What do you think?
Rate this book
Sofasessies: hoe therapie mij niet heeft geholpen en vooral waarom niet
Op haar 28ste ging actrice en schrijfster Marian Mudder voor het eerst in therapie. Het hielp niet. Integendeel, ze kreeg er nieuwe problemen bij. Ze ging op zoek naar een remedie waar ze wel baat bij had voor haar angsten en depressies. Wat volgende is een bonte stoet therapeuten, regulier en alternatief-, een rits workshops en stapels zelfhulpboeken. In het beste geval kwam ze tot inzicht en begrip maar de paniekaanvallen bleven komen.
Vastberaden om zichzelf hiervan te bevrijden ging ze zelf op onderzoek uit. Ze verdiepte zich intensief verdiept in psychologie en oosterse filosofie en heeft zichzelf uiteindelijk weten te genezen van haar angsten en somberte.
In Sofasessies fileert ze elke therapie die ze ooit is aangegaan op een manier die we van haar hilarisch, hartstochtelijk en schaamteloos eerlijk. Wijs geworden door zelfstudie en ervaring legt ze op heldere wijze uit waaròm de therapieën niet hebben gewerkt en vooral wat haar wèl heeft geholpen. Ze belicht de trucs waarmee we ons bedienen om ons maar te laten streven naar een beter ik waardoor we blijven hangen in traumatische verhalen uit het verleden. Ze deelt alle kennis die ze in de loop der jaren heeft opgedaan en heeft praktisch advies.
Sofasessies is een openhartig verhaal over emotioneel herstel. Inspirerend geestig, herkenbaar, aangrijpend en vooral hoopvol.
'Openhartig en warmbloedig egodocument dat de werking en beperkingen van allerhande therapieën feilloos blootlegt.' - Susan Smit
Vastberaden om zichzelf hiervan te bevrijden ging ze zelf op onderzoek uit. Ze verdiepte zich intensief verdiept in psychologie en oosterse filosofie en heeft zichzelf uiteindelijk weten te genezen van haar angsten en somberte.
In Sofasessies fileert ze elke therapie die ze ooit is aangegaan op een manier die we van haar hilarisch, hartstochtelijk en schaamteloos eerlijk. Wijs geworden door zelfstudie en ervaring legt ze op heldere wijze uit waaròm de therapieën niet hebben gewerkt en vooral wat haar wèl heeft geholpen. Ze belicht de trucs waarmee we ons bedienen om ons maar te laten streven naar een beter ik waardoor we blijven hangen in traumatische verhalen uit het verleden. Ze deelt alle kennis die ze in de loop der jaren heeft opgedaan en heeft praktisch advies.
Sofasessies is een openhartig verhaal over emotioneel herstel. Inspirerend geestig, herkenbaar, aangrijpend en vooral hoopvol.
'Openhartig en warmbloedig egodocument dat de werking en beperkingen van allerhande therapieën feilloos blootlegt.' - Susan Smit
202 pages, Kindle Edition
Published May 8, 2017
1 person is currently reading
56 people want to read
About the author
Marian Mudder
15 books7 followersMarian wordt geboren in Rotterdam – Overschie, een betondorp dat in de jaren vijftig tijdens de wederopbouw uit de grond is gestampt. Een normaal, traditioneel arbeidersgezin waarin de toekomst voor een meisje vast lag: secretaresse. Op de mededeling dat ze fotomodel wil worden reageerde haar vader op bijzondere wijze. Hij kocht het boek: 'Fotomodel...voor mij hoeft het niet’ voor haar. Op de mededeling dat ze actrice wilde worden reageerde hij met: 'doe maar gewoon dan doe je gek genoeg'. Dus werd ze secretaresse.
Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont is, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket.
Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.
In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming- en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.
Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt.
In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.
Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar.
Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.
Bron: http://www.marianmudder.nl/overmarian...
Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont is, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket.
Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.
In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming- en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.
Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt.
In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.
Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar.
Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.
Bron: http://www.marianmudder.nl/overmarian...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
March 7, 2021
Wat is dit boek fijn geschreven.
Dit boek is een eerlijk verhaal van de auteur over haar zoektocht naar wat voor haar helpt om emotioneel te herstellen. Ondanks dat de therapieën waar ze over schrijft haar niet hebben geholpen, benoemd ze op een zeer nette manier waarom niet. Zonder iemand echt belachelijk te maken. Respect daarvoor!
Er komen pittige (veelal persoonlijke) onderwerpen aan bod, maar er is ook de nodige humor tussendoor: wat het erg fijn, en niet zwaar, lezen maakt.
Dit boek is een eerlijk verhaal van de auteur over haar zoektocht naar wat voor haar helpt om emotioneel te herstellen. Ondanks dat de therapieën waar ze over schrijft haar niet hebben geholpen, benoemd ze op een zeer nette manier waarom niet. Zonder iemand echt belachelijk te maken. Respect daarvoor!
Er komen pittige (veelal persoonlijke) onderwerpen aan bod, maar er is ook de nodige humor tussendoor: wat het erg fijn, en niet zwaar, lezen maakt.
October 19, 2022
Geweeeeldig boek. Geeft inzicht in de zoektocht van therapievormen en methodieken en waar de eigenlijke kern van die zoektocht gevonden kan worden. Mooi kwetsbaar verhaal. Ik had het nog mooier gevonden als Marian in hoofdstuk 10 de koppeling had gemaakt met het idee van grind culture, westers kapitalisme en meritocratie. Hoe dit haaks staat op de oosterse en boeddhistische leer van heling en de psyche. Dikke 9 🫶🏼🫶🏼🫶🏼
January 12, 2025
Het was een vermakelijk boek, las lekker weg. Alleen aan het eind werd het wat rommeliger (of mijn aandachtsspanne nam af want mijn gedachten waren weer all over the place). De titel is 'readbait' want ze schrijft letterlijk aan het eind ergens dat ze heus wel wat aan al die therapieën gehad heeft (maar ze steeds maar niet van haar kernprobleem afkwam).
Ik kon mij best wel relateren aan haar persoonlijkheid en ook wel aan haar problemen, zij het dat zij wel echt veel meer angsten had. Maar de hechtingsstoornis, verlatingsangst en heel gevoelig voor afwijzing klikte als een bus bij mij.
Verder beschrijft ze veel therapieën, zowel regulier als alternatief die ze gedaan heeft. Wat het is en wat het met haar deed (of niet deed) Maar zo blijkt aan het eind, beschrijft ze vooral de therapieën die of helemaal niet of een beetje of tijdelijk werkten, want ze heeft er veel meer gedaan en die beschrijft ze niet. Wat ik achteraf wel jammer vond.
Verder leest het een beetje roman achtig, omdat het gaat over haar leven en ik merkte dat ik het heel prettig/leuk vond om even in iemand anders' leven te kruipen. Ik zou er bijna weer romans van gaan lezen! (en dat is volgens mij al wel 20 jaar geleden)
De laatste hoofdstukken zijn het interessantst als je vooral wil weten waarom de therapieën niet werkten en wat er voor haar uiteindelijk wel werkte.
Haar ervaringen met klassieke (praat)therapie is niet erg positief, maar zij is in de jaren 80 in therapie geweest en gek genoeg lijkt het alsof dit werkveld toen uitsluitend uit mannen bestond en nu uitsluitend uit vrouwen. Maar anyway, de stigma's uit het verleden kloppen(ego mannetjes), dus de kwaliteit van therapie was toen volgens mij een stuk lager.
Ik werd getriggerd om het boek te lezen (naast dat jij het voor mij tipte natuurlijk) toen ik de achterflap las waarin ze haar reis beschrijft en dat die veel te lang en met omwegen is geweest en dat ze hoopte met dit boek dat jij de binnenbocht kan nemen.
"Dat wil ik wel", dacht ik, de binnenbocht nemen 🙃
Maar na het lezen van het boek is dat me nog niet helemaal duidelijk.
Wat ik eruit haal is dat 'volledig herstel' of helemaal mentaal gezond niet te bereiken is met het doen van 1 ding. Het gaan meerdere dingen zijn en die dingen blijven een persoonlijke zoektocht (helaas). En ik moet zeggen dat ik ook wel een beetje sceptischer tegenover (praat)therapie ben gaan staan (vooral ook door wat youtube filmpjes die ik erover heb gekeken van Dr. K, maar door dit boek ook)
Het punt is klassieke therapie, of 'ggz' therapie gaat altijd over dingen oplossen uit het verleden door erover te praten of eraan terug te denken. Dat kan natuurlijk enorm helpen maar het is nooit 'action based', iets wat je *nu* kan doen. Daarnaast is het nooit: adviserend. Je krijgt nooit sturing, richting of advies wat te doen.
Dus coaching, yoga, meditatie en lichaamsgerichte therapieën zijn volgens mij (en Marian) ingrediënten die erbij in de mix moeten
Ik kon mij best wel relateren aan haar persoonlijkheid en ook wel aan haar problemen, zij het dat zij wel echt veel meer angsten had. Maar de hechtingsstoornis, verlatingsangst en heel gevoelig voor afwijzing klikte als een bus bij mij.
Verder beschrijft ze veel therapieën, zowel regulier als alternatief die ze gedaan heeft. Wat het is en wat het met haar deed (of niet deed) Maar zo blijkt aan het eind, beschrijft ze vooral de therapieën die of helemaal niet of een beetje of tijdelijk werkten, want ze heeft er veel meer gedaan en die beschrijft ze niet. Wat ik achteraf wel jammer vond.
Verder leest het een beetje roman achtig, omdat het gaat over haar leven en ik merkte dat ik het heel prettig/leuk vond om even in iemand anders' leven te kruipen. Ik zou er bijna weer romans van gaan lezen! (en dat is volgens mij al wel 20 jaar geleden)
De laatste hoofdstukken zijn het interessantst als je vooral wil weten waarom de therapieën niet werkten en wat er voor haar uiteindelijk wel werkte.
Haar ervaringen met klassieke (praat)therapie is niet erg positief, maar zij is in de jaren 80 in therapie geweest en gek genoeg lijkt het alsof dit werkveld toen uitsluitend uit mannen bestond en nu uitsluitend uit vrouwen. Maar anyway, de stigma's uit het verleden kloppen(ego mannetjes), dus de kwaliteit van therapie was toen volgens mij een stuk lager.
Ik werd getriggerd om het boek te lezen (naast dat jij het voor mij tipte natuurlijk) toen ik de achterflap las waarin ze haar reis beschrijft en dat die veel te lang en met omwegen is geweest en dat ze hoopte met dit boek dat jij de binnenbocht kan nemen.
"Dat wil ik wel", dacht ik, de binnenbocht nemen 🙃
Maar na het lezen van het boek is dat me nog niet helemaal duidelijk.
Wat ik eruit haal is dat 'volledig herstel' of helemaal mentaal gezond niet te bereiken is met het doen van 1 ding. Het gaan meerdere dingen zijn en die dingen blijven een persoonlijke zoektocht (helaas). En ik moet zeggen dat ik ook wel een beetje sceptischer tegenover (praat)therapie ben gaan staan (vooral ook door wat youtube filmpjes die ik erover heb gekeken van Dr. K, maar door dit boek ook)
Het punt is klassieke therapie, of 'ggz' therapie gaat altijd over dingen oplossen uit het verleden door erover te praten of eraan terug te denken. Dat kan natuurlijk enorm helpen maar het is nooit 'action based', iets wat je *nu* kan doen. Daarnaast is het nooit: adviserend. Je krijgt nooit sturing, richting of advies wat te doen.
Dus coaching, yoga, meditatie en lichaamsgerichte therapieën zijn volgens mij (en Marian) ingrediënten die erbij in de mix moeten
May 11, 2023
Kwetsbaar, eerlijk en verhalend geschreven met ook her en der ruimte voor een grapje. Ik vond het heel toegankelijk en bleef geboeid tot het einde.
Sofa sessies bevat een fijne combinatie van het verhalende waar je in meegesleept kan worden en een stukje dat je tot denken zet, zonder je te sturen wat je zou moeten denken of doen. Marian blijft echt bij zichzelf en dringt je niks op voor mijn gevoel.
Ik herkende veel van haar worstelingen met zichzelf, de geestelijke gezondheidszorg, en in relaties, waardoor ik me geïnvesteerd voelde in het verhaal en ook benieuwd was hoe het verder ging.
Het audioboek werd voorgelezen door Marian zelf, wat prettig was omdat haar stem fijn is om naar te luisteren. Waar veel audioboeken "perfect" gekunstelde, afgestylede opnames bevatten waren de opnames van Marian authentiek (je hoorde bv de blaadjes soms zachtjes omslaan en soms was haar ademhaling onregelmatig of emotie te horen in haar stem).
Ik vond de keuze het zo natuurlijk mogelijk te laten een passende en mooie ode aan het slotstuk van haar boek waarin ze benadrukt hoe het streven naar perfectie voortvloeit uit angst en zelfafwijzing. Het bewust imperfect laten vind ik erg krachtig van haar en weerspiegelt de vooruitgang die ze zelf heeft gemaakt.
Sofa sessies bevat een fijne combinatie van het verhalende waar je in meegesleept kan worden en een stukje dat je tot denken zet, zonder je te sturen wat je zou moeten denken of doen. Marian blijft echt bij zichzelf en dringt je niks op voor mijn gevoel.
Ik herkende veel van haar worstelingen met zichzelf, de geestelijke gezondheidszorg, en in relaties, waardoor ik me geïnvesteerd voelde in het verhaal en ook benieuwd was hoe het verder ging.
Het audioboek werd voorgelezen door Marian zelf, wat prettig was omdat haar stem fijn is om naar te luisteren. Waar veel audioboeken "perfect" gekunstelde, afgestylede opnames bevatten waren de opnames van Marian authentiek (je hoorde bv de blaadjes soms zachtjes omslaan en soms was haar ademhaling onregelmatig of emotie te horen in haar stem).
Ik vond de keuze het zo natuurlijk mogelijk te laten een passende en mooie ode aan het slotstuk van haar boek waarin ze benadrukt hoe het streven naar perfectie voortvloeit uit angst en zelfafwijzing. Het bewust imperfect laten vind ik erg krachtig van haar en weerspiegelt de vooruitgang die ze zelf heeft gemaakt.
April 8, 2025
Interessant verhaal over alle soorten therapie die Marian Mudder allemaal gevolgd heeft. Leuk, herkenbaar en humoristisch geschreven. En dan op het eind heel kort de therapievorm die het voor haar was, maar die net zo vaag klinkt als bepaalde andere therapieën die ze heeft gevolgd.
Ik kreeg meer het idee dat haar levenservaring en het verlies van een vriendin zorgden voor een grote kentering, niet perse die laatste therapie.
Jammer dat ze niet uitgebreid beschreef hoe dat EFT precies ging en waarom dat nou juist onderscheidend was.
Desalniettemin toch de moeite waard om te lezen!
Ik kreeg meer het idee dat haar levenservaring en het verlies van een vriendin zorgden voor een grote kentering, niet perse die laatste therapie.
Jammer dat ze niet uitgebreid beschreef hoe dat EFT precies ging en waarom dat nou juist onderscheidend was.
Desalniettemin toch de moeite waard om te lezen!
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 17, 2022
Heerlijk eerlijke zoektocht van een angstige doorzetter in het - wat ik me kan inbeelden - jungle-achtige landschap van therapieën allerlei.
Niet zoveel nieuws "voor de pro", maar kwetsbaar beschreven proces met herkenbare mijlpalen en knappe inzichten. Je hoopt echt voor haar mee dat ze de puzzel gelegd krijgt en dat doet ze dan ook.
Goeike!
Niet zoveel nieuws "voor de pro", maar kwetsbaar beschreven proces met herkenbare mijlpalen en knappe inzichten. Je hoopt echt voor haar mee dat ze de puzzel gelegd krijgt en dat doet ze dan ook.
Goeike!
April 28, 2023
Graag gelezen, maar vooral het begin is sterk. Dan wordt het wat langdradig. Bovendien valt het einde me tegen. Eerst heel wat adviezen voor de lezer die wel zouden helpen. En dan blijkt ze achteraf wél zinvolle therapieen te hebben gevolgd. Daar had ik dan ook graag wat meer over geweten.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 22, 2022
Zeer herkenbaar, helder en met humor geschreven.
June 1, 2022
Zo, eindelijk uit. ik vond dit een langdradig boek. In het begin interessant maar al snel heel veel herhaling van zetten. Vandaar ook best lang over de laatste hoofdstukken gedaan.
September 15, 2023
Waardevol en vol rake oneliners. Soms een beetje suf (vooral het begin), vaak heel grappig en scherp verwoord (steeds terugkerend). Hier wil ik van leren.
October 28, 2025
Ik geef dit boek 2,5 sterren. Dit boek telt 223 pagina's.
November 11, 2017
leest makkelijk weg. leuk boek met leerzaam einde.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews