядаўна ягонае прозвішча з’явілася на мемарыяле – сціплым вясковым абеліску. У 1971 г. трэба было даказваць, што чалавек, які на вайне не забіў ніводнага ворага, але загінуў са сваімі вучнямі, падтрымліваючы іх, герой. Але ў тыя часы ніяк нельга было згадваць, што настаўнікі, якія выкладалі ў школах падчас вайны (пры немцах!), нярэдка былі рэпрэсаваныя! Многія з іх скончылі жыццё ў ГУЛАГу толькі за тое, што проста вучылі дзяцей пісьму ды матэматыцы, не кінулі дзяцей невукамі. Больш за тое, і вучні тых школ, здаралася, прылічваліся да ворагаў Савецкай улады (як Надзея Раманаўна Дземідовіч). Чытачы могуць здагадацца, чаму насамрэч забытае ўладамі імя Мароза.
Мова. Да аповеду Быкава найменш стасуюцца словы “паэтыка”, “музыкальнасць”, “багатая метафорыка”. На ягоную мову не звернеш увагі, як на паветра, пакуль яно ёсць. Даследчыкі адзначалі яе скупасць, стрыманасць, нават беднасць – здаецца, Быкаў наўмысна адкідае ўсё лішняе, што можа адцягнуць увагу ад зместу. Кожнае слова робіцца важкім, сутнасным. Прапусціў сказ – прапусціў штосьці ў разуменні герояў.
Цікава: калі пісаць праўду было небяспечна і многія творцы завуалёўвалі свае думкі ў інтэлігенцкія казкі, В. Быкаў пісаў менавіта так – кандова рэалістычна, без ніводнага ўпрыгажэння, толькі самае неабходнае. А трэба зазначыць, што ў савецкі час В. Быкава цкавалі не толькі маральна, але і фізічна, у ягоным доме выбівалі шкло, яго падпільноўвалі “хуліганы”, адзін з якіх пасля некалькіх удараў папрасіў прабачэння. Калі ж забароны зніклі, Быкаў упадабаў жанр прыпавесці – канцэнтраваныя метафары, згусткі вобразнасці. Нібы выплеснулася з яго прыхаваная паэзія, што праўда, не менш злабадзённая і жорсткая.
Васіля Быкава часта называлі песімістам, скептыкам, але сёння, чытаючы яго творы і інтэрв’ю, разумееш, што ён быў занадта рэалістам, занадта добра разумеў, чаго чакаць ад чалавека і сістэмы. І ўсё-ткі, каб ён не спадзяваўся на нас, на тое, што сэрцы нашы ўздрыгнуць, хіба стаў бы ён пісаць для нас, для кожнага з нас...

[Ulad]

The story is set in a rural area of Belarus, shortly after the occupation by Germany in the second world war. Two main characters (Sotnikov and Rybak) are partisans, trying to find some food for their squad. The well-thought-out narrative shows how a single mistake made in the beginning (Sotnikov volunteered for a mission while being ill) plus a period of bad luck completely ruins the characters' lives. And the worst part of it, also ruins lives of totally innocent civilians, which became partisans’ accomplices by accident and later are also executed by the police.

The unusual feature of this book is that it covers the story from the perspectives of two very different personalities. I think it helps to avoid usual good vs bad duality.

Sotnikov, raised in a family of war hero, has very strong ethical principles and holds to them till the end, refusing to give away any secret information and taking all the blame on himself.

Rybak acts heroically by saving Sotnikov in the night fight with the police. But afterward, when sitting in a death row, he decides to betray his friend and join the police force.

The story finishes with a very metaphorical moment when by the order of chief officer Rybak has to help to hang up Sotnikov.

TLDR, I find this book interesting because it covers the following topics:
1. The horror of war - even far away from the frontline people are suffering.
2. Perspectives on the nearness of death from two persons with very different backgrounds.

[Hesam Mousavi]

روایتی از فداکاری و از خودگذشتگی


بنظرم کتاب واقعا جذاب بود. خط داستانی بی‌نظیری که خواننده رو پای کتاب میخکوب می‌کرد و اون رو به فکر فرو می‌بره، آیا باید در زندگی سوتنیکوف بود یا ریباک؟ انتخابی بین زندگی یا مرگ.


پیشنهاد میکنم اگر به جنگ و ادبیات جنگ علاقه دارید این کتاب رو از دست ندید، کتابی ناشناخته اما درعین حال قوی!

[Yev]

Быкова читал давно, еще в школе. Друг на юбилей подарил полное собрание произведений...взял в руки книгу и решил перечитать если не всего, то знаковые произведения. От "Сотникова" не могу оторваться...совершенно по другому осмысливаешь эту повесть.

[Tony]

Belorussian author Bykaŭ volunteered for the Soviet Army at age 17 and served until the end of World War II, experience that he would draw upon for a number of novels set during the war, including this one. Like his later book, "Pack of Wolves," it follows the fate of a few partisans hiding out from German and local collaborator paramilitary "polezei" troops amidst snow-laden forests, swamps, hills, and villages. Rybak and Sotnikov have been detailed from their dwindling band of partisans to forage for some food, and so set out at night to see what might be gathered from a nearby village. The former was an efficient Sergeant, physically sturdy and up to whatever task he is pointed at, while the latter was an artillery officer more prone to introspection and illness. 

The first half of the book follows them around the grim countryside, foraging for food, encountering villagers, and then getting chased in the night. When one is wounded in the leg, they hole up in a woman's house, only to be captured. The second part of the book covers their capture and brief time in German hands as they await their fate. It turns much more inward, as there is little action and we are taken into the heads of two men facing their final hours, with flashbacks to other parts of their life.

On the whole, it's a simple story that gives a sense of the desperation that was felt during war by both partisans and civilians, as well as the lure of power and survival that would turn locals against their own. It also shows the randomness of events and how during wartime, ordinary people can get swept into the giant killing machine. However, it didn't get much deeper than that for me, and it's probably mainly of interest to readers with an interest in a glimpse at World War II Soviet partisans. The book was made into a 2012 Russian film called "In the Fog" which can be found on various streaming rental services.

[Mohanna]

آیا باید کسی رو شماتت کنیم بابت اینکه می‌خواد زنده بمونه؟ نه، نمی‌دونم شاید هم آره.
داستان این کتاب فوق‌العاده ست. فوق‌العاده تلخ. داستانی درباره‌ی جنگ که با هرچه تا الان خوندید (احتمالا) متفاوته. سوتنیکوف و ریباک در جستجوی غذا برای گروهشون به روستاهای اطراف می‌رن. اما سوتنیکوف از همون ابتدا بیماره و قدم‌هاش کندتر. همین هم اون‌ها رو با مشکلاتی مواجه می کنه. درگیری با پالیسای‌ها و در نهایت گیر افتادن.
نویسنده به خوبی شرایط و کاراکترها رو توصیف کرده. چه مونولوگ ذهنی ریباک رو که نمی‌خواد بمیره و حاضره هرکاری بابتش کنه تا زنده بمونه و چه تفکرات سوتنیکوف که می‌خواد قهرمانانه بمیره و می‌گه هیچکس جز خودش تقصیری نداره پس باید فقط اون مجازات شه نه کدخدا و دیومچیخا.
نقطه‌ای از داستان جالب‌تر هم شد که وقتی ریباک و سوتنیکوف به همراه ۳ نفر دیگه در زیرزمین گیر افتادن، دارن باهمدیگه صحبت می‌کنن و می‌گن آلمانی‌ها که تکلیفشون مشخصه اما چرا خودی‌ها به اون‌ها پیوستن و تسلیم شدن. و در فصل بعد می‌بینیم که این افراد وقتی برای اعدام آماده شدن به قیمت زنده موندن حاضرن خودشون هم همین کارو کنن. کدخدا رو در اوایل کتاب سززنش و تحقیر می‌کردن و حالا در وانفسای اعدام فریاد می‌زنن که به پالیسای‌ها می‌پوندن. نهایتا ریباک هم‌مسیر و رفیق سوتنیکوب باید در برابر اون بایسته. بدون شرمی داد بزنه که پیشنهاد بازجو رو می‌پذیره. اما زنده موندن برای زنده موندن آیا توجیه شدنیه اونطور که ریباک می‌خواد؟ نمیدونم.
از خوندنش لذت زیادی بردم. تا اواسط کتاب می‌خواستم بهش ۴ بدم و هرچی جلوتر رفت این امتیاز بیشتر شد و الان خیلی مطمئن بهش ۵ می‌دم.
این کتاب به یادم آورد که ادبیات چقدر لذت بخشه و چقدر باعث میشه بیشتر درک کنم و از ذهنیت یک جانبه فاصله بگیرم. همونطور که سوتنیکوف هم وقتی داره دار زده می‌شه به این نتیجه می‌رسه و سعی می‌کنه به ریباک حق بده.

[Eshagh Deldoz]

۱۴۰۳/۰۹/۲۹


زمستان ۱۹۴۲، جنگ جهانی دوم، داستان مأموریت دو پارتیزان از ارتش شوروی برای تامین آذوقه در منطقه‌ی اشغال شده توسط نازی‌ها

بلاروس یخ‌زده و مفاهیم کلی جنگ و جدال‌های اخلاقی دو شخصیت اصلی داستان به خوبی و با قلم گیرای نویسنده ارائه شده

فصل‌های کتاب به صورت پینگ‌پنگی شخصیت و شکاف‌اخلاقی دو پارتیزان رو شرح میدن و مواجهه اونها با گرسنگی، برودت هوا‌ و دیگر مشکلات جنگ به تصویر کشیده شدن

چالش‌هایی که دائماً پارتیزان‌هارو در موقعیت‌هایی قرار میده که یا از روحیه وطن‌پرستی‌شون تبعیت کنن و با پولیسای‌ها (افراد ارتش سرخ که در مقابل نازی ها تسلیم و به استخدام اونها در اومدن) مقابله کنن و یا در صورت همکاری با اونها نجات پیدا کنن.

درگیری نظامی، لحظات نفس‌گیر و دوراهی های اخلاقی در کنار ترجمه‌ی جذاب و ویراستاری عالی، کتاب رو تبدیل به یکی از هیجان‌انگیزترین تجربیات امسالم کرد.

[July]

"Nie, život je jediná reálna hodnota pre všetko, čo existuje, aj pre človeka. Raz v dokonalej ľudskej spoločnosti stane sa absolútnou kategóriou, mierou aj hodnotou všetkého. Každý jeden život bude hlavným zmyslom žijúcich bytostí a stane sa rovnakou hodnotou aj pre celú spoločnosť, ktorej silu i harmóniu bude určovať šťastie všetkých jej členov." (Vasilij Bykov)

[Олена Павлова]

Цікаво було читати про війну під час війни. Сподобалося, що нема пафосного возвеличення радянської влади, а є характери. Психологія, мотивація, образи і сильні персонажі. Лабораторія зради, жорстокі контрасти війни. Читала в українському перекладі, він не сподобався, відчутно, що в оригіналі інший ритм, його не передали

[Valeriy Ryazanov]

Хорошее, сильное произведение. Я знал примерно сюжет, но большую часть книги не знал, какой из героев как себя поведет. Фильм "Восхождение", снятый по этой книге, сильно уступает - он более плоский, в нем сразу говорится - вот это черное, а это белое.

[Melika]

این کتاب طوری پیش میره که به سختی می‌تونید زمین بذاریدش. بعضی از لحظات انگار جلوی چشم‌های شما در حال رخ دادن هستن. و در نهایت، واسیل بی‌کوف خواننده رو در بهترین جای ممکن رها میکنه‌. با سوال‌های مهمی که ذهن شما رو به خودش مشغول می‌کنه...
سوتنیکوف جایی منتظر شماست‌:)))

[Ivan]

Обязательное чтение в школе из которого не помню ровным счётом ничего.