What do you think?
Rate this book
เพลิงบุญ
พิมาลา เลือกที่จะเป็นแม่พระผู้คอยให้ความช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นอย่างไร้ขอบเขต จนชีวิตของเธอมีแต่ความสูญเสีย อับปาง บุญที่เธอทำจึงเปรียบดั่งเพลิงอันร้อนแรงที่ย้อนกลับมาเผาผลาญทำลายตัวเธอจนแทบดับดิ้นสิ้นใจ
Paperback
1 person is currently reading
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 25, 2017
ต้องบอกเลยว่าเรื่องนี้บทสนทนาค่อนข้างโดดเด่น เราอ่านแล้วชอบมาก โดยเฉพาะช่วงแรกๆ ก่อนที่ฤกษ์กับพิมาลาจะแต่งงานกัน อ่านแล้วจะรู้สึกเลยว่าตัวละครค่อนข้างมีมิติกว่าในละครพอสมควรเลย โดยเฉพาะฤกษ์กับพิม เราสามารถรับรู้อุปนิสัยของตัวละครได้ค่อนข้างชัดเจนผ่านบทสนทนาเลย ยกตัวอย่างตามนี้
ในนิยายเล่าเรื่องผ่านมุมมองของนางเอก ทำให้บทของใจเริงมีไม่ค่อยละเอียดมากเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่แต่งการแต่งงานกันไป ก็เหมือนไม่ค่อยได้มาสมาคมกันบ่อยๆ เหมือนสมัยที่ยังเรียนอยู่ ขนาดเลิกกับสามีแล้วตกอับจนต้องมาขออาศัยอยู่กับนางเอก นิยายยังไม่ค่อยพาดพิงถึงใจเริงมากเท่าไหร่ ทำให้เราไม่ค่อยรู้สึกลบกับตัวละครนี้มากนัก ต่างจากนางเอก ที่เราเหมือนอยู่ใกล้ตัวเขาตลอดเวลา ไม่ว่าจะคิดหรือรู้สึกอะไรเรารับรู้ได้หมด ดังนั้น เราเลยรำคาญพิมาลามากที่สุดในเรื่อง รำคาญความใจอ่อนของนาง (ขนาดในคำนำนักเขียนยังเขียนเลยว่ารำคาญนางเอกที่สุด เขียนไปด่าไป เราเองก็อ่านไปด่าไปเหมือนกัน ฮ่าๆๆ)
ตั้งแต่เกิดเรื่องนอกใจขึ้นเนี่ย เป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับเรามาก เพราะทุกคนดูพยายามไม่ให้นางเอกหย่าแบบสุดๆ ก็พอเข้าใจนะว่ายุคนั้น แต่งงานมาไม่ถึงปีก็หย่านี่คงเป็นอะไรที่แย่สุดๆ สำหรับฝ่ายหญิง บทสนทนาโต้ตอบไปมาระหว่างพระนางเริ่มน่าเบื่อสำหรับเรา คือแบบ จะต่อปากต่อคำอะไรกันยืดยาว น่าเบื่อมาก แทนที่จะจัดการอะไรให้มันเด็ดขาด พระเอกก็แย่ เห็นแก่ตัวมาก แต่ขัดใจที่สุดก็ตอนจบนี่แหละ
ในนิยายเล่าเรื่องผ่านมุมมองของนางเอก ทำให้บทของใจเริงมีไม่ค่อยละเอียดมากเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่แต่งการแต่งงานกันไป ก็เหมือนไม่ค่อยได้มาสมาคมกันบ่อยๆ เหมือนสมัยที่ยังเรียนอยู่ ขนาดเลิกกับสามีแล้วตกอับจนต้องมาขออาศัยอยู่กับนางเอก นิยายยังไม่ค่อยพาดพิงถึงใจเริงมากเท่าไหร่ ทำให้เราไม่ค่อยรู้สึกลบกับตัวละครนี้มากนัก ต่างจากนางเอก ที่เราเหมือนอยู่ใกล้ตัวเขาตลอดเวลา ไม่ว่าจะคิดหรือรู้สึกอะไรเรารับรู้ได้หมด ดังนั้น เราเลยรำคาญพิมาลามากที่สุดในเรื่อง รำคาญความใจอ่อนของนาง (ขนาดในคำนำนักเขียนยังเขียนเลยว่ารำคาญนางเอกที่สุด เขียนไปด่าไป เราเองก็อ่านไปด่าไปเหมือนกัน ฮ่าๆๆ)
ตั้งแต่เกิดเรื่องนอกใจขึ้นเนี่ย เป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับเรามาก เพราะทุกคนดูพยายามไม่ให้นางเอกหย่าแบบสุดๆ ก็พอเข้าใจนะว่ายุคนั้น แต่งงานมาไม่ถึงปีก็หย่านี่คงเป็นอะไรที่แย่สุดๆ สำหรับฝ่ายหญิง บทสนทนาโต้ตอบไปมาระหว่างพระนางเริ่มน่าเบื่อสำหรับเรา คือแบบ จะต่อปากต่อคำอะไรกันยืดยาว น่าเบื่อมาก แทนที่จะจัดการอะไรให้มันเด็ดขาด พระเอกก็แย่ เห็นแก่ตัวมาก แต่ขัดใจที่สุดก็ตอนจบนี่แหละ
November 21, 2017
นิยายเรื่องนี้ถูกเล่าผ่านมุมมองของพิมาลาซึ่งเป็นนางเอกของเรื่อง ช่วงแรก ๆ เนื้อเรื่องน่าติดตาม ตัวละครใจเริงโผล่มาทีไรบทสนทนาแซ่บ เฉียดเฉือนสุดๆ แต่ใจเริงมีบทบาทในเรื่องน้อยมากๆ เนื้อเรื่องส่วนใหญ่มุ่งไปที่ประเด็นการหย่าร้างและการกลับมาคืนดีกันของพิมาลากับฤกษ์ ให้คะแนน 3ดาว จาก5ดาว
June 4, 2025
เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านบันทึกของนางเอก เนื้อเรื่องน่าจะยาวสัก 20 ได้ (ประมาณเอา) ถึงจะเคยดูละครเวอร์ชันเจนนี่-เบลล่าไปแล้ว พอจำได้คร่าวๆ ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง แต่เราก็ยังอ่านอยู่ แถมรู้สึกอ่านสนุกเสียด้วย นวภาษาในเล่มนี้มันดูมีเสน่ห์ ถึงจะมีอยู่บางคำที่ไม่รูว่าแปลว่าอะไร บางคำไม่ได้ใช้แล้ว ไม่เคยได้ยินมาก่อน จะรู้สึกว่าเขาเขียนสวยเราชอบภาษาของเล่มนี้
มีท่อนหนึ่งเอ่ยถึงว่าเป็นปี พ.ศ. 2501 งานการในสมัยนั้น ก็หายากค่าครองชีพก็แพง ซึ่งก็อยากมาโจรสมัยนี้ผ่านมาแล้วกว่าปีก็ยังยากมากอยู่ และที่ไหนหนังสือพูดกันหลายรอบว่า กรุงเทพฯ นั้นช่างแคบจริงๆ คงจะเพราะว่าสมัยนั้นไม่ได้มีที่เที่ยวหรือกิจกรรมอะไรมากมาย แล้วก็ดู แต่จะไปดูหนังสร้างเพลงกินข้าว ร้านอาหาร หรือไปคลับกันเสีย ส่วนใหญ่ที่แน่แน่เลยก็มีสวนลุม อย่าเห็นสวนลุมฯ สมัยนั้นเลย เคยอ่านเจอในหนังสือหลายเล่มแล้ว
ส่วนหนึ่งที่เราไม่เข้าใจคือพระเอกกับนางเอกแต่งงานกันแล้ว แต่ยังเนี้ยบพ่อแม่ของฝ่ายตรงข้ามว่าคุณลุงคุณอากันอยู่เลย หรือเป็นเพราะว่าเขารู้จักกันมาตั้งนานก่อนจะแต่งงานเรียกกันว่าคุณลุงคุณอากันจนชิน แต่งงานกันแล้วก็เลยไม่เรียกคุณพ่อคุณแม่
สุดท้ายคือในละครเวอร์ชันที่เราดูมาตอนจบไม่ได้เหมือนในหนังสือเท่าไร ละครก็ปรับบางอย่างไปให้ดูน่าดูมากขึ้น สะเทือนใจท่านผู้ชมมากขึ้น สมัยนั้น จำได้เลยเจนนี่สวยมากใครใครก็อยากแต่งหน้าแบบใจเริง (เราคือหนึ่งในนั้น 555)
สุดท้ายอีกรอบ เราชอบบทพูดของใจเริงมาก แบบช่างสรรหาคำมาพูดคำมาด่า แล้วคำพูดดูแบบกล้ามาก ไม่มีอายเลย ขนาดมาอ่านสมัยนี้ยังรู้สึกว่าพูดตรงพูดแรง ด้านเกินเลย ในสมัยที่หนังสือเขียนถึงนี่ คนฟังจะรู้สึกขนาดไหน แต่ก็เสียดายบทใจเริงน้อยไปหน่อย พระเอกก็ด่าใจเริงได้เจ็บเหมือนกัน
...อ่านไปแล้วก็เก็บไว้เตือนใจตัวเอง ช่วยคนอื่นแค่พอประมาณ อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อน...
มีท่อนหนึ่งเอ่ยถึงว่าเป็นปี พ.ศ. 2501 งานการในสมัยนั้น ก็หายากค่าครองชีพก็แพง ซึ่งก็อยากมาโจรสมัยนี้ผ่านมาแล้วกว่าปีก็ยังยากมากอยู่ และที่ไหนหนังสือพูดกันหลายรอบว่า กรุงเทพฯ นั้นช่างแคบจริงๆ คงจะเพราะว่าสมัยนั้นไม่ได้มีที่เที่ยวหรือกิจกรรมอะไรมากมาย แล้วก็ดู แต่จะไปดูหนังสร้างเพลงกินข้าว ร้านอาหาร หรือไปคลับกันเสีย ส่วนใหญ่ที่แน่แน่เลยก็มีสวนลุม อย่าเห็นสวนลุมฯ สมัยนั้นเลย เคยอ่านเจอในหนังสือหลายเล่มแล้ว
ส่วนหนึ่งที่เราไม่เข้าใจคือพระเอกกับนางเอกแต่งงานกันแล้ว แต่ยังเนี้ยบพ่อแม่ของฝ่ายตรงข้ามว่าคุณลุงคุณอากันอยู่เลย หรือเป็นเพราะว่าเขารู้จักกันมาตั้งนานก่อนจะแต่งงานเรียกกันว่าคุณลุงคุณอากันจนชิน แต่งงานกันแล้วก็เลยไม่เรียกคุณพ่อคุณแม่
สุดท้ายคือในละครเวอร์ชันที่เราดูมาตอนจบไม่ได้เหมือนในหนังสือเท่าไร ละครก็ปรับบางอย่างไปให้ดูน่าดูมากขึ้น สะเทือนใจท่านผู้ชมมากขึ้น สมัยนั้น จำได้เลยเจนนี่สวยมากใครใครก็อยากแต่งหน้าแบบใจเริง (เราคือหนึ่งในนั้น 555)
สุดท้ายอีกรอบ เราชอบบทพูดของใจเริงมาก แบบช่างสรรหาคำมาพูดคำมาด่า แล้วคำพูดดูแบบกล้ามาก ไม่มีอายเลย ขนาดมาอ่านสมัยนี้ยังรู้สึกว่าพูดตรงพูดแรง ด้านเกินเลย ในสมัยที่หนังสือเขียนถึงนี่ คนฟังจะรู้สึกขนาดไหน แต่ก็เสียดายบทใจเริงน้อยไปหน่อย พระเอกก็ด่าใจเริงได้เจ็บเหมือนกัน
...อ่านไปแล้วก็เก็บไว้เตือนใจตัวเอง ช่วยคนอื่นแค่พอประมาณ อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อน...
Displaying 1 - 3 of 3 reviews