Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking. Het hele dorp aast op het landgoed van rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand. Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.
Het verhaal leest zeer vlot. Voor je het goed en wel beseft zit je midden in een aantal intriges die je niet meer loslaten tot t boek uitgelezen is. Je blijft nieuwsgierig naar wat volgen zal. Alles komt samen in een prachtig einde. Ik heb ervan genoten. Ik kijk al uit naar de volgende....
Als eerste is er natuurlijk de cover van het boek. In dit geval blauw met rood. Naar mijn gevoel is dit een weinig sprekende cover. Ook na het boek gelezen te hebben, zie ik niet echt een link tussen het verhaal en de cover. De cover is voor mij iets te vrijblijvend, te algemeen. Bij de titel heb ik mij nieuwsgierige vragen gesteld. Deze intrigeerde mij, en terecht blijkt na het lezen van het boek. Gelukkig is deze prominent aanwezig op de cover.
Het is mijn eerste kennismaking met Koen Strobbe en ik ben meteen verkocht. Het boek begint met een zeer spannende, intrigerende proloog. Vanaf nu is het zeer moeilijk om dit boek nog weg te leggen. Strobbe heeft een zeer visuele en beschrijvende schrijfstijl. Bij momenten had ik zelfs het gevoel dat ik me midden in een film bevond.
De karakters zijn goed uitgewerkt, de dialogen zeer realistisch. En daarbovenop krijg je een mooie beschrijving van de locatie waar het verhaal zich afspeelt. Dit geeft nog een extra dimensie aan het verhaal. Hoe gruwelijk het verhaal ook is, de locatie wordt steeds beschreven alsof het om een reisgids gaat. Zeer idyllisch en feeëriek. Je wilt onmiddellijk je koffers pakken.
Hoe verder je geraakt in het boek, hoe moeilijker het wordt om het weg te leggen. Tijdens het lezen bekroop me steeds vaker het gevoel 'Stel je voor dat dit echt waar zou zijn?' Doorheen het boek zijn er een aantal verhaallijnen, die uiteindelijk wonderwel in elkaar passen. Knap! Het is een zeer luguber verhaal. Toch slaagt Strobbe erin om dit op een bijna lieflijke manier te vertellen. Dit sluit mooi aan bij de zeer rustige, vredige omgeving waar het verhaal zich afspeelt. Niemand verwacht dat er ook een zeer duistere kant is.
Het boek leest zo aangenaam dat ik eigenlijk meer wilde weten. Naar mijn gevoel hadden de verschillende verhaallijnen best wel wat dieper en gedetailleerder mogen uitgewerkt worden. Ik zou het durven vergelijken met het verschil in verwachtingspatroon tussen een film en een boek. In de meeste gevallen geeft het boek veel meer info en details dan de film, terwijl ik bij dit verhaal eerder het gevoel heb dat dit de ‘film’ is en dat de extra details die een boek geven ontbreken. Op bepaalde momenten wil Strobbe teveel vertellen op te korte tijd. Ik had de verschillende elementen van het verhaal graag wat meer gedetailleerd en uitgewerkt willen zien. Hij wil er allemaal een beetje te snel overgaan.
Kortom een knappe plot, zeer leuke schrijfstijl, een intrigerend verhaal en levensechte personages. Net daardoor hadden er best nog enkele huiveringwekkende hoofdstukken bij gemogen. Meer detail en meer aandacht voor de verschillende elementen hadden het boek naar een nog hoger niveau getild.
PULP!! Laura en Nicolas verhuizen naar een plattelands dorp om het drukke leven van Parijs te ontvluchten. Als nieuwe bewoners geraken ze verzeilt in de vete die leeft tussen de notaris en een rijke truffelboer. De notaris blijkt ook nog wijnbouwer te zijn en houdt zich hiermee met louche praktijken bezig waardoor hij de Japanse mafia op zijn dak krijgt. O Ja, tussendoor is er ook nog de angst voor een wolf die het dorp terroriseert. Wat een verhaal zeg. Eerlijk, persoonlijk vind ik alles in dit verhaal bij het haar gegrepen en wordt het ook nog eens zeer oppervlakkig en onverzorgd verteld. Dit is ronduit een slechte thriller. Het verhaal is samenraapsel van gebeurtenissen die niet of onvoldoende worden uitgewerkt. De personnages lijken meer op stripfiguren dan mensen van vlees of bloed. Kortom, dit is niet het genre thrillers dat mij aanspeekt en is mijlenver verwijderd van de boeken die ik de vorige maanden las zoals: Nesser, Arne Dahl, Meade, Chris Tvedt, Lemaitre, Grangé, Natsuo Kirino, Dolores Redondo, Bernard Minier, Jens Henrik Jensen, .... Mijn score moet dan ook in verhouding staan tot deze auteurs. Vandaar de povere score.
Wanneer Nicolas en Laura een prachtig oud herenhuis kopen in Zuid-Frankrijk, maken ze kennis met Cyprien Vidal, oud-burgemeester en fervent truffelzoeker op een ouderwetse, maar zeer doeltreffende manier. Als Nicolas ook nog eens vriendschap sluit met Vidals minderbegaafde zoon Lou, lijkt niets hun geluk nog in de weg te staan.
Colombes herbergt echter vele duistere geheimen, waarover de meeste inwoners er liever het zwijgen toe doen. Als er plots een wolf in de omgeving wordt gesignaleerd en een aantal zaken beginnen mis te lopen bij andere notabelen in het kleine dorpje, wordt de idylle doorprikt, zeker wanneer de eerste slachtoffers vallen.
Het boek kent een zeer sterk begin, met goed uitgewerkte karakters en veel achtergrondinformatie. Naar het einde toe verliest het echter stilaan wat van zijn glans door de afloop van het boek er in sneltempo doorheen te jagen. Toch de moeite om te lezen!
Een klein dorp in Frankrijk dat veel te verbergen heeft. Gesjoemel met wijn, gedoe met truffels, verdwijningen van kinderen en om het nog erger te maken, een of meerdere wolven. Het jonge koppel Laura en Nicolas verruilen Parijs voor een Provençaalse woning in het dorp. Laura wil een B&B openen en zoekt voor haar website smeuïge verhalen over het dorp. Al snel vindt ze informatie over verdwenen kinderen en over praktijken waar ook de Nazi's niet vies van waren. Ze sluit vriendschap met een herder die haar veel informatie over de bewoners geeft.
Erg veel thema's in één boek en een einde dat toch anders was dan ik had gedacht. De Yakuza van Japan hadden er voor mij niet bij gemoeten al begrijp ik dat ze nodig waren om dit einde te bereiken, maar was al genoeg spanning zonder deze verhaallijn. Het boek leest heel vlot en vanaf de eerste pagina's zit je in het verhaal.
Het verhaal speelt zich af in en rondom Colombes-sur-Ciel. Tegen deze achtergrond lees je over Laura en Nicolas die hun drukke leven in Parijs vaarwel zeggen om in een oude Provençaalse voormalige woning van een arts samen een nieuw leven op te bouwen. Ze hadden verwacht in een slaperig stadje in het zuiden van Frankrijk te zijn aangeland, maar de intriges vliegen hen al snel om de oren.
In Colombes-sur-Ciel is armoe en rijkdom aanwezig, misbruik door en vertrouwen in de gevestigde orde; dit alles speelt zich af binnen de gesloten gemeenschap die dit stadje is. Voor nieuwkomers is het moeilijk om contact te krijgen, maar Laura en Nicolas hebben geluk. Of toch niet…? Lees mijn recensie hier verder: https://graaggelezen.blogspot.nl/2018...
Sorry, echt mijn ding niet :( heb toch nog dit boek gelezen na het debuut waar ik het ook moeilijk mee had, maar ga toch afhaken nu. De auteur kan zeker schrijven, maar zijn stijl ligt me helemaal niet. De moeite wellicht voor anderen, maar helaas niet voor mij.
Heel leuk boek met een rustig kabbelend begin en een spannend meeslepend vervolg. Grappige oogknipjes over het leven in een afgelegen dorpje en over de kleine kantjes van de mens. Straf dat er minstens 38 merken worden vermeld, vooral automerken maar ook iPhone, Nespresso en Club Med.
Minder overtuigend dan het debuut van Koen Strobbe, vond ik. Na verloop van tijd wordt het verhaal wat onsamenhangend. Alsof de schrijver te veel ideeën in zijn plot wil wringen...