What do you think?
Rate this book
La sociedad cortesana (Sociologia)
En el centro de los intereses del autor se encuentra la relación entre empirismo y teoría. Su propósito es determinar el concepto de "sociedad cortesana" en el mismo sentido en que se ha determinado la idea de "sociedad burguesa". Elias pone de relieve el proceso por el cual la primera pudo ser ejemplar y soberana hasta su remplazo por la sociedad burguesa.
368 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1939
27 people are currently reading
728 people want to read
About the author
Norbert Elias
147 books188 followersNorbert Elias was a German-Jewish sociologist who later became a British citizen, though he is often referred to as a Dutch thinker, and made his home in Amsterdam in his latter years.
Elias's theory focused on the relationship between power, behavior, emotion, and knowledge over time. He significantly shaped what is called process or figurational sociology. Due to historical circumstances, Elias had long remained a marginal author, until being rediscovered by a new generation of scholars in the 1970s, when he eventually became one of the most influential sociologists in the history of the field.
(Some text from Wikipedia licenced under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License)
Elias's theory focused on the relationship between power, behavior, emotion, and knowledge over time. He significantly shaped what is called process or figurational sociology. Due to historical circumstances, Elias had long remained a marginal author, until being rediscovered by a new generation of scholars in the 1970s, when he eventually became one of the most influential sociologists in the history of the field.
(Some text from Wikipedia licenced under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
March 31, 2020
Un libro interessante sulla vita di corte degli aristocratici del XVII secolo e del loro sovrano Luigi XIV, ideatore dell'etichetta di corte. In più punti Elias può risultare pesante e ripetitivo, ma da quanto ho potuto dedurre è proprio un tratto distintivo di questo autore, per rimarcare i concetti. È sorprendente scoprire come Luigi sia uno dei sovrani più ricordati della storia dell'Europa, ma di intellettuale aveva ben poco: aveva avuto una scarsa istruzione, a causa della Fronda e delle sommosse popolari, ma il suo genio ha brillato grazie ai suoi consiglieri e artisti di cui si circondava. Consiglieri a volte presi dalla nobiltà di toga e non di sangue, per legarli maggiormente a sé. Ma la cosa sorprendente è che l'etichetta di corte fu istituita dal sovrano per controllare quella nobiltà che aveva tentato di detronizzarlo quando era giovane, di tenerli sotto al suo vigile controllo e sopratutto di metterli uno contro l'altro. Infatti se i nobili erano impiegati a lottare tra di loro per avere i favori del re, non avrebbero trovato tempo per mettersi contro il re e questo è qualcosa di geniale. Lo stesso Luigi in una lettera al figlio scriverà : "Voi dovrete dividere la vostra fiducia tra parecchie persone. La gelosia dell'uno serve a frenare le ambizioni dell'altro".
Quindi l'etichetta diviene un meccanismo di regolamentazione, sicurezza e sorveglianza. Lo stesso Luigi faceva girare per la corte delle guardie svizzere che vodevano essere le sue orecchie e i suoi occhi.
Questa scaltrezza era nascosta da dei modi affabili e l'attento nobile Saint-Simon lo riporta nelle sue Memories : "Nessuno meglio di lui sapeva spendere le parole, il sorriso, persino gli sguardi. Qualsiasi cosa provenisse da lui era preziosa, perché egli faceva delle distinzioni e il suo atteggiamento maestoso era accentuato dalla rarità e brevità del suo linguaggio ". Infatti il re era solito rispondere con la sola parola "Vedrò".
Tutto, quindi, girava intorno a Luigi XIV e a buon diritto poté affermare "L'Etait, c'est moi ", "lo Stato sono io".
Ma c'è un rovescio della medaglia, per far in modo che i nobili si attenessero all'etichetta anche il Re doveva rispettarla e questo bisogno di "gloire et reputation" lo porterà alla mancanza di una vita privata
Quindi l'etichetta diviene un meccanismo di regolamentazione, sicurezza e sorveglianza. Lo stesso Luigi faceva girare per la corte delle guardie svizzere che vodevano essere le sue orecchie e i suoi occhi.
Questa scaltrezza era nascosta da dei modi affabili e l'attento nobile Saint-Simon lo riporta nelle sue Memories : "Nessuno meglio di lui sapeva spendere le parole, il sorriso, persino gli sguardi. Qualsiasi cosa provenisse da lui era preziosa, perché egli faceva delle distinzioni e il suo atteggiamento maestoso era accentuato dalla rarità e brevità del suo linguaggio ". Infatti il re era solito rispondere con la sola parola "Vedrò".
Tutto, quindi, girava intorno a Luigi XIV e a buon diritto poté affermare "L'Etait, c'est moi ", "lo Stato sono io".
Ma c'è un rovescio della medaglia, per far in modo che i nobili si attenessero all'etichetta anche il Re doveva rispettarla e questo bisogno di "gloire et reputation" lo porterà alla mancanza di una vita privata
January 10, 2025
De hofsamenleving (1969) is een degelijk en grondig werk van de socioloog Norbert Elias. Het boek stelt de vraag naar het hoe en waarom van de hofsamenleving in het 17e/18e eeuwse Frankrijk. Eigenlijk neemt Elias het hof van koning Lodewijk XIV als case study om zijn sociologische model te toetsen aan de empirie. Via bronnenonderzoek weet Elias overtuigend zijn model te illustreren en te laten zien hoe het model een veel breder verklaringsveld heeft dan enkel het genoemde hof.
Elias' model is de zogenoemde figuratie: mensen zijn via wederzijdse afhankelijkheidsrelaties met elkaar verbonden en vormen een netwerk dat zijn eigen rationaliteit kent. Mensen die binnen dit netwerk opereren doen dat volgens de geldende regels die zij zelf niet opgesteld hebben en waarvan ze zich maar ten dele en vaak oppervlakkig van bewust zijn. Deze figuraties bestaan in een bredere sociologische context en de interactie tussen beiden is wat we geschiedenis noemen.
Toegepast op Elias' voorbeeld: de hofsamenleving van Lodewijk XIV bestond uit ambtsadel (burgers) en zwaardadel (aristocratie) - die een polariteit vormden - en was strict hiërarchisch geordend. Iemands plaats in de rangorde werd bepaald door zaken als afkomst, functie, etc. en de kerntaak van leden van deze figuratie bestond uit het uitdragen van hun rang: etiquette, ceremonieel, architectuur, kleding, leefstijl, etc. - alles symboliseerde de sociale rang van de betreffende persoon. Dit netwerk van hogeren en lageren wordt gekenmerkt door een eeuwig spanningsveld: men staat elkaar naar het leven en is constant bezig om hogerop te komen ten koste van anderen en tegelijkertijd heeft men de ander nodig om de eigen identiteit te kunnen laten bestaan. Elias' heeft het over de sociale clinch: als twee boksers die elkaar krampachtig vasthouden, bang om hun grip los te laten en door de tegenstander te worden verslagen, houdt men elkaar in de hofsamenleving vast in de heersende figuratie.
De koning speelt in dit web een centrale rol: hij hoeft niemand boven hem te dulden en heeft totale zeggenschap over het lot van leden van het hof. Hij kan met gunsten, pensioenen en uitsluiting hele families maken of breken. Iedereen kijkt naar de koning om zijn eigen rang te bepalen. Tegelijkertijd is de koning niemand zonder deze adel. Ook in deze relatie houdt men elkaar in de sociale clinch: de sociale dwang die men op elkaar en zichzelf uitoefent is zodanig dat niemand er aan kan ontsnappen.
Dit alles is geen bewust ingericht proces. De meeste leden, inclusief de koning, geven zelf aan vermoeid te zijn van de eindeloze rituelen en etiquette. Toch houdt men er aan vast als doel op zich: zolang men zich aan de rationaliteit van het netwerk houdt, blijft het netwerk bestaan. Houdt men op zich aan de regels te houden dan houdt men op hoveling te zijn - sterker: dan houdt de hofsamenleving op te bestaan. Het gaat hier dus om het voortbestaan van de eigen existentie en daarmee de existentie van het systeem waar men onderdeel van is.
Voor een burger in een kapitalistische samenleving is al dit oeverloze geruzie en gewedijver tijd- en geldverspilling. Voor ons lijkt al dat ceremonieel en die etiquette nutteloos; voor degenen die deel waren van deze figuratie was het een zaak op leven en dood. Het verschil van opvatting en beleving toont aan hoe vruchtbaar Elias' model is: het laat ons zien dat ieder van ons in een eigen netwerk met een eigen kenmerkende en autonome rationaliteit opereert. Voor de burger die leeft in een kapitalistisch systeem ziet de hofsamenleving eruit als zinloze verspilling van tijd, geld en energie; voor de aristocraat die leeft aan het hof van de koning ziet de burgermaatschappij eruit als minderwaardig en doelloos.
Elias gebruikt grote delen van het boek om de ontwikkeling van deze hofsamenleving te schetsen. Volgens hem liggen de wortels ervan in de 15e/16e eeuw. Met de introductie van de geldeconomie (door grote influx van goud en zilver uit Zuid-Amerika) verliest de adel haar bezit, terwijl er tegelijkertijd een nieuwe klasse ontstaat die macht opbouwt uit geld (de gilden, handelaars, etc.). De koning krijgt langzaamaan steeds meer grip op de adel, die hij volledig van hemzelf afhankelijk weet te maken. Vervolgens introduceert hij burgers (die zich als adel inkochten) in het hof, die stapsgewijs alle taken van de adel aan het hof overnemen. De animositeit tussen en binnen beide klassen is een beheersingstechniek dat de koning naar willekeur kan inzetten.
Wat resulteert is een in zichzelf gekeerde samenleving waar iedereen met elkaar bezig is en waar de buitenwereld er nauwelijks toe doet. Toch doet de buitenwereld er wel degelijk toe: in dezelfde periode (16e tot en met 18e eeuw) vinden er grote sociale ontwikkelingen plaats zoals industrialisering, financialisering en professionalisering. In de maatschappij ontstaan allerlei nieuwe beroepen en subklassen die macht opbouwen. Het is hierbij belangrijk om Elias' onderscheid tussen rang en macht te hanteren: een hoge rang staat niet gelijk aan veel macht (en andersom ook niet).
De figuratie van de hofsamenleving wordt star en exclusief door de rationaliteit die erin gebakken zit. De figuratie bestaat echter in een bredere samenleving waar - we schrijven 18e eeuw - inmiddels een grote verandering in machtsopbouw en -verdeling heeft plaatsgevonden. De groepen met sociale macht worden uitgesloten van de het staatsbestel: de monopolies op geweld en belastingheffing blijven in handen van de oude elite. Op het moment dat de elite die nieuwe werkelijkheid niet erkent en weigert nieuwe machtshebbers toe te laten of af te kopen, is geweld de enige mogelijkheid.
Elias verklaart de Franse Revolutie dus uit de starheid van het staatssysteem dat niet in staat (meer) was om zich aan te passen aan een nieuwe maatschappelijke werkelijkheid. Hiermee wijst hij dus de klassieke 'burgers werpen kerk en adel omver'-verklaring af. Elias benadrukt dat de Revolutie afrekende met de oude elite -inclusief de burgerelite - aan het hof en er een nieuwe elite - gerekruteerd uit de nieuwe machthebbers - ervoor in de plaats stelt.
Eigenlijk zit de omverwerping van de oude elite al ingebakken in Elias' model. Dit is fascinerend, omdat hij zich op sommige plekken in het boek lijkt te verzetten tegen de marxistische theorie dat de geschiedenis al vastligt. Volgens Elias doen individuen er nauwelijks toe en is de sociale rationaliteit binnen figuraties (en de samenleving als geheel) bepalend voor het verloop van de geschiedenis. De hofsamenleving was niet in staat zich aan te passen aan de nieuwe sociale machtsbalans die was ontstaan in drie eeuwen van geldeconomie, industrialisering en kapitalisme, en was dus van het begin gedoemd om ten onder te gaan in de geweldsuitbarsting van 1789. Waarom? Omdat de systeemrationaliteit de individuen dwingt om zich te gedragen zoals ze deden: ook al richtten edelen hun hele huis te gronde, men moest en zou geld blijven spenderen - want het systeem bood geen alternatief.
Tijdens het lezen van met name de laatste delen bekroop me het gevoel dat wij in 2025 in eenzelfde situatie verkeren als het Frankrijk van net vóór de Revolutie. Een historisch gegroeide elite - in ons geval de post-WO2 progressief-liberale orde - heeft zich niet kunnen aanpassen aan de veranderende samenleving, waar nieuwe machtsnetwerken zijn ontstaan op basis van nieuwe technologie (denk aan sociale media) en waar geweld de enige uitweg lijkt te zijn. De elites zijn niet van plan om de nieuwe machtigen op te nemen in de eigen figuratie en het afkopen van strijd lijkt nauwelijks te zijn gelukt. Het is tekenend hoe vanuit de elite gepraat wordt over de uitdagers van de macht: radicaal, extreem, populistisch, nationalistisch, etc. Allemaal termen die duiden op een vijandsbeeld: men voelt dat de eigen orde wordt bedreigd door nieuwe macht van buitenaf.
Inmiddels zien we in Amerika hoe de nieuwe elite zich al meester heeft gemaakt van het staatsbestel - vooralsnog vreedzaam, dat dan weer wel - en daarmee de monopolies op geweld en belastingheffing (en tegenwoordig ook informatie). In Europa lijkt men vooralsnog de weg van Lodewijk XIV te kiezen: blijven uitsluiten en waar het kan afkopen. Nederland is een interessant experiment, waarbij de nieuwe macht (PVV/BBB) in de bestaande elite lijkt te worden opgenomen, maar tegelijkertijd te worden buitengesloten van invloed. Ik vrees dat Elias, mocht hij nog geleefd hebben, de toekomst niet bijster rooskleurig zou zien. En ik ben dat met hem eens.
Elias' model is de zogenoemde figuratie: mensen zijn via wederzijdse afhankelijkheidsrelaties met elkaar verbonden en vormen een netwerk dat zijn eigen rationaliteit kent. Mensen die binnen dit netwerk opereren doen dat volgens de geldende regels die zij zelf niet opgesteld hebben en waarvan ze zich maar ten dele en vaak oppervlakkig van bewust zijn. Deze figuraties bestaan in een bredere sociologische context en de interactie tussen beiden is wat we geschiedenis noemen.
Toegepast op Elias' voorbeeld: de hofsamenleving van Lodewijk XIV bestond uit ambtsadel (burgers) en zwaardadel (aristocratie) - die een polariteit vormden - en was strict hiërarchisch geordend. Iemands plaats in de rangorde werd bepaald door zaken als afkomst, functie, etc. en de kerntaak van leden van deze figuratie bestond uit het uitdragen van hun rang: etiquette, ceremonieel, architectuur, kleding, leefstijl, etc. - alles symboliseerde de sociale rang van de betreffende persoon. Dit netwerk van hogeren en lageren wordt gekenmerkt door een eeuwig spanningsveld: men staat elkaar naar het leven en is constant bezig om hogerop te komen ten koste van anderen en tegelijkertijd heeft men de ander nodig om de eigen identiteit te kunnen laten bestaan. Elias' heeft het over de sociale clinch: als twee boksers die elkaar krampachtig vasthouden, bang om hun grip los te laten en door de tegenstander te worden verslagen, houdt men elkaar in de hofsamenleving vast in de heersende figuratie.
De koning speelt in dit web een centrale rol: hij hoeft niemand boven hem te dulden en heeft totale zeggenschap over het lot van leden van het hof. Hij kan met gunsten, pensioenen en uitsluiting hele families maken of breken. Iedereen kijkt naar de koning om zijn eigen rang te bepalen. Tegelijkertijd is de koning niemand zonder deze adel. Ook in deze relatie houdt men elkaar in de sociale clinch: de sociale dwang die men op elkaar en zichzelf uitoefent is zodanig dat niemand er aan kan ontsnappen.
Dit alles is geen bewust ingericht proces. De meeste leden, inclusief de koning, geven zelf aan vermoeid te zijn van de eindeloze rituelen en etiquette. Toch houdt men er aan vast als doel op zich: zolang men zich aan de rationaliteit van het netwerk houdt, blijft het netwerk bestaan. Houdt men op zich aan de regels te houden dan houdt men op hoveling te zijn - sterker: dan houdt de hofsamenleving op te bestaan. Het gaat hier dus om het voortbestaan van de eigen existentie en daarmee de existentie van het systeem waar men onderdeel van is.
Voor een burger in een kapitalistische samenleving is al dit oeverloze geruzie en gewedijver tijd- en geldverspilling. Voor ons lijkt al dat ceremonieel en die etiquette nutteloos; voor degenen die deel waren van deze figuratie was het een zaak op leven en dood. Het verschil van opvatting en beleving toont aan hoe vruchtbaar Elias' model is: het laat ons zien dat ieder van ons in een eigen netwerk met een eigen kenmerkende en autonome rationaliteit opereert. Voor de burger die leeft in een kapitalistisch systeem ziet de hofsamenleving eruit als zinloze verspilling van tijd, geld en energie; voor de aristocraat die leeft aan het hof van de koning ziet de burgermaatschappij eruit als minderwaardig en doelloos.
Elias gebruikt grote delen van het boek om de ontwikkeling van deze hofsamenleving te schetsen. Volgens hem liggen de wortels ervan in de 15e/16e eeuw. Met de introductie van de geldeconomie (door grote influx van goud en zilver uit Zuid-Amerika) verliest de adel haar bezit, terwijl er tegelijkertijd een nieuwe klasse ontstaat die macht opbouwt uit geld (de gilden, handelaars, etc.). De koning krijgt langzaamaan steeds meer grip op de adel, die hij volledig van hemzelf afhankelijk weet te maken. Vervolgens introduceert hij burgers (die zich als adel inkochten) in het hof, die stapsgewijs alle taken van de adel aan het hof overnemen. De animositeit tussen en binnen beide klassen is een beheersingstechniek dat de koning naar willekeur kan inzetten.
Wat resulteert is een in zichzelf gekeerde samenleving waar iedereen met elkaar bezig is en waar de buitenwereld er nauwelijks toe doet. Toch doet de buitenwereld er wel degelijk toe: in dezelfde periode (16e tot en met 18e eeuw) vinden er grote sociale ontwikkelingen plaats zoals industrialisering, financialisering en professionalisering. In de maatschappij ontstaan allerlei nieuwe beroepen en subklassen die macht opbouwen. Het is hierbij belangrijk om Elias' onderscheid tussen rang en macht te hanteren: een hoge rang staat niet gelijk aan veel macht (en andersom ook niet).
De figuratie van de hofsamenleving wordt star en exclusief door de rationaliteit die erin gebakken zit. De figuratie bestaat echter in een bredere samenleving waar - we schrijven 18e eeuw - inmiddels een grote verandering in machtsopbouw en -verdeling heeft plaatsgevonden. De groepen met sociale macht worden uitgesloten van de het staatsbestel: de monopolies op geweld en belastingheffing blijven in handen van de oude elite. Op het moment dat de elite die nieuwe werkelijkheid niet erkent en weigert nieuwe machtshebbers toe te laten of af te kopen, is geweld de enige mogelijkheid.
Elias verklaart de Franse Revolutie dus uit de starheid van het staatssysteem dat niet in staat (meer) was om zich aan te passen aan een nieuwe maatschappelijke werkelijkheid. Hiermee wijst hij dus de klassieke 'burgers werpen kerk en adel omver'-verklaring af. Elias benadrukt dat de Revolutie afrekende met de oude elite -inclusief de burgerelite - aan het hof en er een nieuwe elite - gerekruteerd uit de nieuwe machthebbers - ervoor in de plaats stelt.
Eigenlijk zit de omverwerping van de oude elite al ingebakken in Elias' model. Dit is fascinerend, omdat hij zich op sommige plekken in het boek lijkt te verzetten tegen de marxistische theorie dat de geschiedenis al vastligt. Volgens Elias doen individuen er nauwelijks toe en is de sociale rationaliteit binnen figuraties (en de samenleving als geheel) bepalend voor het verloop van de geschiedenis. De hofsamenleving was niet in staat zich aan te passen aan de nieuwe sociale machtsbalans die was ontstaan in drie eeuwen van geldeconomie, industrialisering en kapitalisme, en was dus van het begin gedoemd om ten onder te gaan in de geweldsuitbarsting van 1789. Waarom? Omdat de systeemrationaliteit de individuen dwingt om zich te gedragen zoals ze deden: ook al richtten edelen hun hele huis te gronde, men moest en zou geld blijven spenderen - want het systeem bood geen alternatief.
Tijdens het lezen van met name de laatste delen bekroop me het gevoel dat wij in 2025 in eenzelfde situatie verkeren als het Frankrijk van net vóór de Revolutie. Een historisch gegroeide elite - in ons geval de post-WO2 progressief-liberale orde - heeft zich niet kunnen aanpassen aan de veranderende samenleving, waar nieuwe machtsnetwerken zijn ontstaan op basis van nieuwe technologie (denk aan sociale media) en waar geweld de enige uitweg lijkt te zijn. De elites zijn niet van plan om de nieuwe machtigen op te nemen in de eigen figuratie en het afkopen van strijd lijkt nauwelijks te zijn gelukt. Het is tekenend hoe vanuit de elite gepraat wordt over de uitdagers van de macht: radicaal, extreem, populistisch, nationalistisch, etc. Allemaal termen die duiden op een vijandsbeeld: men voelt dat de eigen orde wordt bedreigd door nieuwe macht van buitenaf.
Inmiddels zien we in Amerika hoe de nieuwe elite zich al meester heeft gemaakt van het staatsbestel - vooralsnog vreedzaam, dat dan weer wel - en daarmee de monopolies op geweld en belastingheffing (en tegenwoordig ook informatie). In Europa lijkt men vooralsnog de weg van Lodewijk XIV te kiezen: blijven uitsluiten en waar het kan afkopen. Nederland is een interessant experiment, waarbij de nieuwe macht (PVV/BBB) in de bestaande elite lijkt te worden opgenomen, maar tegelijkertijd te worden buitengesloten van invloed. Ik vrees dat Elias, mocht hij nog geleefd hebben, de toekomst niet bijster rooskleurig zou zien. En ik ben dat met hem eens.
October 14, 2019
I learned some things, but it is also a terrible slog of a book from my perspective, but perhaps it simply has not aged too well. I found the insights in the earlier half far more interesting and engaging than in the latter.
March 21, 2016
Still think it's boring as hell.
December 13, 2019
Oggi non è più di moda parlare bene di Elias, sugli scudi per molti decenni nella seconda metà del secolo scorso. Dal punto di vista storiografico il libro è fragile appoggiandosi a conoscenze storiche un po' superficiali e a documentazione limitata e accreditata senza una vera valutazione critica. Conseguenze sono valutazioni, a volte discutibili, dei processi storiografici sottoposti a indagine, deduzioni un po' traballanti nella loro icasticità solo apparente.
Del resto lo stesso Elias ribadisce in molti luoghi della trattazione l'aspetto 'tentativo' della sua analisi.
Anche la lettura non è semplice e le numerose ripetizioni di concetti se da un lato aiutano a tenere il passo nello svolgimento della trattazione a volte la appesantiscono inutilmente.
Ma il volume resta sempre una lettura formidabile per la ricchezza dei temi proposti alla riflessione, per la novità (quando uscì) dell'approccio metodologico che offriva teorie e linguaggio della sociologia per la comprensione di complessi fenomeni del passato, per la forza e la coerenza dell'analisi.
Del resto lo stesso Elias ribadisce in molti luoghi della trattazione l'aspetto 'tentativo' della sua analisi.
Anche la lettura non è semplice e le numerose ripetizioni di concetti se da un lato aiutano a tenere il passo nello svolgimento della trattazione a volte la appesantiscono inutilmente.
Ma il volume resta sempre una lettura formidabile per la ricchezza dei temi proposti alla riflessione, per la novità (quando uscì) dell'approccio metodologico che offriva teorie e linguaggio della sociologia per la comprensione di complessi fenomeni del passato, per la forza e la coerenza dell'analisi.
March 15, 2024
Per via del titolo, potreste aspettarvi (come all’inizio io stessa) la descrizione (perché no? Magari anche un po’ pruriginosa) della vita e dell’etichetta a Versailles. Niente di tutto ciò. Si tratta di un saggio sociologico in cui Elias si propone di analizzare, tramite il metodo della sociologia delle interdipendenze, i movimenti strutturali della società francese che già dalla fine del 1400 portarono la nobiltà feudale libera, ricca e indipendente a diventare la rigida, pomposa e “inutile” nobiltà di corte al cospetto di Luigi XIV. Molto interessante, tocca tanti argomenti (l’estetica/architettura delle case, la letteratura romantica di corte, la psicologia, l’economia) e fa realizzare mooolte cose a volte poco accennate nei libri di storia. Stile molto ripetitivo devo dire, ma nulla di insuperabile.
January 8, 2022
Hoewel dElias dit boek in 1933, 6jaar voor Het civilisatieproces schreef, zijn alle elementen van zijn figuratiesociologie al aanwezig; het boek houdt daardoor het midden tussen een theorie-constructie en een casestudy; achteraf jammer dat Elias het na verschijnen van zijn hoofdwerk niet wat meer heeft omgewerkt naar een toepassing van die inmiddels beroemde theorie. Van de drie bijlagen vond ik de vergeljjking van hofsamenleving met de opkomst van NS regiem de meest interessante, hoewel nauwelijks uitgewerkt.
April 22, 2017
Ja entra demasiado no pedantismo pseudo intlectual frances dos anos de 1970 e do pos modernismo para ser uma leitura agadavel. Não é totalmente desprovido de valor para analise politica, mas é necessário um bom filtro para o ego do autor.
December 19, 2023
read for school
December 18, 2025
It's a bumpy road with some nice stretches and worthwhile sections. At first I wasn't sure what to make of the extremely intricate descriptions of the architecture and manners in the palace of Louis XIV. These seemed interesting from a detail orientated perspective, but struggled to see it in the bigger picture of the book I'd gone in for. Eventually Elias pulls out to show how these archaic and seemingly are representative of a balance of state power, where the absolute monarch increasingly turned to rising bourgeois elements for governance of state functions, but needed the aristocracy to maintain position as a counter-weight. Hence the political economy of these extreme rituals, where the monarch's every glance and gesture reinforce a system of noble stratification and rank. As it revealed itself, I though these sections of the book had an elegance, shifting from the architecture of different noble houses to the layout of the associated power structures.
However, much of the book contains sections I would call anything but elegant. Partially this is due to Elias spending so much time explaining the basic philosophical case for materialist, non-individualist history without ever explicit citing Marx or Lenin. I'm willing to accept that their may have been some political reasons to do so in time and place i.e. wanting to justify your method and draw readers in without ever turning liberal off, but it feels very clumsy and ingenuous reading from the current day. There are also various points where he goes on long philosophical tangents in other directions, which while each could be interesting to somebody, do not fit neatly into this book. Maybe a stronger editor would've been in order?
However, much of the book contains sections I would call anything but elegant. Partially this is due to Elias spending so much time explaining the basic philosophical case for materialist, non-individualist history without ever explicit citing Marx or Lenin. I'm willing to accept that their may have been some political reasons to do so in time and place i.e. wanting to justify your method and draw readers in without ever turning liberal off, but it feels very clumsy and ingenuous reading from the current day. There are also various points where he goes on long philosophical tangents in other directions, which while each could be interesting to somebody, do not fit neatly into this book. Maybe a stronger editor would've been in order?
January 24, 2022
Sin importar el detalle histórico de aquello titulado, Elias demuestra un ejercicio fabuloso de utilizar a la Historia como herramienta para demostrar fenómenos que, en la misma disciplina histórica, son difícil de explicar a menos que se recurra a la teoría. Poder, representación, vinculación, dependencia y entramado social son los hilos conductores en un texto que aparenta hablar acerca de la sociedad cortesana francesa, pero que en realidad habla acerca de la necesidad de narrar la Historia (con mayúscula) en función de la comprensión de las dinámicas propias de la época y el contexto de los actores involucrados.
Lo anterior queda claramente demarcado en la estructura, una introducción altamente teórica, dónde se justifica el vínculo de la disciplina de la Historia con la sociología y otras Ciencias Sociales, seguida de un capítulo inicial que presenta el tema central en canones teóricos. Luego viene un relato que va deconstruyendo, hasta finalmente contextualizar con análisis de la literatura de la época y concluir sintetizando formulaciones teóricas.
Los dos apéndices reformulan, precisamente, esa estructura: en el primero el contexto histórico es completamente alterado - de la sociedad cortesana francesa, Norbert Elias se translada al Tercer Reich, y en el segundo se detiene en la importancia fundamental del cargo del intendente para el funcionamiento de la sociedad cortesana.
Fantastica lectura, recomendable para quien gusta de la teoría, quien quiere comprender la época, e incluso para reflexionar sobre las sociedades en general.
Lo anterior queda claramente demarcado en la estructura, una introducción altamente teórica, dónde se justifica el vínculo de la disciplina de la Historia con la sociología y otras Ciencias Sociales, seguida de un capítulo inicial que presenta el tema central en canones teóricos. Luego viene un relato que va deconstruyendo, hasta finalmente contextualizar con análisis de la literatura de la época y concluir sintetizando formulaciones teóricas.
Los dos apéndices reformulan, precisamente, esa estructura: en el primero el contexto histórico es completamente alterado - de la sociedad cortesana francesa, Norbert Elias se translada al Tercer Reich, y en el segundo se detiene en la importancia fundamental del cargo del intendente para el funcionamiento de la sociedad cortesana.
Fantastica lectura, recomendable para quien gusta de la teoría, quien quiere comprender la época, e incluso para reflexionar sobre las sociedades en general.
March 31, 2025
Bon j'ai pas eu le temps de le finir pour la date limite de mon QCM de Lire la socio. C'était très intéressant de voir comment fonctionnait la société de cour, pourquoi, et ce que ça impliquait. J'ai appris que Louis XIV était un roi pas si ouf que ça au final, c'est toujours marrant pour l'anecdote. Peut être que je le terminerai un jour mais bon je suis pas fan de la période donc je m'en fous mais on sait jamais
February 11, 2025
Overall, I wasn't exactly looking for this book when I wanted to research how a king's court works but I wasn't let down either. (I was more interested in medieval stuff.)
In general this book is a pretty nice sociological read on Louis XIV.'s court but a couple of times it felt like the author wandered off or repeated ideas. It was a nice read though.
In general this book is a pretty nice sociological read on Louis XIV.'s court but a couple of times it felt like the author wandered off or repeated ideas. It was a nice read though.
August 20, 2018
Brilliant!
May 26, 2022
Un peu déçu de ce livre.... je n'y ai pas retrouvé ce que j'en attendais...
March 16, 2025
Brillant.
May 19, 2022
Внезапно актуальная вещь. Очень сложно написанная правда
December 16, 2013
In questo lavoro l'autore prende in esame con un metodo di tipo storico-sociologico lo stile di vita dell'aristocrazia nella società francese dell'antico regime. La nobiltà di spada che viveva alla corte di sovrani quali Luigi XIV o Luigi XV aveva perso ormai ogni autonomia signorile. La nobiltà di toga, formata dal ceto medio dei giuristi nobilitati mediante la venalità delle cariche, costituiva l'altra componente dell'aristocrazia di corte. Le fortune della nobiltà di spada e della nobiltà di toga sotto il regno di Luigi XIV erano strettamente legate al favore che il Sovrano riservava loro. La monarchia esercitava quindi un potere cruciale: nelle regole sottese alla vita di corte essa bilanciava i diversi interessi dei nobili decidendo in piena autonomia sulle loro fortune politiche.
Merita di essere ricordato il primo capitolo "Strutture e significato delle abitazioni". L'autore descrive con grande acume i palazzi nobiliari soffermandosi sul modello della villa di campagna diffuso nell'Europa dell'antico regime come canone fondamentale delle abitazioni nobiliari.
Diverso se non addirittura opposto il modello cittadino di abitazione affermatosi progressivamente nel Vecchio Continente negli anni successivi alla rivoluzione francese.
Merita di essere ricordato il primo capitolo "Strutture e significato delle abitazioni". L'autore descrive con grande acume i palazzi nobiliari soffermandosi sul modello della villa di campagna diffuso nell'Europa dell'antico regime come canone fondamentale delle abitazioni nobiliari.
Diverso se non addirittura opposto il modello cittadino di abitazione affermatosi progressivamente nel Vecchio Continente negli anni successivi alla rivoluzione francese.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews