اين سخن به درستی گفته شده است كه انسان با روايت و قصه انديشيدن را آغازيده است. گرچه آدمی برای شنيدن و گفتن قصه، هزاران سال خود را در پهنهی زمين آزموده، اما آنچه قصهها را از امری معمولی و ساده به موضوعی جذاب و قابل مطالعه تبديل كرده، حالت روايی و قصهوار نوع انديشيدن اوست. میتوان بارها و بارها به نقالان و قصهگويان دل سپرد و از شنيدن داستانها و حكايهها لذت برد و حتی يكبار هم به چگونگی نقل حكايت، خط روايت و نتيجهی آن فكر نكرد، ولی قصه و حكايت تأثير دائمی و مستمر خود را بر شنونده و گوينده خواهد گذاشت؛