What do you think?
Rate this book
(ช่วยอ่านสักนิด) นิยายวรรณกรรม
“เซลิม ฮาโคเปียน เขียนหนังสือเล่มหนึ่ง”
คุณนะเขียนเริ่มเรื่องไว้อย่างนี้ ... ชายชาวอุซเบกิซสถานมาตั้งหลักปักฐานในเยอรมนี และอยากเป็นนักเขียนวรรณกรรมเยอรมัน เซลิมเฝ้าเพียรพยายามเสนอต้นฉบับให้สำนักพิมพ์ต่างๆ ทำตัวใกล้ชิดกับ คุณนะเขียน ในดวงใจ ติดสอยห้อยตามเขาไปเกือบทุกแห่งเพื่อให้เขาช่วยอ่านและขัดเกลาต้นฉบับ แล้วแล้ว วันหนึ่งงานเขียนของเซลิมก็ได้รับการตอบรับจากสำนักพิมพ์นามอุโฆษ เขากลายเป็นนักเขียนโด่งดังระดับพลุแตก มีรายได้เป็นกอบเป็นกำชวนอิจฉา ในขณะที่ คุณนะเขียน เริ่มถดถอย ถึงทางตันและเสื่อความนิยม
มีความลับ (หรือเคล็ดลับ) เปิดเผยไว้อย่างชัดเจนในวรรณกรรมของเซลิม ความลับที่เป็นทางลัดให้เขาวิ่งเข้าเส้นชัยแห่งสนามการเขียน ความลับที่ชวนนักอ่าน นักวิเคราะห์ นักวิจารณ์ นักวิชาการ นักสื่อสารมวลชน และนักต่อนัก ... ตั้งคำถามถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่าวรรณกรรม รวมทั้งประเมินคุณค่าของเรื่องเล่าว่า เราจะเอา “ประวัติย่อ” มาตัดแต่ง เลาะเล็ม เสริมเติม และขายต่อ เช่นที่เซลิมทำได้ (ดี) จริงหรือไม่
จะมีใครสร้างเรื่องได้อย่างนี้กันตลอดไปเล่า
คุณนะเขียนเริ่มเรื่องไว้อย่างนี้ ... ชายชาวอุซเบกิซสถานมาตั้งหลักปักฐานในเยอรมนี และอยากเป็นนักเขียนวรรณกรรมเยอรมัน เซลิมเฝ้าเพียรพยายามเสนอต้นฉบับให้สำนักพิมพ์ต่างๆ ทำตัวใกล้ชิดกับ คุณนะเขียน ในดวงใจ ติดสอยห้อยตามเขาไปเกือบทุกแห่งเพื่อให้เขาช่วยอ่านและขัดเกลาต้นฉบับ แล้วแล้ว วันหนึ่งงานเขียนของเซลิมก็ได้รับการตอบรับจากสำนักพิมพ์นามอุโฆษ เขากลายเป็นนักเขียนโด่งดังระดับพลุแตก มีรายได้เป็นกอบเป็นกำชวนอิจฉา ในขณะที่ คุณนะเขียน เริ่มถดถอย ถึงทางตันและเสื่อความนิยม
มีความลับ (หรือเคล็ดลับ) เปิดเผยไว้อย่างชัดเจนในวรรณกรรมของเซลิม ความลับที่เป็นทางลัดให้เขาวิ่งเข้าเส้นชัยแห่งสนามการเขียน ความลับที่ชวนนักอ่าน นักวิเคราะห์ นักวิจารณ์ นักวิชาการ นักสื่อสารมวลชน และนักต่อนัก ... ตั้งคำถามถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่าวรรณกรรม รวมทั้งประเมินคุณค่าของเรื่องเล่าว่า เราจะเอา “ประวัติย่อ” มาตัดแต่ง เลาะเล็ม เสริมเติม และขายต่อ เช่นที่เซลิมทำได้ (ดี) จริงหรือไม่
จะมีใครสร้างเรื่องได้อย่างนี้กันตลอดไปเล่า
96 pages, Paperback
First published January 1, 2013
2 people are currently reading
28 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
May 26, 2018
การวางโครงสร้างของเรื่องน่าน่าสนใจและดียิ่ง ถ้าไม่ใช้กลวิธีการเขียนแบบนี้ มันก็จะวิจารณ์วรรณกรรมโดยใช้ตัววรรณกรรมเองไม่ประสบความสำเร็จ เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ เล่าจะค่อยๆรู้ว่า นี่มันคือเรื่องเล่าที่ซ้อนทับกันอยู่ คล้ายพิมพ์เขียวที่มองทะลุเห็นไปในเลเยอร์ต่อไป
ตัวเรื่องเองตั้งขอสงสับได้ดี ว่าเดี๋ยวนี้งานวรรณกรรมความดีงามมันอยู่ที่ตัวบทเนื้อหา หรืออัตลักษณ์ของนักเขียนที่(พยายาม)แสดงออกมามากกว่า (ซึ่งมักพบเห็นได้บ่อยในนักเขียนไทยหลายๆ คน ที่ตัวตนโดดเด่นกว่าผลงาน) แล้วงานเขียนของพวกเขามันดีจริงอย่างที่ตัวตนแสดงออกมาให้เป็นอย่างนั้นหรือเปล่า
ตัวเรื่องเองตั้งขอสงสับได้ดี ว่าเดี๋ยวนี้งานวรรณกรรมความดีงามมันอยู่ที่ตัวบทเนื้อหา หรืออัตลักษณ์ของนักเขียนที่(พยายาม)แสดงออกมามากกว่า (ซึ่งมักพบเห็นได้บ่อยในนักเขียนไทยหลายๆ คน ที่ตัวตนโดดเด่นกว่าผลงาน) แล้วงานเขียนของพวกเขามันดีจริงอย่างที่ตัวตนแสดงออกมาให้เป็นอย่างนั้นหรือเปล่า
March 12, 2022
“การพูดมิใช่เพียงการแสดงออก หากแต่เป็นการทำความคิดให้เป็นจริง” - วาลเทอร์ เบนยามิน Denkbilder (ภาพความคิด)
เรื่องราวของเซลิม ฮาโคเปียน นักเขียนชาวอุซเบกิสถาน ที่อยากออกผลงานกับสำนักพิมพ์นิยายเยอรมัน
พยายามทำทุกทางเพื่อขายงานให้ได้ ตื๊อสุดฤทธิ์จนคนเอือม
แถมยังไปเกาะหนึบขอนักเขียนชื่อดังในดวงใจให้ช่วยเกลาต้นฉบับ
แต่แล้วเรื่องราวก็กลับตาลปัตร
————
ชวนคิดถึงความหมายและคุณค่าของวรรณกรรมต่อสังคม
กระบวนการกว่าจะสร้างต้นฉบับมาได้สักเรื่อง
ตั้งคำถามถึงอิสระในการสร้างเรื่องราว
เราแอบรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแอบแซะวงการงานเขียนรึเปล่านะ
วงการที่ความอยู่รอดของนักเขียนขึ้นอยู่กับการได้รับพิจารณาต้นฉบับ ยิ่งถ้าได้โอกาสจากหนังสือพิมพ์ดัง ๆ ยิ่งเหมือนติดจรวจให้งานได้เผยแพร่สู่วงกว้าง แต่ถ้าพาตัวเองไปถึงตรงนั้นไม่ได้ ขายงานไม่ได้ ก็แทบจะไม่มีความหวังว่างานจะได้เผยแพร่ได้เลย
ความรื่นรมย์ของการสร้างสรรค์งานก็เหมือนถูกปนไปด้วยเรื่องการตลาด/กำไร
เหมือนว่าความนิยมว่าผู้เขียนเป็นใครจะน่าสนใจและขายได้มากกว่าเรื่องราวที่ถ่ายทอดจะเป็นอย่างไร ขอแค่ตัวนักเขียนมีอะไรที่ขายได้ ฝีมือการเขียนอาจจะไม่ใช่จุดขายแล้วก็ได้
เหมือนเราติดหล่ม อุ้ย งานของนักเขียนคนนี้ต้องมีอะไรแน่เลย ต้องดีแน่เลย
คนจะเลือกเสพอะไรซักอย่างเพราะสตอรี่เบื้องหลังมากกว่าจะเพราะตัวสตอรี่นั้นเองแล้วรึเปล่า
แล้วก็เห็นกระบวนการระหว่างทางเขียนงาน
คือมันมี beta reader, proof-reader ที่จริง ๆ แล้วเป็นคนที่สำคัญมาก ๆ ที่างทีอาจจะเปลี่ยนเรื่องราวจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เรื่องสายมืดอย่าง ghost-writer หรือการสวมรอย
อ่านแล้วก็แอบนึกถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา
ทำนองนี้ไหมนะ?
เรื่องราวของเซลิม ฮาโคเปียน นักเขียนชาวอุซเบกิสถาน ที่อยากออกผลงานกับสำนักพิมพ์นิยายเยอรมัน
พยายามทำทุกทางเพื่อขายงานให้ได้ ตื๊อสุดฤทธิ์จนคนเอือม
แถมยังไปเกาะหนึบขอนักเขียนชื่อดังในดวงใจให้ช่วยเกลาต้นฉบับ
แต่แล้วเรื่องราวก็กลับตาลปัตร
————
ชวนคิดถึงความหมายและคุณค่าของวรรณกรรมต่อสังคม
กระบวนการกว่าจะสร้างต้นฉบับมาได้สักเรื่อง
ตั้งคำถามถึงอิสระในการสร้างเรื่องราว
เราแอบรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแอบแซะวงการงานเขียนรึเปล่านะ
วงการที่ความอยู่รอดของนักเขียนขึ้นอยู่กับการได้รับพิจารณาต้นฉบับ ยิ่งถ้าได้โอกาสจากหนังสือพิมพ์ดัง ๆ ยิ่งเหมือนติดจรวจให้งานได้เผยแพร่สู่วงกว้าง แต่ถ้าพาตัวเองไปถึงตรงนั้นไม่ได้ ขายงานไม่ได้ ก็แทบจะไม่มีความหวังว่างานจะได้เผยแพร่ได้เลย
ความรื่นรมย์ของการสร้างสรรค์งานก็เหมือนถูกปนไปด้วยเรื่องการตลาด/กำไร
เหมือนว่าความนิยมว่าผู้เขียนเป็นใครจะน่าสนใจและขายได้มากกว่าเรื่องราวที่ถ่ายทอดจะเป็นอย่างไร ขอแค่ตัวนักเขียนมีอะไรที่ขายได้ ฝีมือการเขียนอาจจะไม่ใช่จุดขายแล้วก็ได้
เหมือนเราติดหล่ม อุ้ย งานของนักเขียนคนนี้ต้องมีอะไรแน่เลย ต้องดีแน่เลย
คนจะเลือกเสพอะไรซักอย่างเพราะสตอรี่เบื้องหลังมากกว่าจะเพราะตัวสตอรี่นั้นเองแล้วรึเปล่า
แล้วก็เห็นกระบวนการระหว่างทางเขียนงาน
คือมันมี beta reader, proof-reader ที่จริง ๆ แล้วเป็นคนที่สำคัญมาก ๆ ที่างทีอาจจะเปลี่ยนเรื่องราวจากหน้ามือเป็นหลังมือ
เรื่องสายมืดอย่าง ghost-writer หรือการสวมรอย
อ่านแล้วก็แอบนึกถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา
ทำนองนี้ไหมนะ?
November 3, 2017
เรื่องนี้สำหรับเรามีกลิ่นของการเสียดสีล้อเลียนขนบและวงการวรรณกรรม นำเสนอไอเดียชัดเจนด้วยวิธีการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ
ใช้งานวรรณกรรมนำเสนอความคิดและวิจารณ์วงวรรณกรรมเอง
ประเด็นที่น่าสนใจที่สุดคือการตั้งคำถามว่า ยุคนี้นักเขียนยังเขียนตัวบทได้ดีเเค่ไหน ตัวตนและประวัติชีวิตของนักเขียนได้รับการยกย่องเชิดชูจนกลืนเวลาที่ผู้อ่านจะทุ่มเทสนใจกับตัวบทวรรณกรรมไปหรือเปล่า
ยังหาหน้าปกเวอร์ชั่นไทยที่ bookmoby.press พิมพ์ไม่เจอใน goodread แฮะ...
ใช้งานวรรณกรรมนำเสนอความคิดและวิจารณ์วงวรรณกรรมเอง
ประเด็นที่น่าสนใจที่สุดคือการตั้งคำถามว่า ยุคนี้นักเขียนยังเขียนตัวบทได้ดีเเค่ไหน ตัวตนและประวัติชีวิตของนักเขียนได้รับการยกย่องเชิดชูจนกลืนเวลาที่ผู้อ่านจะทุ่มเทสนใจกับตัวบทวรรณกรรมไปหรือเปล่า
ยังหาหน้าปกเวอร์ชั่นไทยที่ bookmoby.press พิมพ์ไม่เจอใน goodread แฮะ...
October 26, 2017
ยากที่จะตัดสินว่า จริงๆแล้วเราเลือกอ่านเพราะสนใจในตัวงานเขียน หรือสนใจใน(ประวัติ)ตัวนักเขียน กันแน่?
ช่วงแรกๆก็เป็นเรื่องของ เซลิม ฮาโคเปียน
อยู่หรอก จากนั้นเริ่มสอดแทรกเรื่องราวดราม่าตลกร้ายของวงการงานเขียน และสุดท้ายมารู้ตัวในตอนจบว่า อ้าว ..นี่มันคือนิยาย(ของ)วรรณกรรม จริงๆด้วย
ชอบตอนจบแบบนี้ คล้ายๆ เรื่อง สูทไส้กรอก ของ อูเว ทิมม์ คือเป็นเรื่องเล่าในเรื่องเล่าอีกที
แต่เล่มนี้เหมือนว่าเหตุการณ์เกิดไปแล้ว แล้วคุณนะเขียน เอากลับมาเล่าอีกที
ปล.
ช่วงแรกๆก็จะสงสาร เซลิม หลังจากนั้นชักไม่แน่ใจ ฮาา ก็แอบเห็นใจคุณนะเขียนนี่นา
ช่วงแรกๆก็เป็นเรื่องของ เซลิม ฮาโคเปียน
อยู่หรอก จากนั้นเริ่มสอดแทรกเรื่องราวดราม่าตลกร้ายของวงการงานเขียน และสุดท้ายมารู้ตัวในตอนจบว่า อ้าว ..นี่มันคือนิยาย(ของ)วรรณกรรม จริงๆด้วย
ชอบตอนจบแบบนี้ คล้ายๆ เรื่อง สูทไส้กรอก ของ อูเว ทิมม์ คือเป็นเรื่องเล่าในเรื่องเล่าอีกที
แต่เล่มนี้เหมือนว่าเหตุการณ์เกิดไปแล้ว แล้วคุณนะเขียน เอากลับมาเล่าอีกที
ปล.
ช่วงแรกๆก็จะสงสาร เซลิม หลังจากนั้นชักไม่แน่ใจ ฮาา ก็แอบเห็นใจคุณนะเขียนนี่นา
March 3, 2020
เป็นหนังสือที่วิจารณ์เสียดสีวงการวรรณกรรมได้ดี เนื่องจากไม่เคยอ่านงานแปลเยอรมันมาก่อนเลยไม่รู้ว่าปกติแล้วมีสไตล์การเขียนแบบไหน แต่ถ้าให้พูดถึงเรื่องนี้ก็ยอมรับว่าอ่านเรื่องๆอาจจะมีงงอยู่บ้าง เพราะทั้งเรื่องไม่มีการใช้ “” (เครื่องหมายคำพูด) เลย ไม่แน่ใจว่าเป็นกลวิธีการเขียนอยู่แล้วหรือว่ายังไง แต่อ่านไปเรื่อยๆก็เริ่มชินค่ะ กลายเป็นชอบไปด้วย ฮ่า
ส่วนตัวคิดว่าตัวเนื้อเรื่องสะท้อนให้เห็นขั้วที่แตกต่างระหว่างงานวรรณกรรมแบบตามขนบ(คือการใช้ภาษาสละสลวย มีการคิดพิจารณาในแต่ละประโยคอย่างดี พิถีพิถัน)มีคุณนะเขียนเป็นตัวแทนและงานเขียนสมัยใหม่(ที่ไม่แน่ใจว่าจะเรียกวรรณกรรมได้มั้ย)ซึ่งมีเซลิมเป็นตัวแทน ทั้งๆที่งานของเซลิมไม่มีอะไรถูกต้องตามหลักภาษาเลยแต่คนกลับนิยมชมชอบ กลายเป็นความแปลกใหม่ ความไม่รู้ของเซลิมกลายเป็นอารมณ์ขันและเสน่ห์ กลับกันวิธีการเขียนแบบเดิมๆกลายเป็นสิ่งน่าเบื่อและไม่มีคนอ่าน
แม้ว่าคุณนะเขียนจะพยายามเลียนแบบเรื่องของเซลิมแต่ก็ไม่มีรสชาติแปลกใหม่แบบงานของเซลิมเลย จากจุดนี้ก็อาจมองได้ว่าแม้คนเราพยายามเลียนแบบงาน/วิธีการเขียนของคนอื่นมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำได้ตามนั้นแบบครบสมบูรณ์ได้ แต่ละคนต่างก็มีความ authentic ในเรื่องเล่าของตน ซึ่งงานของเซลิมใช้ “ชีวิต” และ “ประวัติ” ของตัวเองมาเป็น authentic เหล่านั้น ทำให้ใครก็ไม่สามารถลอกเลียนแบบรสชาติในงานของเขาได้เพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆ
สุดท้ายแล้วเหมือนหนังสือตั้งใจจะถามคำถามที่ว่า ในยุคสมัยนี้ the death of the author นั้นเองมีจริงอยู่มั้ย ในเมื่อความเป็นนักเขียน ตัวประสบการณ์ของนักเขียน เรื่องราวชีวิตของนักเขียน กลายมาเป็น authentic ในตัวหนังสือที่คนอื่นยากจะเลียนแบบได้ กลายมาเป็นจุดที่ดึงความสนใจของผู้อ่าน กลายมาเป็นจุดขายมากกว่าตัวเนื้อเรื่อง สุดท้ายแล้วภาษาที่ใช้ในการเขียนยังสำคัญอยู่หรือไม่ ความพิถีพิถัน การร้อยเรียงตัวอักษรยังจำเป็นอยู่มั้ยในงานเขียน หรือทุกคนต้องการงานที่แปลกใหม่สร้างความตื่นเต้นแค่นั้น?
ส่วนตัวคิดว่าตัวเนื้อเรื่องสะท้อนให้เห็นขั้วที่แตกต่างระหว่างงานวรรณกรรมแบบตามขนบ(คือการใช้ภาษาสละสลวย มีการคิดพิจารณาในแต่ละประโยคอย่างดี พิถีพิถัน)มีคุณนะเขียนเป็นตัวแทนและงานเขียนสมัยใหม่(ที่ไม่แน่ใจว่าจะเรียกวรรณกรรมได้มั้ย)ซึ่งมีเซลิมเป็นตัวแทน ทั้งๆที่งานของเซลิมไม่มีอะไรถูกต้องตามหลักภาษาเลยแต่คนกลับนิยมชมชอบ กลายเป็นความแปลกใหม่ ความไม่รู้ของเซลิมกลายเป็นอารมณ์ขันและเสน่ห์ กลับกันวิธีการเขียนแบบเดิมๆกลายเป็นสิ่งน่าเบื่อและไม่มีคนอ่าน
แม้ว่าคุณนะเขียนจะพยายามเลียนแบบเรื่องของเซลิมแต่ก็ไม่มีรสชาติแปลกใหม่แบบงานของเซลิมเลย จากจุดนี้ก็อาจมองได้ว่าแม้คนเราพยายามเลียนแบบงาน/วิธีการเขียนของคนอื่นมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำได้ตามนั้นแบบครบสมบูรณ์ได้ แต่ละคนต่างก็มีความ authentic ในเรื่องเล่าของตน ซึ่งงานของเซลิมใช้ “ชีวิต” และ “ประวัติ” ของตัวเองมาเป็น authentic เหล่านั้น ทำให้ใครก็ไม่สามารถลอกเลียนแบบรสชาติในงานของเขาได้เพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆ
สุดท้ายแล้วเหมือนหนังสือตั้งใจจะถามคำถามที่ว่า ในยุคสมัยนี้ the death of the author นั้นเองมีจริงอยู่มั้ย ในเมื่อความเป็นนักเขียน ตัวประสบการณ์ของนักเขียน เรื่องราวชีวิตของนักเขียน กลายมาเป็น authentic ในตัวหนังสือที่คนอื่นยากจะเลียนแบบได้ กลายมาเป็นจุดที่ดึงความสนใจของผู้อ่าน กลายมาเป็นจุดขายมากกว่าตัวเนื้อเรื่อง สุดท้ายแล้วภาษาที่ใช้ในการเขียนยังสำคัญอยู่หรือไม่ ความพิถีพิถัน การร้อยเรียงตัวอักษรยังจำเป็นอยู่มั้ยในงานเขียน หรือทุกคนต้องการงานที่แปลกใหม่สร้างความตื่นเต้นแค่นั้น?
November 6, 2024
- ซื้อไว้เมื่อชาติที่แล้ว แต่พึงได้อ่าน ! ตอนอ่านแอบนึกถึงYellowfaceอยู่เนินๆ ในเชิงที่ว่าเรื่องมันว่าด้วยนักเขียนสองคนหาหนทางให้กับงาน“ที่ไม่สมบรูณ์” ให้มันออกมา “ดูเหมือนสมบรูณ์ที่สุด” มากกว่าจะเป็นงานที่สมบรูณ์แบบได้จริงๆ (เธอผู้ขโมยฉบับร่างที่ยังไม่เสร็จดี เขาต้องตรวจบรู๊ฟให้อ่านรู้เรื่องที่สุด) แถมอัตลักษณ์ของตัวเอกทั้งสองในฐานะนักเขียนมันก็ดูลักลั่นพอๆกัน (เธอเปลื่ยนชื่อเป็น“ซอง” เขาที่กลายเป็น“นะเขียน”) แถมทั้งสองจะหาข้ออ้างอะไรบางอย่างมาสร้างความชอบธรรมให้กับตัวเอง
- คิดว่าอาจชอบเล่มนี้กว่ายลฟ เพราะไม่ค่อยเจอหนังสือที่พูดถึงmentalityของชาวยุโรปได้จริงใจจากปลายปากคนยุโรปจริงๆเลย จริงใจจนบางทีก็ดูเปิดเปลือยความอัปลักษณ์อะไรบางอย่างของพวกประเทศพัฒนาแล้ว (นายเซลิมระดับภาษาก็งูๆปลาๆ จะไปหวังให้เขาเข้าใจวฒนรวมไปถึงประเด็นทางสังคมหนักๆแบบชาวอารยันและชาติอื่นๆได้อย่างไร ?)
- ขอบที่นักเขียนนำเสนอไอเดียเรื่องประวัติย่อของนักเขียนมากๆ ถ้าเป็นในบริบทเมกาคงเทียบกับคำว่าidentity politic ซึ่งฟังดูทางการและโว๊กมาก แต่พอเป็นคำนี้มันฟังดูตรงประเด็นและเข้าถึงผู้ได้หลากหลายกว่า นักเขียนที่พื้นเพที่ฟังดูoriental มาจากประเทศนั้นนี้ นู่นี้ ไม่ต่างอะไรกับexotic specie กับเป็นอะไรที่ขายได้ในวรรณกรรมโลกในทศวรรษนี้
- ตอนอ่านก็หวนให้นึกถึงนักเขียนพวกperfect englishแทบๆเอเชียด้วย (Tan Wan Wng, Ghosh, Roy) ว่าถ้าคนเหล่านี้เป็นนักเขียนแบบนายซาอิม นักเขียนผู้มีภาษางูๆปลาๅ แต่มีฝีมือและมีแว่วจะโด่งดัง ชะตากรรมจะออกมาเป็นยังไง จะต้องศิโรราบให้กับมิติทางภาษาวิลาศในมุมไหน ก็น่าคิด
- คิดว่าอาจชอบเล่มนี้กว่ายลฟ เพราะไม่ค่อยเจอหนังสือที่พูดถึงmentalityของชาวยุโรปได้จริงใจจากปลายปากคนยุโรปจริงๆเลย จริงใจจนบางทีก็ดูเปิดเปลือยความอัปลักษณ์อะไรบางอย่างของพวกประเทศพัฒนาแล้ว (นายเซลิมระดับภาษาก็งูๆปลาๆ จะไปหวังให้เขาเข้าใจวฒนรวมไปถึงประเด็นทางสังคมหนักๆแบบชาวอารยันและชาติอื่นๆได้อย่างไร ?)
- ขอบที่นักเขียนนำเสนอไอเดียเรื่องประวัติย่อของนักเขียนมากๆ ถ้าเป็นในบริบทเมกาคงเทียบกับคำว่าidentity politic ซึ่งฟังดูทางการและโว๊กมาก แต่พอเป็นคำนี้มันฟังดูตรงประเด็นและเข้าถึงผู้ได้หลากหลายกว่า นักเขียนที่พื้นเพที่ฟังดูoriental มาจากประเทศนั้นนี้ นู่นี้ ไม่ต่างอะไรกับexotic specie กับเป็นอะไรที่ขายได้ในวรรณกรรมโลกในทศวรรษนี้
- ตอนอ่านก็หวนให้นึกถึงนักเขียนพวกperfect englishแทบๆเอเชียด้วย (Tan Wan Wng, Ghosh, Roy) ว่าถ้าคนเหล่านี้เป็นนักเขียนแบบนายซาอิม นักเขียนผู้มีภาษางูๆปลาๅ แต่มีฝีมือและมีแว่วจะโด่งดัง ชะตากรรมจะออกมาเป็นยังไง จะต้องศิโรราบให้กับมิติทางภาษาวิลาศในมุมไหน ก็น่าคิด
October 13, 2018
รู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้พีคตอนจบมาก พีคเเบบเชื่อมโยงเเละเกินความคาดเดา เป็นการวิพากษ์วงการนักเขียนด้วยตัวนักเขียน เเละดำเนินเรื่องด้วยนักเขียนเอง อ่านไปเเรกๆก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ระหว่างบทสนทนาระหว่างนักเขียนสองคน เเค่พอท้ายๆเรื่องกลับพีค เเละเราเองกับเห็นความไม่ยุติธรรมบางอย่าง ของคนสร้างงานเเละคนที่พยายามสร้างตัวตน หรือนีกเขียนอีกคนเเละนักเขียนอีกคน รู้สึกเป็นเรื่องยากจังที่จะรีวิวเล่มนี้ฮ่าๆ เพราะเราเองก็รู้สึกย้อนแย้งกับตัวเองเหมือนกัน อย่างที่ออสการ์ ไวลด์กล่าว " พรสวรรค์ไม่ได้อยู่ในงานศิลป์ เเต่อยู่ในชีวิตต่างหาก ชีวประวัติย่อมสำคัญกว่าเรื่องที่คิดขึ้น ชีวิตย่อมสำคัญกว่าศิลปะ " มันก็เห็นได้ทั่วไป ที่ใครหลายๆคน หรือเเม้กระทั่งตัวเราเองก็พยายาม keep cool Keep look ภาพที่เราอยากให้คนอื่นเห็นว่าเราเป็นไง ไปพร้อมๆกับสิ่งที่เราทำ งานที่เราทำเหมือนกัน มันย้อนเเย้งมากๆที่จะวิจารณ์เรื่องนี้ เเต่พีคมากเลยตอนจบ เหมือนโดนตบหน้าเลยนะคุณนะเขียน :)
ปล. ปกสวย ชอบๆ
ปล. ปกสวย ชอบๆ
April 21, 2025
วรรณกรรมกับนักเขียนไม่มีทางแยกกันออก เคยมีคำกล่าวของต้นศตวรรษจากตัวบทของบาร์ตที่บอกว่านักเขียนตายแล้ว เราสามารถแยกวรรณกรรมออกจากนักเขียนได้ แต่ณตอนนี้ นักเขียนไม่ตายแล้ว ( หากจะมีใครตายก็คงจะเป็น ตัวบทวรรณกรรมเองต่างหาก ตัวบท กลายเป็นเพียงของเหลือ เป็นปัจฉิมลิขิต เป็นเงาของตัวเอง หรือเป็นแค่เงาของนักเขียนที่ถูกจัดไว้แล้วตั้งแต่ก่อนจะพูดถึงงานวรรณกรรมเสียอีก ตัวบทจึงไม่ใช่การรังสรรค์ทางวรรณกรรม หากแต่การรังสรรค์ชีวิตมนุษย์ต่างหากที่เป็นแกนและจุดหลัก นักเขียน ความหนุ่มสาว หน้าตา เรื่องราว ของเขาและอื่นๆ อีกมากมาย....ปรากฏการณ์สําคัญจึงไม่ใช่หนังสือ แต่เป็น รายการโทรทัศน์ตอนกินอาหารยามเช้าวันหนึ่งก็ตาม นักเขียนยุคใหม่ได้ พิสูจน์ตนเองก่อนที่จะต้องพิสูจน์อย่างอื่นโดยการใช้ประวัติย่ออันน่า ประทับใจก่อนสิ่งอื่น
ประเด็นร่วมสมัยมากๆ อ่านตอนที่เจอเหตุการณ์นักเขียนตายแล้ว ฟื้นคืนชีพ จะเข้าใจตัวบทได้ดีมากๆ เราแยกตัวบทกับนักเขียนออกจากกันไม่ได้
ประเด็นร่วมสมัยมากๆ อ่านตอนที่เจอเหตุการณ์นักเขียนตายแล้ว ฟื้นคืนชีพ จะเข้าใจตัวบทได้ดีมากๆ เราแยกตัวบทกับนักเขียนออกจากกันไม่ได้
July 31, 2022
5555 สนุกมาก ชอบอะไรแบบนี้นะ เสียดสีความเป็นนักเขียน ความยิ่งใหญ่ของนักเขียนและวงการวรรณกรรม หรือจริงๆ อาจจะบอกว่าเป็นวงการศิลปะทั้งหมด ในยุคสมัยที่ผลงานไม่ได้มีความหมายนักถ้าเราไม่รู้ว่าเป็นงาน 'ของใคร' เรื่องเล่าเกี่ยวกับที่มาที่ไปของ 'คนสำเร็จ' สำคัญยิ่งกว่าความจริงว่าที่ว่าประสบความสำเร็จคือสำเร็จอะไร ยังไง จากใคร พลังของวรรณกรรมอยู่ตรงไหนแน่ ผู้เขียนตายแล้วจริงหรือ
August 1, 2020
the author is not dead and prospers!
September 26, 2022
เสียดสีวงการงานเขียนดีครับ ชวนให้คิดว่าสมัยนี้ขายงานเขียนหรือขายชีวิตนักเขียน (และการตีความที่สวนทางกับแนวคิดของ Roland Barthes) แต่ในแง่นึงงานเขียนของนักเขียนก็ออกมาจากชีวิตนักเขียนด้วย
August 2, 2016
Thought this one was great. Maybe because I read German slowly I had to put the book down for a while at one point as the emotional tension was so great. Not a word is wasted and his darkly funny take on today's publishing culture is perfection. A book to enjoy if you appreciate good writing - every sentence is finely honed and balanced.
November 21, 2019
บันเทิงพอใช้ กระชับและจิกกัดวงการวรรณกรรมเล็กๆ กวนและขำขื่น
Displaying 1 - 13 of 13 reviews