Zeik niet zo

by Anouk Kemper, Suzette Hermsen Lianne, Marije Sanders

Over millennials wordt van alles gezegd. We zouden maar verwend zijn. Niet kunnen omgaan met ook maar de kleinste tegenslag. Uber te laat? Huilen. Geen vast contract? Nog meer huilen. Dus gaan we onszelf maar zoeken in Azië, met geld van papa en mama.
Toch? Helemaal niet, zeggen journalisten en medemillennials Anouk Kemper, Suzette Hermsen en Lianne Marije Sanders. Zij herkennen hun generatie niet in het aanstellerige beeld dat alsmaar wordt geschetst. Het leven van de millennial is namelijk niet zo ingewikkeld. Sterker nog, dat leven is soms gewoon saai (afvalstoffenheffingbelasting betalen), soms buitengewoon pijnlijk (dood en ander verlies), zo nu en dan fantastisch (seks, vakantie, drugs!), maar meestal gewoon prima (op tijd wakker worden, niemand beledigen).

Op komische en schaamteloze wijze beschrijven Anouk ('86), Suzette ('87) en Lianne Marije ('88) hoe zij het doodnormale leven ervaren. Een leven vol prangende vragen als 'zien mensen mijn zweetsnor?' en 'waarom wordt deze man niet hard?' Doorwrochte schets van een generatie? Neu, gewoon een geinig boekie.

Genres: Nonfiction, Self Help

272 pages, Paperback

First published August 1, 2017

Reviews

[Cynthia Schultz · Rating 2 out of 5]

Leuk, want: hier en daar herkenbaar. Hier en daar grappig. Het zijn korte column-achtige stukjes die lekker wegwezen en de dames kunnen schrijven.
Niet leuk, want: de schrijfstijl met dingen als 'heus, ik ben helemaal pro gezond zijn en lekker bewegen enzo, maar mensen, this walks out of the hand' en 'katers zijn fo realz', luchtig gedrag over het gebruik van harddrugs, hier en daar wat oppervlakkigheid en gewoon first world 'gezeik' (pun intended) - het ging na de helft van het boek wat irriteren.

[Sanne Beej · Rating 2 out of 5]

Is dit boek serieus, of moet ik het lezen als een flinke dosis zelfspot? Ik hoop ernstig dat laatste...

In ‘Zeik niet zo’ proberen drie millennial-meiden het beeld dat over millennials bestaat te weerleggen. Dit doen ze aan de hand van anekdotische stukjes over hun eigen leven.

Ze willen met dit boek laten zien dat millennials niet verwend en aanstellerig zijn en kunnen omgaan met tegenslag. Na het lezen van dit boek vind ik dat ze deze vooroordelen juist krachtig bevestigd hebben.

Persoonlijk vind ik het een tenenkrommend boek. Vol valse bescheidenheid en grootstedelijke arrogantie. Het gaat niet over de millennials, het gaat over henzelf.

Vaak zetten ze zich juist af tegen andere millennials. Om aan te tonen wat een down to earth keuzes zij gemaakt hebben, tegen de stroom in. Het nieuwe succesvol zijn, is laten zien hoe gewoon je bent (gebleven).

Zitten er ook leuke dingen in dit boek? Jawel, van tijd tot tijd zitten er grappige, herkenbare anekdotes in. Omdat het in blogstijl geschreven is, leest het bovendien makkelijk weg.

Tja, misschien had ik verkeerde verwachtingen. Op de achterflap hebben ze immers de disclaimer toegevoegd dat het geen doorwrochte analyse is van een generatie, maar een “geinig boekie”.

Misschien is de link met millennials wel puur een marketingtrucje om dit boek te slijten aan millennials.

Misschien begrijp ik de hype rond dit boek gewoon niet omdat ik uit 1982, (toch meer een reserve-millennial) en moet ik niet zo zeiken ;)

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Leuk, vermakelijk boek. Door de opbouw in korte fragmenten (columns bijna) en gethematiseerde hoofdstukken leest het lekker weg. De drie dames hebben ieder een vlotte, vermakelijke pen en zijn ongeforceerd grappig. I like it. Het boek relativeert en opent op sommige punten ogen. Ik vond dingen herkenbaar, sommige dingen héél herkenbaar, maar er zaten ook dingen bij waarvan ik dacht "Ah, gelukkig, dat herken ik niet zo". Lekker leesvoer!

[Emma · Rating 4 out of 5]

Grappig en herkenbaar boek met korte anekdotes uit het leven van Anouk, Lianne Marije en Suzette. Bepaalde stukken waren best sarcastisch, en in tegenstelling tot andere reviewers kon ik dat wel waarderen. Natuurlijk ben ik het zeker niet ‘eens’ met alle anekdotes die ze geschreven hebben, maar het is dan ook meer een boek over hunzelf dan over een hele generatie. Leest makkelijk weg, ideaal voor op vakantie, plus de cover is mooi millennial pink!

[Charlotte · Rating 4 out of 5]

Jaaa ik vind dit dus fantastisch! Wat een heerlijk (herkenbaar) boek. Moraal van het verhaal is dat je het leven niet te serieus moet nemen, en daar kan ik nog veel van leren

[Julia vdb · Rating 1 out of 5]

Ik snap de bedoeling van dit boek niet: is het om boomers uit te leggen wat een zeikers millennials dus inderdaad zijn? Of is het om herkenbaar te zijn naar mede-millennials? Ik vind de gemiddelde memes op Instagram herkenbaarder dan de oppervlakkige observaties in dit boek over mannen, dik worden, het Amsterdamse hippe leven, het zzp-bestaan (en afgeven op kantoorbanen), meer mannen, hoe zij “niet zo” zijn als andere meiden (want: niet jaloers en drinken bier), etc.
Van te voren dacht ik dat dit zou lezen als een podcast; en de mensen in de podcast voelen op een gegeven moment als je vrienden. Maar met deze meiden voel ik weinig connectie.

Ook de schrijfstijl heeft een hoog tijdschrift-gehalte, met continue ongeveer deze opbouw: *intro met grapje* … ik …. ik … mijn …. (HAHA) … ik … *afsluiter met referentie naar intro om het verhaal rond te maken*

[Paula · Rating 4 out of 5]

Wat een ontzettend leuk boek is dit! Goed geschreven (dat heb je met drie freelance journalisten die een boek schrijven) en soms heel herkenbaar. Het boek is opgedeeld in duidelijke hoofdstukken, en vervolgens lees je korte stukjes van Lianne, Anouk en Suzette over dat onderwerp. Vaak onwijs grappig - ik moest hardop lachen om stukjes - maar ook ontroerend en heel erg eerlijk. 4 sterren dus! (Complete recensie komt op www.mustmag.nl)

[Lyanne · Rating 4 out of 5]

[RECENSIE: http://www.readabook.nl/2017/12/recen...]
Een luchtig boek met korte verhalen over het leven van een millennial. Of zoals ze zelf zeggen: gewoon een geinig boekie.

[Inge · Rating 2 out of 5]

De stukjes zijn leuk geschreven (à la columns) en veel dingen die benoemd worden zijn herkenbaar. De opzet van het boek is origineel, maar voor mij werkt het niet. Het is voor mij te veel van de hak op de tak zonder een rode lijn (behalve dat het leven van een millennial niet over rozen gaat).

[Selina Vink · Rating 4 out of 5]

Twijfel tussen 3 en 4 sterren. Heel veel stukken voelden heel erg herkenbaar en moest ik om lachen, andere stukken weer totaal niet. De schrijfstijl is luchtig, je leest er zo doorheen. Zeker géén literair hoogstandje, maar zeker wél (zoals ze zelf al zeggen) 'een geinig boekie'.

[Sas Den · Rating 4 out of 5]

Goed boek waar zeker herkenbare stukjes inzaten en lekker wegleest. Sinds lange tijd hardop gegrinnikt tijdens het lezen van een boek.

[Dirk H · Rating 5 out of 5]

Gewoon niet zo zeiken, ja, gewoon lezen.

[Eline · Rating 4 out of 5]

Moest even wennen aan de (Whatsapp-achtige) schrijfstijl (oa door de vele ‘HAHA’’s) maar vond het uiteindelijk super vermakelijk :-)

[Marloes · Rating 4 out of 5]

3.5 ⭐

[Tamára · Rating 2 out of 5]

Laat ik, millennial, het zo zeggen: blij dat ik het boek gewoon bij de bieb gehaald heb.

[Anne Jet van Orden · Rating 3 out of 5]

Een makkelijke weglezer tussen de studieboeken door. Korte anekdotes vol zelfspot en ironie met de boodschap om het leven - en jezelf - niet te serieus te nemen. Dat kan ik alleen maar beamen.

[Lotte · Rating 4 out of 5]

heerlijk in deze tijd van onzekerheid en constante stress. gewoon even lachen om de herkenbare verhalen van iemand anders. leest supermakkelijk weg!

[Frédérique Van Tilborg · Rating 3 out of 5]

Leuk boek. Voelt als een boek gevuld met korte columns. Lekker om te lezen in de zon: waar je geen taaie kost wil lezen omdat je steeds wordt afgeleid door buitenspelende kids van de buren.

Geen enorme levenslessen uit dit boek gehaald maar wel het beeld van 30-jarige ik uit de toekomst bijgesteld.

[Lisa Sipma · Rating 1 out of 5]

Dit is misschien wel het allerslechtste boek dat ik ooit heb gelezen. Wat een elitair gezwets van drie verwende witte meisjes die onder het mom van 'humor' zichzelf proberen af te zeiken. Ze missen echter compleet de ironie wanneer zij het hebben over hun zoveelste reis naar Indonesië en anderen die daarheen gaan voor een life experience afzeiken. Pijnlijk.

[Dieuwertje Bosma · Rating 3 out of 5]

Ja! Leuk dus. Extra leuk omdat één van de auteurs bij me in de klas zat en ze dus een echte schrijver is geworden. En herkenbaar. Maar ik wilde liever niet dat het herkenbaar was. Want ja. Wie wil erkennen dat je (ondanks dat het boek indruist tegen het idee dat over millennials bestaat) toch echt een 'fokking' millennial van bijna dertig bent?

Herkenbaar wanneer het gaat om dat beeld van de toekomst 'die je dacht dat zou komen', maar er (nog?) niet is. Fijn omdat je je realiseert dat het allemaal wel meevalt en dat er een hoop te relativeren valt.

Het lezen van de laatste, pak 'm beet, 60 pagina's deed ik in de kroeg. Zo'n kroeg in hartje utrecht waar alleen maar mensen-van-mijn-leeftijd komen die lekker chill in hun vel zitten en niet geven om contemporaine dingen. Denken ze dan. Stiekem heb ik hier al zes keer mijn eigen waar-is-Wally-spel gewonnen. Streepjes, streepjes, overal streepjes. Maar goed, ik las het in de kroeg. Met een speciaalbier (drinkt er iemand nog normaal bier?). Het leek mij gepast dat gegeven met collega M. te delen. Collega M. vindt het namelijk heel grappig dat in mijn afzetten tegen mijn twintigerjaren een soort trend te ontwaren is die meerdere bijnadertigers lijken te volgen. Zo ging het gesprek (en het is in meerdere opzichten exemplarisch):

D.: stuurt foto van speciaalbier en opengeslagen boek in kroeg met bijschrift '👌🏻'

Collega M.: 'Jij rolt lekker baas!'

D.: vond ik ook. Je kan prima in je up de kroeg in. Uiteraard wacht er nog een groot borrelevent met luxe borrelhappen ipv echt voedsel. Lees just een passage over alleenig de kroeg in gaan. In het boek over millennials. Ik ben er dus een.

D. (Stuurt passage van blz. 252) met het bijschrift: 'ik herken me erin en dat vind ik helemaal niks.'

Collega M.: 'Ontkennen is de basis van elke gezonde oplossing. Stap twee is een paar van die maximus bad boys wegwerken 🍺🍺👍'

D.: 'Jép. Het is immers vrijdag en dan mag ik niet moe worden. PS.: had ik je al verteld dat ik me super erger aan het lawaai in deze kroeg? Ik heb zin om Friends te kijken en cola te drinken.'

[Sarike Roest · Rating 3 out of 5]

Sommige delen van het boek zijn heel herkenbaar en leuk om te lezen, zoals millennial-eten, je eigenwaarde ontlenen aan anderen, kleding dragen als millennial, heftige reacties op neuspiercings door mensen die altijd schone schijn ophouden, hoe je verwachtte dat je leven zou zijn als bijna-dertiger en hoe het daadwerkelijk is. Maar sommige dingen zijn wel erg Amsterdams. Het wonen in een studentenhuis, met een huisgenoot in een klein appartement of een zolderkamertje. Gelukkig zeggen ze dat zelf ook heel vaak. Andere onderdelen waarin ik me persoonlijk niet herken zijn de onderdelen eetstoornis en rouwverwerking, maar die worden wel op een mooie en toegankelijke manier beschreven. Vooral de onderdelen over het verlies van je vader zijn erg mooi.

Ik vond de schrijfstijl van de een prettiger dan de ander. Ook al ben je een jonge, hippe millennial, je schrijftaal en spreektaal mogen wel degelijk van elkaar verschillen. Je kan ook te veel laten zien wat voor jou normaal taalgebruik is. Ik vond dat juist storend.

Ik vond ook het onderdeel harddrugs best heftig. Ik vond het wel goed dat er twee hoofdstukken tegenover elkaar werden gezet, een waarin heel open over drugs werd gesproken en een ander waarin dat juist een soort van werd veroordeeld. Ik vind het best wel heftig om in een boek te lezen wat allemaal fijn is aan een verboden genotsmiddel, tegelijkertijd ben ik het eens met de schrijfster dat het hypocriet zou zijn het niet te benoemen.

Kortom, het leest lekker weg, delen zijn herkenbaar, sommige stukken moet je gewoon overslaan, zeker waarin een dertiger probeert te bewijzen nog heel erg straats te kunnen praten.

[Jonas Litjens · Rating 2 out of 5]

Las wel lekker weg, maar ook niet zo gek omdat het in spreektaal is geschreven. Erg casual allemaal. Ik had hele andere verwachtingen van dit boek. “Het echte leven van de millennial” is de ondertitel. Dus ik dacht een leuke spiegeling voor ons gemiddeld millennial. Echter, het waren slappe verhalen van drie (witte, cis, hetero, upperclass) meiden die niet (sorry) erg interessante dingen meemaken of buiten hun bubbel kunnen kijken. En dan ook nog eens eigenlijk vooral ironisch genoeg wel zeiken. Deed me niet veel dit, excuus.

[Judith Regeling · Rating 4 out of 5]

Zeik niet zo - het echte leven van de millenial heeft mij echt positief verrast. Geen hele hoge verwachtingen, maar dit blijkt gewoon zo'n heerlijk boek te zijn met allemaal korte verhaaltjes van drie journalisten. Soms heerlijk herkenbaar, soms ook gelukkig helemaal niet, lachwekkend en fijn open. Bedankt schrijfsters dat jullie dit met het Nederlandse publiek wilde delen. Er ligt blijkbaar voor mij als twintiger nog een hoop in het verschiet.

[Marissa Driesprong · Rating 3 out of 5]

'Gewoon een geinig boekie', staat er op de achterkant. En dat is het ook. Grappige, herkenbare verhalen met zo nu en dan een serieuze ondertoon. De schrijfsters zijn precies van 'mijn generatie', dus dat maakt het heel herkenbaar en leuk om te lezen. Las steeds een hoofdstukje voor ik ging slapen en heb er zodoende een maand of twee over gedaan om dit boek uit te lezen. Er was geen 'draad op te pakken' of iets dergelijks, dus dat kon ook prima!

[M S · Rating 3 out of 5]

Ik kan niet anders zeggen dan: dit is een typisch LINDA-boek. Luchtig, leest makkelijk weg, herkenbaar, chickerig, en ‘gewoontjes made glamorous’. Diepgang ga je in ieder geval niet vinden (dat geven ze ook eerlijk toe gelukkig). Het is dan ook eigenlijk meer een boek over ‘drie stadse meiden’ dan over millenials. Dus ik zou zeggen, neem hem mee op vakantie voor de afwisseling, maar neem het zeker niet te serieus.

[Esther W. · Rating 3 out of 5]

Leuk geschreven, zeker hier en daar hard op gelachen. Sommige anekdotes zijn erg herkenbaar voor mezelf en andere anekdotes zijn herkenbaar in hoe de stereotype van de “millennial” wordt geschetst.

Niet een bijzonder nuttig boek, maar de korte verhalen lezen wel lekker weg. Had verwacht dat er meer psyche werd uitgelegd, van hoe en waarom de millennial is wat ie is. Maar dat is het dus niet. Haha.

[Emmely Hansen · Rating 3 out of 5]

Het was moeilijk om me geboeid te houden. In een colum vorm geschreven, sommige verhalen boeide me en wilde ik liever meer van lezen en sommige scande ik doorheen en leken meer dagboek fragmenten. Of vooral een korte snelle gedachte, waar ik soms miste wat het met de lezer moest doen.

Daarnaast heb je de hele tijd niet door wie er schrijft omdat er 3 auteurs zijn, en dus 3 persoonlijke verhalen. Hierdoor zoek ik steeds naar de lijn/ontwikkeling van de schrijvers maar vind die niet.

[Marije · Rating 2 out of 5]

Het idee was leuk: een boek schrijven over wat een millenial allemaal wel niet moet meemaken. De schrijvers geven aan dat dit een ‘geinig boekje’ is. Helaas was de uitvoering minder leuk. Leest wel lekker weg en je hoeft er niet bij na te denken. Gelukkig maar. Maar hè, laten we niet te veel zeiken.

[Michelle · Rating 3 out of 5]

Ik had zin in een luchtig boek zonder al te veel diepgang. Dit boek leek me uiterst geschikt hiervoor. Door de korte hoofdstukjes leest het lekker snel weg. Echter begon de opbouw en structuur van het boek op het eind te vervelen. De laatste paar delen voegden mijns inziens niet meer zoveel toe. Desalniettemin was het vermakelijk genoeg.

[Robin Bernhart · Rating 3 out of 5]

Leest lekker weg, maar het zijn meer persoonlijke verhalen dan “millennial struggles”.
Niet alles is even herkenbaar, hoewel er echt wel stukken in zitten die grappig zijn om te lezen. Geen ingewikkelde schrijfstijl, dus je bent er zo doorheen.

Als je je instelt op het lezen van columns, maar dan in boekvorm, dan is dit boek prima. Voor mij was het niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Daarom: 3 sterren.