این کتاب مجموعه نوشته هایی درباره ی ده کارگردان و یک فیلمنامه نویس است: ریچارد لینکلیتر، تاد هینز، پال تامس اندرسن، دیوید اُ. راسل، وس اندرسن، گروه چارلی کافمن، اسپایک جونز و میشل گوندری، سوفیا کاپولا، دیوید فینچر و ریچارد کلی. این افراد از دهه ی ۱۹۹۰ جریان مهمی را در سینمای ایالات متحده رقم زدند و با استفاده از امکاناتی که پیشرفت فناوری های سینمایی برایشان فراهم کرده و نیز فرهنگ در حال تغییر کشورشان آثاری ساخته اند که بازتاب دغدغه های متفاوتشان است. برخی آثار آن ها را می توان در ردهی سینمای مستقل جای داد. این آثار از نوعی آزادی نسبی از شبکه های مسلط تولید و توزیع و پخش هالیوودی برخوردارند؛ و این نکته در ابعاد هنری و تولیدی فیلم هایشان به چشم می خورد. به ویژه در فیلم هایی که از هنرپیشه های معدودی برخوردارند، جلوه های ویژه ی کم هزینه ای دارند و در آن ها بیشتر بر گفتگو تأکید می شود تا کنش. همچنین از میزان فروش بیشتر این آثار می توان به تفاوتشان با فیلم های تجاری بدنه پی برد که همان نمایش محدود و بودجه نسبتاً ناچیزشان است؛ و شاید از دلایل ماندگاری و موفقیتشان هم همین نکته باشد. این فیلمسازان با بودجه ناچیزی که در اختیار دارند می توانند از آزادی نسبی مؤلفانه ای برخوردار شوند و از زیر بار فشار استودیوها و تهیه کننده ها رها شوند و دغدغه هایشان را بازتاب دهند.
سینمای پساپاپ جستوجوی معنا در سینمای جدید آمریکا به قلم جسیفاکس میشارک، تلاشی است برای روایت سینمای هالیوود در دهه نود میلادی؛ زمانی که سینمای آمریکا با رخوتی طولانی دست به گریبان شده و محصولات محافظهکارش به هیچ وجه مخاطبانش را قانع نمیکند. جسیفاکس میشارک در این کتاب سراغ سینماگرانی هنجارشکن رفته است که تمام ارزشهای دست و پاگیر و تعارفهای محافظهکارانه فضای حاکم بر جامعه و سینمای آمریکا را پس میزنند و سر از هالیوود درمیآورند. فیلمسازان جسوری که نماینده جوانهای سرکوبشده آمریکایی هستند و طغیان نسل جدید در جامعه را روایت میکنند. عشق سینماهایی که با بودجههای کم فیلمهای بزرگ ساختند و در بهترین کالتهای تاریخ سینما هم سهمی را به خودشان اختصاص دادهاند. «سینمای پساپاپ» با ریچارد لینکلیتر آغاز میشود؛ فیلمساز مستقلی که با «Dazed and Confused» توانست تصویر حقیقی از نوجوانان آمریکایی در دهه نود به تصویر بکشد و با سهگانه بزرگ عاشقانهاش به شهرتی جهانی دست یابد. لینکلیتر همواره در دست یافتن به تصویری از جوانهای بیکار و بیپول آمریکایی بوده که در بحران اقتصادی آمریکا در خیابانها ولگردی میکنند. البته دغدغه زمان در فیلمهای او به شدت جدی است و «Boyhood» که حدود پانزده سال صرف ساخته شدنش میشود، گواهی بر این ادعاست. خواننده در ادامه به تاد هاینز برمیخورد، فیلمسازی که با «Carol» تصویر تازهای از روابط همجنسگرایان ارائه داد و پس از آن به پل توماس اندرسون میرسد؛ فیلمسازی که به جرات پرچمدار این نسل است. فیلمسازی که با آثار بزرگی چون «There Will Be Blood» نفرتش از جهان سرمایهداری را به تصویر میکشد و قدرت پول و مذهب را درتقابل با هم نمایان میکند که آخر چطور در آمریکا، بلای جان یکدیگر میشوند. «The Masters»٬ «Magnolia» و «Boogie Nights» هم از دیگر فیلمهای بزرگ اندرسون هستند. دیوید فینچر و فیلمهای درخشان «Seven» و «Fight Club» هم میان دیگر فیلمسازان این نسل در کتاب بررسی شدهاند و همچنین چارلی کافمن که راجر ایبرت، منتقد بزرگ جهان سینما او را یکی از نابغههای فیلمنامهنویسی سینما میداند. کافمن سابقه نگارش فیلمنامه خلاقانه «Eternal Sunshine of the spotless Mind» را دارد. جسی فاکس میشارک در این کتاب به دیگر فیلمسازانی که در دهه نود میلادی وارد سینما شدند هم اشاره کرده است؛ وس اندرسن، سوفیا فورد کاپولا و دیوید اُ. راسل. وس اندرسن فیلمسازی است که نگاهی فانتزی به عناصر سیاه و سرد دنیای امروز دارد و زمانی که دنیا در گیر و دار جنگ و فقر و فساد است. سراغ «The Darjeeling Limited» میرود و داستان سه برادر و جستوجوی مادرشان که از آمریکا به هند پناه برده را روایت میکند یا «Fantastic Mr.Fox» که دنیای فانتزی خودش را دارد. در این کتاب به دیگر فیلمسازانی چون، اسپایک جونز، میشل گوندری و ریچارد کلی هم اشاره شده است.
Overview of the work and sensebilities of a group of filmmakers who came into their own during the era 1990-2006. Interesting but it could have digged just a little bit deeper imho.