دوردست همین جاست

by Siegfried Lenz, حسن نقره‌چی (Translator)

Paperback

About the author

Siegfried Lenz (1926 - 2014) was a German author who wrote twelve novels and produced several collections of short stories, essays, and plays for radio and the theatre. He was awarded the Goethe Prize in Frankfurt-am-Main on the 250th Anniversary of Johann Wolfgang von Goethe's birth. Lenz and his wife, Liselotte, also exchanged over 100 letters with Paul Celan and his wife, Gisèle Lestrange between 1952 and 1961.

Lenz was the son of a customs officer in Lyck (Elk), East Prussia. After his graduation exam in 1943, he was drafted into the navy. According to documents released in June 2007, he may have joined the Nazi party on the 12th of July 1943. Shortly before the end of World War II, he defected to Denmark, but became a prisoner of war in Schleswig-Holstein.

After his release, he attended the University of Hamburg, where he studied philosophy, English, and Literary history. His studies were cut off early, however, as he became an intern for the daily paper Die Welt, and served as its editor from 1950 to 1951. It was there he met his future wife, Liselotte (d. February 5, 2006). They were married in 1949.

Since 1951, Lenz worked as a freelance writer in Hamburg and was a member of the literature forum "Group 47." Together with Günter Grass, he became engaged with the Social Democratic Party and aided the Ostpolitik of Willy Brandt. A champion of the movement, he was invited in 1970 to the signing of the German-Polish Treaty.

Since 2003, Lenz was a visiting professor at the Düsseldorf Heinrich Heine University and a member of the organization for German orthography and proper speech.

Reviews

[Mohammad Hrabal · Rating 4 out of 5]

با زیگفرید لنتس ابتدا در کتاب "ادبیات امروز آلمان" دکتر تورج رهنما آشنا شدم و به خاطر آن آشنایی به خواندن این کتاب علاقه مند شدم. خیلی عالی بود و بسیار لذت بردم. مدت زمان مدیدی بود که داستان کوتاه‌های به این قشنگی نخوانده بودم. از ترجمه‌ی آقای نقره‌چی هم راضی بودم. اگر به داستان کوتاه علاقه دارید این کتاب را بخوانید.

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

"شهر را اشغال کرده و تغییر نام داده بودند. نام کالینین گراد بر آن گذاشته بودند و از این روز به بعد نانک ها سیاه و نان های سیلو خیس و بهای هر نان بین هشتاد تا صد روبل شده بود. این نخستین تغییراتی بود که آنها با تغییر نام شهر به وجود آورده بودند: نان های سیلوی خیس و نانک های سیاه. مردم شهر هر روز به نام جدید شهر فکر می کردند. آنها باید به آن فکر می کردند، چراکه وقتی نانی را برای بریدن زیر چاقو می بردند، وقتی که دستی از بالا بر نان فشار می آورد، از طرف دیگر آب از آن بیرون می زد و آنها باید هر روز نان می بریدند، اما بریدن نان آسان نبود. با تغییر نام شهر، نان هم کمیاب تر شده بود؛ کمیاب و گران. کسانی هم که خواهان مالکیت آن بودند، هر روز باید بیشتر فکر می کردند و فهرست بلند و بالاتری تهیه می کردند و بیشتر هوشیار می بودند. ناگهان نان ماجراهای خودش را پیدا کرد. دیگر مانند سابق که نام شهر کونیگزبرگ بود و نان ارزان و سفید و بی خطر پیدا می شد، نبود. با تغییر نام شهر همه چیز تغییر کرده بود. حتی چشم آدم ها هم عوض شده بود. چشم ها بزرگ و بی تفاوت شده بودند. نگاه های مات به دوردست دوخته شده بود، اما در پس ترسی که در آن بود، کمینی همیشگی پنهان بود. حتی در چشم های کودکان نیز این ترس و کمین وجود داشت. دو برادر، کورت و هاینس هم از آن بی نصیب نبودند. هردو پابرهنه، شلوار کوتاه و پیراهنی نازک بر تن داشتند. یکی چهارده سال و دیگری نه سال داشت. آنها اجازه نداشتند گدایی کنند. تنها به کورها اجازه ی این کار داده شده بود. آن دو پولی هم در بساط نداشتند. روس های غیرنظامی به ندرت صاحب مال و منال بودند. آنها به جاده ای که آشغال ها را در آن می ریختند و بازار سیاه در آن دایر بود، می رفتند. آن دو توی چاله ها می نشستند و انتظار می کشیدند."