Henk Evenblij is profvoetballer bij Telstar en ZFC en daarna sportjournalist bij De Telegraaf. Zijn leven is één groot avontuur. Hij reist de halve wereld over en nooit is het saai in zijn nabijheid. Wein, Weib und Gesang. Dan slaat het noodlot toe. Kanker. In Gekke Henkie, een bundel van vijf eerder verschenen boekjes van zijn hand, laat Evenblij het allemaal nog eens passeren.
Ik kocht gekke Henkie omdat ik na zoveel jaren 't Profje weer eens wilde lezen. Dit onooglijke, maar heerlijke paperbackje bezorgde me ooit veel plezier: de avonturen van een redelijk begaafde Zaanse voetballer, die het ondanks zijn ijzeren wilskracht niet verder schopte dan Telstar 2 en één jaar ZFC in de tweede divisie. De aangetrouwde schoonvader van mijn tante Renee (opa Van Heemst) was ooit zijn trainer bij zijn eerste cluppie ZCFC en hij noemde hem zijn oogappel. En verdomd, het was opnieuw énig om 't Profje te lezen. De andere vijf 'boekjes' die deel uitmaken van de bundel Gekke Henkie staan voornamelijk vol met anekdotes die voor hun leukheid vooral afhankelijk zijn van de mate waarin je bekend bent met de betrokken personages. Veelal zijn het voetballers, trainers en hotemetoten die hun sporen verdienden in de jaren '80 en '90. Maar ook betreft het vaak journalisten en aanverwanten. Voor de Zaankanter is het leuk omdat nogal wat streekgenoten de revue passeren. Maar eerlijk is eerlijk...200 pagina's vol voetbalhumor, flauwiteiten en kattenkwaad wordt na een tijdje een bevalling. Het laatste boek je heet 'Dood doet leven' en gaat over Henks strijd met nierkanker. Evenblij pleegt geen stijlbreuk, hij blijft anekdotisch, hij noemt veel namen, maar de toon is ineens ernstig. Het is schokkend te ervaren hoe kanker het ijzeren gestel van een levensgenieter zo onder druk kan zetten. En wederom blijkt het geweldige karakter van Henk Evenblij. Mooie kerel met een kwikzilveren pen.