What do you think?
Rate this book
Гамиани, или две страстни нощи
През 1833 година двайсетина младежи се събират в бляскав парижки ресторант. Разговарят за политика, за светски събития, за изкуство и стигат до еротичната литература. Обсъждат античните образци, сладострастните и безумни видения на маркиз Дьо Сад, пикантните епиграми на Ювенал и Теренций и накрая заключават, че не е възможно да се напише подобно произведение без употребата на цинични изрази и думи. Тогава един от сътрапезниците, който дотогава си мълчал, се обръща към останалите: „Господа, нека след три дни отново се съберем тук – надявам се да успея да ви убедя, че не е трудно да бъде създадена еротична творба, без да се прибягва до пошла словесност.“ Предложението бива прието и три дни по-късно младият човек донася ръкописа...
Така се ражда „Гамиани” – плод на предизвикателство, което авторът отстоява блестящо. Две жени и един мъж споделят две нощи в необуздано сладострастие, доверяват си без задръжки по-раншни изживявания – понякога възпламеняващи, понякога скандални. Но разказът никога не изменя на изящната словесност.
Повестта „Гамиани или две страстни нощи” (1833) е обявена за най-преиздаваната творба за ХIХ век, с над четирийсет издания – дори във викторианска Англия (1864). Преведена е на множество езици и се публикува до ден днешен. B родната си Франция понастоящем е налична в над петнайсет хартиени издания и още толкова електронни.
Алфред дьо Мюсе (1810–1857), поет, драматург и романист, е сред великите класици на френската и световната литература, един от водещите представители на романтизма наред с Байрон и Гьоте.
Така се ражда „Гамиани” – плод на предизвикателство, което авторът отстоява блестящо. Две жени и един мъж споделят две нощи в необуздано сладострастие, доверяват си без задръжки по-раншни изживявания – понякога възпламеняващи, понякога скандални. Но разказът никога не изменя на изящната словесност.
Повестта „Гамиани или две страстни нощи” (1833) е обявена за най-преиздаваната творба за ХIХ век, с над четирийсет издания – дори във викторианска Англия (1864). Преведена е на множество езици и се публикува до ден днешен. B родната си Франция понастоящем е налична в над петнайсет хартиени издания и още толкова електронни.
Алфред дьо Мюсе (1810–1857), поет, драматург и романист, е сред великите класици на френската и световната литература, един от водещите представители на романтизма наред с Байрон и Гьоте.
112 pages, Paperback
First published January 1, 1833
32 people are currently reading
627 people want to read
About the author
Alfred de Musset
1,578 books221 followersAlfred Louis Charles de Musset-Pathay (11 December 1810 – 2 May 1857) was a French dramatist, poet, and novelist. Along with his poetry, he is known for writing La Confession d'un enfant du siècle (The Confession of a Child of the Century, autobiographical) from 1836.
Musset was born on 11 December 1810 in Paris. His family was upper-class but poor and his father worked in various key government positions, but never gave his son any money. His mother was similarly accomplished, and her role as a society hostess, - for example her drawing-room parties, luncheons, and dinners, held in the Musset residence - left a lasting impression on young Alfred.
Early indications of Musset's boyhood talents were seen by his fondness for acting impromptu mini-plays based upon episodes from old romance stories he had read. Years later, elder brother Paul de Musset would preserve these, and many other details, for posterity, in a biography on his famous younger brother.
Alfred de Musset entered the collège Henri IV at the age of nine, where in 1827 he won the Latin essay prize in the Concours général. With the help of Paul Foucher, Victor Hugo's brother-in-law, he began to attend, at the age of 17, the Cénacle, the literary salon of Charles Nodier at the Bibliothèque de l'Arsenal. After attempts at careers in medicine (which he gave up owing to a distaste for dissections), law, drawing, English and piano, he became one of the first Romantic writers, with his first collection of poems, Contes d'Espagne et d'Italie (1829, Tales of Spain and Italy). By the time he reached the age of 20, his rising literary fame was already accompanied by a sulphurous reputation fed by his dandy side.
He was the librarian of the French Ministry of the Interior under the July Monarchy. During this time he also involved himself in polemics during the Rhine crisis of 1840, caused by the French prime minister Adolphe Thiers, who as Minister of the Interior had been Musset's superior. Thiers had demanded that France should own the left bank of the Rhine (described as France's "natural boundary"), as it had under Napoleon, despite the territory's German population. These demands were rejected by German songs and poems, including Nikolaus Becker's Rheinlied, which contained the verse: "Sie sollen ihn nicht haben, den freien, deutschen Rhein ..." (They shall not have it, the free, German Rhine). Musset answered to this with a poem of his own: "Nous l'avons eu, votre Rhin allemand" (We've had it, your German Rhine).
The tale of his celebrated love affair with George Sand, which lasted from 1833 to 1835, is told from his point of view in his autobiographical novel, La Confession d'un Enfant du Siècle (The Confession of a Child of the Century, made into a film, Children of the Century), and from her point of view in her Elle et lui. Musset's Nuits (1835–1837, Nights) trace his emotional upheaval of his love for George Sand, from early despair to final resignation. He is also believed to be the author of Gamiani, or Two Nights of Excess (1833), a lesbian erotic novel, also believed to be modeled on George Sand.
Tomb of Alfred de Musset in Père Lachaise Cemetery
Musset was dismissed from his post as librarian by the new minister Ledru-Rollin after the revolution of 1848. He was however appointed librarian of the Ministry of Public Instruction in 1853.
Musset received the Légion d'honneur on 24 April 1845, at the same time as Balzac, and was elected to the Académie française in 1852 (after two failures to do so in 1848 and 1850).
Alfred de Musset died in his sleep on 2 May 1857. The cause was heart failure, the combination of alcoholism and a longstanding aortic insufficiency. One symptom that had been noticed by his brother was a bobbing of the head as a result of the amplification of the pulse; this was later called de Musset's sign. He was buried in Père Lachaise Cemetery in Paris.
Musset was born on 11 December 1810 in Paris. His family was upper-class but poor and his father worked in various key government positions, but never gave his son any money. His mother was similarly accomplished, and her role as a society hostess, - for example her drawing-room parties, luncheons, and dinners, held in the Musset residence - left a lasting impression on young Alfred.
Early indications of Musset's boyhood talents were seen by his fondness for acting impromptu mini-plays based upon episodes from old romance stories he had read. Years later, elder brother Paul de Musset would preserve these, and many other details, for posterity, in a biography on his famous younger brother.
Alfred de Musset entered the collège Henri IV at the age of nine, where in 1827 he won the Latin essay prize in the Concours général. With the help of Paul Foucher, Victor Hugo's brother-in-law, he began to attend, at the age of 17, the Cénacle, the literary salon of Charles Nodier at the Bibliothèque de l'Arsenal. After attempts at careers in medicine (which he gave up owing to a distaste for dissections), law, drawing, English and piano, he became one of the first Romantic writers, with his first collection of poems, Contes d'Espagne et d'Italie (1829, Tales of Spain and Italy). By the time he reached the age of 20, his rising literary fame was already accompanied by a sulphurous reputation fed by his dandy side.
He was the librarian of the French Ministry of the Interior under the July Monarchy. During this time he also involved himself in polemics during the Rhine crisis of 1840, caused by the French prime minister Adolphe Thiers, who as Minister of the Interior had been Musset's superior. Thiers had demanded that France should own the left bank of the Rhine (described as France's "natural boundary"), as it had under Napoleon, despite the territory's German population. These demands were rejected by German songs and poems, including Nikolaus Becker's Rheinlied, which contained the verse: "Sie sollen ihn nicht haben, den freien, deutschen Rhein ..." (They shall not have it, the free, German Rhine). Musset answered to this with a poem of his own: "Nous l'avons eu, votre Rhin allemand" (We've had it, your German Rhine).
The tale of his celebrated love affair with George Sand, which lasted from 1833 to 1835, is told from his point of view in his autobiographical novel, La Confession d'un Enfant du Siècle (The Confession of a Child of the Century, made into a film, Children of the Century), and from her point of view in her Elle et lui. Musset's Nuits (1835–1837, Nights) trace his emotional upheaval of his love for George Sand, from early despair to final resignation. He is also believed to be the author of Gamiani, or Two Nights of Excess (1833), a lesbian erotic novel, also believed to be modeled on George Sand.
Tomb of Alfred de Musset in Père Lachaise Cemetery
Musset was dismissed from his post as librarian by the new minister Ledru-Rollin after the revolution of 1848. He was however appointed librarian of the Ministry of Public Instruction in 1853.
Musset received the Légion d'honneur on 24 April 1845, at the same time as Balzac, and was elected to the Académie française in 1852 (after two failures to do so in 1848 and 1850).
Alfred de Musset died in his sleep on 2 May 1857. The cause was heart failure, the combination of alcoholism and a longstanding aortic insufficiency. One symptom that had been noticed by his brother was a bobbing of the head as a result of the amplification of the pulse; this was later called de Musset's sign. He was buried in Père Lachaise Cemetery in Paris.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 84 reviews
January 30, 2023
I had the forethought, when getting breakfast at the bakery this morning, to grab a slice of apple crumble to heat up for tonight's dessert.
I've gotta say I've been more aroused, throughout the day, by the prospect of wrapping my lascivious lips around that concupiscent crumble than I was by any of the soul-debasing sadomasichism you might find between the covers of this filth.
I've gotta say I've been more aroused, throughout the day, by the prospect of wrapping my lascivious lips around that concupiscent crumble than I was by any of the soul-debasing sadomasichism you might find between the covers of this filth.
August 26, 2021
Διαβάζετε ερωτική ή πορνογραφική λογοτεχνία; Σοκάρεστε όταν διαβάζετε ερωτική ή πορνογραφική λογοτεχνία; Ο άνθρωπος είναι ένα σκοτεινό κατασκεύασμα, ή μήπως έχετε άλλη γνώμη; Οκ όμως, δε θέλω να πω γι’ αυτά τώρα.
Αυτό το βιβλίο το αγόρασα στα φοιτητικά μου χρόνια, από ένα αγαπημένο βιβλιοπωλείο, σχεδόν άκριτα ή μάλλον με ευτελή κίνητρα: είδα Γάλλος ερωτιάρης του 19ου αι., είδα κάτι διαστροφικές γκραβούρες, είπα «καλό θα είναι», αν μη τι άλλο, τέχνη είναι. Πιστεύω να συγχωρείτε σε μια φοιτήτρια αυτή τη ρηχότητα και την ανάγκη ψαχουλέματος τέτοιων συγγραμμάτων. Το βλέπω, οι εν ηρεμία κείμενες τεκτονικές πλάκες αιδημοσύνης του φιλοθεάμονος και φιλαναγνωστικού κοινού μπορεί να σεισθούν συθέμελα νομίζοντας πως αυτή η ανάρτηση αφορά την προώθηση πορνογραφικού υλικού. Μην αφήσετε τη σεμνοτυφία να υπερτροφήσει, όπως στο θέαμα γυναικείων μηρών φερ’ ειπείν, για το θεό. Δε λέει να επαναφέρουμε λαιμητόμους για μάγισσες στα σύγχρονα μεσαιωνικά μας χωριά, αμάν κάναμε να ξεβλαχέψουμε.
Αφορμή είναι σκέψεις που εκκολάφθηκαν στο μυαλό μου όσο το διάβαζα σήμερα, σε μια δεύτερη ανάγνωση, είκοσι χρόνια μετά. Γιατί ξαναβρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο 20 χρόνια μετά; Αχνοενθυμούμενη τον κεντρικό άξονα της ιστορίας, ήθελα να επιβεβαιώσω αν κολλάει με μια ιδέα που μου μπήκε στο μυαλό. Ιδού λοιπόν ο ταπεινός πλην τίμιος συλλογισμός.
Το βιβλίο είναι πορνογραφικό. Ο Μυσσέ, αφορμώμενος από ένα στοίχημα μιας βραδιάς και από τη σύντομη σχέση του με τη Γεωργία Σάνδη, θέλησε να γράψει ένα πολύ ερωτικό έργο, όπως θα ονειρευόταν κάνεις το ιδανικό βιβλίο του είδους, αποφεύγοντας κάθε ωμή έκφραση. Γράφει λοιπόν, σε πολύ ωραία γλώσσα ομολογουμένως, το δράμα της κόμισσας Γκαμιανί, η οποία είναι καταδικασμένη να παραμένει ανικανοποίητη σεξουαλικά, σε μια συνεχή ένταση και έναν παραληρηματικό παροξυσμό. Δυο νύχτες σεξουαλικής παραφοράς λαμβάνουν χώρα όπου εμπλέκονται όργια, μοναχοί, ζώα, σαδομαζοχισμός και παρόμοια χαμερπή και σιχαμένα. Ένα απόλυτα ξεδιάντροπο foutoir.
Όμως, η πρόσκρουση με την τέχνη παραμένει ένα μυστήριο. Γιατί δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε βγάλει. Έκανα λοιπόν στην άκρη κάθε τι πορνογραφικό –οκ, όχι όλη την ώρα, άνθρωποι είπαμε είμαστε. Η τέχνη είναι ένας βατήρας, ένα εφαλτήριο. Πατάς πάνω και αναλόγως τη φόρα σου, μπορεί να σε στείλει είτε σε μια κούφια βουτιά, παραμένοντας σαν τη θειά στα ρηχά είτε στον ωκεανό της παρεκκλίνουσας σκέψης, σε μια μπάμπουσκα που την ανοίγεις ανακαλύπτοντας συνεχώς νέα ευρήματα. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία και το μυαλό παίρνει πολλές στροφές, τότε αυτό μπορεί να είναι δίκοπο μαχαίρι. Συχνά, είναι και μονόδρομος. Διακλαδίζω λοιπόν την παρεκκλίνουσα σκέψη μου.
Από τη μια, στην Γκαμιανί είδα τον καλλιτέχνη. Αυτόν που δεν ικανοποιείται με εύκολα τερτίπια και αναζητά το αριστούργημα, την τελείωση, τον οργασμό. Που δεν εφησυχάζει και ρίχνεται ακόρεστα στην τέχνη του, μηχανεύεται βοηθητικά τεχνάσματα για να φτιάξει την ιδανική συνθήκη που θα κυοφορήσει την έμπνευσή του. Κάποτε η έμπνευση είναι μια ήρεμη δύναμη που ρέει όμορφα στη ραχοκοκαλιά του δημιουργού. Τότε βγάζει στα κλεφτά ίσως το τεφτέρι του, και σημειώνει την ιδέα, μην τυχόν και του ξεφύγει. Όμως τις περισσότερες φορές συμβαίνει να είναι σφοδρή, κατακλυσμιαία, να οδηγεί σε αϋπνίες φοβερές, να σηκώνει απ' το κρεβάτι, να ξυπνά το σώμα τα χαράματα γιατί χρειάζεται εκτόνωση τις πιο τρελές ώρες της ημέρας. Η έμπνευση έρχεται πυρέσσουσα, ζεματίζει τον φορέα της, τον ξεβολεύει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο.
Τότε βρίσκεται σε θύελλα, ο οίστρος είναι ο φακός που του ανοίγει το μονοπάτι, η θέα του τέλειου στο βάθος του τούνελ είναι που τον αναστατώνει, η μυρωδιά του οργασμού είναι που του τραβάει τη μύτη. Καλλιτέχνες εκδηλώνουν βίτσια απαράδεκτα για τον μέσο νου και την κοινή λογική, θέλουν ανθοδέσμες να στολίζουν τα καμαρίνια τους, καταφεύγουν σε υπερβολές ιδιοτροπίας και σε πλάνες ματαιοδοξίας, επιζητούν να πλαισιωθούν από ένα ονειρώδες κάδρο, να στήσουν ένα απόλυτο σκηνικό έμπνευσης από το οποίο θα εκκινήσει η υλοποίηση της "παράστασής" τους, τέλεια, όπως την φαντάστηκαν.
«Η Γκαμιανί κατάχλομη, ασάλευτη, με μάτια ορθάνοιχτα και χέρια ενωμένα, είχε πέσει στα γόνατα μπροστά στη Φαννύ. Θα έλεγε κανείς ότι αίφνης ο ουρανός την είχε κεραυνοβολήσει, την είχε μαρμαρώσει. Είχε ταυτιστεί με το θείο, από την άκρα συντριβή και την έκσταση.»
Ο δημιουργός –κατάκοπος– έχει ολοκληρώσει το έργο του.
Από την άλλη, στην Γκαμιανί είδα τον δέκτη, τον αναγνώστη, τον άνθρωπο τελικά. Αυτόν που ψάχνει αέναα και αδηφάγα για νέα μονοπάτια, που ξύνει τις στρώσεις να δει τι υπάρχει από κάτω, τον αιώνιο αναζητητή. Διαβάζουμε και θέλουμε να μπούμε ανάμεσα στις γραμμές, να μαντέψουμε τι θέλει να πει ο ποιητής, να κολυμπήσουμε στα deepest depths των ιδεών του συγγραφέα. Μας ενοχλούν οι περισπασμοί, ενίοτε γινόμαστε έξαλλοι με αυτό, αναπτύσσουμε ιδιοτροπίες ανεκτές μόνο από peer τρελούς κι αλλοπαρμένους. Από την άλλη, θέλουμε και άλλα πράγματα. Θέλουμε αν γινόταν να διαβάσουμε λυσσαλέα όλα τα βιβλία της γης, ο χρόνος λιγοστεύει, μας πιάνει τρέλα να καταβροχθίσουμε τη γνώση, με ποικιλία κινήτρων, όμως ο παρονομαστής παραμένει κοινός. Θέλουμε-να-διαβάσουμε-όλα-τα-fuckin’-βιβλία-του κόσμου, αν όχι του κόσμου, τουλάχιστον αυτά της λίστας μας που μάλλον είναι δύο λίστες, ή και τρεις –τελικά είναι τέσσερις. Η λύσσα μας αυτή δεν μπορεί να κορεστεί με κανέναν τρόπο, ο πήχης είναι καρφωμένος κάπου στο θεό και μας κοιτά περιπαικτικά από εκεί ψηλά. Παραμένουμε ανικανοποίητοι, ο οργασμός δεν έρχεται ποτέ, ή αν έρθει είναι μισός γιατί μας περιμένει ο επόμενος που –είμαστε σίγουροι– θα είναι ανώτερος, θα γίνουμε ανώτεροι, θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι. Και τα βίτσια μας πάνε αγκαζέ, όσο περισσότερο ανεβαίνουμε τη σκάλα της ματαιότητας, τόσο κρεμιούνται σαν charms στην θεάρεστη αυτή αποστολή και βαραίνουν τα βήματά μας, είναι πολλά τα σκαλιά, είναι βαρύ και το φορτίο, Άρη. Κοιμόμαστε λιγότερο, διαβάζουμε στο λεωφορείο για τη δουλειά, στο δεκάλεπτο πριν το ραντεβού, όρθιοι ανακατεύοντας το φαγητό κάτω απ’ τον απορροφητήρα, αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν πράγματα που υπό νηφαλιότητα θα λέγαμε όχι, αναβάλουμε τον καφέ με τον φίλο, κλέβουμε από παντού, γινόμαστε μικροαπατεώνες της καθημερινότητας για αυτό το κάτι παραπάνω, για το λίγο ακόμα.
«Αγγιζόταν, χτυπιόταν, ερεθιζόταν μέχρι τρέλας με την πιο χυδαία και θηριώδη μανία. Δε θα μπορούσα πια να τη συνεφέρω, ήθελα όμως να δω μέχρι ποιου σημείου θα έφτανε το παραλήρημα των αισθήσεών της.»
Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει το παραλήρημα των αισθήσεών μας λοιπόν;
Πού σταματά αυτή η αναζήτηση; Και πού αρχίζει η excès, η παραφορά, η παραφροσύνη; Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, λέει ο χριστιανισμός. Παν μέτρον άριστον η αρχαία ελληνική σοφία. Ο Αριστοτέλης μίλησε για τη μεσότητα. Ποιο είναι εκείνο το σημείο που πρέπει να σταματήσει το ντελίριο του ανικανοποίητου, να προτάξουμε ασπίδα μπροστά στις μαινάδες της παραφοράς και της υπερβολής;
Πόσο στωικός μπορεί να είναι ο καλλιτέχνης; Πόσο στωικός ο αδηφάγος αναγνώστης – αναζητητής; Πόσο να κινηθούν αυτοί οι δύο μέσα στη ζώνη της αριστοτελικής μεσότητας; Τι πλάτος έχει αυτή η ζώνη; Πρέπει να το κάνουν;
Όλα αυτά έχουν για όχημα τον έρωτα. Και ο έρωτας έχει μέσα του πολλή παραφροσύνη, παραστρατήματα, ψευδαισθήσεις, αχόρταγη ψυχή και σώμα, φόρα, πάντως όχι μέτρο.
Γιατί στον έρωτα, στην τέχνη, στη δημιουργία, όλα εκκινούν από το κάτι παραπάνω. Πόσο όμως παραπάνω δεν είμαι εγώ που θα το πω. Ο καθένας θα απαντήσει στον εαυτό του πόσο είναι αυτό το κάτι παραπάνω που αντέχει.
Από τη μια, λοιπόν, κούφια βουτιά στην τέχνη, είτε ανήκουμε στο τάγμα των δημιουργών είτε σε αυτό των δεκτών, ησύχως και αναίμακτα, σαν τη θειά στα ρηχά (https://youtu.be/iiCkwWD-oF4). Από την άλλη, απλωτή στην απεραντοσύνη των ρευμάτων της σκέψης, χωρίς μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα, οκ, πάντα με τον κίνδυνο του πνιγμού (https://youtu.be/GAp0E0N04KY).
Και φυσικά ανάμεσά τους, πολλές ακόμα στάσεις και οπτικές, ένα ολόκληρο κάμα σούτρα.
Αυτό το βιβλίο το αγόρασα στα φοιτητικά μου χρόνια, από ένα αγαπημένο βιβλιοπωλείο, σχεδόν άκριτα ή μάλλον με ευτελή κίνητρα: είδα Γάλλος ερωτιάρης του 19ου αι., είδα κάτι διαστροφικές γκραβούρες, είπα «καλό θα είναι», αν μη τι άλλο, τέχνη είναι. Πιστεύω να συγχωρείτε σε μια φοιτήτρια αυτή τη ρηχότητα και την ανάγκη ψαχουλέματος τέτοιων συγγραμμάτων. Το βλέπω, οι εν ηρεμία κείμενες τεκτονικές πλάκες αιδημοσύνης του φιλοθεάμονος και φιλαναγνωστικού κοινού μπορεί να σεισθούν συθέμελα νομίζοντας πως αυτή η ανάρτηση αφορά την προώθηση πορνογραφικού υλικού. Μην αφήσετε τη σεμνοτυφία να υπερτροφήσει, όπως στο θέαμα γυναικείων μηρών φερ’ ειπείν, για το θεό. Δε λέει να επαναφέρουμε λαιμητόμους για μάγισσες στα σύγχρονα μεσαιωνικά μας χωριά, αμάν κάναμε να ξεβλαχέψουμε.
Αφορμή είναι σκέψεις που εκκολάφθηκαν στο μυαλό μου όσο το διάβαζα σήμερα, σε μια δεύτερη ανάγνωση, είκοσι χρόνια μετά. Γιατί ξαναβρέθηκε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο 20 χρόνια μετά; Αχνοενθυμούμενη τον κεντρικό άξονα της ιστορίας, ήθελα να επιβεβαιώσω αν κολλάει με μια ιδέα που μου μπήκε στο μυαλό. Ιδού λοιπόν ο ταπεινός πλην τίμιος συλλογισμός.
Το βιβλίο είναι πορνογραφικό. Ο Μυσσέ, αφορμώμενος από ένα στοίχημα μιας βραδιάς και από τη σύντομη σχέση του με τη Γεωργία Σάνδη, θέλησε να γράψει ένα πολύ ερωτικό έργο, όπως θα ονειρευόταν κάνεις το ιδανικό βιβλίο του είδους, αποφεύγοντας κάθε ωμή έκφραση. Γράφει λοιπόν, σε πολύ ωραία γλώσσα ομολογουμένως, το δράμα της κόμισσας Γκαμιανί, η οποία είναι καταδικασμένη να παραμένει ανικανοποίητη σεξουαλικά, σε μια συνεχή ένταση και έναν παραληρηματικό παροξυσμό. Δυο νύχτες σεξουαλικής παραφοράς λαμβάνουν χώρα όπου εμπλέκονται όργια, μοναχοί, ζώα, σαδομαζοχισμός και παρόμοια χαμερπή και σιχαμένα. Ένα απόλυτα ξεδιάντροπο foutoir.
Όμως, η πρόσκρουση με την τέχνη παραμένει ένα μυστήριο. Γιατί δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε βγάλει. Έκανα λοιπόν στην άκρη κάθε τι πορνογραφικό –οκ, όχι όλη την ώρα, άνθρωποι είπαμε είμαστε. Η τέχνη είναι ένας βατήρας, ένα εφαλτήριο. Πατάς πάνω και αναλόγως τη φόρα σου, μπορεί να σε στείλει είτε σε μια κούφια βουτιά, παραμένοντας σαν τη θειά στα ρηχά είτε στον ωκεανό της παρεκκλίνουσας σκέψης, σε μια μπάμπουσκα που την ανοίγεις ανακαλύπτοντας συνεχώς νέα ευρήματα. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία και το μυαλό παίρνει πολλές στροφές, τότε αυτό μπορεί να είναι δίκοπο μαχαίρι. Συχνά, είναι και μονόδρομος. Διακλαδίζω λοιπόν την παρεκκλίνουσα σκέψη μου.
Από τη μια, στην Γκαμιανί είδα τον καλλιτέχνη. Αυτόν που δεν ικανοποιείται με εύκολα τερτίπια και αναζητά το αριστούργημα, την τελείωση, τον οργασμό. Που δεν εφησυχάζει και ρίχνεται ακόρεστα στην τέχνη του, μηχανεύεται βοηθητικά τεχνάσματα για να φτιάξει την ιδανική συνθήκη που θα κυοφορήσει την έμπνευσή του. Κάποτε η έμπνευση είναι μια ήρεμη δύναμη που ρέει όμορφα στη ραχοκοκαλιά του δημιουργού. Τότε βγάζει στα κλεφτά ίσως το τεφτέρι του, και σημειώνει την ιδέα, μην τυχόν και του ξεφύγει. Όμως τις περισσότερες φορές συμβαίνει να είναι σφοδρή, κατακλυσμιαία, να οδηγεί σε αϋπνίες φοβερές, να σηκώνει απ' το κρεβάτι, να ξυπνά το σώμα τα χαράματα γιατί χρειάζεται εκτόνωση τις πιο τρελές ώρες της ημέρας. Η έμπνευση έρχεται πυρέσσουσα, ζεματίζει τον φορέα της, τον ξεβολεύει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο.
Τότε βρίσκεται σε θύελλα, ο οίστρος είναι ο φακός που του ανοίγει το μονοπάτι, η θέα του τέλειου στο βάθος του τούνελ είναι που τον αναστατώνει, η μυρωδιά του οργασμού είναι που του τραβάει τη μύτη. Καλλιτέχνες εκδηλώνουν βίτσια απαράδεκτα για τον μέσο νου και την κοινή λογική, θέλουν ανθοδέσμες να στολίζουν τα καμαρίνια τους, καταφεύγουν σε υπερβολές ιδιοτροπίας και σε πλάνες ματαιοδοξίας, επιζητούν να πλαισιωθούν από ένα ονειρώδες κάδρο, να στήσουν ένα απόλυτο σκηνικό έμπνευσης από το οποίο θα εκκινήσει η υλοποίηση της "παράστασής" τους, τέλεια, όπως την φαντάστηκαν.
«Η Γκαμιανί κατάχλομη, ασάλευτη, με μάτια ορθάνοιχτα και χέρια ενωμένα, είχε πέσει στα γόνατα μπροστά στη Φαννύ. Θα έλεγε κανείς ότι αίφνης ο ουρανός την είχε κεραυνοβολήσει, την είχε μαρμαρώσει. Είχε ταυτιστεί με το θείο, από την άκρα συντριβή και την έκσταση.»
Ο δημιουργός –κατάκοπος– έχει ολοκληρώσει το έργο του.
Από την άλλη, στην Γκαμιανί είδα τον δέκτη, τον αναγνώστη, τον άνθρωπο τελικά. Αυτόν που ψάχνει αέναα και αδηφάγα για νέα μονοπάτια, που ξύνει τις στρώσεις να δει τι υπάρχει από κάτω, τον αιώνιο αναζητητή. Διαβάζουμε και θέλουμε να μπούμε ανάμεσα στις γραμμές, να μαντέψουμε τι θέλει να πει ο ποιητής, να κολυμπήσουμε στα deepest depths των ιδεών του συγγραφέα. Μας ενοχλούν οι περισπασμοί, ενίοτε γινόμαστε έξαλλοι με αυτό, αναπτύσσουμε ιδιοτροπίες ανεκτές μόνο από peer τρελούς κι αλλοπαρμένους. Από την άλλη, θέλουμε και άλλα πράγματα. Θέλουμε αν γινόταν να διαβάσουμε λυσσαλέα όλα τα βιβλία της γης, ο χρόνος λιγοστεύει, μας πιάνει τρέλα να καταβροχθίσουμε τη γνώση, με ποικιλία κινήτρων, όμως ο παρονομαστής παραμένει κοινός. Θέλουμε-να-διαβάσουμε-όλα-τα-fuckin’-βιβλία-του κόσμου, αν όχι του κόσμου, τουλάχιστον αυτά της λίστας μας που μάλλον είναι δύο λίστες, ή και τρεις –τελικά είναι τέσσερις. Η λύσσα μας αυτή δεν μπορεί να κορεστεί με κανέναν τρόπο, ο πήχης είναι καρφωμένος κάπου στο θεό και μας κοιτά περιπαικτικά από εκεί ψηλά. Παραμένουμε ανικανοποίητοι, ο οργασμός δεν έρχεται ποτέ, ή αν έρθει είναι μισός γιατί μας περιμένει ο επόμενος που –είμαστε σίγουροι– θα είναι ανώτερος, θα γίνουμε ανώτεροι, θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι. Και τα βίτσια μας πάνε αγκαζέ, όσο περισσότερο ανεβαίνουμε τη σκάλα της ματαιότητας, τόσο κρεμιούνται σαν charms στην θεάρεστη αυτή αποστολή και βαραίνουν τα βήματά μας, είναι πολλά τα σκαλιά, είναι βαρύ και το φορτίο, Άρη. Κοιμόμαστε λιγότερο, διαβάζουμε στο λεωφορείο για τη δουλειά, στο δεκάλεπτο πριν το ραντεβού, όρθιοι ανακατεύοντας το φαγητό κάτω απ’ τον απορροφητήρα, αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν πράγματα που υπό νηφαλιότητα θα λέγαμε όχι, αναβάλουμε τον καφέ με τον φίλο, κλέβουμε από παντού, γινόμαστε μικροαπατεώνες της καθημερινότητας για αυτό το κάτι παραπάνω, για το λίγο ακόμα.
«Αγγιζόταν, χτυπιόταν, ερεθιζόταν μέχρι τρέλας με την πιο χυδαία και θηριώδη μανία. Δε θα μπορούσα πια να τη συνεφέρω, ήθελα όμως να δω μέχρι ποιου σημείου θα έφτανε το παραλήρημα των αισθήσεών της.»
Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει το παραλήρημα των αισθήσεών μας λοιπόν;
Πού σταματά αυτή η αναζήτηση; Και πού αρχίζει η excès, η παραφορά, η παραφροσύνη; Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, λέει ο χριστιανισμός. Παν μέτρον άριστον η αρχαία ελληνική σοφία. Ο Αριστοτέλης μίλησε για τη μεσότητα. Ποιο είναι εκείνο το σημείο που πρέπει να σταματήσει το ντελίριο του ανικανοποίητου, να προτάξουμε ασπίδα μπροστά στις μαινάδες της παραφοράς και της υπερβολής;
Πόσο στωικός μπορεί να είναι ο καλλιτέχνης; Πόσο στωικός ο αδηφάγος αναγνώστης – αναζητητής; Πόσο να κινηθούν αυτοί οι δύο μέσα στη ζώνη της αριστοτελικής μεσότητας; Τι πλάτος έχει αυτή η ζώνη; Πρέπει να το κάνουν;
Όλα αυτά έχουν για όχημα τον έρωτα. Και ο έρωτας έχει μέσα του πολλή παραφροσύνη, παραστρατήματα, ψευδαισθήσεις, αχόρταγη ψυχή και σώμα, φόρα, πάντως όχι μέτρο.
Γιατί στον έρωτα, στην τέχνη, στη δημιουργία, όλα εκκινούν από το κάτι παραπάνω. Πόσο όμως παραπάνω δεν είμαι εγώ που θα το πω. Ο καθένας θα απαντήσει στον εαυτό του πόσο είναι αυτό το κάτι παραπάνω που αντέχει.
Από τη μια, λοιπόν, κούφια βουτιά στην τέχνη, είτε ανήκουμε στο τάγμα των δημιουργών είτε σε αυτό των δεκτών, ησύχως και αναίμακτα, σαν τη θειά στα ρηχά (https://youtu.be/iiCkwWD-oF4). Από την άλλη, απλωτή στην απεραντοσύνη των ρευμάτων της σκέψης, χωρίς μπρατσάκια και βατραχοπέδιλα, οκ, πάντα με τον κίνδυνο του πνιγμού (https://youtu.be/GAp0E0N04KY).
Και φυσικά ανάμεσά τους, πολλές ακόμα στάσεις και οπτικές, ένα ολόκληρο κάμα σούτρα.
March 28, 2020
Gamiani (Gamiani: Ou Deux Nuits D'Excès; 1833) fue el resultado de un reto que se impuso Alfred de Musset una madrugada en una reunión con unos cuantos amigos. Prometió escribir una historia erótica sin recurrir a tópicos manidos ni emplear un lenguaje bajo o soez. Tal vez por la época que le tocó vivir Alfred de Musset o porque el autor poseía una predisposición natural y una sensibilidad especial hacia el tema, lo cierto es que Gamiani es una historia única.
Todo comienza en un baile donde nos presentan a la condesa Gamiani, mujer educada, elegante y hermosa, pero fría como un témpano de hielo. Pronto descubrimos que esto es una fachada, y que la condesa es una mujer con un gran corazón, sensible y apasionada de puertas para adentro. Así, Alfred de Musset va mostrándonos las luces y las sombras de la vida de esta mujer mientras observamos las relaciones sexuales que mantiene con la dulce Fanny y el narrador de la historia.
Gamiani, dividida en dos actos, es una narración hermosa donde nos muestran las patéticas estampas de la juventud de la condesa Gamiani y la razón de sus preferencias personales. Pronto el lector descubre que Gamiani es una mujer maldita y que solo hay un camino para poner fin a su desdicha.
Aunque la historia es breve, consigue impactar por lo que cuenta incluso en nuestra época. El ritmo es bueno y se lee en una sentada. Recomendable para aquellos que busquen historias eróticas interesantes. Además, es uno de los primeros textos que mostró explícitamente relaciones sexuales entre dos mujeres.
Todo comienza en un baile donde nos presentan a la condesa Gamiani, mujer educada, elegante y hermosa, pero fría como un témpano de hielo. Pronto descubrimos que esto es una fachada, y que la condesa es una mujer con un gran corazón, sensible y apasionada de puertas para adentro. Así, Alfred de Musset va mostrándonos las luces y las sombras de la vida de esta mujer mientras observamos las relaciones sexuales que mantiene con la dulce Fanny y el narrador de la historia.
Gamiani, dividida en dos actos, es una narración hermosa donde nos muestran las patéticas estampas de la juventud de la condesa Gamiani y la razón de sus preferencias personales. Pronto el lector descubre que Gamiani es una mujer maldita y que solo hay un camino para poner fin a su desdicha.
Aunque la historia es breve, consigue impactar por lo que cuenta incluso en nuestra época. El ritmo es bueno y se lee en una sentada. Recomendable para aquellos que busquen historias eróticas interesantes. Además, es uno de los primeros textos que mostró explícitamente relaciones sexuales entre dos mujeres.
January 18, 2022
Este livrinho destacou-se, entre uma pilha de livros usados que manuseei numa feira de rua. De que trataria este chamativo livro vermelho, de um autor tão conhecido e com um título tão intrigante?
A gravura da capa já indicava que poderia tratar-se de literatura erótica, mas só quando li a sinopse me apercebi que se tratava de uma das mais célebres obras da literatura erótica mundial.
Apesar de não ser adepta de literatura erótica, fiquei intrigada por nunca ter ouvido falar deste clássico erótico, escrito em 1833 cuja autoria atribuida a Alfred de Musset (um autor clássico bem conhecido!), é na verdade desconhecida.
Já em casa e ao pesquisar, encontrei uma tese que coloca a hipótese de George Sand (outra autora de renome) ter sido co-autora com Musset deste livro. Talvez por haver rumores de lesbianismo em relação a George Sand e este livro ter conteúdo lésbico, não sei... Contudo, depois de o ter lido, fiquei com a sensação de que se trata de uma visão demasiado masculina para "acomodar" uma co-autora. Pareceu-me até que na base de toda esta história estaria a fantasia sexual masculina heterosexual (pelos vistos também ela "clássica") do "homem com duas lésbicas". Mas isto são tudo suposições da minha parte e na verdade a identidade do(s) autor(es) nunca foi comprovada, mistério esse que para mim tornou ainda mais apetecível ler este meu "achado de rua" 😁
Três são os personagens principais deste pequeno mas muito forte e explícito livro. Começamos numa atmosfera bem conhecida dos clássicos do século XIX, num baile em casa de uma condessa, a condessa Gamiani. Somos de imediato transportados para esse ambiente e curiosamente (um dos aspectos que achei mais incríveis deste livro) foi o estilo de escrita nos conseguir manter sempre lá, apesar do conteúdo ser o mais díspar, inesperado e contrário a esse cenário de "romance clássico do século XIX".
Diz-se até deste livro que terá surgido a partir de uma aposta que Musset fez com amigos, de conseguir escrever um romance erótico sem utilizar palavrões. De facto, a escrita é irrepreensível, cuidada, chegando a soar até poética, bem ao jeito dos clássicos, o que constrasta fortemente com o seu contéudo!
O conteúdo, esse, vai muito para além do que na minha cabeça significa a palavra "erótico". É um conteúdo bem sexual e explícito, que vai a extremos que me parecem propositadamente incluídos para chocar o leitor. Apesar de não me considerar uma pessoa púdica, não pude deixar também eu de me chocar com alguns extremos a que este livro chega, nomeadamente quando se ultrapassam os limites para o que já considero ser patológico, abjecto, perverso e criminoso. Esses momentos quase me fizeram abandonar a leitura, mas persisti e ainda bem que o fiz.
O autor conseguiu, apesar dos extremos a que chegou, integrar todos esses conteúdos meramente sexuais numa história com principio meio e fim (um fim que foi para mim bem inesperado). Para além do enredo principal, somos levados ao passado dos nossos personagens: da condessa Gamiani, da jovem Fanny e do nosso narrador, Alcides. Não deixa no entanto de ser sempre tudo "demasiado" sexual (e extremo), sem outro conteúdo menos superficial, diria mesmo pouco credível ou demasiado fantasioso.
Não considero que tenha sido para mim uma boa experiencia de leitura, mas foi sem dúvida memorável por vários factores (nem todos bons 😊). Por causa deste livro e das pesquisas que o mesmo me levou a fazer, beneficiei de um bom acréscimo ao meu conhecimento sobre literatura e sobre este género literário em particular. Não me arrependo pois de o ter lido.
A gravura da capa já indicava que poderia tratar-se de literatura erótica, mas só quando li a sinopse me apercebi que se tratava de uma das mais célebres obras da literatura erótica mundial.
Apesar de não ser adepta de literatura erótica, fiquei intrigada por nunca ter ouvido falar deste clássico erótico, escrito em 1833 cuja autoria atribuida a Alfred de Musset (um autor clássico bem conhecido!), é na verdade desconhecida.
Já em casa e ao pesquisar, encontrei uma tese que coloca a hipótese de George Sand (outra autora de renome) ter sido co-autora com Musset deste livro. Talvez por haver rumores de lesbianismo em relação a George Sand e este livro ter conteúdo lésbico, não sei... Contudo, depois de o ter lido, fiquei com a sensação de que se trata de uma visão demasiado masculina para "acomodar" uma co-autora. Pareceu-me até que na base de toda esta história estaria a fantasia sexual masculina heterosexual (pelos vistos também ela "clássica") do "homem com duas lésbicas". Mas isto são tudo suposições da minha parte e na verdade a identidade do(s) autor(es) nunca foi comprovada, mistério esse que para mim tornou ainda mais apetecível ler este meu "achado de rua" 😁
Três são os personagens principais deste pequeno mas muito forte e explícito livro. Começamos numa atmosfera bem conhecida dos clássicos do século XIX, num baile em casa de uma condessa, a condessa Gamiani. Somos de imediato transportados para esse ambiente e curiosamente (um dos aspectos que achei mais incríveis deste livro) foi o estilo de escrita nos conseguir manter sempre lá, apesar do conteúdo ser o mais díspar, inesperado e contrário a esse cenário de "romance clássico do século XIX".
Diz-se até deste livro que terá surgido a partir de uma aposta que Musset fez com amigos, de conseguir escrever um romance erótico sem utilizar palavrões. De facto, a escrita é irrepreensível, cuidada, chegando a soar até poética, bem ao jeito dos clássicos, o que constrasta fortemente com o seu contéudo!
O conteúdo, esse, vai muito para além do que na minha cabeça significa a palavra "erótico". É um conteúdo bem sexual e explícito, que vai a extremos que me parecem propositadamente incluídos para chocar o leitor. Apesar de não me considerar uma pessoa púdica, não pude deixar também eu de me chocar com alguns extremos a que este livro chega, nomeadamente quando se ultrapassam os limites para o que já considero ser patológico, abjecto, perverso e criminoso. Esses momentos quase me fizeram abandonar a leitura, mas persisti e ainda bem que o fiz.
O autor conseguiu, apesar dos extremos a que chegou, integrar todos esses conteúdos meramente sexuais numa história com principio meio e fim (um fim que foi para mim bem inesperado). Para além do enredo principal, somos levados ao passado dos nossos personagens: da condessa Gamiani, da jovem Fanny e do nosso narrador, Alcides. Não deixa no entanto de ser sempre tudo "demasiado" sexual (e extremo), sem outro conteúdo menos superficial, diria mesmo pouco credível ou demasiado fantasioso.
Não considero que tenha sido para mim uma boa experiencia de leitura, mas foi sem dúvida memorável por vários factores (nem todos bons 😊). Por causa deste livro e das pesquisas que o mesmo me levou a fazer, beneficiei de um bom acréscimo ao meu conhecimento sobre literatura e sobre este género literário em particular. Não me arrependo pois de o ter lido.
December 12, 2017
I don’t really know what to write about this. It’s like de Sade without the politics.
Well written but ultimately soul-less.
Well written but ultimately soul-less.
March 4, 2022
Tawdry or titillating? Erotic or pornographic? A turn on or just plain smut?
Alfred de Musset, one of the famed 19th century poets, was inspired by a bawdy take of his former lover, George Sand. It tells the two night encounter of the mysterious countess Gamiani with a young Fanny and a man, Alcide, who is our narrator.
At the time, orientalism was sweeping Paris. Delacroix was painting harems and boudoirs were decorated in the latest fashions of Middle East nights. Which leads to tales of exoticism. Eroticism. Call it what you will.
“C’était le mystère du harem, ses secrètes délices et, par-dessus tout, son ineffable langueur”
But really the erotic tales go back further. If you read Ancient Greek story of The Bacchae, we have a young man who witness women celebrating the religious celebration to Dionysus in full orgy. When he is discovered, it’s game over.
“Toutes les priapées, toutes les histoires obscènes de l’antiquité et des temps modernes nous étaient connues.”
The Roman Priapus phallic statues decorated the streets. So our tale smacks of erotic tales of old, where pleasure can cross the boundary to pain. Oh, those fetishes along the way.
I am being vague but I really don’t know what to think. Historically it fits in. It crosses the border to horror, or at least to shock. It lives up to its name, two nights of excess.
I am glad it was short. Maybe it should come in a brown paper bag?
Alfred de Musset, one of the famed 19th century poets, was inspired by a bawdy take of his former lover, George Sand. It tells the two night encounter of the mysterious countess Gamiani with a young Fanny and a man, Alcide, who is our narrator.
At the time, orientalism was sweeping Paris. Delacroix was painting harems and boudoirs were decorated in the latest fashions of Middle East nights. Which leads to tales of exoticism. Eroticism. Call it what you will.
“C’était le mystère du harem, ses secrètes délices et, par-dessus tout, son ineffable langueur”
But really the erotic tales go back further. If you read Ancient Greek story of The Bacchae, we have a young man who witness women celebrating the religious celebration to Dionysus in full orgy. When he is discovered, it’s game over.
“Toutes les priapées, toutes les histoires obscènes de l’antiquité et des temps modernes nous étaient connues.”
The Roman Priapus phallic statues decorated the streets. So our tale smacks of erotic tales of old, where pleasure can cross the boundary to pain. Oh, those fetishes along the way.
I am being vague but I really don’t know what to think. Historically it fits in. It crosses the border to horror, or at least to shock. It lives up to its name, two nights of excess.
I am glad it was short. Maybe it should come in a brown paper bag?
February 7, 2023
Para mi fue un meh 😒, ni bueno ni malo
December 25, 2021
«Gamiani, o dos noches de exceso» es una novela erótica publicada en Francia en 1833, inicialmente bajo un autor anónimo, pero hoy en día se atribuye a Alfred de Musset. El libro muestra los excesos eróticos de la condesa Gamiani con la joven y tierna Fanny. A través de dos noches de pasión y lujuria extremas la condesa nos cuenta su vida y cómo se formó su perversión actual. Es un libro corto, apasionado, lleno de descripciones intensas, algunas fantasías picantes y otras perturbadoras. El desenlace es sublime...
June 19, 2011
Gamiani is a somewhat Sadean quasi-Gothic erotic novel of the 1830s which has been attributed, although not certainly, to Alfred De Musset and which even reached the hands of Edith Wharton no less.
However, you would not know any of this from my Edition, a second-hand copy of its inclusion in the Erotic Prints Society's 'Scarlet Library' which has no introduction, notes or bibiliography.
What that Edition does have is excellent erotic illustrations by Vania Zouravliov. That is why I am happy to refer to it here while suggesting you find an edition with more background information.
As for the story, it is a tale of extreme and destructive erotic passion with the standard issue references to the depravities to be found in convents and amongst the clergy but it is rather well written.
Assuming you do not have serious problems with 'disgust' (this is, after all, only an exercise in the imagination), the bulk of the book is a very erotic read indeed but it is definitely not for faint hearts.
Away from its stimulating content (which is likely to interest only a few), it does have some additional interest as a serious literary attempt at following De Sade but in the context of Romanticism.
Though not perfect by any means, it succeeds in its aims and provides an insight into a mind-set whose next full literary flowering, after a gap, would be in the Decadent Movement. Consider it an experiment.
However, you would not know any of this from my Edition, a second-hand copy of its inclusion in the Erotic Prints Society's 'Scarlet Library' which has no introduction, notes or bibiliography.
What that Edition does have is excellent erotic illustrations by Vania Zouravliov. That is why I am happy to refer to it here while suggesting you find an edition with more background information.
As for the story, it is a tale of extreme and destructive erotic passion with the standard issue references to the depravities to be found in convents and amongst the clergy but it is rather well written.
Assuming you do not have serious problems with 'disgust' (this is, after all, only an exercise in the imagination), the bulk of the book is a very erotic read indeed but it is definitely not for faint hearts.
Away from its stimulating content (which is likely to interest only a few), it does have some additional interest as a serious literary attempt at following De Sade but in the context of Romanticism.
Though not perfect by any means, it succeeds in its aims and provides an insight into a mind-set whose next full literary flowering, after a gap, would be in the Decadent Movement. Consider it an experiment.
June 26, 2021
Fünf Sterne für die Konsequenz dieser Dreiecksgeschichte.
Bei Erotik ist vieles Geschmackssache, nach meiner Einschätzung ist diese Erzählung ein Leckerbissen, wenn man de Sade eigentlich mag, aber schnell vom Wiederholungszwang und dem philosophischen Überbau des Marquis bzw. den langen Rodomontaden seiner schlauen Schurken gelangweilt ist.
Es gibt allerdings eine Auffälligkeit, die etliche abschrecken dürfte: ich habe zwar allenfalls eine Handvoll Bücher gelesen, in denen Sex mit Tieren irgendwann mal vorkam, aber Gamiani enthält, im Verhältnis zum Umfang, eine für mich zuvor unvorstellbare Dichte bei ungewohnt breiter Darstellung. Für Statistiker oder eventuelle Liebhaber, auch wenn die Aktiven im Liebesbetrieb mit Primaten und Vierbeinern alles unersättliche *innen sind: Hund, Gorilla, Esel, die reichlich zuschanden gerittenen Männer werden auch als Viecher abqualifiziert.
Trotz alledem, die Konsequenz mit der dieses Buch auf ein Ende zusteuert, das ebenso romantisch wie unvergesslich ist, verdient fünf Sterne.
Bei Erotik ist vieles Geschmackssache, nach meiner Einschätzung ist diese Erzählung ein Leckerbissen, wenn man de Sade eigentlich mag, aber schnell vom Wiederholungszwang und dem philosophischen Überbau des Marquis bzw. den langen Rodomontaden seiner schlauen Schurken gelangweilt ist.
Es gibt allerdings eine Auffälligkeit, die etliche abschrecken dürfte: ich habe zwar allenfalls eine Handvoll Bücher gelesen, in denen Sex mit Tieren irgendwann mal vorkam, aber Gamiani enthält, im Verhältnis zum Umfang, eine für mich zuvor unvorstellbare Dichte bei ungewohnt breiter Darstellung. Für Statistiker oder eventuelle Liebhaber, auch wenn die Aktiven im Liebesbetrieb mit Primaten und Vierbeinern alles unersättliche *innen sind: Hund, Gorilla, Esel, die reichlich zuschanden gerittenen Männer werden auch als Viecher abqualifiziert.
Trotz alledem, die Konsequenz mit der dieses Buch auf ein Ende zusteuert, das ebenso romantisch wie unvergesslich ist, verdient fünf Sterne.
December 10, 2021
Cuando pensaba que no podía leer nada más extraño me topo con este libro.
March 4, 2024
Me acabo de encontrar a alguien igual de enfermo que Sade.
Incluso me atrevo a pensar que Musset es mil veces más retorcido.
Imagínate a estos dos en la misma habitación, pero que cosa más retorcida se hubieran creado.
Me siento asqueada y conflictuada. Si le quitamos las partes donde hay animales y muertos, está espléndidamente escrito y contado.
Incluso me atrevo a pensar que Musset es mil veces más retorcido.
Imagínate a estos dos en la misma habitación, pero que cosa más retorcida se hubieran creado.
Me siento asqueada y conflictuada. Si le quitamos las partes donde hay animales y muertos, está espléndidamente escrito y contado.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 6, 2023
what did i just read lol
March 8, 2023
'Een spiernaakte non, tot op de grond voorovergebogen, haar blik gelukzalig naar het gewelf geheven, ontving met vrome ijver de witte communie die haar aan het eind van een gedegen sprengkwast door een reuzenduivel met bisschopsstaf en achterstevoren gedragen mijter werd toegediend. Verderop ontving een duivelinnetje de levensdoop die in gutsen over haar voorhoofd droop, terwijl een ander, die een stervende nabootste, de lange reis op weg gestuurd met een overvloed aan Heilige Teerspijze.'
June 18, 2019
Gamiani es una novela prohibida. Cima del romanticismo y la perversión, armonía perfecta de sensualidad, pasión y sadismo. Su escritura es casi un mito, se data la obra en 1833 y se atribuye su autoría al célebre escritor francés Alfred de Musett. Varias leyendas se tejen en torno al origen de estas bellas y siniestras noches de placer. Algunas de las más conocidas se refieren a los amoríos de Musett con George Sand, a la absenta y a las madrugadas de delicias carnales y literarias compartidas. Se cuenta que Musett escribió la primera parte y Sand la segunda. También se cuenta que Musett decidió escribir una obra pornográfica y romántica, voluptuosa y sentimental, tierna y macabra, después de una acalorada discusión sobre literatura erótica que ponía en tensión los límites del amor y la depravación en las actividades sexuales. Musset, el infante maldito, se propuso demostrar que el amor más grande es también maravillosa lujuria, vicio supremo e invencible muerte.
Gamiani es casi una obra teatral en dos actos o dos noches, con tres personajes inolvidables. La condesa Gamiani, insaciable corrompida, hermosa degenerada, sacerdotisa de Safo, Diosa, zoófila, libertina, incansable buscadora del placer absoluto. Fanny, ardiente capullo adolescente que descubre los desenfrenos más abyectos de la carne y la fogosidad. Y Alcides, voyeur y narrador de la historia, sus dotes imaginativos y descriptivos trasladan al lector a feroces orgías demoníacas en infiernos celestiales de goce visceral. En la primera noche Gamiani seduce a Fanny, mientras Alcides se esconde en la habitación de la condesa. Después de que Gamiani inicia a Fanny en los amores de Lesbos, el voyeur se arroja sobre el cuerpo de las libidinosas para copular hasta la saciedad en un “menage a trois” memorable. La delectación se eleva a lo sublime con la plática de ero-génesis, uno a uno, los participantes relatan sus primeras experiencias sexuales. El trofeo se lo lleva Gamiani, al referir su iniciación en el sadomasoquismo y en el sexo colectivo en un convento de monjes, lo que determina su entrada en una clausura de monjas.
Gamiani es recibida por la madre superiora, con quien comparte lecho y desnudez, lecciones para el contacto de los dedos, los labios y la lengua. La retorcida maestra le cuenta sus inicios en las travesuras genitales, cuando descubrió en el orangután al animal más parecido al varón. La perversa discípula conoce la ávida fruición de las hermanas, que perpetran gloriosas orgías en aposentos aromatizados y alfombrados, decorados con motivos sensuales e iluminados con luz tenue de colores sutiles, después de compartir banquetes con exquisitas viandas, espumoso vino y especias afrodisiacas. El delirio llega al confín de la inmundicia, cuando un asno penetra a la excitada condesa, que entusiasmada se tiñe en choros de placer y de dolor. La locura de Gamiani rebasa cualquier límite, después de escapar del convento se entrega a los hombres de tres en tres. Hasta finalmente encontrar el placer supremo, matar y morir en los brazos, en el orgasmo, en el gemido de la amada.
Gamiani ejecuta su arrebatado y malévolo plan en la segunda noche. Alcides, observando desde la estancia contigua, no puede impedir el asesinato y el suicidio de las queridas, de las nínfulas que lograron la simbiosis perfecta de amor y de muerte. Los motivos de Musett son imaginativos y vibrantes, malignos y brillantes, delirantes y extasiados. Si los acontecimientos son pérfidos, las motivaciones y la forma en que se detallan son nobles. Esa es la maestría de la obra, el contrapunto perfecto de ternuras e infamias. Las páginas destilan pasiones fulgurantes, espíritus ardientes, vehementes pieles y salvajes deseos propios del corazón humano. En Musett, como en otros románticos, subyace la idea del cuerpo como el vehículo del placer, como la urgencia por el roce, por el tacto, por el contacto de otros seres calcinantes. Aparece el temor de la soledad como enfermedad, del hastío y el aburrimiento de una vida sin goces sensuales. Perviven los sentidos como mecanismos de encanto en la cópula, del embeleso del amor ilimitado, trascendente y absoluto.
Gamiani es un tratado sobre el amor. El amor no es una persona o una pareja, es una actitud, una forma de relacionarse con las personas y los objetos. Un modo de vida basado en el disfrute y la búsqueda de placeres más altos cada vez. Amar es entregarse y ser entregado. Amar es arrogarse sin miedo a unos brazos de fuego, besar hasta rasgar las bocas, acariciar hasta rasguñar los muslos, besar hasta morder el cuello, penetrar hasta sangrar, correrse hasta morir. Gamiani es un tratado de ese amor romántico al que sucumbieron Musett, Sand y toda una generación, que los convertían en espontáneos esclavos del deseo y de la pasión, que trasladó los cauces de Venecia a las entrepiernas de los fervientes, y los separó abruptos, celosos, encaprichados. Se cuenta que Musett desvío la senda: el alcohol, el sexo y el desenfreno lo amargaron, avejentaron la creatividad y florecieron en lo vil. Se fue pronto de este mundo, casi desconocido, despedido por menos de cincuenta personas en el entierro. Musett maldito, amó, vivió y escribió, con ese arrebato de los románticos, con esa fiebre que se desborda al mirar de cerca unos ojos tentadores, al respirar un aliento cómplice en la mañana y sentir el pálpito interior antes de la unión de los amantes.
Gamiani es casi una obra teatral en dos actos o dos noches, con tres personajes inolvidables. La condesa Gamiani, insaciable corrompida, hermosa degenerada, sacerdotisa de Safo, Diosa, zoófila, libertina, incansable buscadora del placer absoluto. Fanny, ardiente capullo adolescente que descubre los desenfrenos más abyectos de la carne y la fogosidad. Y Alcides, voyeur y narrador de la historia, sus dotes imaginativos y descriptivos trasladan al lector a feroces orgías demoníacas en infiernos celestiales de goce visceral. En la primera noche Gamiani seduce a Fanny, mientras Alcides se esconde en la habitación de la condesa. Después de que Gamiani inicia a Fanny en los amores de Lesbos, el voyeur se arroja sobre el cuerpo de las libidinosas para copular hasta la saciedad en un “menage a trois” memorable. La delectación se eleva a lo sublime con la plática de ero-génesis, uno a uno, los participantes relatan sus primeras experiencias sexuales. El trofeo se lo lleva Gamiani, al referir su iniciación en el sadomasoquismo y en el sexo colectivo en un convento de monjes, lo que determina su entrada en una clausura de monjas.
Gamiani es recibida por la madre superiora, con quien comparte lecho y desnudez, lecciones para el contacto de los dedos, los labios y la lengua. La retorcida maestra le cuenta sus inicios en las travesuras genitales, cuando descubrió en el orangután al animal más parecido al varón. La perversa discípula conoce la ávida fruición de las hermanas, que perpetran gloriosas orgías en aposentos aromatizados y alfombrados, decorados con motivos sensuales e iluminados con luz tenue de colores sutiles, después de compartir banquetes con exquisitas viandas, espumoso vino y especias afrodisiacas. El delirio llega al confín de la inmundicia, cuando un asno penetra a la excitada condesa, que entusiasmada se tiñe en choros de placer y de dolor. La locura de Gamiani rebasa cualquier límite, después de escapar del convento se entrega a los hombres de tres en tres. Hasta finalmente encontrar el placer supremo, matar y morir en los brazos, en el orgasmo, en el gemido de la amada.
Gamiani ejecuta su arrebatado y malévolo plan en la segunda noche. Alcides, observando desde la estancia contigua, no puede impedir el asesinato y el suicidio de las queridas, de las nínfulas que lograron la simbiosis perfecta de amor y de muerte. Los motivos de Musett son imaginativos y vibrantes, malignos y brillantes, delirantes y extasiados. Si los acontecimientos son pérfidos, las motivaciones y la forma en que se detallan son nobles. Esa es la maestría de la obra, el contrapunto perfecto de ternuras e infamias. Las páginas destilan pasiones fulgurantes, espíritus ardientes, vehementes pieles y salvajes deseos propios del corazón humano. En Musett, como en otros románticos, subyace la idea del cuerpo como el vehículo del placer, como la urgencia por el roce, por el tacto, por el contacto de otros seres calcinantes. Aparece el temor de la soledad como enfermedad, del hastío y el aburrimiento de una vida sin goces sensuales. Perviven los sentidos como mecanismos de encanto en la cópula, del embeleso del amor ilimitado, trascendente y absoluto.
Gamiani es un tratado sobre el amor. El amor no es una persona o una pareja, es una actitud, una forma de relacionarse con las personas y los objetos. Un modo de vida basado en el disfrute y la búsqueda de placeres más altos cada vez. Amar es entregarse y ser entregado. Amar es arrogarse sin miedo a unos brazos de fuego, besar hasta rasgar las bocas, acariciar hasta rasguñar los muslos, besar hasta morder el cuello, penetrar hasta sangrar, correrse hasta morir. Gamiani es un tratado de ese amor romántico al que sucumbieron Musett, Sand y toda una generación, que los convertían en espontáneos esclavos del deseo y de la pasión, que trasladó los cauces de Venecia a las entrepiernas de los fervientes, y los separó abruptos, celosos, encaprichados. Se cuenta que Musett desvío la senda: el alcohol, el sexo y el desenfreno lo amargaron, avejentaron la creatividad y florecieron en lo vil. Se fue pronto de este mundo, casi desconocido, despedido por menos de cincuenta personas en el entierro. Musett maldito, amó, vivió y escribió, con ese arrebato de los románticos, con esa fiebre que se desborda al mirar de cerca unos ojos tentadores, al respirar un aliento cómplice en la mañana y sentir el pálpito interior antes de la unión de los amantes.
February 18, 2024
Είναι πορνογραφικό? Είναι ερωτικό?
Είναι όλα αυτά, μα είναι και κάτι παραπάνω, είναι και τέχνη...και η τέχνη δεν γνωρίζει όρια
Σε θάλασσα αισθήσεων και
οργασμών βουτάμε ,
τα κύματα ηδονής και παροξυσμού
ανελέητα τα κορμιά μας να χτυπάνε
Πόθος ατελείωτος, δίψα ανίκητη.
Αχόρταγοι και ανικανοποίητοι σ' αυτόν τον ωκεανό να πέσουμε να πνιγούμε.
Στου έρωτα τα βράχια,
πέφτουν κορμιά φλεγόμενα
σάρκες σκίζονται,
κυριαρχεί παραφροσύνη.
Μες το χάος της ηδονής μια ανήθικη γοητεία χαϊδεύει σώμα, πνεύμα και ψυχή
ας είναι αυτό το τέλος μας ...
ας συνεχίσουμε το κυνήγι νέων αισθήσεων
κι ας είναι αυτό η αρχή μας...
Είναι όλα αυτά, μα είναι και κάτι παραπάνω, είναι και τέχνη...και η τέχνη δεν γνωρίζει όρια
Σε θάλασσα αισθήσεων και
οργασμών βουτάμε ,
τα κύματα ηδονής και παροξυσμού
ανελέητα τα κορμιά μας να χτυπάνε
Πόθος ατελείωτος, δίψα ανίκητη.
Αχόρταγοι και ανικανοποίητοι σ' αυτόν τον ωκεανό να πέσουμε να πνιγούμε.
Στου έρωτα τα βράχια,
πέφτουν κορμιά φλεγόμενα
σάρκες σκίζονται,
κυριαρχεί παραφροσύνη.
Μες το χάος της ηδονής μια ανήθικη γοητεία χαϊδεύει σώμα, πνεύμα και ψυχή
ας είναι αυτό το τέλος μας ...
ας συνεχίσουμε το κυνήγι νέων αισθήσεων
κι ας είναι αυτό η αρχή μας...
August 7, 2016
This is a short erotic fiction written in 1833 by Alfred de Musset (the author died in 1957 never acknowledging it). It is about a young man who is fascinated by a lesbian countess and watches her sex scenes with Fanny and ultimately joins in. The two females then tell their stories (De Sade style) of debauchery and histories including most in robust forthright style – this is adult porn really.
The book is interesting for two reasons 1) supposedly Alfred fancied the female author (and bi-sexual) George Sand (Baroness Dudevant) on whom the countess may be based. And 2) it is very clever and literary in describing all the various sex acts.
A quote “We, who are scarcely more than fantasies ourselves; will’o’the wisps who exist in this world only as the most fugitive of dreams; or nightmares, rather, in the troubled sleep of some lesser god”
A quick and easy read for 18+.
The book is interesting for two reasons 1) supposedly Alfred fancied the female author (and bi-sexual) George Sand (Baroness Dudevant) on whom the countess may be based. And 2) it is very clever and literary in describing all the various sex acts.
A quote “We, who are scarcely more than fantasies ourselves; will’o’the wisps who exist in this world only as the most fugitive of dreams; or nightmares, rather, in the troubled sleep of some lesser god”
A quick and easy read for 18+.
April 15, 2013
Savukeitaan eroottiset klassikot on hykerryttävä sarja, johon on kerätty maailmankirjallisuuden vähemmän tunnettuja hekuman huippuja.
Musset'n ja George Sandin myrskyisän ja tunnetun suhteen yhdistäminen näihin kahteen tarinaan on biografismin ilotulitusta, mutta menkööt. Itse nautin kirjasta kuitenkin kääntäjän vaivannäön, revittelevän yltiömäisyyden ja seksuaalisuuden moninaisuuden vuoksi. Turmeltuneet orgiat ja viittaukset antiikin sankareihin yhdistyvät rabelaismaiseen liioitteluun niin, että pää ei tahdo pysyä kylmänä.
Musset'n ja George Sandin myrskyisän ja tunnetun suhteen yhdistäminen näihin kahteen tarinaan on biografismin ilotulitusta, mutta menkööt. Itse nautin kirjasta kuitenkin kääntäjän vaivannäön, revittelevän yltiömäisyyden ja seksuaalisuuden moninaisuuden vuoksi. Turmeltuneet orgiat ja viittaukset antiikin sankareihin yhdistyvät rabelaismaiseen liioitteluun niin, että pää ei tahdo pysyä kylmänä.
September 26, 2007
scandalous but fun.
July 14, 2017
It has completely changed my opinion about cher Musset ! :)))))
Read
March 24, 2021più coinvolgente del 99% dei film per adulti
April 7, 2024
“Do you hear! I am dying in the rage of passion, mad, quite mad! Don't you understand. I only wanted to know, if I could not do more in the rage of agony!"
always count on the french to write the most soul-depriving, morally-depreciating, debaucherous and voyeuristic piece of erotica you'll ever pick up in your life.
not for the faint of heart, but also so poetically and melodically written that you can almost (almost) mistake this for romance and not the misandrist-sadomasochistic-experimental-sapphic fantasy for what it truly is.
always count on the french to write the most soul-depriving, morally-depreciating, debaucherous and voyeuristic piece of erotica you'll ever pick up in your life.
not for the faint of heart, but also so poetically and melodically written that you can almost (almost) mistake this for romance and not the misandrist-sadomasochistic-experimental-sapphic fantasy for what it truly is.
July 7, 2021
Erikoinen ja rajoja hipova. 1800-luvulla varmasti paljon kohua herättänyt. Viittä tähteä en kuitenkaan anna, sillä kirja kuulostaa niin miehen kirjoittamalta, että se vie uskottavuutta seksikohtauksilta.
June 25, 2024
1832 … je ne m’attendais à un livre si explicite … violent et bestial. Il n’y avait pas de censure ? J’ai été surprise par cette lecture érotique lesbienne, à croire qu’ils étaient plus ouverts en ces temps. J’ai sauté quelques passages, je dois dire.
January 12, 2019
Tämä oli. Hämmentävä. En tiedä olivatko tietyt seikat käännöksen syytä vai jo alkuperäisessä mutta ei tämä ehkä minua varten ollut. Myös: en tajunnut kirjaa näin raa'aksi.
September 7, 2020
Después dicen que los libros turbios son escritos en este siglo....
November 7, 2023
KAIKKIA MIESTEN LESBOFANTASIOITA EI TARVI JULKAISTA
December 8, 2024
You’re reading (insert popular title here), while I’m reading banned books from the 1800s. We’re not the same 😌😂
October 1, 2021
Just a bunch of very poetic fantasy...
March 29, 2022
miehen kirjottama ripulipaska wlw suhteista, ei ollu odotukset korkeella mut oikeesti voi jumalauta
Displaying 1 - 30 of 84 reviews