What do you think?
Rate this book
Ik kan er nét niet bij
Het verhaal van een vader en een bijzondere tweeling.
‘Onze jongens zouden nu naar school moeten gaan. Een echte school. Dat is namelijk wat de bedoeling is. Dat is wat hoort als je kinderen op de aarde zet. Als je gezonde kinderen krijgt. Als.’
Sander is de vader van de tweeling Willem en Maurits. In Ik kan er nét niet bij vertelt hij het verhaal van zijn eerste jaren als vader van deze bijzondere tweeling. Een werd geboren met een zware hersenbeschadiging, de ander heeft autisme.
Sander vertelt openhartig en zonder zichzelf te sparen over zijn persoonlijke ontdekkingstocht naar het vaderschap, over de tegenslagen die zijn jonge gezin treffen, over de toekomstdromen die in duigen vallen, maar ook over hoe ze knokken en relativeren en bovenal hoop houden.
‘Elke strohalm is er één. Elke strohalm is van ons.’
‘Onze jongens zouden nu naar school moeten gaan. Een echte school. Dat is namelijk wat de bedoeling is. Dat is wat hoort als je kinderen op de aarde zet. Als je gezonde kinderen krijgt. Als.’
Sander is de vader van de tweeling Willem en Maurits. In Ik kan er nét niet bij vertelt hij het verhaal van zijn eerste jaren als vader van deze bijzondere tweeling. Een werd geboren met een zware hersenbeschadiging, de ander heeft autisme.
Sander vertelt openhartig en zonder zichzelf te sparen over zijn persoonlijke ontdekkingstocht naar het vaderschap, over de tegenslagen die zijn jonge gezin treffen, over de toekomstdromen die in duigen vallen, maar ook over hoe ze knokken en relativeren en bovenal hoop houden.
‘Elke strohalm is er één. Elke strohalm is van ons.’
- GenresNonfictionEbooks
288 pages, Paperback
First published November 14, 2017
3 people are currently reading
110 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 41 reviews
July 18, 2018
De hoofdrolspelers van dit boek zitten in zo'n andere fase van hun leven dan ik, dat het me juist daardoor interesseerde. Het is een kwetsbaar, ontroerend en indringend verslag van de schrijver over het leven met zijn tweeling bij wie beiden een beperking werd geconstateerd. Wat is dat hard werken en soms vechten tegen de bierkaai.
November 23, 2017
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik met enige reserve begon aan Ik kan er net niet bij van Sander Verheijen. Het leek mij het zoveelste boek over iemand die net vader geworden is en de zorgen die daarbij komen kijken.
Maar boy was I wrong! Ik heb zelden zo’n ingrijpend en ontroerend verhaal gelezen dat toch op een hele prettige en toegankelijke manier is geschreven. Verheijen heeft een hele prettige schrijfstijl en ik heb het boek dan ook in 1 ruk uitgelezen. Een boek met een lach en een traan. De liefde van beide ouders voor hun kinderen spat van iedere bladzijde af, maar ook de onmacht en het verdriet zijn duidelijk voelbaar.
Ik heb diep respect voor de manier waarop de ouders met alles wat op hun pad komt omgaan en zou dit boek ook echt aan iedereen willen aanraden.
Maar boy was I wrong! Ik heb zelden zo’n ingrijpend en ontroerend verhaal gelezen dat toch op een hele prettige en toegankelijke manier is geschreven. Verheijen heeft een hele prettige schrijfstijl en ik heb het boek dan ook in 1 ruk uitgelezen. Een boek met een lach en een traan. De liefde van beide ouders voor hun kinderen spat van iedere bladzijde af, maar ook de onmacht en het verdriet zijn duidelijk voelbaar.
Ik heb diep respect voor de manier waarop de ouders met alles wat op hun pad komt omgaan en zou dit boek ook echt aan iedereen willen aanraden.
February 13, 2018
Sander schrijft kwetsbaar en open over zijn leven als vader van Maurits en Willem, een tweeling met prachtige blauwe ogen maar helaas ook een handicap. Het boek heeft me enorm geraakt en daarom heb ik het zelfs twee keer achter elkaar gelezen. Want mijn broer is net zoals Maurits autistisch. Er was herkenning (de verzamelwoede, de autootjes die in een keurige rij moeten staan), er was een soort van jaloezie omdat er nu zoveel therapeutische mogelijkheden zijn (mijn broer stamt uit een tijd dat men nog niet zo veel wist en heeft zijn leven lang alleen maar -de verkeerde- etiketjes opgeplakt gekregen), er was deernis en er was vooral een wijze les. Richt je meer op de mogelijkheden dan op de beperkingen. Kijk naar wat wel kan. En die les neem ik mee nu ik na 54 jaar het stokje van mijn vader heb moeten overnemen. Ik zie tot mijn grote vreugde dat mijn broer veel meer kan dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden!
January 19, 2018
Ik hoor vaak dat lezen een vorm van escapisme is. Ooit dacht ik dat zelf ook, toen ik jonger was en meende dat ik iets van literatuur wist. Inmiddels weet ik beter: lezen is jezelf confronteren met de realiteit. In goede fictie laat de schrijver je de wereld vanuit een nieuw perspectief zien en in goede non-fictie gebeurt hetzelfde. Een boek uit categorie ‘goede non-fictie’ is 'Ik kan er nét niet bij', geschreven door Sander Verheijen.
Verheijen beschrijft in het boek zijn leven met zijn vrouw Jip en met hun twee zoontjes: Willem en Maurits. Willem is geboren met een hersenafwijking en Maurits blijkt autisme te hebben. In heel veel korte hoofdstukjes, sommige maar een halve pagina lang, zie je hoe het gezin in elkaar steekt en hoe Verheijen en zijn vrouw roeien met de riemen die ze hebben.
Net als de hoofdstukken zijn de zinnen kort. De schrijfstijl is helder en het verhaal wordt enigszins afstandelijk verteld, waardoor je je als lezer niet aan een dagboekachtige sentimentele berg ‘dit moet ontroerend zijn, vind het ontroerend, verdomme!’- hoeft te ergeren. Verheijen vertelt het verhaal en laat de rest aan de lezer over. Door de afstandelijkheid heb je de ruimte om de hoofdstukken zelf te interpreteren. Dat werkt heel ontwapenend, want omdat de auteur niet over de lezer oordeelt, oordeelt de lezer ook niet over de auteur.
Aan de andere kant spaart de auteur zichzelf absoluut niet. We lezen veel over de onzekerheden die Jip en hij meemaken, over de zorgen, maar ook over hun vermogen om zich aan te passen. Dat alles zonder dat er zelfmedelijden aan te pas komt. Dat heeft als gevolg dat er naast een afstandelijke kant ook een menselijke kant aan het verhaal zit. Wanneer je samen bent met de liefde van je leven en na een hoop gedoe eindelijk je kinderwens in vervulling ziet gaan, zou je volgens een Amerikaanse film the end hebben bereikt. Zo werkt het leven niet, voor niemand. Dat voelt als het thema van het boek, waardoor het verhaal je ook meetrekt als je geen kinderen wilt of hebt.
De auteur vertelt in het boek dat hij het verhaal vertelt om anderen te helpen. Ik vermoed dat er daarom is gekozen voor de toegankelijke, strakke, sobere schrijfstijl. Een bijkomend effect daarvan is dat dit boek eigenlijk meer een portret is dan een boek, meer een schets dan een verhaal.
Het is lastig om 'Ik kan er nét niet bij' een cijfer te geven. Het is een goed geschreven boek en ik kan het waarderen dat het geen ‘zielig’ boek is, er is zelfs humor in te vinden en vaak wordt er iets met een knipoog verteld. Het enige wat ik graag anders had willen zien, was de uitwerking van de personages. Die is nu vaak iets te subtiel. Ik kan dat begrijpen, want het lijkt me intens moeilijk om over bekenden te schrijven, laat staan over je eigen gezin. Er is nu een indrukwekkend verhaal en er is een goede, doordachte schrijfstijl, maar door dat hoge niveau vallen de personages een beetje weg. Als dit fictie was geweest, had ik gezegd dat ik ze net niet memorabel genoeg vond.
Ik ben heel benieuwd naar een volgend boek van deze auteur.
Je kunt deze recensie ook vinden op mijn blog, geen idee waarom je dat zou willen, maar goed: http://www.inhoudsloosgezwam.nl/2018/...
Verheijen beschrijft in het boek zijn leven met zijn vrouw Jip en met hun twee zoontjes: Willem en Maurits. Willem is geboren met een hersenafwijking en Maurits blijkt autisme te hebben. In heel veel korte hoofdstukjes, sommige maar een halve pagina lang, zie je hoe het gezin in elkaar steekt en hoe Verheijen en zijn vrouw roeien met de riemen die ze hebben.
Net als de hoofdstukken zijn de zinnen kort. De schrijfstijl is helder en het verhaal wordt enigszins afstandelijk verteld, waardoor je je als lezer niet aan een dagboekachtige sentimentele berg ‘dit moet ontroerend zijn, vind het ontroerend, verdomme!’- hoeft te ergeren. Verheijen vertelt het verhaal en laat de rest aan de lezer over. Door de afstandelijkheid heb je de ruimte om de hoofdstukken zelf te interpreteren. Dat werkt heel ontwapenend, want omdat de auteur niet over de lezer oordeelt, oordeelt de lezer ook niet over de auteur.
Aan de andere kant spaart de auteur zichzelf absoluut niet. We lezen veel over de onzekerheden die Jip en hij meemaken, over de zorgen, maar ook over hun vermogen om zich aan te passen. Dat alles zonder dat er zelfmedelijden aan te pas komt. Dat heeft als gevolg dat er naast een afstandelijke kant ook een menselijke kant aan het verhaal zit. Wanneer je samen bent met de liefde van je leven en na een hoop gedoe eindelijk je kinderwens in vervulling ziet gaan, zou je volgens een Amerikaanse film the end hebben bereikt. Zo werkt het leven niet, voor niemand. Dat voelt als het thema van het boek, waardoor het verhaal je ook meetrekt als je geen kinderen wilt of hebt.
De auteur vertelt in het boek dat hij het verhaal vertelt om anderen te helpen. Ik vermoed dat er daarom is gekozen voor de toegankelijke, strakke, sobere schrijfstijl. Een bijkomend effect daarvan is dat dit boek eigenlijk meer een portret is dan een boek, meer een schets dan een verhaal.
Het is lastig om 'Ik kan er nét niet bij' een cijfer te geven. Het is een goed geschreven boek en ik kan het waarderen dat het geen ‘zielig’ boek is, er is zelfs humor in te vinden en vaak wordt er iets met een knipoog verteld. Het enige wat ik graag anders had willen zien, was de uitwerking van de personages. Die is nu vaak iets te subtiel. Ik kan dat begrijpen, want het lijkt me intens moeilijk om over bekenden te schrijven, laat staan over je eigen gezin. Er is nu een indrukwekkend verhaal en er is een goede, doordachte schrijfstijl, maar door dat hoge niveau vallen de personages een beetje weg. Als dit fictie was geweest, had ik gezegd dat ik ze net niet memorabel genoeg vond.
Ik ben heel benieuwd naar een volgend boek van deze auteur.
Je kunt deze recensie ook vinden op mijn blog, geen idee waarom je dat zou willen, maar goed: http://www.inhoudsloosgezwam.nl/2018/...
November 8, 2017
Sander Verheijen ontmoet de liefde van zijn leven in Jip en een van de eerste dingen die ze bespreken is hoe ze hun gezamenlijke toekomst zien. Ze zijn er al snel uit, binnen niet al te lange tijd willen ze een gezin, samen. Vanaf dat moment krijgen Jip en Sander de nodige uitdagingen te verduren want je kunt wel iets willen maar dan moet het ook lukken. Hun kinderwens stelt hen behoorlijk op de proef, de medische molen draait volop. Maar de aanhouder wint en na wat omwegen raakt Jip zwanger. Zonder hulp was het een ‘mission impossible’ aldus Verheijen. Het is uiteindelijk dubbel feest want het stel wordt ouders van een tweeling. Koningskinderen Willem en Maurits komen ter wereld en het geluk kan niet op. De jongens zijn tien maanden oud als Sander en Jip opnieuw de medische molen instappen. Ze hebben het vermoeden dat er ‘iets’ niet klopt in de ontwikkeling van een van de jongens. Helaas krijgen ze gelijk. De diagnose die ze te horen krijgen, is life changing en pas het begin van hun verhaal.
Up close and personal, een betere omschrijving voor het indrukwekkende levensverhaal van het gezin Verheijen is er niet. Ongekend openhartig en liefdevol vertelt Sander over zijn grote liefdes Jip, Willem en Maurits. Heel privé, klein en kwetsbaar. Maar toch verbloemt Verheijen niets en is hij niet vies van zelfreflectie en zelfspot. Want dat dit geen doorsneegezin is wordt al snel duidelijk. Verheijen benoemt de zaken zoals ze zijn, met vlagen misschien wel schokkend voor een buitenstaander, spreekt zijn twijfels en gevoelens uit. Hij ontziet zichzelf ook niet, verre van dat zelfs. Take it or leave it, deal with it! Met ingehouden adem en soms met een brok in de keel lees je passages die je allesbehalve onberoerd laten. Ondanks dat het als een dagboek aandoet leest het als een vloeiend geheel. Deze vader heeft een écht verhaal te vertellen!
In een heldere no nonsens schrijfstijl neemt Sander Verheijen je mee in zijn leven. Van thuissituaties tot revalidatiecentra en scholen. Niet iets om vrolijk van te worden. En juist ook daarom is dit een verhaal dat verteld móet worden want er komt zo ontzettend veel kijken om alles geregeld te krijgen wat de jongens nodig hebben! Om te lezen hoe dit vierspan telkens weer een stap vooruit zet wanneer dat niet wordt verwacht, maar ook dat ze te maken krijgen met de wereld buiten hun veilige muren kent emoties van zowel euforie als teleurstellingen. Hoe je het ook wendt of keert, dit verhaal raakt je tot in je ziel.
‘Ik kan er nét niet bij’ is een groots gebaar van liefde geworden. Naar Jip en de jongens. Het is een verhaal dat getuigt van een enorm doorzettingsvermogen. Hoe het is om je leven in te richten wanneer je te horen krijgt dat je kind gehandicapt is, dat je je dromen en verwachtingen moet bijstellen. Het vervolgens positief blijven en blijven genieten van dingen die wel lukken, van kleine overwinningen die groots uitpakken, maar zeker ook het erkennen van wat niet kan. Vooral dat laatste vergt moed en een onvoorwaardelijk houden van.
“Wij zijn niet het gemiddelde gezin dat je eigenlijk niet wilt zijn,
totdat je het niet bent.”
Er zijn soms van die boeken die een recensent tot wanhoop drijven. Dat je niet weet hoe je onder woorden moet brengen wat dat boek met je doet of juist niet. Dit boek bleek niet van een afstand te lezen en ook niet zo te beoordelen. Niet alleen vanwege de herkenning, daar moet je mee oppassen natuurlijk, maar om de simpele reden dat het zich in je systeem nestelt. Ouders die zelf met uitdagingen te maken hebben aangaande hun kinderen zullen onherroepelijk dingen herkennen. En dan hoeft de gezinssituatie niet een op een te zijn, helemaal niet zelfs. Ik heb het dan vooral over onbegrip, (on)terechte frustratie en schuldgevoelens, de buitenwereld die niet meewerkt, maar ook beslissingen die je niet wilt nemen omdat je daar nog niet aan toe bent (of omdat je nog aan het genieten bent van die ene overwinning -die andere ouders toch niet begrijpen omdat ze het simpelweg niet kennen).
‘Ik kan er nét niet bij’ laat zien hoe groot het aanpassingsvermogen van een gezin moet zijn, hoe het is om sociaal gehandicapt te raken en dat je beste vriend op vier poten loopt en altijd naar je luistert. Iedereen drijft mee op de stroming zoals deze komt, je hebt geen keus. In het geval van dit gezin het niet met de familie een weekendje weg of samen op vakantie kunnen maar het puur kunnen genieten van het samen op de bank zitten, het tegen elkaar hangen en ‘even niets’ zal menig lezer de wenkbrauwen doen fronsen, want wie wil er nou niet lekker met het gezin op vakantie? Ik kan me er nu wel iets bij voorstellen. En zo zijn er nog veel meer dingen die onwijs veel indruk hebben gemaakt. Het lijntje tussen geluk en pijn is flinterdun en ondanks de eeuwig aanwezige vraag ‘waarom?’ moet je door en bouw je, zoals Jip en Sander, een eigen poppenkast.
"Onze jongens zouden nu naar school moeten gaan. Een echte school. Dat is namelijk wat de bedoeling is. Dat is wat hoort als je kinderen op de aarde zet. Als je gezonde kinderen krijgt. Als."
Wat vooral is bijgebleven van dit boek is dat een hartenwens zich heeft getransformeerd in een zware maar liefdevolle levenstaak. Schouders eronder, samen janken, samen vechten en wat zelfspot zo hier en daar doen ook wonderen. Daar kunnen heel wat relaties nog wat van leren. Ik heb genoten van dit boek ondanks dat het heel confronterend was op momenten. Sander Verheijen heeft met een scherpe blik zichzelf, én zijn gezin, een spiegel voorgehouden die op momenten een behoorlijk heftig beeld liet zien, maar zoals hij zelf aangeeft, het is nou eenmaal zo. Dat moet je durven maar zeker ook kunnen, het jezelf zo kwetsbaar opstellen toont immens veel kracht. Het een sluit het ander niet uit en daarmee blijkt maar weer eens dat niet alles in het leven altijd even zwart-wit is. Respect daarvoor.
“Want als er al een boodschap in dit boek zit, dan gaat het
om de kracht waarvan je zelf geen idee hebt dat die in je zit,
totdat je hem keihard nodig hebt.”
Om zoveel redenen maar vooral vanwege de fijne manier van schrijven, de openhartigheid en het taboedoorbrekende aspect krijgt “Ik kan er nét niet bij” van Sander (én Jip, Maurits & Willem) Verheijen vijf sterren.
Up close and personal, een betere omschrijving voor het indrukwekkende levensverhaal van het gezin Verheijen is er niet. Ongekend openhartig en liefdevol vertelt Sander over zijn grote liefdes Jip, Willem en Maurits. Heel privé, klein en kwetsbaar. Maar toch verbloemt Verheijen niets en is hij niet vies van zelfreflectie en zelfspot. Want dat dit geen doorsneegezin is wordt al snel duidelijk. Verheijen benoemt de zaken zoals ze zijn, met vlagen misschien wel schokkend voor een buitenstaander, spreekt zijn twijfels en gevoelens uit. Hij ontziet zichzelf ook niet, verre van dat zelfs. Take it or leave it, deal with it! Met ingehouden adem en soms met een brok in de keel lees je passages die je allesbehalve onberoerd laten. Ondanks dat het als een dagboek aandoet leest het als een vloeiend geheel. Deze vader heeft een écht verhaal te vertellen!
In een heldere no nonsens schrijfstijl neemt Sander Verheijen je mee in zijn leven. Van thuissituaties tot revalidatiecentra en scholen. Niet iets om vrolijk van te worden. En juist ook daarom is dit een verhaal dat verteld móet worden want er komt zo ontzettend veel kijken om alles geregeld te krijgen wat de jongens nodig hebben! Om te lezen hoe dit vierspan telkens weer een stap vooruit zet wanneer dat niet wordt verwacht, maar ook dat ze te maken krijgen met de wereld buiten hun veilige muren kent emoties van zowel euforie als teleurstellingen. Hoe je het ook wendt of keert, dit verhaal raakt je tot in je ziel.
‘Ik kan er nét niet bij’ is een groots gebaar van liefde geworden. Naar Jip en de jongens. Het is een verhaal dat getuigt van een enorm doorzettingsvermogen. Hoe het is om je leven in te richten wanneer je te horen krijgt dat je kind gehandicapt is, dat je je dromen en verwachtingen moet bijstellen. Het vervolgens positief blijven en blijven genieten van dingen die wel lukken, van kleine overwinningen die groots uitpakken, maar zeker ook het erkennen van wat niet kan. Vooral dat laatste vergt moed en een onvoorwaardelijk houden van.
“Wij zijn niet het gemiddelde gezin dat je eigenlijk niet wilt zijn,
totdat je het niet bent.”
Er zijn soms van die boeken die een recensent tot wanhoop drijven. Dat je niet weet hoe je onder woorden moet brengen wat dat boek met je doet of juist niet. Dit boek bleek niet van een afstand te lezen en ook niet zo te beoordelen. Niet alleen vanwege de herkenning, daar moet je mee oppassen natuurlijk, maar om de simpele reden dat het zich in je systeem nestelt. Ouders die zelf met uitdagingen te maken hebben aangaande hun kinderen zullen onherroepelijk dingen herkennen. En dan hoeft de gezinssituatie niet een op een te zijn, helemaal niet zelfs. Ik heb het dan vooral over onbegrip, (on)terechte frustratie en schuldgevoelens, de buitenwereld die niet meewerkt, maar ook beslissingen die je niet wilt nemen omdat je daar nog niet aan toe bent (of omdat je nog aan het genieten bent van die ene overwinning -die andere ouders toch niet begrijpen omdat ze het simpelweg niet kennen).
‘Ik kan er nét niet bij’ laat zien hoe groot het aanpassingsvermogen van een gezin moet zijn, hoe het is om sociaal gehandicapt te raken en dat je beste vriend op vier poten loopt en altijd naar je luistert. Iedereen drijft mee op de stroming zoals deze komt, je hebt geen keus. In het geval van dit gezin het niet met de familie een weekendje weg of samen op vakantie kunnen maar het puur kunnen genieten van het samen op de bank zitten, het tegen elkaar hangen en ‘even niets’ zal menig lezer de wenkbrauwen doen fronsen, want wie wil er nou niet lekker met het gezin op vakantie? Ik kan me er nu wel iets bij voorstellen. En zo zijn er nog veel meer dingen die onwijs veel indruk hebben gemaakt. Het lijntje tussen geluk en pijn is flinterdun en ondanks de eeuwig aanwezige vraag ‘waarom?’ moet je door en bouw je, zoals Jip en Sander, een eigen poppenkast.
"Onze jongens zouden nu naar school moeten gaan. Een echte school. Dat is namelijk wat de bedoeling is. Dat is wat hoort als je kinderen op de aarde zet. Als je gezonde kinderen krijgt. Als."
Wat vooral is bijgebleven van dit boek is dat een hartenwens zich heeft getransformeerd in een zware maar liefdevolle levenstaak. Schouders eronder, samen janken, samen vechten en wat zelfspot zo hier en daar doen ook wonderen. Daar kunnen heel wat relaties nog wat van leren. Ik heb genoten van dit boek ondanks dat het heel confronterend was op momenten. Sander Verheijen heeft met een scherpe blik zichzelf, én zijn gezin, een spiegel voorgehouden die op momenten een behoorlijk heftig beeld liet zien, maar zoals hij zelf aangeeft, het is nou eenmaal zo. Dat moet je durven maar zeker ook kunnen, het jezelf zo kwetsbaar opstellen toont immens veel kracht. Het een sluit het ander niet uit en daarmee blijkt maar weer eens dat niet alles in het leven altijd even zwart-wit is. Respect daarvoor.
“Want als er al een boodschap in dit boek zit, dan gaat het
om de kracht waarvan je zelf geen idee hebt dat die in je zit,
totdat je hem keihard nodig hebt.”
Om zoveel redenen maar vooral vanwege de fijne manier van schrijven, de openhartigheid en het taboedoorbrekende aspect krijgt “Ik kan er nét niet bij” van Sander (én Jip, Maurits & Willem) Verheijen vijf sterren.
May 17, 2019
Sander ontmoet Jip in de zomer van 2007. Meteen vraagt ze of Sander eigenlijk wel kinderen wil. Sander wordt er ook niet jonger op en durft het met Jip wel aan. Om te zien of ze wel geschikt zijn als opvoeder, nemen ze eerst een hond. Gant wordt hun eerste kindje. Als Jip na een hele tijd niet zwanger wordt, gaan ze hun geluk maar een handje helpen met ICSI (Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie). Jip wordt uiteindelijk zwanger en nog wel van een tweeling. Maar dat het zo zou lopen, hadden ze allebei niet verwacht.
Willem wordt geboren met een zware hersenbeschadiging, blijkt een paar maanden na de geboorte. Zal Willen ooit een normaal leven kunnen leiden? Ze gaan ziekenhuis in en ziekenhuis uit, voor gesprekken, revalidatietrajecten en oefenklasjes. Hulpmiddelen worden aangeschaft en elke keer worden ze weer geconfronteerd met de realiteit. Een tijd later wordt ook duidelijk, dat er met Maurits iets aan de hand is. De diagnose luidt autistisch. Nu hebben ze twee gehandicapte kinderen, zoals Sander dat in zijn boek omschrijft.
In Ik kan er net niet bij beschrijft Sander Verheijen hun leven met de zorg voor hun twee zoontjes vanaf hun geboorte totdat ze vijf jaar zijn. Dan verschijnt het boek. Hun leven met deze twee bijzondere kinderen en zijn vrouw Jip, die allebei proberen werk en zorg te combineren. Hij beschrijft zijn twijfels en verdriet, maar ook hun liefde voor hun bijzondere kinderen en elkaar. Alle tegenslagen maken hen ook sterker, sterker dan ze ooit hadden gedacht dat ze waren. Openhartig vertelt Sander over zijn onmacht en vol humor en zelfspot over het zorgen voor hun zoontjes. Een verhaal over hun leven met veel liefde en doorzettingsvermogen.
Sander Verheijen vertelt het verhaal in dagboekvorm in korte zinnen. Korte hoofdstukken lezen gemakkelijk. De schrijfstijl is wat afstandelijk. Door zijn humor weet hij te relativeren. Door zijn verhaal zien we hoe moeilijk het is om twee zorgenkindjes op te voeden.
Ik heb sinds mijn studie tot docent Humanistische Vorming interesse in Autisme. Eerst hoe daar mee om te gaan in de klas, later toen ik Orthomoleculaire voedingstherapie had gedaan naar de oorzaken. Sinds 2016 heb ik een groep op Facebook over HPU, burnout en bijnieruitputting. Daar is een mineraal heel belangrijk voor veel verschillende zaken, zoals je schildklier. Dat is ZINK. Ook voor vruchtbaarheid is zink heel belangrijk. Zink is namelijk van invloed op de ontwikkeling van eicellen, maar ook voor spermacellen. (Zie https://bibliotheek.ortho.nl/32167/zi...) Sanders vraag is WAAROM overkomt hen dit? Ik kan wel zeggen: door tekorten in vitamines en mineralen. Ikzelf zit in een rolstoel door tekorten. Eerst kreeg ik een diagnose MS (2000) en in 2012 kreeg ik darmkanker. Na een kijkoperatie in 2005 kon ik na twee maanden niet meer lopen. Nu heb ik jarenlang gezocht om allerlei verbanden te vinden. En die heb ik ook gevonden. Tekorten heb ik aangevuld, waaronder zink en selenium. Zink is belangrijk voor de weerstand en de hoogte van de darmvlokken. Zelf heb ik pas geleden een microbioomonderzoek laten doen. Autisten blijken ook heel weinig diverse bacteriestammen te hebben. We zijn letterlijk afhankelijk van die bacteriën, die in onze darmen leven. Ze maken vitamines aan en als je die bacteriën mist, dan krijg je tekorten. Ook je maagzuur is heel belangrijk om voeding goed te verteren, waarvoor ook zink nodig is. Toen Sander vertelde over de darmen en de osteopaat, moest ik meteen daaraan denken. Ik ben ook naar de osteopaat geweest en hij heeft ook op mijn darmen en mijn lever gewerkt. Ik volg een aantal mensen, die een autistisch kind hebben. Anne Pemberton in de UK heeft ook een zoon met autisme. Hij is vorig jaar afgestudeerd op de universiteit.
‘Elke strohalm is er één. Elke strohalm is van ons.’ Laat dit dan ook een strohalm zijn! Sander vertelt in het boek dat hij het verhaal vertelt om anderen te helpen. Ik heb mijn groep opgericht om anderen te helpen, zodat anderen niet hoeven mee te maken wat ik meegemaakt heb.
Willem wordt geboren met een zware hersenbeschadiging, blijkt een paar maanden na de geboorte. Zal Willen ooit een normaal leven kunnen leiden? Ze gaan ziekenhuis in en ziekenhuis uit, voor gesprekken, revalidatietrajecten en oefenklasjes. Hulpmiddelen worden aangeschaft en elke keer worden ze weer geconfronteerd met de realiteit. Een tijd later wordt ook duidelijk, dat er met Maurits iets aan de hand is. De diagnose luidt autistisch. Nu hebben ze twee gehandicapte kinderen, zoals Sander dat in zijn boek omschrijft.
In Ik kan er net niet bij beschrijft Sander Verheijen hun leven met de zorg voor hun twee zoontjes vanaf hun geboorte totdat ze vijf jaar zijn. Dan verschijnt het boek. Hun leven met deze twee bijzondere kinderen en zijn vrouw Jip, die allebei proberen werk en zorg te combineren. Hij beschrijft zijn twijfels en verdriet, maar ook hun liefde voor hun bijzondere kinderen en elkaar. Alle tegenslagen maken hen ook sterker, sterker dan ze ooit hadden gedacht dat ze waren. Openhartig vertelt Sander over zijn onmacht en vol humor en zelfspot over het zorgen voor hun zoontjes. Een verhaal over hun leven met veel liefde en doorzettingsvermogen.
Sander Verheijen vertelt het verhaal in dagboekvorm in korte zinnen. Korte hoofdstukken lezen gemakkelijk. De schrijfstijl is wat afstandelijk. Door zijn humor weet hij te relativeren. Door zijn verhaal zien we hoe moeilijk het is om twee zorgenkindjes op te voeden.
Ik heb sinds mijn studie tot docent Humanistische Vorming interesse in Autisme. Eerst hoe daar mee om te gaan in de klas, later toen ik Orthomoleculaire voedingstherapie had gedaan naar de oorzaken. Sinds 2016 heb ik een groep op Facebook over HPU, burnout en bijnieruitputting. Daar is een mineraal heel belangrijk voor veel verschillende zaken, zoals je schildklier. Dat is ZINK. Ook voor vruchtbaarheid is zink heel belangrijk. Zink is namelijk van invloed op de ontwikkeling van eicellen, maar ook voor spermacellen. (Zie https://bibliotheek.ortho.nl/32167/zi...) Sanders vraag is WAAROM overkomt hen dit? Ik kan wel zeggen: door tekorten in vitamines en mineralen. Ikzelf zit in een rolstoel door tekorten. Eerst kreeg ik een diagnose MS (2000) en in 2012 kreeg ik darmkanker. Na een kijkoperatie in 2005 kon ik na twee maanden niet meer lopen. Nu heb ik jarenlang gezocht om allerlei verbanden te vinden. En die heb ik ook gevonden. Tekorten heb ik aangevuld, waaronder zink en selenium. Zink is belangrijk voor de weerstand en de hoogte van de darmvlokken. Zelf heb ik pas geleden een microbioomonderzoek laten doen. Autisten blijken ook heel weinig diverse bacteriestammen te hebben. We zijn letterlijk afhankelijk van die bacteriën, die in onze darmen leven. Ze maken vitamines aan en als je die bacteriën mist, dan krijg je tekorten. Ook je maagzuur is heel belangrijk om voeding goed te verteren, waarvoor ook zink nodig is. Toen Sander vertelde over de darmen en de osteopaat, moest ik meteen daaraan denken. Ik ben ook naar de osteopaat geweest en hij heeft ook op mijn darmen en mijn lever gewerkt. Ik volg een aantal mensen, die een autistisch kind hebben. Anne Pemberton in de UK heeft ook een zoon met autisme. Hij is vorig jaar afgestudeerd op de universiteit.
‘Elke strohalm is er één. Elke strohalm is van ons.’ Laat dit dan ook een strohalm zijn! Sander vertelt in het boek dat hij het verhaal vertelt om anderen te helpen. Ik heb mijn groep opgericht om anderen te helpen, zodat anderen niet hoeven mee te maken wat ik meegemaakt heb.
May 26, 2018
Ik wil zoveel zeggen over dit boek, maar ik kan er nét niet bij.
Lees het!! Neem de wijze raad eruit mee, geniet van de mooie dingen.. zeg niet direct na de geboorte ‘gezond’.. dat moet altijd nog blijken (en terugstoppen is überhaupt geen optie..)
Zoveel herkenning in het hebben van kinderen... de nachten, het suffe stukje onvindbaar speelgoed .. Pooh beer...logo herkenning, mislukte uitjes maar boven alles de liefde voor de mini wezens die op papier bekeken alleen maar heeeeel veel geld en moeite kosten.
Een gezin wat je gaat missen..
Lees het!! Neem de wijze raad eruit mee, geniet van de mooie dingen.. zeg niet direct na de geboorte ‘gezond’.. dat moet altijd nog blijken (en terugstoppen is überhaupt geen optie..)
Zoveel herkenning in het hebben van kinderen... de nachten, het suffe stukje onvindbaar speelgoed .. Pooh beer...logo herkenning, mislukte uitjes maar boven alles de liefde voor de mini wezens die op papier bekeken alleen maar heeeeel veel geld en moeite kosten.
Een gezin wat je gaat missen..
July 8, 2019
Ik kan er nét niet bij vertelt het persoonlijke verhaal van Sander Verheijen. Openhartig vertelt hij over de ontmoeting met de liefde van zijn leven, Jip, en en de wensen die ze hebben. Het gezin werd uitgebreid met de aanschaf van Gant, een lieve lobbes uit het asiel. Sander en Jip besluiten hun leven te willen verrijken met kinderen en gaan aan de slag. De natuurlijke weg laat ze echter in de steek en ze komen terecht in de medische molen. Na een aantal teleurstellingen raakt Jip toch zwanger en acht maanden later bevalt ze van de tweeling Willem en Maurits. Op een roze wolk gaan de kersverse vader en moeder naar huis om te genieten van hun perfecte gezin. Gaandeweg komen ze er achter dat de ontwikkeling van de jongens anders gaat dan ze hadden verwacht...
Opvallend is de luchtige schrijfstijl die vol humor zit en tóch de boodschap duidelijk weet de maken. Ontzettend duidelijk zelfs. Want hoewel Verheijen aangeeft het glas steeds vaker halfleeg te zien, is dit niet wat hij overbrengt. Hij probeert de positieve punten in te blijven zien, hoe moeilijk het soms ook is en hoe hoog de obstakels af en toe ook zijn. Het boek zit boordevol menselijke gedachtes en emoties en dit maakt het moeilijk om hun levensverhaal je niet te laten raken. Hij wekt echter geen medelijden op, totaal niet. Zuiver een diep respect. Voor hoe ze hun gezin draaiende houden en hoe hij dit intense verhaal in woorden om heeft weten te zetten en de lezer zo een kijkje in hun persoonlijke leven geeft.
De liefde en passie voor Sander en Jip spatten van de bladzijdes af, evenals de liefde voor hun kinderen.Het boek is eerlijk en recht voor zijn raap. Het is geen tranentrekker, hoewel de stukken over Gants aftakeling en vooral de brief heel emotioneel waren. Het is juist een eerlijk geschreven verhaal dat een mooi inzicht in het onbekende geeft. De auteur geeft het besef dat je moet moet koesteren wat je is geschonken, maar tegelijkertijd snáp je hun worstelingen; de tweestrijd in gevoelens en gedachten.
Ik kan er nét niet bij is een prachtig boek over een gezin die ondanks tegenstrijd het mooiste uit hun leven wil halen. Door de luchtige en humoristische schrijfstijl wordt het nergens te zwaar, maar weet het toch heel duidelijk te zijn. Aanrader!
Opvallend is de luchtige schrijfstijl die vol humor zit en tóch de boodschap duidelijk weet de maken. Ontzettend duidelijk zelfs. Want hoewel Verheijen aangeeft het glas steeds vaker halfleeg te zien, is dit niet wat hij overbrengt. Hij probeert de positieve punten in te blijven zien, hoe moeilijk het soms ook is en hoe hoog de obstakels af en toe ook zijn. Het boek zit boordevol menselijke gedachtes en emoties en dit maakt het moeilijk om hun levensverhaal je niet te laten raken. Hij wekt echter geen medelijden op, totaal niet. Zuiver een diep respect. Voor hoe ze hun gezin draaiende houden en hoe hij dit intense verhaal in woorden om heeft weten te zetten en de lezer zo een kijkje in hun persoonlijke leven geeft.
De liefde en passie voor Sander en Jip spatten van de bladzijdes af, evenals de liefde voor hun kinderen.Het boek is eerlijk en recht voor zijn raap. Het is geen tranentrekker, hoewel de stukken over Gants aftakeling en vooral de brief heel emotioneel waren. Het is juist een eerlijk geschreven verhaal dat een mooi inzicht in het onbekende geeft. De auteur geeft het besef dat je moet moet koesteren wat je is geschonken, maar tegelijkertijd snáp je hun worstelingen; de tweestrijd in gevoelens en gedachten.
Ik kan er nét niet bij is een prachtig boek over een gezin die ondanks tegenstrijd het mooiste uit hun leven wil halen. Door de luchtige en humoristische schrijfstijl wordt het nergens te zwaar, maar weet het toch heel duidelijk te zijn. Aanrader!
March 22, 2021
Het is altijd lastig om sterren toe te kennen aan een boek dat tragische, waargebeurde verhalen vertelt, want hoe kun je daar kritiek op hebben... In dit geval zijn het columns over het leven van een leuk stel dat via een moeizame weg kinderen krijgt. Een tweeling nog wel, en als de jongens van baby naar peuter en kleuter opgroeien blijken ze beiden gehandicapt te zijn. Het leven van het jonge stel is een rollercoaster. Je leest over de ene tegenslag na de andere, en hoe de goed georganiseerde ouders daar wonderwel mee omgaan, nooit boos of geïrriteerd zijn en altijd liefdevol en geduldig. Een voorbeeld voor iedereen die met tegenslagen te kampen heeft.
June 22, 2025
Fantastisch boek. Hartverscheurend mooi. Humor, zelfspot en de rauwe werkelijkheid van een gezin met kinderen met grote medische zorgen. Ook een interessante inkijk in de complexe wereld van hardwerkende, liefdevolle collega’s in de zorg.
June 30, 2018
Wat een indrukwekkend boek!
Read
February 15, 2025Heftige thematiek (over de ziekte van z’n tweelingzoons) op een heel leesbare manier geschreven. Aan het eind was ik de blogschrijfwijze wel wat zat
November 24, 2017
Een mooi en lief boek.
January 6, 2018
Bij het zien van de schitterende cover verwacht je een verhaal te gaan lezen over een vader en zijn kinderen, maar de titel is niet meteen duidelijk. Het maakt nieuwsgierig, je wilt weten wat de auteur daarmee bedoelt. Het duurt even voor de titel duidelijk is, tegen het eind begrijp je de titel pas en kan je alleen maar concluderen dat die goed is gekozen.
Meteen in de proloog voel je de liefde van de vader voor zijn zoons en dat merk je door het hele boek. Geregeld geeft hij aan dat hij van ze houdt, maar ook de liefde voor zijn vrouw voel je in alle hoofdstukken zoals bijvoorbeeld tijdens haar zwangerschap en over de vraag over een taxi.
De auteur is openhartig, eerlijk en spaart zichzelf niet zoals bijvoorbeeld over het gevoel dat hij bij een van zijn zoons had en de reactie van Jip. Het is het verhaal zoals hij alles beleefde, het moment dat hij besefte dat hij vader wilde worden, het zwanger worden, de zwangerschap, het vader worden en het vader zijn van kinderen die 'anders' zijn en de eerste jaren van zijn zoons. Wat voor impact het op het gezin en de omgeving heeft als de kinderen 'anders' zijn. Voor veel (toekomstige) ouders kan het verhaal deels herkenbaar zijn omdat ze deels dezelfde weg hebben gelopen en de frustraties, maar ook de blijdschap om 'simpele' gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld de eerste stapjes van hun kind zullen herkennen.
Soms moet je lachen om bepaalde stukjes zoals bijvoorbeeld in het hoofdstuk Gant of in Mijn woord, wat voor velen, niet alleen ouders, herkenbaar zal zijn.
De hoofdstukken hebben passende titels en zijn niet te lang zodat je het boek ook, als het niet anders kan, tussendoor kan lezen. Omdat het boek op een vlotte manier is geschreven, leest het boek dan ook vlot weg.
Belangrijkste onderwerpen zijn: hoe zwanger te worden, hoe om te gaan met tegenslagen, hoe om te gaan met kinderen die anders zijn. Het is een verhaal van moed en hoop houden en accepteren dat niet alles gaat zoals je vooraf bedacht hebt. Het verhaal zou vele (toekomstige) ouders kunnen inspireren.
Kortom; dit boek is voor alle (toekomstige) ouders een echte aanrader, maar ook als je geen kinderen hebt of wilt is dit boek een echte aanrader. Een box met tissues is wel aan te raden om die bij je te houden, want bepaalde hoofdstukken zijn erg emotioneel.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2018/0....
Meteen in de proloog voel je de liefde van de vader voor zijn zoons en dat merk je door het hele boek. Geregeld geeft hij aan dat hij van ze houdt, maar ook de liefde voor zijn vrouw voel je in alle hoofdstukken zoals bijvoorbeeld tijdens haar zwangerschap en over de vraag over een taxi.
De auteur is openhartig, eerlijk en spaart zichzelf niet zoals bijvoorbeeld over het gevoel dat hij bij een van zijn zoons had en de reactie van Jip. Het is het verhaal zoals hij alles beleefde, het moment dat hij besefte dat hij vader wilde worden, het zwanger worden, de zwangerschap, het vader worden en het vader zijn van kinderen die 'anders' zijn en de eerste jaren van zijn zoons. Wat voor impact het op het gezin en de omgeving heeft als de kinderen 'anders' zijn. Voor veel (toekomstige) ouders kan het verhaal deels herkenbaar zijn omdat ze deels dezelfde weg hebben gelopen en de frustraties, maar ook de blijdschap om 'simpele' gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld de eerste stapjes van hun kind zullen herkennen.
Soms moet je lachen om bepaalde stukjes zoals bijvoorbeeld in het hoofdstuk Gant of in Mijn woord, wat voor velen, niet alleen ouders, herkenbaar zal zijn.
De hoofdstukken hebben passende titels en zijn niet te lang zodat je het boek ook, als het niet anders kan, tussendoor kan lezen. Omdat het boek op een vlotte manier is geschreven, leest het boek dan ook vlot weg.
Belangrijkste onderwerpen zijn: hoe zwanger te worden, hoe om te gaan met tegenslagen, hoe om te gaan met kinderen die anders zijn. Het is een verhaal van moed en hoop houden en accepteren dat niet alles gaat zoals je vooraf bedacht hebt. Het verhaal zou vele (toekomstige) ouders kunnen inspireren.
Kortom; dit boek is voor alle (toekomstige) ouders een echte aanrader, maar ook als je geen kinderen hebt of wilt is dit boek een echte aanrader. Een box met tissues is wel aan te raden om die bij je te houden, want bepaalde hoofdstukken zijn erg emotioneel.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.nl/2018/0....
August 11, 2022
Namens uitgeverij Harper Collins heb ik het boek ‘Ik kan er nét niet bij’ van Sander Verheijen ontvangen om te recenseren. Het verhaal gaat over een koppel dat op 38-jarige leeftijd via ICSI (Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie) toch weten zwanger te raken, en wel van een tweeling. De zwangerschap verloopt zonder extremiteiten en ook de bevalling gaat goed. Enkele maanden na de geboorte komen Sander en Jip erachter dat er iets stagneert in de ontwikkeling van Willem. Na veel ziekenhuis bezoeken en andere onderzoeken blijkt dat Willem tijdens de zwangerschap een herseninfarct heeft gehad en hierdoor een zware hersenbeschadiging heeft opgelopen. Later komen de ouders erachter dat hun andere zoon, Maurtis een vorm van autisme heeft. Hun leven verandert hierdoor in grote maten.
Het verhaal begint bij de ontmoeting tussen Sander en Jip, vanuit Sanders perspectief geschreven en met korte hoofdstukken van twee soms drie pagina’s lang. Elk hoofdstuk heeft een eigen titel en is altijd een woord of een zinnetje dat in het hoofdstuk centraal staat. Maar vaak zo gedetailleerd dat de titel maar weinig weggeeft van wat er in het hoofdstuk gebeurt. Deze korte hoofdstukken met korte alinea’s zorgen ervoor dat het verhaal snel gelezen kan worden. Na hun eerste ontmoeting maakt het verhaal een tijdsprong naar het zwanger worden en de mislukkingen daarvan. De weg van zwangerschap via ICSI en de zwangerschap zelf verlopen in het verhaal snel, waardoor de tweeling al snel in beeld komt. De emoties die regelmatig om de hoek komen kijken, zijn zeer beeldend en eerlijk. De schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal leest alsof je in gesprek bent met de auteur of gewoon naar zijn verhaal luistert. Simpel, bondig maar met genoeg details om je aandacht erbij te houden.
Als toekomstig pedagoog, stages op kinderdagverblijven en basisscholen, was het verhaal voor mij zeer interessant om te lezen. De ontwikkelingen van de kinderen, de mijlpalen die ze bereiken en de vragen die de ouders bij hun opvoeding hebben zijn in gemakkelijke taal beschreven. Hierdoor is een groot inlevingsvermogen mogelijk. Alles blijft heel realistisch, soms wat zwaarder, maar vooral ook luchtig. En dat luchtige aspect zorgt ervoor dat dit een verhaal is dat door verschillend publiek gelezen kan worden. Andere ouders of volwassenen, pedagogen, verloskundigen, etc.
Het aspect wat mij het meest intrigeerde was wanneer Sander vertelde over zijn schaamte, onrust en ontzag tegenover het gedrag en de beperkingen van zijn zonen in het openbaar. Deze stukken waren altijd heel oprecht beschreven. Hoewel ik zelf geen kinderen, maar wel veel ervaring ermee, kan ik me voorstellen dat ouders zich soms generen voor hun kinderen wanneer zij de boel op stelten zetten in bijvoorbeeld een supermarkt.
Door het lezen van dit verhaal, kom je er pas echt achter wat sommige ouders allemaal over hebben voor hun kinderen. Je merkt dat Jip en Sander ontzettend begaan zijn bij het welbevinden van hun tweeling en de manier waarop ze daarmee omgaan is vol met liefde en begrip.
Het mooiste om te lezen vond ik, naast de groei van de tweeling, de groei die Sander als vader doormaakte. In het begin twijfelt hij veel, hij weet soms niet wat goed of niet goed is. Maar verder in het verhaal, als hij samen met Jip een manier van leven en opvoeding heeft gevonden dat het beste werkt binnen zijn gezin, blijkt hij dat zelf ook in te zien.
‘Ik kan er nét niet bij’ is een verhaal dat ik zeker zou aanraden aan andere ouders van kinderen met of zonder een beperking. Het beeld dat hierin namelijk geschetst wordt, is zeer oprecht, wonderbaarlijk en emotioneel. Herkenbaar een leerzaam voor (toekomstige) ouders maar ook zeker een verrijking voor lezers die interesse hebben in het onderwerp of gewoon nieuwsgierig zijn naar het boek.
Het verhaal begint bij de ontmoeting tussen Sander en Jip, vanuit Sanders perspectief geschreven en met korte hoofdstukken van twee soms drie pagina’s lang. Elk hoofdstuk heeft een eigen titel en is altijd een woord of een zinnetje dat in het hoofdstuk centraal staat. Maar vaak zo gedetailleerd dat de titel maar weinig weggeeft van wat er in het hoofdstuk gebeurt. Deze korte hoofdstukken met korte alinea’s zorgen ervoor dat het verhaal snel gelezen kan worden. Na hun eerste ontmoeting maakt het verhaal een tijdsprong naar het zwanger worden en de mislukkingen daarvan. De weg van zwangerschap via ICSI en de zwangerschap zelf verlopen in het verhaal snel, waardoor de tweeling al snel in beeld komt. De emoties die regelmatig om de hoek komen kijken, zijn zeer beeldend en eerlijk. De schrijfstijl zorgt ervoor dat het verhaal leest alsof je in gesprek bent met de auteur of gewoon naar zijn verhaal luistert. Simpel, bondig maar met genoeg details om je aandacht erbij te houden.
Als toekomstig pedagoog, stages op kinderdagverblijven en basisscholen, was het verhaal voor mij zeer interessant om te lezen. De ontwikkelingen van de kinderen, de mijlpalen die ze bereiken en de vragen die de ouders bij hun opvoeding hebben zijn in gemakkelijke taal beschreven. Hierdoor is een groot inlevingsvermogen mogelijk. Alles blijft heel realistisch, soms wat zwaarder, maar vooral ook luchtig. En dat luchtige aspect zorgt ervoor dat dit een verhaal is dat door verschillend publiek gelezen kan worden. Andere ouders of volwassenen, pedagogen, verloskundigen, etc.
Het aspect wat mij het meest intrigeerde was wanneer Sander vertelde over zijn schaamte, onrust en ontzag tegenover het gedrag en de beperkingen van zijn zonen in het openbaar. Deze stukken waren altijd heel oprecht beschreven. Hoewel ik zelf geen kinderen, maar wel veel ervaring ermee, kan ik me voorstellen dat ouders zich soms generen voor hun kinderen wanneer zij de boel op stelten zetten in bijvoorbeeld een supermarkt.
Door het lezen van dit verhaal, kom je er pas echt achter wat sommige ouders allemaal over hebben voor hun kinderen. Je merkt dat Jip en Sander ontzettend begaan zijn bij het welbevinden van hun tweeling en de manier waarop ze daarmee omgaan is vol met liefde en begrip.
Het mooiste om te lezen vond ik, naast de groei van de tweeling, de groei die Sander als vader doormaakte. In het begin twijfelt hij veel, hij weet soms niet wat goed of niet goed is. Maar verder in het verhaal, als hij samen met Jip een manier van leven en opvoeding heeft gevonden dat het beste werkt binnen zijn gezin, blijkt hij dat zelf ook in te zien.
‘Ik kan er nét niet bij’ is een verhaal dat ik zeker zou aanraden aan andere ouders van kinderen met of zonder een beperking. Het beeld dat hierin namelijk geschetst wordt, is zeer oprecht, wonderbaarlijk en emotioneel. Herkenbaar een leerzaam voor (toekomstige) ouders maar ook zeker een verrijking voor lezers die interesse hebben in het onderwerp of gewoon nieuwsgierig zijn naar het boek.
November 25, 2023
Het is 16 november 2017, de verjaardag van Maurits en Willem, de vijf jaar eerder geboren tweeling van Sander Verheijen en zijn vrouw Jip. Leuk, zul en kun je misschien denken, en over het algemeen is dat ook zo. Maar in deze keer is het allemaal nét even iets anders, want bij Willem wordt cerebrale parese (een niet-aangeboren hersenbeschadiging die voor of tijdens de geboorte is ontstaan) geconstateerd en later blijkt ook nog eens dat zijn broertje Maurits autisme heeft. Deze novemberdag is tevens de dag dat Ik kan er nét niet bij, het schrijversdebuut van Verheijen, is verschenen. In dit boek vertelt hij over de eerste levensjaren van zijn zoons. Vooral om hen, wanneer ze het zelf kunnen lezen, te laten weten dat hun ouders met dit verhaal de intentie hadden veel andere mensen te kunnen helpen.
In de autobiografie begint de auteur zijn verhaal in de zomer van 2007, het jaar én het moment dat hij Jip ontmoet. De vraag die zij hem tijdens hun eerste date stelt ‘Wil jij eigenlijk kinderen?’ is belangrijk voor het vervolg van een relatie die nog niet eens begonnen is. Lang hoefde Verheijen, toen drieëndertig jaar, daar niet over na te denken. Ze trouwden, namen een hond (Gant) en bereidden zich voor op de volgende stap: het krijgen van kinderen. Dit ging niet zonder slag of stoot, en bijzonder eerlijk en openhartig vertelt Sander waarom het op natuurlijke wijze zwanger worden van Jip niet wilde lukken en ze noodgedwongen overgingen op een andere methode, met als uiteindelijk resultaat dat eind 2017 de tweeling werd geboren.
De kersverse ouders kunnen hun geluk niet op, maar al vrij snel beginnen de zorgen. De angst, de onzekerheid en de vertwijfeling die dit met zich meebrengt worden door de wijze van vertellen erg goed tot uiting gebracht. Het gevoel dat Sander en Jip moeten hebben, voel je bij wijze van spreken zelf ook. Toch is het relaas niet alleen kommer en kwel, want de auteur belicht ook de mooie kanten van hebben van kinderen. Dat doet hij met zoveel liefde dat je – dit begint al in de proloog – niets anders kan dan concluderen dat hij ontzettend veel van zijn tweelingjongens houdt. Dit bevestigt hij aan het eind van het boek, wanneer hij zich expliciet tot Maurits en Willem richt, vanuit de grond van zijn hart.
Hoewel de problemen en zorgen groot zijn – het LUMC wordt bijvoorbeeld regelmatig bezocht – is Ik kan er nét niet bij absoluut geen zwaar of zwaarmoedig boek geworden. In een overwegend luchtige en vlotte schrijfstijl vertelt de auteur de vele stappen die hij en zijn vrouw ondernomen hebben om de jongens op een goede en passende manier te laten functioneren, zodat het voor hen alle vier zo gemakkelijk mogelijk is. Dat Sander hierbij weleens twijfels heeft en zich dingen af gaat vragen, is niet meer dan begrijpelijk en menselijk. Hij stelt zich regelmatig kwetsbaar op en komt er volmondig voor uit dat Jip de sterkste van hen beiden is, zij is de motor die het gezin draaiende houdt. Je kunt uit alles wat verteld wordt opmaken dat beide ouders elkaar perfect aanvullen en wel degelijk steun aan elkaar hebben.
Natuurlijk kan het niet anders dan dat het boek ook verschillende emotionele en ontroerende momenten heeft. Ook hier maakt Verheijen geen geheim van en komt hij er onomwonden voor uit dat hij regelmatig een traantje heeft moeten wegpinken. Aan de andere kant is er vanzelfsprekend ook vrolijkheid en plezier, zoals een gezellige en leuke dag aan het strand. De korte en soms erg korte hoofdstukken zorgen voor veel vaart en een humoristische ondertoon wordt afgewisseld met een meer serieuze. Dit alles zorgt ervoor dat Ik kan er nét niet bij een indringend beeld geeft over de eerste paar jaar uit het leven van twee zorgenkinderen en hun ouders, maar waar daarnaast vooral veel kracht, hoop en liefde van uitstraalt.
In de autobiografie begint de auteur zijn verhaal in de zomer van 2007, het jaar én het moment dat hij Jip ontmoet. De vraag die zij hem tijdens hun eerste date stelt ‘Wil jij eigenlijk kinderen?’ is belangrijk voor het vervolg van een relatie die nog niet eens begonnen is. Lang hoefde Verheijen, toen drieëndertig jaar, daar niet over na te denken. Ze trouwden, namen een hond (Gant) en bereidden zich voor op de volgende stap: het krijgen van kinderen. Dit ging niet zonder slag of stoot, en bijzonder eerlijk en openhartig vertelt Sander waarom het op natuurlijke wijze zwanger worden van Jip niet wilde lukken en ze noodgedwongen overgingen op een andere methode, met als uiteindelijk resultaat dat eind 2017 de tweeling werd geboren.
De kersverse ouders kunnen hun geluk niet op, maar al vrij snel beginnen de zorgen. De angst, de onzekerheid en de vertwijfeling die dit met zich meebrengt worden door de wijze van vertellen erg goed tot uiting gebracht. Het gevoel dat Sander en Jip moeten hebben, voel je bij wijze van spreken zelf ook. Toch is het relaas niet alleen kommer en kwel, want de auteur belicht ook de mooie kanten van hebben van kinderen. Dat doet hij met zoveel liefde dat je – dit begint al in de proloog – niets anders kan dan concluderen dat hij ontzettend veel van zijn tweelingjongens houdt. Dit bevestigt hij aan het eind van het boek, wanneer hij zich expliciet tot Maurits en Willem richt, vanuit de grond van zijn hart.
Hoewel de problemen en zorgen groot zijn – het LUMC wordt bijvoorbeeld regelmatig bezocht – is Ik kan er nét niet bij absoluut geen zwaar of zwaarmoedig boek geworden. In een overwegend luchtige en vlotte schrijfstijl vertelt de auteur de vele stappen die hij en zijn vrouw ondernomen hebben om de jongens op een goede en passende manier te laten functioneren, zodat het voor hen alle vier zo gemakkelijk mogelijk is. Dat Sander hierbij weleens twijfels heeft en zich dingen af gaat vragen, is niet meer dan begrijpelijk en menselijk. Hij stelt zich regelmatig kwetsbaar op en komt er volmondig voor uit dat Jip de sterkste van hen beiden is, zij is de motor die het gezin draaiende houdt. Je kunt uit alles wat verteld wordt opmaken dat beide ouders elkaar perfect aanvullen en wel degelijk steun aan elkaar hebben.
Natuurlijk kan het niet anders dan dat het boek ook verschillende emotionele en ontroerende momenten heeft. Ook hier maakt Verheijen geen geheim van en komt hij er onomwonden voor uit dat hij regelmatig een traantje heeft moeten wegpinken. Aan de andere kant is er vanzelfsprekend ook vrolijkheid en plezier, zoals een gezellige en leuke dag aan het strand. De korte en soms erg korte hoofdstukken zorgen voor veel vaart en een humoristische ondertoon wordt afgewisseld met een meer serieuze. Dit alles zorgt ervoor dat Ik kan er nét niet bij een indringend beeld geeft over de eerste paar jaar uit het leven van twee zorgenkinderen en hun ouders, maar waar daarnaast vooral veel kracht, hoop en liefde van uitstraalt.
October 26, 2025
📖 Sander is de vader van de bijzondere tweeling Willem en Maurits. In 'Ik kan er nét niet bij' vertelt hij het verhaal van zijn eerste jaren als vader. Eén werd geboren met een zware hersenbeschadiging, de ander heeft autisme.
Sander vertelt eerlijk en herkenbaar over dat voortdurende proces van loslaten en bijstellen.
Toen ik het las, herkende ik veel gevoelens: de liefde, de trots, maar ook het verdriet en de machteloosheid die soms opduiken. Dat dubbele gevoel – dat je onvoorwaardelijk van je kind houdt, maar dat het leven toch anders loopt dan je ooit had gedacht.
Hij laat zien hoe je telkens weer je verwachtingen moet bijstellen. Waar andere ouders vooruitkijken naar grote mijlpalen, leer je als ouder van een zorgenkind genieten van de kleine stapjes. Dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken, kunnen voor jou aanvoelen als een enorme overwinning. En tegelijk blijft er dat verlangen om je kind te zien groeien, om te hopen dat het ooit ‘bij de anderen’ kan horen – al weet je diep vanbinnen dat het anders zal zijn.
Enkele passages die ik direct ook herkende bij ons:
👉Zorgkinderen vreten niet alleen je energie maar ook je verlof op 🫣
Veel verlofdagen gaan op aan afspraken, consulten. Er is weinig tijd over voor gewoon vakantie.
Trouwens, "gewoon" vakantie / uitstappen, wat zijn dat? Dat kennen we niet meer.
Het is telkens zoeken naar trucjes en het afvragen of je best je kind soms dwingt/helpt om uit zijn veilige bubbel te komen, of beter niet, om hen te beschermen.
Je doet als ouder alles om je kind een zo goed mogelijk, en stressvrij bestaan te bieden.
Het is continue schakelen op de ontwikkelen en het niveau vh kind.
👉En dan vraag ik me, net als Sander af: Is ons leven een grote test? Een deel van een groter geheel? Om te bewijzen dat je een goed mens bent voor anderen? En dat je dan verder mag. Of niet.
Sander vertelt eerlijk en herkenbaar over dat voortdurende proces van loslaten en bijstellen.
Toen ik het las, herkende ik veel gevoelens: de liefde, de trots, maar ook het verdriet en de machteloosheid die soms opduiken. Dat dubbele gevoel – dat je onvoorwaardelijk van je kind houdt, maar dat het leven toch anders loopt dan je ooit had gedacht.
Hij laat zien hoe je telkens weer je verwachtingen moet bijstellen. Waar andere ouders vooruitkijken naar grote mijlpalen, leer je als ouder van een zorgenkind genieten van de kleine stapjes. Dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken, kunnen voor jou aanvoelen als een enorme overwinning. En tegelijk blijft er dat verlangen om je kind te zien groeien, om te hopen dat het ooit ‘bij de anderen’ kan horen – al weet je diep vanbinnen dat het anders zal zijn.
Enkele passages die ik direct ook herkende bij ons:
👉Zorgkinderen vreten niet alleen je energie maar ook je verlof op 🫣
Veel verlofdagen gaan op aan afspraken, consulten. Er is weinig tijd over voor gewoon vakantie.
Trouwens, "gewoon" vakantie / uitstappen, wat zijn dat? Dat kennen we niet meer.
Het is telkens zoeken naar trucjes en het afvragen of je best je kind soms dwingt/helpt om uit zijn veilige bubbel te komen, of beter niet, om hen te beschermen.
Je doet als ouder alles om je kind een zo goed mogelijk, en stressvrij bestaan te bieden.
Het is continue schakelen op de ontwikkelen en het niveau vh kind.
👉En dan vraag ik me, net als Sander af: Is ons leven een grote test? Een deel van een groter geheel? Om te bewijzen dat je een goed mens bent voor anderen? En dat je dan verder mag. Of niet.
June 3, 2018
Soms is het goed om buiten je comfortzone te treden, wie weet word je erdoor verrast. In het geval van "Ik kan er net niet bij" treed ik zelfs dubbel uit m'n comfortzone vanwege het genre en omdat het een luisterboek is. Buiten m'n comfortzone treden heeft me in dit geval laten nadenken over mijn eigen leesgedrag en -voorkeuren.
Voor wat betreft het genre: persoonlijke non-fictie heeft voor mij een hoog gluur-gehalte waar ik me eerlijk gezegd wat ongemakkelijk bij voel. Beoordeel je het boek of het leven van de schrijver? Wie ben ik om daarover te oordelen? En boeken over 'de kinderwens' vragen ook wat van mijn voorstellingsvermogen omdat ik die zelf niet heb. Toch kan ik me voorstellen dat het boek voor anderen wel wat te bieden heeft: het laat zien dat het leven meestal anders loopt dan dat je vooraf graag zou willen. Hoewel er op medisch gebied steeds meer mogelijk is, kun je de natuur nooit helemaal naar je hand zetten. Dit verhaal kan mensen met een gehandicapt kind het gevoel geven niet alleen te staan.
Dit was ook de eerste keer dat ik een luisterboek 'las'. Hiervan kan ik me voorstellen dat het een uitkomst is voor mensen die zelf niet gemakkelijk lezen. Voor mij betekent het echter dat het tempo voor je wordt bepaald en er nauwelijks ruimte is voor eigen interpretatie. Het haalt voor mij de diepgang uit het lezen weg. Daar tegenover staat dat het luisteren wel een goede oefening in concentratie is. Hoe vaak gebeurt het je niet dat je tijdens het lezen afdwaalt? Bij een gewoon boek blader je dan terug en pak je de draad gemakkelijk weer op. Bij een luisterboek kost dit meer moeite, waardoor het mij in ieder geval dwingt beter te luisteren. Al met al was "Ik kan er net niet bij" voor mij dus een oefening in begrip en concentratie.
Voor wat betreft het genre: persoonlijke non-fictie heeft voor mij een hoog gluur-gehalte waar ik me eerlijk gezegd wat ongemakkelijk bij voel. Beoordeel je het boek of het leven van de schrijver? Wie ben ik om daarover te oordelen? En boeken over 'de kinderwens' vragen ook wat van mijn voorstellingsvermogen omdat ik die zelf niet heb. Toch kan ik me voorstellen dat het boek voor anderen wel wat te bieden heeft: het laat zien dat het leven meestal anders loopt dan dat je vooraf graag zou willen. Hoewel er op medisch gebied steeds meer mogelijk is, kun je de natuur nooit helemaal naar je hand zetten. Dit verhaal kan mensen met een gehandicapt kind het gevoel geven niet alleen te staan.
Dit was ook de eerste keer dat ik een luisterboek 'las'. Hiervan kan ik me voorstellen dat het een uitkomst is voor mensen die zelf niet gemakkelijk lezen. Voor mij betekent het echter dat het tempo voor je wordt bepaald en er nauwelijks ruimte is voor eigen interpretatie. Het haalt voor mij de diepgang uit het lezen weg. Daar tegenover staat dat het luisteren wel een goede oefening in concentratie is. Hoe vaak gebeurt het je niet dat je tijdens het lezen afdwaalt? Bij een gewoon boek blader je dan terug en pak je de draad gemakkelijk weer op. Bij een luisterboek kost dit meer moeite, waardoor het mij in ieder geval dwingt beter te luisteren. Al met al was "Ik kan er net niet bij" voor mij dus een oefening in begrip en concentratie.
July 27, 2023
Een boek wat ik volgens mij via een minibieb of de kringloop heb gescoord, in elk geval heb ik het afwisselend gelezen en geluisterd. Dit heeft er vooral mee te maken doordat ik op Storytel keek welke boeken Rik van de Westelaken nog meer had ingesproken en die ik wellicht in de kast had staan, nou dat was dus dit boek. Ook dit boek heb ik dus afwisselend gelezen en geluisterd. Mooi en intiem verhaal van Sader van Hebban over de weg naar het zwanger worden, het zwanger zijn en de geboorte en de eerste vijf jaren van het leven van hun zoontjes Maurits en Willem. De mannetjes hebben beiden een handicap en dat komt hard binnen, is mooi beschreven en voelt rauw en puur aan. Ik ben erg benieuwd hoe het nu met de twee mannetjes gaat.
March 20, 2019
Toen heb ik 280 pagina's gezien dacht ik van: kleine boek, ik ga het lezen. Ik heb het binnen paar dagen gelezen omdat ik nie kon stopen, ik moet zeggen dat het echt prachtig is, mijn Nederlands is niet perfect vanwege ik sinds twee jaar in Belgie ben, maar nog verstond ik bijna alles zonder vertaling.
Er zijn veel verschillende emoties, een sarcastic manier soms, maar toch, geweldig manier van schrijven.
Van de andere kant moet ik dit zeggen: uw kinderen zullen zeer blij zijn om zulke papa en mama te hebben. En op een dag zullen zij de boek lezen, sending lots of love, lots lots of love and respect
Er zijn veel verschillende emoties, een sarcastic manier soms, maar toch, geweldig manier van schrijven.
Van de andere kant moet ik dit zeggen: uw kinderen zullen zeer blij zijn om zulke papa en mama te hebben. En op een dag zullen zij de boek lezen, sending lots of love, lots lots of love and respect
December 14, 2017
Prachtig, ontroerend... ik ben beginnen lezen en heb het niet meer weggelegd. Dacht eerst dat het 'zware' lectuur zou worden maar de korte hoofdstukken en de luchtige stijl maken het aangenaam om te lezen. Sander neemt je mee en laat je achter met nog zoveel vragen en vooral met de hoe-gaat-met-hen-verder-vraag. Ik weet wel :na het lezen van dit boek besef ik maar weer hoe gelukkig ik mag zijn dat mijn tweeling gezond en wel is. Ik raad echt iedereen aan 'Ik kan er nét niet bij' te lezen. Echt prachtig
August 19, 2019
Ik werd getipt door een collega om dit boek te lezen. Ik werk zelf in de gehandicaptenzorg en als wij cliënten opnemen op onze woongroep dan hebben ouders al deze jaren die Sander beschrijft al doorlopen.
Ik ben me er nog meer bewust van geworden door het lezen van dit boek wat voor impact het krijgen en opvoeden van een gehandicapt kind heeft op je leven.
De vlotte schrijfstijl zorgde ervoor dat ik het boek achter elkaar uit heb gelezen
Ik ben me er nog meer bewust van geworden door het lezen van dit boek wat voor impact het krijgen en opvoeden van een gehandicapt kind heeft op je leven.
De vlotte schrijfstijl zorgde ervoor dat ik het boek achter elkaar uit heb gelezen
August 10, 2020
Mooi, vlot en eerlijk geschreven verhaal door een vader van een tweeling die allebei toevallig ook een beperking hebben. Bepaalde hersenspinsels, verwoordingen,... kwamen wel hard binnen en passen wat mij betreft bij bepaalde 'clichés', (stigmatiserende en/of tegenstrijdige) denkwijzen,... die je naar mijn mening helaas nog steeds vaak ziet terugkomen bij ouders van mensen met een beperking, hun omgeving en evengoed in de bredere maatschappij/wereld.
September 21, 2025
3,5-4* - het begin las als korte blogs en vrij luchtig, ergens halverwege worstelde ik me verder door een wat taaier, trager stuk en had ik er niet meer dan 3* aan gegeven maar toen greep het verhaal en de schrijfstijl me alsnog echt aan. Een openhartige, kwetsbare kijk in in zijn leven en gezin, zonder ergens een sprankje zelfmedelijden, cynisme of drama - wat gezien het verhaal zelf heel knap is. Elk huisje heeft zijn kruisje. Op sommige vlakken herkenbaar waardoor extra pakkend.
June 8, 2018
5 dikke sterren voor dit prachtige verhaal! Wat heb ik een diep respect voor San en Jip, wat doen ze het goed!! Inderdaad zoals San zelf al vertelt “schijt” aan wat men zegt en denkt!, en dan de stuiterballetjes Maurits en Willem, ik hou gewoon van ze 😍😍😍. Ik wens dit gezin echt ontzettend veel geluk en liefde toe in de toekomst!
September 15, 2025
Heel mooi boek waarin emotioneel het dagelijks leven met kinderen met een beperking centraal staat. De korte hoofdstukken lazen fijn weg, dat was top voor tijdens het kwartiertje stil lezen voor de klas. Een klas in het vso met leerlingen die gelijkenissen vertonen met de kinderen van de schrijver. Mooi en herkenbaar.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 2, 2017
Een prachtig, weergegeven verhaal over liefde, want zonder liefde heel veel liefde zou het nooit zo mooi zijn. Een openhartig kijkje in het leven van Jip en Sander, waarbij Willem en Maurits centraal staan.
December 3, 2017
Heel mooi, oprecht en emotioneel. Ik heb aardig wat tissues gebruikt. Helaas ook wat herkenning in het verhaal. Ik raad dit boek zeker aan.
February 1, 2018
Ontroerend. Een boek over hoop, doorzetten en vooral heel veel liefde.
July 5, 2018
Prachtig, uit het hart, geschreven in een meeslepend tempo, respect voor dit gezin!
Displaying 1 - 30 of 41 reviews