Arno Hintjens staat al bijna een halve eeuw als muzikant op het podium. Vanaf 1970 als mondharmonicaspeler van de bluesgroep Freckle Face, daarna als zanger van Tjens Couter en T.C. Matic, waarmee hij in 1981 doorbrak met de hit Oh la la la. Andere new wave hits volgden, zoals Que Pasa en Putain, putain. Vanaf 1986 ging Arno solo, wat dertig jaar later resulteerde in zijn dertiende studio-album Human Incognito. In totaal werkte Arno mee aan niet minder dan 32 studio-albums. Met zijn hoogst persoonlijke stijl weet Arno verscheidene genres en talen te verweven: rock met new wave, blues en chanson, gezongen in het Engels, Frans, Nederlands of zelfs zijn Oostends dialect. Ontelbare nummers werden onvergetelijke klassiekers, zoals Jive To The Beat¸ Forget The Cold Sweat, Vive ma liberté, Whoop That Thing, Les yeux de ma mère, Elle adore le noir en vele vele anderen. Zijn albums haalden goud en zelfs platina. In België werd Arno verscheidene keren bekroond tot 'zanger van het jaar' en in Frankrijk kreeg hij de eretitel van Ridder in de Kunsten en de Letteren. Deze unieke biografie over de monumentale carrière van Arno vertelt het hele levensverhaal, van zijn kinderjaren in Oostende over de moeizame start als jonge muzikant tot zijn nationale én internationale successen en de bioscoopdocumentaire die in 2016 over hem werd gemaakt.
Wat een geweldige podium performance en goede muziek, maakte Arno. Die teksten van TCMatic, op gevoel, origineel. Geweldige band, vond ik dat. liep zelf een keer door Brussel, wie liep er 5 meter voor me? Juist. Nog live zien optreden in 2018. De bio is een lastig genre. Te weinig feiten en het is zoeken, te veel en het is moeilijk door te komen. Dat gebeurt hier vind ik. Had graag iets meer interpretaties, bv door journalisten, muzikanten, willen lezen dan al deze feiten, die vaak herhaald worden. Tijdens Cluster was vast een leuke band, maar krijgt hier veel te vaak aandacht. Wat vinden. de Fransen nou precies van Arno, los nog van of ze direct voor hem vielen?