What do you think?
Rate this book
De wafelfabriek
De werknemers van de wafelfabriek leven al jaren op het ritme van hun wafelmachines. Tot op een dag Arka Narovski zich aandient, een charismatische en boomlange ex-militair. Niet lang na zijn entree leggen de werknemers plotseling de productie stil. Een opstand volgt. Maar tegen wie of wat precies, en waarom?
De wafelfabriek is een tijdloze roman over het gemak waarmee de massa te misleiden is, maar ook over de wens om misleid te worden.
De wafelfabriek is een tijdloze roman over het gemak waarmee de massa te misleiden is, maar ook over de wens om misleid te worden.
- GenresDutch LiteratureFiction
174 pages, Hardcover
First published September 1, 2017
4 people are currently reading
154 people want to read
About the author
Roman Helinski
4 books36 followersRoman Helinski is schrijver en journalist. In 2014 publiceerde hij zijn debuutroman Bloemkool uit Tsjernobyl. Helinski verwierf enige bekendheid met publicaties in literaire tijdschriften Deus ex machina, Brakke Hond en Hollands Maandblad. Ook schrijft hij verhalen voor het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras en voor Het Literatuurmuseum. In de wafelfabriek (september 2017) komen de dames van de fabriek in opstand onder leiding van de imposante nieuwe werknemer Arka Narovski.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 51 reviews
March 27, 2019
De wafelfabriek gaat over het gemak waarmee mensen opkijken naar leiders. Over de wens om geleid (of zelfs misleid) te worden. Het boek is opgedeeld in drie delen en het derde deel maakt op een mooie manier de cirkel rond. Ik was geraakt door de schijnbaar eenvoudige manier waarop Roman Helinski met taal speelt -zeker in het derde deel wordt dit heel mooi duidelijk gemaakt.
Het verhaal zelf was soms wat gruwelijk en deed bij vlagen denken aan Lord of the Flies. Niet omdat er enkel kinderen zijn, maar wel omdat het slechte van de mens naar boven komt. De woede. En vooral ook de groepsdruk. Je zou ook vergelijkingen kunnen maken met andere klassiekers over de schaduwzijde van de mens, als De stad der blinden en High-Rise.
De wafelfabriek is een boek dat vlot en gemakkelijk leest. Het verhaal daarentegen blijft nog lange tijd door je hoofd spoken. Relevant en actueel. Een aanrader.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Het verhaal zelf was soms wat gruwelijk en deed bij vlagen denken aan Lord of the Flies. Niet omdat er enkel kinderen zijn, maar wel omdat het slechte van de mens naar boven komt. De woede. En vooral ook de groepsdruk. Je zou ook vergelijkingen kunnen maken met andere klassiekers over de schaduwzijde van de mens, als De stad der blinden en High-Rise.
De wafelfabriek is een boek dat vlot en gemakkelijk leest. Het verhaal daarentegen blijft nog lange tijd door je hoofd spoken. Relevant en actueel. Een aanrader.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
April 24, 2019
Čaoka literáci,
Zapněte si pásy, pojedeme z kopce. Továrna na vafle je knížka, jejíž koupi bych přirovnal k největším chybám v mém životě, tedy koupení limonády s příchutí piva, smažení vajíček na rozpáleným oleji kompletně nahej a fandit Arsenalu.
Vo co tu de. V Belgii, což je dle mých informací město někde za Ústí nad Labem, je továrna na vafle, kterou vede ředitel s bílejma zubama a pracují tam mařeny se zkaženejma zubama, páč pořád užírají vafle. Místo, abychom sledovali jak je ředitel všechny zbičuje, páč mu kapitalistovi užírají profit, sledujeme jak do fabriky nastoupí nějaký polák, který založí one-man-odbory a začne všechny mařeny ponoukat ke vzpouře. Tu si představuje tak, že si vytrhne zub a pak se všichni pominou a začnou si trhat zuby, páč tohle je asi cesta, jak si říct o větší plat, potom co majitelovi žerete produkty. Celá tato akce mě vede k podezřejní, že zdejší postava Arky je onen mýtický Desátý zubař, který nikdy nedoporučuje zubní pastu nebo dentální nitě.
No a tohle všechno se opakuje 100 stran, a nebo dokud knihu nehodíte do koše, tak jak jsem to udělal já. Jsem totiž rebel. A mám velkej penis. Jako autobus. Velkej autobus.
Zapněte si pásy, pojedeme z kopce. Továrna na vafle je knížka, jejíž koupi bych přirovnal k největším chybám v mém životě, tedy koupení limonády s příchutí piva, smažení vajíček na rozpáleným oleji kompletně nahej a fandit Arsenalu.
Vo co tu de. V Belgii, což je dle mých informací město někde za Ústí nad Labem, je továrna na vafle, kterou vede ředitel s bílejma zubama a pracují tam mařeny se zkaženejma zubama, páč pořád užírají vafle. Místo, abychom sledovali jak je ředitel všechny zbičuje, páč mu kapitalistovi užírají profit, sledujeme jak do fabriky nastoupí nějaký polák, který založí one-man-odbory a začne všechny mařeny ponoukat ke vzpouře. Tu si představuje tak, že si vytrhne zub a pak se všichni pominou a začnou si trhat zuby, páč tohle je asi cesta, jak si říct o větší plat, potom co majitelovi žerete produkty. Celá tato akce mě vede k podezřejní, že zdejší postava Arky je onen mýtický Desátý zubař, který nikdy nedoporučuje zubní pastu nebo dentální nitě.
No a tohle všechno se opakuje 100 stran, a nebo dokud knihu nehodíte do koše, tak jak jsem to udělal já. Jsem totiž rebel. A mám velkej penis. Jako autobus. Velkej autobus.
October 30, 2018
V příběhu primárně nejde o vafle, ale především o skupinu lidí — zaměstnanců továrny s jednotvárným životem —, která je snadno ovlivnitelná na první pohled nevýrazným mužem jménem Arka Narovski. Dokud nepřišel do jejich společenství, žili si vesměs poklidně a pohodově. Nicméně on začal upozorňovat na různé problémy — ředitel chodí do práce mnohem později než oni, má zdravý chrup, přitom oni mají zuby zkažené, denně dýchají sladký vzduch atd. Tři části knihy odkazují na povrch vafle — jednou nahoře (postavy se mají dobře), pak dole (nastává rebélie) a tak dále. Zajímavé je to, že autor záměrně vybral postavu z východu, aby alespoň v knize dosáhla úcty a moci, protože ve skutečnosti je Nizozemci berou jako podřadné bytosti. Na českém vydání je napsáno přirovnání k Farmě zvířat od George Orwella. Ano, něco mají tato díla podobné. Pravdou však je, že Helinski tuto legendární knihu četl až po napsaní té své.
October 2, 2017
Edit: 3,5, dus ik twijfelde uiteindelijk over 3 of 4 sterren. Omdat het verhaal me zo bijblijft, rond ik af naar boven.
Ik twijfel nog over het aantal sterren, want ben nu nog te naar van het verhaal om het te kunnen waarderen.. Een van mijn terugkerende nachtmerries is dat op de een of andere manier mijn tanden uitvallen of worden getrokken. Nou, dan lees je de tweede helft van dit boek als een boer met kiespijn (badum tss).
Ik vond het eerder een novelle dan een roman. (Een parabel, misschien?) Korte hoofdstukken, ruim van opzet. Je vliegt door het boek heen. Goed verhaal wel; het is zeker invoelbaar hoe de personages min of meer kritiekloos met Arka meegaan. In mijn hoofd is de wafelfabriek in Brabant gesitueerd, geen idee waarom, want er worden nergens concrete aanwijzingen voor plaats of tijd gegeven.
Dit verhaal gaat me in ieder geval wel een tijdje bijblijven.
Ik twijfel nog over het aantal sterren, want ben nu nog te naar van het verhaal om het te kunnen waarderen.. Een van mijn terugkerende nachtmerries is dat op de een of andere manier mijn tanden uitvallen of worden getrokken. Nou, dan lees je de tweede helft van dit boek als een boer met kiespijn (badum tss).
Ik vond het eerder een novelle dan een roman. (Een parabel, misschien?) Korte hoofdstukken, ruim van opzet. Je vliegt door het boek heen. Goed verhaal wel; het is zeker invoelbaar hoe de personages min of meer kritiekloos met Arka meegaan. In mijn hoofd is de wafelfabriek in Brabant gesitueerd, geen idee waarom, want er worden nergens concrete aanwijzingen voor plaats of tijd gegeven.
Dit verhaal gaat me in ieder geval wel een tijdje bijblijven.
November 21, 2023
3.25-3,5
Veel vergelijkingen met animal farm(-esque verhalen) in de recensies, ja, misschien, misschien. Even lollig om te lezen, dat zeker. Fijn en luchtig tussendoortje in een indrukwekkend heldere en gebalde schrijfstijl (had ik nodig tussen alle Russen en zware literatuur).
“Het opnemen tegen de macht vereist meer van de mensen dan baldadigheid.” :-)
Veel vergelijkingen met animal farm(-esque verhalen) in de recensies, ja, misschien, misschien. Even lollig om te lezen, dat zeker. Fijn en luchtig tussendoortje in een indrukwekkend heldere en gebalde schrijfstijl (had ik nodig tussen alle Russen en zware literatuur).
“Het opnemen tegen de macht vereist meer van de mensen dan baldadigheid.” :-)
October 22, 2017
Je bent er minder lang mee aan het lezen dan je erover zou moeten reflecteren. De schrijver laat veel aan de lezer over, en laat in korte zinnen, korte bladzijden (kortom, een kort verhaal) zien hoe gevoelig de massa is voor charisma. Enige sympathie voor de directeur krijg je toch, als het einde van het verhaal nadert. Maar de ondertoon, de waarschuwing misschien, of de moraal van dit verhaal... dat laat de schrijver aan jou als lezer over. Iets om over na te denken.
October 21, 2018
Een bijzondere, boeiende, maatschappijkritische, tot nadenken stemmende roman.
Drie delen met ieder korte hoofdstukken. Ieder einde hiervan bevat een woord dat in de eerste alinea van het volgende hoofdstuk terugkomt. Vooral in het eerste deel leest dit mede daardoor en de milde-ironische humor vlot weg, ideaal om telkens een gedeelte te kunnen lezen tijdens drukke dagen. Je vraagt jezelf eerst werkelijk af of je over iets heen hebt gezien bij 'kijk woensdagmiddag om drie uur naar de lucht', zo beeldend is het geschreven.
En dan. Het tweede deel. Het tandartsdeel. Wie dit boek heeft gelezen weet waarover ik het heb. Je vraagt je af, stopt die opruiende propaganda een keer, wordt er ook een oplossing voor de onvrede geboden? Is er dan echt niemand die nadenkt, die enig inzicht heeft? Bijna met afschuw lees je over het irrationele, de absurditeit, waarin de massa is getrapt van deze ogenschijnlijk charismatische machtige leider en die de eenvoudige maar relatief rustige en goede leefwereld van deze 'domme, domme, domme mensen' omver heeft geschopt. Of beter: ogen heeft geopend en zegt 'tanden op elkaar' en het wordt beter voor ieder.
In het derde deel keert de rust weer, zijn de ogen geopend aan beide zijden en lijkt de revolutie zin te hebben gehad ondanks dat de littekens blijven.
Bij het lezen moest ik denken aan de documentaireserie 'De Strijd', de gewone arbeider. Altijd wel wat te mopperen, eenvoudig werk, maar ook gezelligheid in de eigen sociale klasse met altijd iemand die het voortouw neemt of vanzelf krijgt van de groep. En je vraagt je af: wat zijn de gevolgen of reacties van een groep op een propagandist? Een tijdloos verhaal in de geschiedenis.
Helsinki heeft een prettige schrijfstijl, ieder woord lijkt te zijn afgewogen, en is zeer beeldend. Het verhaal is op vele plaatsen te situeren. Natuurlijk vraag je je af hoe het met arbeidsvoorwaarden, arbo-wet enz is geregeld, maar dat doet niets af aan de betekenis van deze roman. Veel is overdacht, dit blijkt ook uit de naamkeuze van Arka, iemand met twee gezichten waarvan één soms komt om kwaad te stichten of Mathilda, kracht in strijd.
Leeslijst- en clubboek!
Drie delen met ieder korte hoofdstukken. Ieder einde hiervan bevat een woord dat in de eerste alinea van het volgende hoofdstuk terugkomt. Vooral in het eerste deel leest dit mede daardoor en de milde-ironische humor vlot weg, ideaal om telkens een gedeelte te kunnen lezen tijdens drukke dagen. Je vraagt jezelf eerst werkelijk af of je over iets heen hebt gezien bij 'kijk woensdagmiddag om drie uur naar de lucht', zo beeldend is het geschreven.
En dan. Het tweede deel. Het tandartsdeel. Wie dit boek heeft gelezen weet waarover ik het heb. Je vraagt je af, stopt die opruiende propaganda een keer, wordt er ook een oplossing voor de onvrede geboden? Is er dan echt niemand die nadenkt, die enig inzicht heeft? Bijna met afschuw lees je over het irrationele, de absurditeit, waarin de massa is getrapt van deze ogenschijnlijk charismatische machtige leider en die de eenvoudige maar relatief rustige en goede leefwereld van deze 'domme, domme, domme mensen' omver heeft geschopt. Of beter: ogen heeft geopend en zegt 'tanden op elkaar' en het wordt beter voor ieder.
In het derde deel keert de rust weer, zijn de ogen geopend aan beide zijden en lijkt de revolutie zin te hebben gehad ondanks dat de littekens blijven.
Bij het lezen moest ik denken aan de documentaireserie 'De Strijd', de gewone arbeider. Altijd wel wat te mopperen, eenvoudig werk, maar ook gezelligheid in de eigen sociale klasse met altijd iemand die het voortouw neemt of vanzelf krijgt van de groep. En je vraagt je af: wat zijn de gevolgen of reacties van een groep op een propagandist? Een tijdloos verhaal in de geschiedenis.
Helsinki heeft een prettige schrijfstijl, ieder woord lijkt te zijn afgewogen, en is zeer beeldend. Het verhaal is op vele plaatsen te situeren. Natuurlijk vraag je je af hoe het met arbeidsvoorwaarden, arbo-wet enz is geregeld, maar dat doet niets af aan de betekenis van deze roman. Veel is overdacht, dit blijkt ook uit de naamkeuze van Arka, iemand met twee gezichten waarvan één soms komt om kwaad te stichten of Mathilda, kracht in strijd.
Leeslijst- en clubboek!
May 13, 2019
Absurdní hovadina. Ústřední myšlenku autor nedokáže dotáhnout do konce a kazí ji až příliš hloupý dav.
October 23, 2018
Já tu knihu asi nepochopila, jinak si to nedovedu vysvětlit. A nedat jistý závazek, tak mě nic nedonutí ztrácet tolik času jejím dočítáním.
June 4, 2018
De meisjes van de wafelfabriek trappen in een wel heel duidelijke valkuil
Het verhaal is een tragikomische vertelling over verleiding en manipulatie. Een groep vrouwen werkt in een wafelfabriek. Alles blijft in evenwicht zolang de verhoudingen duidelijk blijven. Maar wanneer de ex-militair Arka Narovski er komt werken en alle vrouwen betovert met zijn vriendelijkheid, verandert alles. Voordat ze het weten, hebben de werknemers hun eigen bestaanszekerheid verwoest. Nadat de vrouwen zijn gaan staken, gebeuren er ongelukken, vliegt de fabriek in brand en ontstaat er een soort anarchie waarbij vrouwen én mannen zelfs beginnen bij zichzelf tanden uit te trekken – als ultieme verzetsdaad tegen de onderdrukking door de fabriek: hun aangetaste gebit, zogenaamd door de suikerwalm van de wafels, wordt in no time het symbool van de groep.
Het verhaal is luchtig verteld, met tederheid voor de personages, vanuit een auctoriale verteller die subtiel commentaar geeft op het gedrag van Arka Narovski. De liefdevolle beschrijving van het leven in de wafelfabriek, in korte hoofdstukken met korte zinnen, heeft iets gezelligs. Die toon blijft, terwijl het verhaal steeds grimmiger wordt. Dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht. Terwijl iedereen steeds meer opgaat in euforie, zie je als lezer de opstand ontaarden in waanzin. Omdat er vooral beschreven wordt hoe gelukkig de vrouwen worden van de spanning, voel je begrip voor het feit dat ze zich laten meeslepen.
De onruststoker Arka is een zeer stereotype personage: sterk, groot, zogenaamd bescheiden, met sociaal gevoel, maar een zwarte kant: hij is een getraumatiseerde ex-militair, die handelt vanuit een onduidelijke pijn. De directeur van de fabriek is juist níet de stereotype onderdrukker die Arka van hem maakt. Hij neemt verantwoordelijke beslissingen, maar staat machteloos tegenover de ontketende krachten van de massa.
Door de ironische toon blijf je je bewust van het feit dat dit eerder een satire is dan een realistisch verhaal. Dat geeft ook aan hoe de stereotyperingen opzet zijn. Toch ligt de morele boodschap er wel dik bovenop; deze ‘voelt’ erg bekend. Doet qua thematiek denken aan romans als A clockwork orange en qua toon aan ‘De meisjes van de suikerwerkfabriek’ van Tessa de Loo. Er zit echter veel schoonheid in de sfeertekening en de details waarmee de personages in deze wereld tegenover elkaar worden gezet.
Het boek is met zorg uitgegeven; hip omslag, mooi gebonden, veel lucht in de tekst.
Mooi is de extra thematische laag over de kracht van het vertellen. Uiteindelijk is het de kracht van het verhaal die Arka zo onweerstaanbaar maakt. Iedereen ziet zijn vreemde trekjes wel, maar omdat hij zo meeslepend kan vertellen, maakt het niemand iets uit. Via de gelijkenis tussen de naam van de auteur en dit personage lijkt de schrijver ook zichzelf ironisch neer te zetten als verteller die zijn publiek manipuleert.
Wat thematiek betreft is het verhaal niet oorspronkelijk, maar met de subtiele schrijfwijze schetst de auteur een heel eigen wereld en dat zorgt voor een bijzondere leeservaring.
Het verhaal is een tragikomische vertelling over verleiding en manipulatie. Een groep vrouwen werkt in een wafelfabriek. Alles blijft in evenwicht zolang de verhoudingen duidelijk blijven. Maar wanneer de ex-militair Arka Narovski er komt werken en alle vrouwen betovert met zijn vriendelijkheid, verandert alles. Voordat ze het weten, hebben de werknemers hun eigen bestaanszekerheid verwoest. Nadat de vrouwen zijn gaan staken, gebeuren er ongelukken, vliegt de fabriek in brand en ontstaat er een soort anarchie waarbij vrouwen én mannen zelfs beginnen bij zichzelf tanden uit te trekken – als ultieme verzetsdaad tegen de onderdrukking door de fabriek: hun aangetaste gebit, zogenaamd door de suikerwalm van de wafels, wordt in no time het symbool van de groep.
Het verhaal is luchtig verteld, met tederheid voor de personages, vanuit een auctoriale verteller die subtiel commentaar geeft op het gedrag van Arka Narovski. De liefdevolle beschrijving van het leven in de wafelfabriek, in korte hoofdstukken met korte zinnen, heeft iets gezelligs. Die toon blijft, terwijl het verhaal steeds grimmiger wordt. Dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht. Terwijl iedereen steeds meer opgaat in euforie, zie je als lezer de opstand ontaarden in waanzin. Omdat er vooral beschreven wordt hoe gelukkig de vrouwen worden van de spanning, voel je begrip voor het feit dat ze zich laten meeslepen.
De onruststoker Arka is een zeer stereotype personage: sterk, groot, zogenaamd bescheiden, met sociaal gevoel, maar een zwarte kant: hij is een getraumatiseerde ex-militair, die handelt vanuit een onduidelijke pijn. De directeur van de fabriek is juist níet de stereotype onderdrukker die Arka van hem maakt. Hij neemt verantwoordelijke beslissingen, maar staat machteloos tegenover de ontketende krachten van de massa.
Door de ironische toon blijf je je bewust van het feit dat dit eerder een satire is dan een realistisch verhaal. Dat geeft ook aan hoe de stereotyperingen opzet zijn. Toch ligt de morele boodschap er wel dik bovenop; deze ‘voelt’ erg bekend. Doet qua thematiek denken aan romans als A clockwork orange en qua toon aan ‘De meisjes van de suikerwerkfabriek’ van Tessa de Loo. Er zit echter veel schoonheid in de sfeertekening en de details waarmee de personages in deze wereld tegenover elkaar worden gezet.
Het boek is met zorg uitgegeven; hip omslag, mooi gebonden, veel lucht in de tekst.
Mooi is de extra thematische laag over de kracht van het vertellen. Uiteindelijk is het de kracht van het verhaal die Arka zo onweerstaanbaar maakt. Iedereen ziet zijn vreemde trekjes wel, maar omdat hij zo meeslepend kan vertellen, maakt het niemand iets uit. Via de gelijkenis tussen de naam van de auteur en dit personage lijkt de schrijver ook zichzelf ironisch neer te zetten als verteller die zijn publiek manipuleert.
Wat thematiek betreft is het verhaal niet oorspronkelijk, maar met de subtiele schrijfwijze schetst de auteur een heel eigen wereld en dat zorgt voor een bijzondere leeservaring.
February 21, 2018
toen ik dit boek uitkoos, had ik eerlijk gezegd geen idee wat ik er van moest verwachten. Alleen dat er een opstand was in een wafelfabriek wat werd veroorzaakt door een zogenaamde charismatische leider. Maar wat me echt aansprak en me nieuwsgierig maakte naar dit boek was deze zin die onderaan op de achterkant van het boek was gedrukt: “de wafelfabriek is een tijdloze roman over het gemak waarmee de massa te misleiden is, maar ook over haar wens om misleid te worden.”
Ik was benieuwd hoe de schrijver dit ging vormgeven, ik denk dat hij dat goed heeft gedaan. Hij laat goed zien door ook een realistische situatie te schetsen. Iedereen uit de fabriek had in principe niet echt een leven waar je veel over te klagen kan hebben, slechts een licht tekort aan waardering, maar waar is dat niet het geval? Maar als er plotseling een nieuwe werknemer (Arka) komt, waar ze meteen ontzag voor hebben, die wel kritiek levert op de in zijn ogen slechte omstandigheden en hem medelijden toont. Worden zij geleidelijk aan steeds ontevredener en daardoor ook opstandiger. Ze gaan helemaal mee met zijn gedachtegoed en zien hem als hun leider, terwijl ze eigenlijk helemaal niks van hem afweten. Ze laten zich misleiden en zich opzetten tegen alles wat voor hen al zo lang vertrouwd is. Het laat echt hoe simpel het is om een massa te misleiden, als je het maar goed aanpakt en precies de juiste woorden gebruikt. Heel dit concept van een charismatische leider die een massa misleidt door slechts de ontevredenheid te voeden maakt dit boek al interessant, vooral omdat het actueel is, maar dat het tegelijkertijd al eeuwenlang gebeurt.
Naast de inhoud van het boek vond ik de schrijfstijl ook fijn, snel en goed te begrijpen met korte hoofdstukken. Ook al gebeurde er niet super veel in het boek, leek het alsof dat wel was, het boek was daardoor totaal niet langdradig.
Ik was benieuwd hoe de schrijver dit ging vormgeven, ik denk dat hij dat goed heeft gedaan. Hij laat goed zien door ook een realistische situatie te schetsen. Iedereen uit de fabriek had in principe niet echt een leven waar je veel over te klagen kan hebben, slechts een licht tekort aan waardering, maar waar is dat niet het geval? Maar als er plotseling een nieuwe werknemer (Arka) komt, waar ze meteen ontzag voor hebben, die wel kritiek levert op de in zijn ogen slechte omstandigheden en hem medelijden toont. Worden zij geleidelijk aan steeds ontevredener en daardoor ook opstandiger. Ze gaan helemaal mee met zijn gedachtegoed en zien hem als hun leider, terwijl ze eigenlijk helemaal niks van hem afweten. Ze laten zich misleiden en zich opzetten tegen alles wat voor hen al zo lang vertrouwd is. Het laat echt hoe simpel het is om een massa te misleiden, als je het maar goed aanpakt en precies de juiste woorden gebruikt. Heel dit concept van een charismatische leider die een massa misleidt door slechts de ontevredenheid te voeden maakt dit boek al interessant, vooral omdat het actueel is, maar dat het tegelijkertijd al eeuwenlang gebeurt.
Naast de inhoud van het boek vond ik de schrijfstijl ook fijn, snel en goed te begrijpen met korte hoofdstukken. Ook al gebeurde er niet super veel in het boek, leek het alsof dat wel was, het boek was daardoor totaal niet langdradig.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 22, 2018
Kniha je graficky velmi zdařile provedená ale tím bohužel klady končím. Celý příběh se točí jen o továrně na vafle a děj je nijaký. Z druhé poloviny knihy mě nesmírně bolí zuby a cukr to na vině rozhodně nemá. Za mě velké zklamání, bohužel :-(
May 12, 2021
Dvě hvězdy jenom na za obálku.
Knížka mi přišla vcelku nudná a rozvláčná. Buď jsem moc nevyspělá na to, abych chápala její potenciál, nebo ho fakt nenaplňuje🤷🏻♀️
Jediný, co mi to dalo, bylo potvrzený, že člověk nikdy nemá spolíhat na nikoho než na sebe.
Knížka mi přišla vcelku nudná a rozvláčná. Buď jsem moc nevyspělá na to, abych chápala její potenciál, nebo ho fakt nenaplňuje🤷🏻♀️
Jediný, co mi to dalo, bylo potvrzený, že člověk nikdy nemá spolíhat na nikoho než na sebe.
February 7, 2024
Goed thema. Interessante benadering.
Het boek leest lekker, al zijn er stukken die wat langdradig voelen.
Wat ik mis in het boek is de uitdieping van de karakters.
Ik snap dat het gaat over de massa, maar inleving in de karakters is moeilijk wanneer het oppervlakkig blijft.
Het boek leest lekker, al zijn er stukken die wat langdradig voelen.
Wat ik mis in het boek is de uitdieping van de karakters.
Ik snap dat het gaat over de massa, maar inleving in de karakters is moeilijk wanneer het oppervlakkig blijft.
September 17, 2017
Na dertig bladzijden gestopt. Meneer kan best vertellen, ware het niet dat alles even irritant klinkt.
January 2, 2019
Ik werkte 10 jaar geleden een zomer in een snoepfabriek. Het begin van dit bracht herinneringen terug, daarna werd ik mee op avontuur genomen.
January 17, 2019
Voelt alsof je naar een absurdistische korte film kijkt, maar dan op papier. Ik krijg hele sterke beelden hierbij, vind ik altijd fijn.
February 28, 2024
Leuk boekje tussen alle literatuur door!
April 22, 2018
Bizar boekje, nog even nakauwen....
January 19, 2024
Bijzonder hoe iemand in een verhaal dat zo luchtig geschreven is, zo bloot kan leggen hoe onze wereld in elkaar steekt. Benieuwd naar het gesprek dat we hierover met onze Fontys ACE leesclub gaan hebben.
March 1, 2020
Biografische adres:
Helinski,R (2017).De wafelfabriek. Amsterdam: Hollands Diep.
Biografie aureur:
Roman Helinski (1983) werd geboren in Limburg en woont tegenwoordig in Amsterdam. Hij publiceerde de roman Bloemkool uit Tsjernobyl. 1 september 2017 verschijnt zijn twee roman De Wafelfabriek, uitgegeven door Hollands Diep.
Helinski schrijft korte verhalen voor o.a. het voetbaltijdschrift Hard Gras en voor de literaire bladen als Hollands Maandblad, Tirade en Das Magazin. In het verleden publiceerde hij columns en verhalen voor o.a. Dagblad de Limburger, Rails, Dagblad de Pers, AD Utrechts Nieuwsblad en National Geographic Traveler, Ook schrijft hij bijdragen voor Het Literatuurmuseum.
(Geen auteursnaam).(N/D).Roman Helinski: Geraadpleegd op 5 januari 2020, https://romanhelinski.nl/roman/
Opdracht (e: vragen aan de schrijver)
Hallo menheer Roman Helinski. Ik heb meerdere vragen over uw FANTASTIEK boek, De wafelfabriek.
Om te beginnen zullen we beginnen met: Waarom een wafelfabriek? In uw boek merken we dat de werknemers heel hard werken in de wafelfabriek. Maar een wafelfabriek heeft bepaalde kenmerken zoals hitte hovens veel handwerk en weinig denkwerk. Waarom heeft u dus voor een wafelfabriek gekozen? Is dat om de werknemers harder te doen werken?
Mijn tweede vraag is in verband met de personages. Waarom is er zoveel verschil tussen de personages en waarom ZIJN ZE EEN cliché-beeld? Ja het is zo dat in uw boek de werknemers allemaal vrouwen ZIJN. ( arme vrouwen) ALLEMAAL van een verschillende afkomsT, WE hebben BIJVOORBEELD een vrouw afkomstig van Somalië. Het enige punt die ze in verband hebben ZIJN hun VUILE tanden. IS dat om te aantonen dat hun werkomstandigheden een directe invloed heeft op hun gezondheid? Er is ook een Belg en wie Belg ZEGT, zegt bier. Waarom is die belgische werknemer een dronkaard? En daarbij krijgt hij een belangrijke rol in het bedrijf hij moet namelijk voor de hovens zorgen.
Het volgende vraag gaat over de bazen. We weten wel dat in het begin van het verhaal DAT ER maar één baas voorkomt en hij IS ook een cliché-beeld van EEN arrogante baas die veel later begint en veel minder werkt. Hij komt ook aan met een mooie auto en hij heeft in tegendeel TOT zijn werknemers wel mooie en blinkende tanden. Mijn vraag is gericht op het latere AANKOM van de tweede baas. Meneer Arka Narovski, een grote, sterke Afghan. Die bevellen geeft aan iedereen. Waarom komt hij pas later? En waarom heeft u voor ZO’N mysterieuse man gekozen? Kan dat verduidelijkt worden, want u geeft hem in eerste plaats een stoute en strenge beeld en daarna eerder een mooiere beeld. Hoe komt dat?
Mijn laatste vraag die ik u zou willen stellen betreft de hele roman. Het verhaal lijkt een soort satire te zijn, een kritiek op onze dagelijkse maatschappij. Is dat ook zo? Er zijn veel kenmerken die het ons doen denken zoals de slechte werkomstandigheden in de fabriek waar er bijvoorbeeld geen air-co te vinden is. Het vele werk lijk ook een kritiek te zijn op onze maatschappij. Hoewel het verhaal in zijn geheel lijkt fictief te zijn. KRIJGEN we een grote gevoel van vergelijkenis met de werkelijkheid. Is dat het geval?
Bedankt voor het tijd die u ONS besteden heeft meneer Helinski,
Yassine Brilmaker.
Helinski,R (2017).De wafelfabriek. Amsterdam: Hollands Diep.
Biografie aureur:
Roman Helinski (1983) werd geboren in Limburg en woont tegenwoordig in Amsterdam. Hij publiceerde de roman Bloemkool uit Tsjernobyl. 1 september 2017 verschijnt zijn twee roman De Wafelfabriek, uitgegeven door Hollands Diep.
Helinski schrijft korte verhalen voor o.a. het voetbaltijdschrift Hard Gras en voor de literaire bladen als Hollands Maandblad, Tirade en Das Magazin. In het verleden publiceerde hij columns en verhalen voor o.a. Dagblad de Limburger, Rails, Dagblad de Pers, AD Utrechts Nieuwsblad en National Geographic Traveler, Ook schrijft hij bijdragen voor Het Literatuurmuseum.
(Geen auteursnaam).(N/D).Roman Helinski: Geraadpleegd op 5 januari 2020, https://romanhelinski.nl/roman/
Opdracht (e: vragen aan de schrijver)
Hallo menheer Roman Helinski. Ik heb meerdere vragen over uw FANTASTIEK boek, De wafelfabriek.
Om te beginnen zullen we beginnen met: Waarom een wafelfabriek? In uw boek merken we dat de werknemers heel hard werken in de wafelfabriek. Maar een wafelfabriek heeft bepaalde kenmerken zoals hitte hovens veel handwerk en weinig denkwerk. Waarom heeft u dus voor een wafelfabriek gekozen? Is dat om de werknemers harder te doen werken?
Mijn tweede vraag is in verband met de personages. Waarom is er zoveel verschil tussen de personages en waarom ZIJN ZE EEN cliché-beeld? Ja het is zo dat in uw boek de werknemers allemaal vrouwen ZIJN. ( arme vrouwen) ALLEMAAL van een verschillende afkomsT, WE hebben BIJVOORBEELD een vrouw afkomstig van Somalië. Het enige punt die ze in verband hebben ZIJN hun VUILE tanden. IS dat om te aantonen dat hun werkomstandigheden een directe invloed heeft op hun gezondheid? Er is ook een Belg en wie Belg ZEGT, zegt bier. Waarom is die belgische werknemer een dronkaard? En daarbij krijgt hij een belangrijke rol in het bedrijf hij moet namelijk voor de hovens zorgen.
Het volgende vraag gaat over de bazen. We weten wel dat in het begin van het verhaal DAT ER maar één baas voorkomt en hij IS ook een cliché-beeld van EEN arrogante baas die veel later begint en veel minder werkt. Hij komt ook aan met een mooie auto en hij heeft in tegendeel TOT zijn werknemers wel mooie en blinkende tanden. Mijn vraag is gericht op het latere AANKOM van de tweede baas. Meneer Arka Narovski, een grote, sterke Afghan. Die bevellen geeft aan iedereen. Waarom komt hij pas later? En waarom heeft u voor ZO’N mysterieuse man gekozen? Kan dat verduidelijkt worden, want u geeft hem in eerste plaats een stoute en strenge beeld en daarna eerder een mooiere beeld. Hoe komt dat?
Mijn laatste vraag die ik u zou willen stellen betreft de hele roman. Het verhaal lijkt een soort satire te zijn, een kritiek op onze dagelijkse maatschappij. Is dat ook zo? Er zijn veel kenmerken die het ons doen denken zoals de slechte werkomstandigheden in de fabriek waar er bijvoorbeeld geen air-co te vinden is. Het vele werk lijk ook een kritiek te zijn op onze maatschappij. Hoewel het verhaal in zijn geheel lijkt fictief te zijn. KRIJGEN we een grote gevoel van vergelijkenis met de werkelijkheid. Is dat het geval?
Bedankt voor het tijd die u ONS besteden heeft meneer Helinski,
Yassine Brilmaker.
January 27, 2023
O tom, jak manipulovat s davem a jak se vyrovnat těm největším diktátorům, vám jasně a přehledně poví Arka Narovski. Nemusíte chodit daleko, stačí pracovat v továrně na vafle.
December 12, 2017
Wafels, maakt meer kapot dan je lief is. - Mijn vriend toen ik hem probeerde te vertellen waar dit boek over ging (en hoe wazig het was).
Een ietwat vreemd, apart en wazig boek over vrouwen die werken in de wafelfabriek en wat er gebeurd als er een nieuwe kracht, Arka, komt werken. Er waren best wel een paar stukjes bij het einde die ik niet kon lezen omdat het té ranzig was (dat hele tandentrek gebeuren wat maar terugkwam en steeds ranziger werd, bah).
Verder wel interessant om te zien hoe snel de vrouwen om waren (en daarna iedereen om ze heen). Waarbij ik nog steeds mijn hoofd zat te schudden. Ja, op punten was ik het met ze eens, maar op heel veel punten niet. Maar ja, ik gok dat je, zoals ze het ook wel aan het einde zeiden, dat je er echt bij moest zijn om het te snappen (en dus niet dat je er over leest of er van hoort).
Ik mocht Arka niet. Totaal niet. Wat een walgelijk figuur. Ik vond het ook een beetje iew om nou steeds weer te lezen dat hij zijn hand in zijn broek zat te schuiven. Bah man. Bah. Natuurlijk, hij had charisma, en dat heeft hem geholpen en misschien zijn sob-story over de oorlog. Ik vond zijn idee van tanden trekken gewoon té ver gaan. Plus dat hij ook de vrouwen leugens zat te voeren. En ze zo ophitste dat ze uiteindelijk helemaal over de rand gaan.
Plus ja, jullie tanden zullen best wel door de suiker zijn aangetast, maar jullie roken ook nog even met zijn allen minstens 10 sigaretten op een dag, dus tja, ligt het dan aan de suiker alleen of is het gewoon een combo? Maar ja, daar denken de dames niet over na. Natuurlijk niet. :|
Ik vond het wel interessant dat we de dames allemaal leren kennen. En niet alleen henzelf, maar ook de familie, de leefomgeving, alles. Ik kon dus uiteindelijk best een goed beeld scheppen van de dames en de omgeving.
Ook het Wannes gedoe (en dat ze hem dat nog steeds willen ondanks dat hij een alcoholist is die een gevaar is voor de fabriek) was best dom. En wie geeft er een alcoholist nu alcohol? Echt, waarom? Dat is gewoon het stomste wat je kunt doen. Maar ja, het past wel bij het wazige boek.
Maar ik heb zeker wel genoten van het boek, het was een erg interessant onderwerp, en het was wel mooi om te zien hoe makkelijk mensen te manipuleren/om te krijgen zijn.
Het einde (de laatste paar pagina's, dus niet dat ranzige tandtrek gedoe) vond ik ook wel goed, en ik was blij ermee. Ook al zou ik graag nog wat meer informatie over Arka krijgen.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
Een ietwat vreemd, apart en wazig boek over vrouwen die werken in de wafelfabriek en wat er gebeurd als er een nieuwe kracht, Arka, komt werken. Er waren best wel een paar stukjes bij het einde die ik niet kon lezen omdat het té ranzig was (dat hele tandentrek gebeuren wat maar terugkwam en steeds ranziger werd, bah).
Verder wel interessant om te zien hoe snel de vrouwen om waren (en daarna iedereen om ze heen). Waarbij ik nog steeds mijn hoofd zat te schudden. Ja, op punten was ik het met ze eens, maar op heel veel punten niet. Maar ja, ik gok dat je, zoals ze het ook wel aan het einde zeiden, dat je er echt bij moest zijn om het te snappen (en dus niet dat je er over leest of er van hoort).
Ik mocht Arka niet. Totaal niet. Wat een walgelijk figuur. Ik vond het ook een beetje iew om nou steeds weer te lezen dat hij zijn hand in zijn broek zat te schuiven. Bah man. Bah. Natuurlijk, hij had charisma, en dat heeft hem geholpen en misschien zijn sob-story over de oorlog. Ik vond zijn idee van tanden trekken gewoon té ver gaan. Plus dat hij ook de vrouwen leugens zat te voeren. En ze zo ophitste dat ze uiteindelijk helemaal over de rand gaan.
Plus ja, jullie tanden zullen best wel door de suiker zijn aangetast, maar jullie roken ook nog even met zijn allen minstens 10 sigaretten op een dag, dus tja, ligt het dan aan de suiker alleen of is het gewoon een combo? Maar ja, daar denken de dames niet over na. Natuurlijk niet. :|
Ik vond het wel interessant dat we de dames allemaal leren kennen. En niet alleen henzelf, maar ook de familie, de leefomgeving, alles. Ik kon dus uiteindelijk best een goed beeld scheppen van de dames en de omgeving.
Ook het Wannes gedoe (en dat ze hem dat nog steeds willen ondanks dat hij een alcoholist is die een gevaar is voor de fabriek) was best dom. En wie geeft er een alcoholist nu alcohol? Echt, waarom? Dat is gewoon het stomste wat je kunt doen. Maar ja, het past wel bij het wazige boek.
Maar ik heb zeker wel genoten van het boek, het was een erg interessant onderwerp, en het was wel mooi om te zien hoe makkelijk mensen te manipuleren/om te krijgen zijn.
Het einde (de laatste paar pagina's, dus niet dat ranzige tandtrek gedoe) vond ik ook wel goed, en ik was blij ermee. Ook al zou ik graag nog wat meer informatie over Arka krijgen.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
October 21, 2023
to byla taková zajímavá knížka. Mám pocit, že jsem nikdy nic podobného nečetla. a názor? Ani pořádně nedokážu popsat, co se mi honí hlavou. Prostě stačí, aby přišel jeden typek, sebevědomý, který mluví tak, že to všechny ohromí, nepochybuje, má jasný názor a hlas, a tak ho všichni slepě následují, i když stejně netuší, kam je to zavede. Ale ten clovek jim dá pocit, že se věci obrací k lepšímu. Celý jejich dosavadní život prekope, a pak zmizí. Jako by nikdy nebyl. A najednouu je všechno při starém.
je k neuvereni, jak je snadné zmanipulovat, podmanit si a oklamat masu lidi. Stejně tak, že i když někdo vyčnívá a nechce jit s davem, stejně se většinou, i když stale 100% nepresvedcen, přidá k většině. Obzvláště když jsou v te většině lidi jemu blízcí...
je k neuvereni, jak je snadné zmanipulovat, podmanit si a oklamat masu lidi. Stejně tak, že i když někdo vyčnívá a nechce jit s davem, stejně se většinou, i když stale 100% nepresvedcen, přidá k většině. Obzvláště když jsou v te většině lidi jemu blízcí...
August 13, 2018
Maf verhaal.
December 16, 2018
Továrnu na vafle si dovedu představit jako absurdní divadelní experiment, jako kniha to bohužel moc nefunguje.
May 21, 2019
Sotva začaly skutečně pošmourné a chladné podzimní dny, nejlepší čas pro knihomolské zakutání do papírových příběhů, přichází kniha, u níž je nutné proniknout mezi řádky.
V továrně na vafle vládne čilý ruch, vše běží v zajetých kolejích, vafle přijíždějí na páse a ženské je balí do krabic... Pak ale přichází narušitel! Arka Narovski – vysoký, charismatický, tajuplný. Atmosféra v továrně rázem začne houstnout a výroba tuhnout jako vafle v peci. Podvratná činnost nového zaměstnance vyústí ve stávku, zastavení výroby, dokonce i požár továrny. Lze napravit napáchané škody a rozjet se znovu po starých kolejích? Nebo je stav nenávratný? Na to odpovídá Továrna na vafle, nadčasový román o tom, jak snadno lze oklamat masy, ale také o touze nechat se mást.
Kniha Továrna na vafle, která je zajímavá už svým pečlivým grafickým zpracováním, u nás poprvé představuje nizozemského prozaika Romana Helinského (35). Ten ve svém díle přináší moderní verzi Orwellovského (Farma zvířat, 1984) příběhu, v němž neměnný řád věcí naruší cizinec ovládající umění manipulace s masami. Bravurně mění smýšlení zástupců nižší sociální vrstvy bez ambicí a vzdělání tak, jak to zruční manipulátoři praktikují po desetiletí. Tak, jak to možná známe i z vlastních zkušeností, nedávné historie i živé současnosti. Kam Arka Narovski vstoupí, tam ještě dlouho tráva neroste a lidem trvá, než se probudí ze zlého snu, který si vlastně sami zasloužili.
Knize samotné velmi prospívá přehlednost, krátké příběhy a tudíž svižný styl, který přesto vybízí čtenáře k nahlížení mezi řádky, k hodnocení průběžného děje a k závěrečnému zamyšlení, při kterém možná ještě zalistujete kousek zpátky, abyste si některé pasáže znovu přečetli. Zároveň je kniha naléhavou výzvou k vystrčení hlavy z písku a pořádnému rozhlédnutí se kolem sebe. Přestože se věnuje „velkému téma“, není nudná, nebolí z ní hlava, netlačí ve spaní. A rozhodně zaujme.
V továrně na vafle vládne čilý ruch, vše běží v zajetých kolejích, vafle přijíždějí na páse a ženské je balí do krabic... Pak ale přichází narušitel! Arka Narovski – vysoký, charismatický, tajuplný. Atmosféra v továrně rázem začne houstnout a výroba tuhnout jako vafle v peci. Podvratná činnost nového zaměstnance vyústí ve stávku, zastavení výroby, dokonce i požár továrny. Lze napravit napáchané škody a rozjet se znovu po starých kolejích? Nebo je stav nenávratný? Na to odpovídá Továrna na vafle, nadčasový román o tom, jak snadno lze oklamat masy, ale také o touze nechat se mást.
Kniha Továrna na vafle, která je zajímavá už svým pečlivým grafickým zpracováním, u nás poprvé představuje nizozemského prozaika Romana Helinského (35). Ten ve svém díle přináší moderní verzi Orwellovského (Farma zvířat, 1984) příběhu, v němž neměnný řád věcí naruší cizinec ovládající umění manipulace s masami. Bravurně mění smýšlení zástupců nižší sociální vrstvy bez ambicí a vzdělání tak, jak to zruční manipulátoři praktikují po desetiletí. Tak, jak to možná známe i z vlastních zkušeností, nedávné historie i živé současnosti. Kam Arka Narovski vstoupí, tam ještě dlouho tráva neroste a lidem trvá, než se probudí ze zlého snu, který si vlastně sami zasloužili.
Knize samotné velmi prospívá přehlednost, krátké příběhy a tudíž svižný styl, který přesto vybízí čtenáře k nahlížení mezi řádky, k hodnocení průběžného děje a k závěrečnému zamyšlení, při kterém možná ještě zalistujete kousek zpátky, abyste si některé pasáže znovu přečetli. Zároveň je kniha naléhavou výzvou k vystrčení hlavy z písku a pořádnému rozhlédnutí se kolem sebe. Přestože se věnuje „velkému téma“, není nudná, nebolí z ní hlava, netlačí ve spaní. A rozhodně zaujme.
April 21, 2018
Er werken voornamelijk vrouwen in de wafelfabriek. Iedere morgen vroeg beginnen ze met hun werk. Ze leggen wafels recht op de band, ze vouwen dozen, ze snijden wafels bij. Alles is geregeld: de directeur zit in zijn kamer boven, de wafelbakker, een belg, want die maakt de beste wafels, zit bij de oven. Beide vertrekken zijn niet voor de vrouwen toegankelijk.
Het werk is saai en geestdodend, maar de vrouwen weten niet beter.
Totdat een nieuwe werknemer, Arka Narovski, zich meldt. Hij zaait onrust met zijn opmerkingen. De gemoedelijke tevredenheid van de vrouwen verandert in opstandigheid. Waartegen precies? Ze weten het niet, maar ze zijn plotseling wantrouwig en ontevreden.
Een angstaanjagend verhaal over hoe mensen de persoon die voorop loopt, volgen. Zonder kritiek. Die persoon heeft immers het beste met hen voor? Een akelig beeld van hoe beïnvloedbaar de mens is.
Het werk is saai en geestdodend, maar de vrouwen weten niet beter.
Totdat een nieuwe werknemer, Arka Narovski, zich meldt. Hij zaait onrust met zijn opmerkingen. De gemoedelijke tevredenheid van de vrouwen verandert in opstandigheid. Waartegen precies? Ze weten het niet, maar ze zijn plotseling wantrouwig en ontevreden.
Een angstaanjagend verhaal over hoe mensen de persoon die voorop loopt, volgen. Zonder kritiek. Die persoon heeft immers het beste met hen voor? Een akelig beeld van hoe beïnvloedbaar de mens is.
January 27, 2019
Představte si, že byste byli ve své práci spokojení. Jednoho dne by ale přišel nový kolega a začal poukazovat na všechno, co je ve vaší práci špatně. Podstrčil by vám i pár lží, které byste mu věřili, protože je to přirozená autorita, ačkoliv o něm nic nevíte. Co by se stalo dál? Jak moc by to ovlivnilo vaše pracoviště? Kam až byste nechali zajít tohoto samozvaného spasitele? To si ale musíte přečíst sami.
Na malém prostoru byla podchycena touha lidí nechat se klamat a být jen ovcemi, které nic nerozhodují. Od počátku věků se nechávají masy mást, aby to měly jednodušší a ačkoliv si myslíme, že my, coby moderní a vyspělí lidé, to už tak nemáme, tak to se jedná jen o sladké nevědomí, po kterém lidská podstata touží. Ať už manipulujeme nebo je s námi manipulováno, tohohle nutkání se nezbavíme. A v Továrně na Vafle vám to Helinski názorně ukáže.
Na malém prostoru byla podchycena touha lidí nechat se klamat a být jen ovcemi, které nic nerozhodují. Od počátku věků se nechávají masy mást, aby to měly jednodušší a ačkoliv si myslíme, že my, coby moderní a vyspělí lidé, to už tak nemáme, tak to se jedná jen o sladké nevědomí, po kterém lidská podstata touží. Ať už manipulujeme nebo je s námi manipulováno, tohohle nutkání se nezbavíme. A v Továrně na Vafle vám to Helinski názorně ukáže.
Displaying 1 - 30 of 51 reviews