Carla krijgt alvleesklierkanker. Ze wordt geopereerd in twee verschillende ziekenhuizen. Een enorm heftige periode volgt waarbij ze, samen met haar partner, fysiek en emotioneel in alle richtingen stuitert. Ze ondergaat chemotherapie en krijgt daarna te horen dat ze het niet zal overleven. Die diagnose was echter fout! Hoe leef je met het idee dat je dood gaat? Je regelt je eigen uitvaart en je regelt je eigen nalatenschap. Wat gebeurt er met je als je daarna hoort dat de dokters fouten hebben gemaakt? Kun je nog zaken herstellen en word je door de zorgverleners wel serieus genomen? Deze zaken worden allemaal ingrijpend beschreven, de emoties zijn echt en geven een diepe inkijk in de gevolgen die kanker met zich meebrengt. Je wordt meegezogen in de diepte van dit waargebeurde verhaal.
De auteur is de echtgenoot van de hoofdpersoon in dit waargebeurde verhaal. Hij schrijft echter in de derde persoon alsof hij (en hierdoor ook zijn echtgenote) buiten het verhaal staat en niet betrokken is. Dat komt bij mij heel afstandelijk over en belemmert de vlotheid van het lezen. Dit is echt een minpunt van dit boek. Het verhaal op zich is schrijnend, de lezer wordt meegesleurd in de mallemolen van ziekenhuisbezoeken, behandelingen, slecht-nieuws-gesprekken waarmee de hoofdpersoon te maken krijgt. Alsof dat nog niet genoeg is blijkt er ook nog een verkeerde diagnosestelling te zijn gebeurd. Ontroerend, meeslepend, soms wat saai. Over de hele lijn genomen geef ik het boek drie sterren