What do you think?
Rate this book
پدر
The Father, in this English translation by Christopher Hampton, was commissioned by the Ustinov Studio, Theatre Royal, Bath and premiered in October 2014. The production transferred to the Tricycle Theatre, London and subsequently to Wyndham's Theatre in the West End. Florian Zeller's The Father was awarded the Moliere Award for Best Play and the Olivier and Tony Awards for Best Actor.
92 pages, Paperback
2 people are currently reading
307 people want to read
About the author
Florian Zeller
35 books94 followersFlorian Zeller is a French novelist and playwright. His work has been translated into a dozen languages, including English. He won the Prix Interallié in 2004 for his novel "Fascination of Evil" ("La Fascination du Pire").
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
October 9, 2022
داستان درباره پدر پیری است که دچار زوال حافظه یا آلزایمر یا چیزی شبیه این شده است و نویسنده به قدری خوب از پس توصیف جزئیات این بیماری لاعلاج برآمده که شک ندارم مدتی طولانی با یکی از این آدم ها زندگی کرده است. حالات خاص پدر بیمار، احساسات اطرافیان نزدیکش، واکنش پرستاران و همه چیز به قدری دقیق بود که انگار من داشتم تصویر یک هفته زندگی با مادربزرگم را می دیدم. مادربزرگی که سه سال تمام درگیر آلزایمر بود ، بیماری ای که اسمش ترسناک است اما خودش هزاران بار ترسناک تر از هر ترسی ست. بیماری ای که روح و جسم او را خورد و همه ما را خسته ،خرد، بیمار و افسرده کرد. همیشه تصور می کردم او از بیماری خود خبر ندارد و نمی داند که چیزی یادش نمی آید اما آن وحشت عمق چشم های آب مرواریدی اش هربار مرا به شک می انداخت. حالات فراموشی مادربزرگ چیزی بود بین جنون و نبوغ. نمی دانستی این کارها که می کند از روی بدجنسی است یا واقعا نمی داند ناهار خورده، و دوباره گرسنه شده چون یادش نمی آید که ناهار خورده .... گاهی فکر می کردم زوال حافظه اش انتخابی است زیرا درست وقتی که انتظارش را نداشتی و سربزنگاه چیزی می پراند که می توانست بزرگترین اسرارت را برملا کند و دودمانت را به باد بدهد. اسراری که در حضور او به زبان آورده بودی و به خیال اینکه او فراموش می کند در موردش حرف زده بودی اما او نه فراموش کرده بود و نه گیج شده، تمام حرف های تو را بلعیده بود و درست در جای مناسب تحویل داده بود و تو اگر به اندازه کافی باهوش نبودی که قضیه را به زوال عقلش ربط بدهی حتما دودمانت به باد می رفت. مادربزرگ هم با تمام پرستار هایش دعوا می کرد و هرماه بساط شکایت و مصاحبه با پرستار جدید و بی اعتمادی و چه و چه علم بود زیرا خانواده نمی خواستند قبول کنند مادرشان مهمل می گوید و پرستار نخود و لوبیا ها را ندزدیده و سرکار نمی خوابد و مچش را با پدربزرگ در زیرزمین نگرفته است. پدربزرگی که یکسال بود مرده بود و وقتی بود نمی دانم با چه کسی آن سال های دور به شمال رفته بود و مچشان را در هتلی ارزان قیمت گرفته بودند که خبرش به مادربزرگ رسید. یا النگوهایش که یکی یکی کم می شد و بعدا معلوم شد همه شان را می داده به عمو و عمو هم گردن نمی گرفته که همه را خرج آن کارهایش کرده است. چقدر حس تنفر از پدر آلزایمری آشنا بود وقتی یک جمله را تکرار می کرد. و آن حس استیصال وقتی دخارش نمی توانست نه بماند و نه رهایش کند و تنها با کشتن در خیال بود که می توانست آرامش را تجربه کند آن هم برای لحظاتی بی دوام اما شکوهمند. نمی دانم در کدام کتاب خواندم، شاید در کتاب مردی که زنش را با کلاه اشتباه می گرفت بود که می گفت بزرگترین رنج یک بیمار مبتلا به فراموشی، فراموش کردن خاطرات است. اینکه هر روز بارها و بارها ببینی که نمی دانی چه بوده ای و چه کسی هستی. شاید شما تصور کنید همانطور که من تصور می کردم، که بیمار آلزایمری نمی داند که بیمار است و بنابراین رنج نمی کشد . اما من آن وحشت را در چشمان مادربزرگ دیده ام هر روز که بیدار می شد و با دنیای ناشناخته ای روبرو می شد که حتی یک چهره آشنا هم در آن نبود. این وقت ها او آرام بود اما مطمعنم ان لحظه فراموش کرده بود با چه کلماتی شدت رنجی که می کشد را بیان کند.
May 9, 2023
نمایشنامه "پدر" نوشته فلوریان زلر، نویسنده، نمایشنامهنویس و کارگردان فرانسوی، داستان تلخ و غمانگیزی پدری را روایت میکند که باید با بیماری مهلک آلزایمر و از بین رفتن لحظه به لحظه حافظهاش مقابله کند. شاید بتوان شک و تردید را مهمترین ویژگی نمایشنامه و تفاوت آن با نوشتههای مشابه دانست، شکی که به تدریج در نگاه و اندیشه رو به زوال پدر نسبت به همه کس و همه جا آشکار شده، به گونهای که ذات خردکننده و نابودکننده این بیماری و اثرگذاری عمیق آن در شخصیت بیمار نگون بخت را نشان میدهد
طیف وسیعی از احساسات را در در نمایش نامه کوتاه زلر می توان دید ، از گیجی و مبهوتی که با پرسیدن پیوسته هان ؟ خود را نشان داده تا اندوهی که هنگام تنهایی او را در بر می گیرد، یا خشم و ناامیدی او هنگامی که از درک وقایع عاجز می شود. اما باید اوج احساسات پدر را زمانی دانست که او از قطع شدن ارتباط خود با گذشته آگاه می شود . آن جا که حس می کند دارد برگهایش را از دست می دهد
زلر با مهارت و استادی دنیای رو به زوال و نابودی یک فرد مبتلا به آلزایمر را به تصویر کشیده است؛ بیماری که همواره پیشرفت کرده و دنیای بیمار را کوچکتر و محدودتر میکند . نمایشنامه زلر تأثیر وحشتناک بیماری بر فرد و خانواده او را به خوبی نشان داده و نیاز فوری به یافتن درمانهای بهتر چه
روحی و چه جسمی را به ما یاد آوری میکند
طیف وسیعی از احساسات را در در نمایش نامه کوتاه زلر می توان دید ، از گیجی و مبهوتی که با پرسیدن پیوسته هان ؟ خود را نشان داده تا اندوهی که هنگام تنهایی او را در بر می گیرد، یا خشم و ناامیدی او هنگامی که از درک وقایع عاجز می شود. اما باید اوج احساسات پدر را زمانی دانست که او از قطع شدن ارتباط خود با گذشته آگاه می شود . آن جا که حس می کند دارد برگهایش را از دست می دهد
زلر با مهارت و استادی دنیای رو به زوال و نابودی یک فرد مبتلا به آلزایمر را به تصویر کشیده است؛ بیماری که همواره پیشرفت کرده و دنیای بیمار را کوچکتر و محدودتر میکند . نمایشنامه زلر تأثیر وحشتناک بیماری بر فرد و خانواده او را به خوبی نشان داده و نیاز فوری به یافتن درمانهای بهتر چه
روحی و چه جسمی را به ما یاد آوری میکند
August 20, 2021
فلوریان زلر فرانسوی در این نمایشنامه پدری را به تصویر درآورده که دچار بیماری آلزایمر و فراموشی است. نویسنده ما را به درون ذهن آندره می برد . همه چیز در ذهن او مغشوش، درهم، سیاه و ناراحت کننده است.
در هر صحنه حجم این سیاهی که در برش می گیرد بیشتر می شود . نمی دانی آن صحنه متعلق به یک دقیقه پیش بود یا دیروز و یا چند سال پیش. و یا اصلا آن صحنه واقعیت داشت یا ساخته ذهن رو به زوال آندره است؟ وسایل خانه کم و زیاد می شوند اما اینجا که خانه او نیست. منتظر پرستاری است که شبیه دختر دوست داشتنی اوست اما این که او نیست!
همان طور که پدر نمایش ما دچار اشتباه و بد دلی می شود، خواننده نیز در پاره ای از ابهامات می ماند. خود را بی پناه می بیند و احساس طرد شدگی می کند. وقتی در آخر هیولای فراموشی اور ا تا به انتها می بلعد و حتی اسم خودش را نیز از یاد می برد به یاد مادرش می افتد و او را صدا می زند: من مامانمو میخوام! منو ببرید پیش مامانم.
شاید بهترین توصیف را خود آندره از زوال خود می گوید: حس میکنم دارم برگ هامو.... یکی... یکی.... از دست می دم.
پ.ن:کوتاه،تلخ،عالی
پ.ن: حتما نمایشنامه های دیگر از زلر خواهم خواند. او این نمایشنامه را با نویسندگی و کارگردانی خودش با بازی آنتونی هاپکینز به فیلم تبدیل کرد.
پ. ن: زلر علاوه بر نویسندگی کارگردان فوقالعاده ای هم هست. صحنه ها و میزانسن فیلم عالی بودند. جای خالی تابلو که سایه اش بر دیوار مانده از اطمینان ذهن آندره از بودن آن تابلو حکایت دارد اما آنجا هیچ وقت تابلویی نبوده چرا که آن خانه اصلا خانه آندره نیست! چقدر عالی بود این صحنه....
در هر صحنه حجم این سیاهی که در برش می گیرد بیشتر می شود . نمی دانی آن صحنه متعلق به یک دقیقه پیش بود یا دیروز و یا چند سال پیش. و یا اصلا آن صحنه واقعیت داشت یا ساخته ذهن رو به زوال آندره است؟ وسایل خانه کم و زیاد می شوند اما اینجا که خانه او نیست. منتظر پرستاری است که شبیه دختر دوست داشتنی اوست اما این که او نیست!
همان طور که پدر نمایش ما دچار اشتباه و بد دلی می شود، خواننده نیز در پاره ای از ابهامات می ماند. خود را بی پناه می بیند و احساس طرد شدگی می کند. وقتی در آخر هیولای فراموشی اور ا تا به انتها می بلعد و حتی اسم خودش را نیز از یاد می برد به یاد مادرش می افتد و او را صدا می زند: من مامانمو میخوام! منو ببرید پیش مامانم.
شاید بهترین توصیف را خود آندره از زوال خود می گوید: حس میکنم دارم برگ هامو.... یکی... یکی.... از دست می دم.
پ.ن:کوتاه،تلخ،عالی
پ.ن: حتما نمایشنامه های دیگر از زلر خواهم خواند. او این نمایشنامه را با نویسندگی و کارگردانی خودش با بازی آنتونی هاپکینز به فیلم تبدیل کرد.
پ. ن: زلر علاوه بر نویسندگی کارگردان فوقالعاده ای هم هست. صحنه ها و میزانسن فیلم عالی بودند. جای خالی تابلو که سایه اش بر دیوار مانده از اطمینان ذهن آندره از بودن آن تابلو حکایت دارد اما آنجا هیچ وقت تابلویی نبوده چرا که آن خانه اصلا خانه آندره نیست! چقدر عالی بود این صحنه....
October 17, 2022
نت ندارم، تنها چیزی که کار میکنه همین گودریدزه. خسته شدم دیگه. کاش زودتر پیروز شیم.
در مورد کتاب:
همونطور که میدونید نمایشنامه در مورد آلزایمره. گاهی اوقات طوری داستان پیچ میخورد که منم اشتباه میفهمیدم واقعیت رو.
کتاب خوبی بود و کلا سریع و خوب گذشت ولی خب بیشتر از ۳نمیتونه باشه نمرهاش از نظر من.
در مورد کتاب:
همونطور که میدونید نمایشنامه در مورد آلزایمره. گاهی اوقات طوری داستان پیچ میخورد که منم اشتباه میفهمیدم واقعیت رو.
کتاب خوبی بود و کلا سریع و خوب گذشت ولی خب بیشتر از ۳نمیتونه باشه نمرهاش از نظر من.
June 30, 2021
نمایش فروپاشی یک انسان سرشار از صحنههایی دردناک
خوندن نمایشنامه یکم تمرکز میخواد چون زلر خواننده رو وارد ذهن یک انسان مبتلا به آلزایمر میکنه و خواننده رو قدم به قدم همراه شخصیت اصلی به سمت فروپاشی میبره دردناک، سهمگین و مبهوت کننده. اقتباس سینمایی هم که سال ۲۰۲۰ ازش درست شد عالی بود با بازی آنتونی هاپکینز ای کاش نمایشنامه رو قبل از دیدن فیلم میخوندم.
خوندن نمایشنامه یکم تمرکز میخواد چون زلر خواننده رو وارد ذهن یک انسان مبتلا به آلزایمر میکنه و خواننده رو قدم به قدم همراه شخصیت اصلی به سمت فروپاشی میبره دردناک، سهمگین و مبهوت کننده. اقتباس سینمایی هم که سال ۲۰۲۰ ازش درست شد عالی بود با بازی آنتونی هاپکینز ای کاش نمایشنامه رو قبل از دیدن فیلم میخوندم.
June 15, 2023
یهبار فیلمش رو دیدم، امروز نمایشنامه رو خوندم و الان دوباره میخوام فیلم رو ببینم. فیلم کاملاً مطابق متنه و بینظیر، و بعد دیدن دوبارهش، میتونم بگم روی همرفته سهبار آلزایمر رو تجربه کردم.
April 17, 2021
باردوم فروردین هزاروچهارصد
قبل از دیدن فیلم به کارگردانی زلر
.
بازی آنتونی هاپکینز در نقش پدری مبتلا به آلزایمر
فوق العاده حیرت انگیز و حیرت آورست
کیفیت کار و تاثیر متن را به مراتب بالاتر برده
!چطور تغییر زمانها و حس ها و دگرگونی حالتها را در لحظه ای کوتاه نمایش می دهد
محشر
.
.
بار اول
داستان پدری که دچار فراموشی شده و رنج اطرافیان
.
تکرار صحنه ها به شکلهای مختلف کمتر از نمایشنامه مادرست
درهم شدن حال و گذشته در ذهن پدر و سرعت گرفتن روند فراموشی و فروپاشی
.
در مجموع ضعیفتر از نمایشنامه مادرست ولی ارزش خواندن دارد
.
ترجمه قابل قبول
قبل از دیدن فیلم به کارگردانی زلر
.
بازی آنتونی هاپکینز در نقش پدری مبتلا به آلزایمر
فوق العاده حیرت انگیز و حیرت آورست
کیفیت کار و تاثیر متن را به مراتب بالاتر برده
!چطور تغییر زمانها و حس ها و دگرگونی حالتها را در لحظه ای کوتاه نمایش می دهد
محشر
.
.
بار اول
داستان پدری که دچار فراموشی شده و رنج اطرافیان
.
تکرار صحنه ها به شکلهای مختلف کمتر از نمایشنامه مادرست
درهم شدن حال و گذشته در ذهن پدر و سرعت گرفتن روند فراموشی و فروپاشی
.
در مجموع ضعیفتر از نمایشنامه مادرست ولی ارزش خواندن دارد
.
ترجمه قابل قبول
May 22, 2022
نمایشنامه خیلی بهتر از فیلمش بود، یعنی یه سر و گردن بالاتر
September 23, 2021
There was a lot of hoopla about the Anthony Hopkins movie, which I haven’t seen, but while at my local library, I saw this book on the shelf. It’s very short I thought. And read it in two short readings.
It’s very short I thought.
Very dark, very twisted, very confusing. Deliberately confusing. Who is who? What are we seeing? believing? The play turns us on our heads.
Dementia is not enjoyable. No, but the odds that we will get some form of dementia by the time we are 80 is very high. It affects our loved ones. Memories are gone, changed, lost. Confused.
Life is very short I thought. Best to enjoy it before this nightmare happens.
It’s very short I thought.
Very dark, very twisted, very confusing. Deliberately confusing. Who is who? What are we seeing? believing? The play turns us on our heads.
Dementia is not enjoyable. No, but the odds that we will get some form of dementia by the time we are 80 is very high. It affects our loved ones. Memories are gone, changed, lost. Confused.
Life is very short I thought. Best to enjoy it before this nightmare happens.
April 23, 2021
گیج شدید؟ شخصیت ها رو گم کردید؟ خط داستانی رو چطور؟
این دقیقا همون چیزیه که یک فرد مبتلا به آلزایمر تجربه میکنه و زلر با هنرمندی تمام به خواننده/بیننده هم عرضه میکنه
شاید اگر این پیچیدگی ها نبود، با وجود غم انگیز بودن، همچنان حس یه داستان کلیشه که هدفی جز نشون دادن یک غم نداره رو به مخاطب نشون میداد. اما با این دستکاری های نویسنده در روایت، مخاطب هم دقیقا درگیر چیزی میشه که شخصیت اصلی داستان داره تجربه میکنه و این باعث اثرگذاری بیشتر داستان شده بود.
پ.ن: بازیگری محشر آنتونی هاپکینز به تمامی حق این نمایشنامه رو ادا کرد و خیلی حس های بیشتری رو هم بهش اضافه کرد. یه ترکیب عالی!
و چقدر گریه کردم!
این دقیقا همون چیزیه که یک فرد مبتلا به آلزایمر تجربه میکنه و زلر با هنرمندی تمام به خواننده/بیننده هم عرضه میکنه
شاید اگر این پیچیدگی ها نبود، با وجود غم انگیز بودن، همچنان حس یه داستان کلیشه که هدفی جز نشون دادن یک غم نداره رو به مخاطب نشون میداد. اما با این دستکاری های نویسنده در روایت، مخاطب هم دقیقا درگیر چیزی میشه که شخصیت اصلی داستان داره تجربه میکنه و این باعث اثرگذاری بیشتر داستان شده بود.
پ.ن: بازیگری محشر آنتونی هاپکینز به تمامی حق این نمایشنامه رو ادا کرد و خیلی حس های بیشتری رو هم بهش اضافه کرد. یه ترکیب عالی!
و چقدر گریه کردم!
February 7, 2020
یه کار دردناک و متفاوت از بقیه کارهای زلر ، رنگ و بوی کارهای زلر بیشتر برپایه مشکلات و مسائل خانوادگی و خیانت هست ولی این اثر نویسنده یک اثر تلخ پیرامون پیری و آلزایمر بود که به نظرم جزء بهترین کارهای زلر میشه ازش نام برد ، آندره پیرمردی که اسیر آلزایمره برای تنها دخترش آن مشکل ساز میشود تا جایی که آن از نگهداری پدرش خسته میشود و او را به آسایشگاه میسپرد ، تلخ تلخ تلخ ...
May 12, 2019
نمایشنامهی جذابی بود، حقیقتاً ایدهی اینکه خوانندهها هم بهاندازهی شخصیت اصلی-آندره، که آلزایمر هم داره- واقعاً ناب بود. با هر خط خوندن سرگشتگی آندره-و بالطبع ما- بیشتر میشه.
متن سلیس و روانی داشت، پیشنهاد میکنم اگر به ادبیات نمایشی علاقه دارید، این نمایشنامهی درام رو از دست ندید.
متن سلیس و روانی داشت، پیشنهاد میکنم اگر به ادبیات نمایشی علاقه دارید، این نمایشنامهی درام رو از دست ندید.
February 14, 2023
What is the benefit of witnessing the confusion of an agéd father afflicted by dementia? The answer has been portrayed for centuries in novels, poems, plays, memoirs and case studies. However, playwright Florian Zeller presents something different. He shifts our point of view from reader/witness to witness / participant. As a result, we are confused and lost. Herein lies the tragic farce, as the title promises.
To achieve this dramatic effect Zeller shifts times, varies locations, and twists character names. As a result of these, we’re lost. We’ve been transported inside the demented mind of André, the main character, an agéd father. Foil to him is Anne, his daughter who vainly tries both to care for and reason with him. On the one hand, we feel André’s disoriented confusion and Anne’s vain attempts to assist him, and on the other we witness their mutual lack of perspective or understanding of each other. André insists he’s coherent and Anne argues that he’s not. Her most frequent line is “Don’t you remember?” And, his is, “What are you cooking up against me?” To add another layer of confusion to this dilemma is her lack of knowledge about his dementia. She doesn’t understand his disabilities, so she fusses at him, as does he to her. Round and round they go, both insisting the other’s reality is misguided. Anger and frustration repeat in nearly every scene. However, one clever point of reference is Zeller’s repeated use of André’s wristwatch. He often claims, “It’s lost” or “She stole it” or “Is that your watch?” On the surface we see him forgetting where he put his watch. On a more symbolic level, we realize that he’s lost track of time. His mind has been floating about within a period of years where his apartment transposes into Anne’s place – where her husband transposes into a stranger, or a new boyfriend – where yesterday’s events are wiped away and today is now five years ago. Throughout these illusions, André’s wristwatch is his anchor point. When it’s found and back on his arm, he’s no longer afloat, he’s intact and coherent. Despite these momentary anchor points, throughout the play, as these confusions and transpositions increase, Zeller takes us to moments of confusion that crack André’s feisty spirit.
The climax that resolves these tensions appears in the final scene. This is where we not only clearly see the actual present time in the actual location outside of André’s mind, but also we’re witness to the play’s subtitle: ‘tragic farce.’ Here we can both laugh at his innocent, childish request for comfort, when he sobs and says, “I want my mommy” but we also can grieve at his loss of connection to Anne when he says, “Who are you?” And to his apartment when he says, “Where am I?” They’ve all tragically faded in the mind of a living man who says, “I feel as if I’m losing all my leaves.” Finally, we know that his past is dead when he humbly asks, “And, what is my name?”
As an aside, the adaptation of “The Father” from script to screen reveals a key element that both Zeller and Christopher Hampton removed from the script. André’s more hostile side does not appear in the screen version. Early in the script Anne’s confronts her father about his violent threat to hit Isabella, his hired caregiver with a curtain rod. In the film, she only says that he threatened her, nothing about a curtain rod. Nor do we hear his three verbal abuses about his deceased wife in the movie that are in the script. These omissions soften André’s character thus making room for our purer sympathy especially during the final scene where, like him, we are moved by his vulnerability.
So, is there any benefit of being both witness to and participant in life’s ancient dilemma that occurs in old age? The answer could be the simple and ancient saw: ‘the child is father to the man.’ In fact, Anne as child does serve as parent to her father. But, in this case, the relationship between André and Anne, the benefit for us could be found in the profound effect of sympathy from Anne and its close relative, empathy from us. Despite André’s combative words, we experience his loss of memory and we grieve along with Anne whose compassion for her father cannot keep him afloat. He’s sinking out of control, as Shakespeare wrote into “second childishness and mere oblivion.” Or as Florian Zeller wrote - he’s losing all his leaves in the wind – the cold and constant wind of age which forever blows our way.
To achieve this dramatic effect Zeller shifts times, varies locations, and twists character names. As a result of these, we’re lost. We’ve been transported inside the demented mind of André, the main character, an agéd father. Foil to him is Anne, his daughter who vainly tries both to care for and reason with him. On the one hand, we feel André’s disoriented confusion and Anne’s vain attempts to assist him, and on the other we witness their mutual lack of perspective or understanding of each other. André insists he’s coherent and Anne argues that he’s not. Her most frequent line is “Don’t you remember?” And, his is, “What are you cooking up against me?” To add another layer of confusion to this dilemma is her lack of knowledge about his dementia. She doesn’t understand his disabilities, so she fusses at him, as does he to her. Round and round they go, both insisting the other’s reality is misguided. Anger and frustration repeat in nearly every scene. However, one clever point of reference is Zeller’s repeated use of André’s wristwatch. He often claims, “It’s lost” or “She stole it” or “Is that your watch?” On the surface we see him forgetting where he put his watch. On a more symbolic level, we realize that he’s lost track of time. His mind has been floating about within a period of years where his apartment transposes into Anne’s place – where her husband transposes into a stranger, or a new boyfriend – where yesterday’s events are wiped away and today is now five years ago. Throughout these illusions, André’s wristwatch is his anchor point. When it’s found and back on his arm, he’s no longer afloat, he’s intact and coherent. Despite these momentary anchor points, throughout the play, as these confusions and transpositions increase, Zeller takes us to moments of confusion that crack André’s feisty spirit.
The climax that resolves these tensions appears in the final scene. This is where we not only clearly see the actual present time in the actual location outside of André’s mind, but also we’re witness to the play’s subtitle: ‘tragic farce.’ Here we can both laugh at his innocent, childish request for comfort, when he sobs and says, “I want my mommy” but we also can grieve at his loss of connection to Anne when he says, “Who are you?” And to his apartment when he says, “Where am I?” They’ve all tragically faded in the mind of a living man who says, “I feel as if I’m losing all my leaves.” Finally, we know that his past is dead when he humbly asks, “And, what is my name?”
As an aside, the adaptation of “The Father” from script to screen reveals a key element that both Zeller and Christopher Hampton removed from the script. André’s more hostile side does not appear in the screen version. Early in the script Anne’s confronts her father about his violent threat to hit Isabella, his hired caregiver with a curtain rod. In the film, she only says that he threatened her, nothing about a curtain rod. Nor do we hear his three verbal abuses about his deceased wife in the movie that are in the script. These omissions soften André’s character thus making room for our purer sympathy especially during the final scene where, like him, we are moved by his vulnerability.
So, is there any benefit of being both witness to and participant in life’s ancient dilemma that occurs in old age? The answer could be the simple and ancient saw: ‘the child is father to the man.’ In fact, Anne as child does serve as parent to her father. But, in this case, the relationship between André and Anne, the benefit for us could be found in the profound effect of sympathy from Anne and its close relative, empathy from us. Despite André’s combative words, we experience his loss of memory and we grieve along with Anne whose compassion for her father cannot keep him afloat. He’s sinking out of control, as Shakespeare wrote into “second childishness and mere oblivion.” Or as Florian Zeller wrote - he’s losing all his leaves in the wind – the cold and constant wind of age which forever blows our way.
April 22, 2021
Late last year, my father died of complications from Alzheimer's, and soon after, I found myself unintentionally watching a lot of films that were about the disease. None of them quite got the emotions and struggle of this disease quite right, often focusing on the joy of enjoying those final moments together, or assisting someone who knows what is happening to them. But when I saw Florian Zeller's film The Father, it was like I was seeing the experience with my dad on the screen.
Zeller's original play is just as powerful, as he puts us in the shoes of a person dealing with dementia, and how confusing and terrifying that experience must be. But Zeller also smartly decides to show us just how frustrating this disease is for those who have to live with the people dealing with dementia. There's anger and confusion and an incredible amount of patience that these people have to put up with, and I'm glad Zeller didn't shy away from showing the difficulties for both sides of the equation. As someone who has been through an experience so similar to this, the scene where Andres, the man with dementia, is asked if he's doing this on purpose, if this is all just an unbelievable act, is one of the most honest scenes I saw in a movie last year.
But I'm truly impressed that Zeller is able to convey everything that the film does, but on the stage. I'd love to see how the stage transforms and evolves in a way that puts the audience in the mindset of someone with dementia, and to see this live, with the stage changing and the cast members changing must be an incredible experience. A truly powerful piece of work that really helped me deal with this disease after the death of my father.
Zeller's original play is just as powerful, as he puts us in the shoes of a person dealing with dementia, and how confusing and terrifying that experience must be. But Zeller also smartly decides to show us just how frustrating this disease is for those who have to live with the people dealing with dementia. There's anger and confusion and an incredible amount of patience that these people have to put up with, and I'm glad Zeller didn't shy away from showing the difficulties for both sides of the equation. As someone who has been through an experience so similar to this, the scene where Andres, the man with dementia, is asked if he's doing this on purpose, if this is all just an unbelievable act, is one of the most honest scenes I saw in a movie last year.
But I'm truly impressed that Zeller is able to convey everything that the film does, but on the stage. I'd love to see how the stage transforms and evolves in a way that puts the audience in the mindset of someone with dementia, and to see this live, with the stage changing and the cast members changing must be an incredible experience. A truly powerful piece of work that really helped me deal with this disease after the death of my father.
October 24, 2016
This play is based on the very clever idea of dramatising the Alzheimer's of elderly protagonist Andre by making the audience as lost as he is. The most exciting moment in the script is the start of the second scene, when we first realise this. His daughter Anne, whom we have just watched in the opening scene, is played by a different actor. What is really going on? We simply can't be sure, and we are simultaneously intrigued and disturbed.
As the story progresses, confusions about the sort of facts we take for granted in our everyday lives abound, from the banal (they are having chicken for dinner / what chicken are you talking about, Dad?) to the profound (his daughter is married / his daughter has been divorced for years). The random, discombobulating movement of furniture on the set is a simple cruelty that is especially clever at catching Andre's loss of self, though the most affecting moment of the play is a comically unsuccessful bluff of recognition of his son-in-law, Antoine. (Andre, Anne, Antoine - even the names conspire to confuse.)
This could all amount to tragicomedy at its finest yet, despite his brilliant conceit, the playwright forgot something crucial. Heart. The play has a coldness to it, a clipped tonal efficiency in its dialogue (think David Mamet or Harold Pinter) that leaves out the truth that, as well as finding people with Alzheimer's frustrating, carers also... love them. So when, in the penultimate scene, Andre's daughter bids a tearful goodbye, there has not been enough of a dilemma for her up to that point for us to believe her and when, in the final scene, Andre wails for comfort, the pathos sought feels unearned.
As the story progresses, confusions about the sort of facts we take for granted in our everyday lives abound, from the banal (they are having chicken for dinner / what chicken are you talking about, Dad?) to the profound (his daughter is married / his daughter has been divorced for years). The random, discombobulating movement of furniture on the set is a simple cruelty that is especially clever at catching Andre's loss of self, though the most affecting moment of the play is a comically unsuccessful bluff of recognition of his son-in-law, Antoine. (Andre, Anne, Antoine - even the names conspire to confuse.)
This could all amount to tragicomedy at its finest yet, despite his brilliant conceit, the playwright forgot something crucial. Heart. The play has a coldness to it, a clipped tonal efficiency in its dialogue (think David Mamet or Harold Pinter) that leaves out the truth that, as well as finding people with Alzheimer's frustrating, carers also... love them. So when, in the penultimate scene, Andre's daughter bids a tearful goodbye, there has not been enough of a dilemma for her up to that point for us to believe her and when, in the final scene, Andre wails for comfort, the pathos sought feels unearned.
May 7, 2021
Now, this was something beautiful. I've read two more of Florian's plays: THE TRUTH and THE LIE. Both were just ok. But this is really mature work. This is really beautifully written and now I'm really looking forward to its screen adaptation and Anthony Hopkins' performance.
November 11, 2023
در فیلم memento، نولان با نحوهی روایت کاری میکند که مخاطب احساس کند مانند کاراکتر اصلی حافظهی کوتاه مدت خود را از دست داده است.
شبیه همین کار را «زلر» در نمایشنامهی پدر انجام میدهد و خواننده را در حالات یک فرد مبتلا به آلزایمر شریک میکند. تجربهی جالبی بود. ترکیبی از حس غم و وحشت
شبیه همین کار را «زلر» در نمایشنامهی پدر انجام میدهد و خواننده را در حالات یک فرد مبتلا به آلزایمر شریک میکند. تجربهی جالبی بود. ترکیبی از حس غم و وحشت
July 18, 2025
Très touchant ! La façon don’t c’est ecrit permit de mieux comprendre la maladie d’elzheimer
April 12, 2021
[Slight spoilers but only if you haven't seen the trailer and absolutely knows nothing about the movie or the play]
Nominated for Oscars 2021 Best Adapted Screenplay
Winner, BAFTA 2021 Best Adapted Screenplay
Very successful in generating the continual sense of confusion that must be felt by a dementia sufferer with clever juxtaposition of timelines and repetition; even on paper, this increasing sense of bewilderment and disorientation escalates well to the inevitable conflict that ensues. (In the movie, I'm sure that using different actors to play the same role will accentuate the self-doubt even more.) Almost from page one, I was wondering how it would end and I'm rather disappointed with the ending, which is why I didn't end up giving it 5 stars.
With the theatrical release continually delayed due to the pandemic, I've been waiting for this movie to be released for well over a year! The screenplay is the next best thing!
Nominated for Oscars 2021 Best Adapted Screenplay
Winner, BAFTA 2021 Best Adapted Screenplay
Very successful in generating the continual sense of confusion that must be felt by a dementia sufferer with clever juxtaposition of timelines and repetition; even on paper, this increasing sense of bewilderment and disorientation escalates well to the inevitable conflict that ensues. (In the movie, I'm sure that using different actors to play the same role will accentuate the self-doubt even more.) Almost from page one, I was wondering how it would end and I'm rather disappointed with the ending, which is why I didn't end up giving it 5 stars.
With the theatrical release continually delayed due to the pandemic, I've been waiting for this movie to be released for well over a year! The screenplay is the next best thing!
March 12, 2016
From BBC radio 3 - Drama on 3:
Kenneth Cranham's moving portrayal of a man suffering from dementia in Florian Zeller's award-winning stage play, translated by Christopher Hampton.
This darkly funny drama tells the story of 80-year-old André's declining mental powers and the efforts of his daughter Anne (Claire Skinner) to balance caring for him with the demands of her own life.
A Theatre Royal Bath/Ustinov Studio/Tricyle Theatre production directed by James Macdonald.
Sound Design ..... Christopher Shutt
Winner of the 2014 Molière award for France's best play, The Father by Florian Zeller received five star reviews across the board in the UK.
http://www.bbc.co.uk/programmes/b071chpq
Kenneth Cranham's moving portrayal of a man suffering from dementia in Florian Zeller's award-winning stage play, translated by Christopher Hampton.
This darkly funny drama tells the story of 80-year-old André's declining mental powers and the efforts of his daughter Anne (Claire Skinner) to balance caring for him with the demands of her own life.
A Theatre Royal Bath/Ustinov Studio/Tricyle Theatre production directed by James Macdonald.
Sound Design ..... Christopher Shutt
Winner of the 2014 Molière award for France's best play, The Father by Florian Zeller received five star reviews across the board in the UK.
http://www.bbc.co.uk/programmes/b071chpq
May 16, 2021
It was the most depressing thing I ever read, reminding me of my late father-in-law that had dementia before he died. The movie was just as depressing, although Anthony Hopkins is a very gifted actor, I would rather see him in roles like Dr. Hannibal Lecter in "The Silence of the Lambs" or "Audrey Rose."
September 8, 2016
Florian Zeller écrit tres éloquemment et avec la maturité. Les personnages sont très vrai de sorte qu'il est difficile a lire quelque fois.
Florian Zeller writes very eloquently and with maturity. The characters are very real so that it is difficult to red sometimes.
Florian Zeller writes very eloquently and with maturity. The characters are very real so that it is difficult to red sometimes.
March 1, 2020
I have only read the play but not seen it. I can imagine the emotional punch a good production would give the audience. This play will be done all across the country and rightly so.
September 17, 2020
Wow! What a play! The way the reader is made to feel like the one with dementia is so clever and so jarring! What a fantastic way to draw our attention to such an awful disease
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 17, 2024
خیلیا شاید فکر کنن بیماری فراموشی خلاصه میشه توی اینکه کسی کم کم خیلی چیزهارو فراموش کنه، رفته رفته کم حرف بشه و تا اینکه یه روز از دنیا بره، ولی چهرهی واقعی آلزایمر توی این نمایشنامه است، جایی که پدر بیمار، اتفاقات رو با هم قاطی میکنه، آدما رو جا به جا یادش میاد، وقایعی رو خلق میکنه که اصلا اتفاق نیفتادن،…. خلاصه بگم آلزایمر بیماری آرومی نیست، بلکه توش هم خود بیمار لحظه به لحظه در عذابه، و هم اطرافیانش، خودش چون میبینه که دیگه تسلطی روی هیچ چیز نداره حتی ذهن خودش، و اطرافیان که میبینن کسی که عمری دوستش داشتن تبدیل به یه آدم دیگه میشه، تمام خاطراتش محو یا جا به جا میشن، و…. و خوندن اینها برای کسی مثل من که بیماری رو از نزدیک دیده واقعا دردناکه، ولی در عین حال قدرت بالای ادبیات، تئاتر و نویسنده رو نشون میده که چطور میشه چنین موضوعی رو به این تکامل در قالب نمایشنامه و یک اثر هنری به تصویر کشید.
April 29, 2021
Zeller’s play, originally produced in 2012, is an unsentimental and emotionally intense look at an elderly man sliding deeper into dementia. As his dementia intensifies, André has become too unbearable for caretakers and now lives with his daughter Anne. With André experiencing an increasing mental loss, so does he experience a resonating physical loss as well as his environment slowly erodes around him. Unflinching in its honesty and tragic humor, “The Father” is a brilliant contemporary narrative.
May 7, 2021
As someone with grandparents who have passed away/are currently suffering with dementia, I can't recommend this highly enough. Especially if you know a loved one with the illness, or are concerned about what old age may bring. It's a fascinating and moving portrayal of how horrific the experience must be, however differently it is experienced for each person. Also, it is a realistic exploration of how frustrating it can be for the families and carers of those suffering. I look forward to reading more of Zeller's illuminating works, thanks for raising awareness through art!
June 14, 2024
Devastating. In a world with so much focus on aging and dementia, this play, intriguingly self-named a “farce”, shows an all too real side of aging for so many people.
Imagine you have memory issues. What would the world look like from your perspective? That’s what Zeller crafts in this heartbreaking play.
In each scene, the audience is left questioning what they just saw, giving us a first person glance at what it might feel like to suffer from this disease of the mind.
A hauntingly beautiful and devastatingly sad play.
Imagine you have memory issues. What would the world look like from your perspective? That’s what Zeller crafts in this heartbreaking play.
In each scene, the audience is left questioning what they just saw, giving us a first person glance at what it might feel like to suffer from this disease of the mind.
A hauntingly beautiful and devastatingly sad play.
November 14, 2025
j’ai vu le film il y a quelque temps et je n’étais pas au courant que c’était une pièce de théâtre à la base.
Je l’ai appris seulement y’a 1mois et je viens de le lire, comment vous dire que c’est bouleversant.
Déjà pendant le film j’ai lâché des larmes mais alors le lire est tellement intense. C’est déchirent de voir ce que le cerveau est capable de faire.
LISEZ LE ! et surtout préparez vous à être triste.
Je l’ai appris seulement y’a 1mois et je viens de le lire, comment vous dire que c’est bouleversant.
Déjà pendant le film j’ai lâché des larmes mais alors le lire est tellement intense. C’est déchirent de voir ce que le cerveau est capable de faire.
LISEZ LE ! et surtout préparez vous à être triste.
January 3, 2022
كئيب ومظلم، مشتت للفكر وعن عمد… مين مين وفين؟ ماذا نري ؟ وماذا نصدق ؟
المسرحية تلعب بنا وتقلبنا رأساً علي عقب… الدمنشيا (مرض النسيان) حالة غير ممتعة أبداً، ولكننا اذا ما بلغنا من العمر أرذله فغالباً ما سنصاب به… هذه الحالة تؤثر علي أحبائنا، ذكرياتنا اختفت، تغيرت، ضاعت واصبحت مشوشة… حياتنا قصيرة… ومن الأفضل أن نعيشها ونستمتع بها قبل ان نصاب بالديمنشيا…
المسرحية تلعب بنا وتقلبنا رأساً علي عقب… الدمنشيا (مرض النسيان) حالة غير ممتعة أبداً، ولكننا اذا ما بلغنا من العمر أرذله فغالباً ما سنصاب به… هذه الحالة تؤثر علي أحبائنا، ذكرياتنا اختفت، تغيرت، ضاعت واصبحت مشوشة… حياتنا قصيرة… ومن الأفضل أن نعيشها ونستمتع بها قبل ان نصاب بالديمنشيا…
Displaying 1 - 30 of 47 reviews