รีวิวรวมสองเล่ม 1 กับ 2 ค่ะ
เรื่องราวของ หวงจื่อเสีย ที่ฉายแววเป็นเด็กอัจฉริยะ (ในหนังสือใช้คำว่า ทาริกาอัจฉริยะ) ช่วยบิดาคลี่คลายคดีตั้งแต่อายุสิบสอง ซึ่งบันทึกปิ่นมาจากนิสัยของนางเอกเวลาคิดอะไรสักอย่าง จะติดนิสัยชอบการขีดเขียน โดยใช้ปิ่นปักผม ซึ่งเป็นของใกล้มือที่สุดเอามาขีดเขียน แต่เมื่อหวงจื่อเสียอายุได้ 16-17 ครอบครัวนางถูกวางยาพิษตายทั้งครอบครัว โดยมีนางรอดตายเพียงคนเดียว จึงถูกกล่าวหาว่าเป็นคนร้าย ออกประกาศจับไปทั่วเมือง
หวงจื่อเสียซมซานมาถึงเมืองหลวง เพื่อที่จะหาทางเรียกร้องความเป็นธรรม แต่จับพลัดจับพลูไปขึ้นรถม้าของขุยอ๋อง นาม #หลี่ซูไป๋ ซึ่งตอนนั้นเองนางตัดสินใจว่าจะต้องยึดเขาเป็นที่พึ่งพา จึงใช้ความสามารถของตนเอง ไขปริศนาคดีความที่เมืองหลวง เพื่อให้เขาเชื่อใจ จนสุดท้ายได้สวมรอยเป็นขันทีของหลี่ซูไป๋ ใช้ชื่อว่าหยางฉงกู่
เงื่อนไขสำคัญของหลี่ซูไป๋ ที่จะช่วยเหลือหวงจื่อเสียพลิกคดีของครอบครัว คือต้องช่วยเข้าไขปริศนายันต์ต้องสาปของตนเองก่อน ซึ่งนั่นนำไปสู่การไขคดีที่ส่งผลกระทบไปถึงราชวงศ์!
เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่กระแสมาแรง จนต้องฉีกกฎตัวเองคือ อ่านก่อนออกครบ 55+ แล้วก็ไม่ผิดหวังจริง ๆ ค่ะ ติดหนึบ อ่านแบบแทบไม่หลับไม่นอนกันเลยทีเดียว นางเอกไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่าง แต่สิ่งที่นางเก่งคือการขบคิด เอาสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆที่พบเห็น ที่สืบเจอ มาปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราว จนนำไปสู่การไขคดีได้ในที่สุด
ชอบมาก ๆ ค่ะ พระเอกตอนแรกก็ร้ายกับนางเอกนะคะ ถีบตกรถม้าเลยทีเดียว แต่เราคิดว่าตอนนั้นฮีน่าจะช่วยนางเอก (แบบโหด ๆ) คือให้หน้าตาเปื้อนโคลนเพื่อไม่ให้ใครจำนางเอกได้ แถมสองคนนี้เค้าทันกัน คุยกันภาษาเดียวกัน อาจจะยังไม่หวานเท่าไหร่ แต่เล่มหลัง ๆ น่าจะหวานมากขึ้นค่ะ
ตัวละครสุดโต่งอีกคนที่เป็นสีสันคือ โจวจื่อฉิน ฮีเป็นคุณชายที่แต่เดิมไม่ทำอะไร ล่องลอยไปวัน ๆ แต่พอได้ยินชื่อเสียงของนางเอก ทำให้ฮีค้นพบตัวเองว่าอยากเป็นแบบนางเอก เลยไปเอาดีด้านการชันสูตรศพ ซึ่งทำให้ฮีการเป็นคนบ้าคลั่งเลือด กระดูก และร่างกายมนุษย์ไปเลย (เอาเป็นว่าบางทีนางเอกยังเอือม) เป็นตัวละครที่น่าจะมีบทบาทอีกมากในเล่มถัด ๆ ไป
ในเรื่องของคดีความ ค่อนข้างโอเคเลยค่ะ มีความซับซ้อนและสมจริงพอสมควร คือค่อย ๆ ทิ้ง Clue เอาไว้ให้เราได้คิดตาม มีเดาถูกบ้างไม่ถูกบ้าง บางส่วนคือรู้ว่ามันต้องเกี่ยว แต่ไม่รู้ว่าเกี่ยวยังไงก็มี ในเรื่องของเหตุผลการก่อคดี ค่อนข้างมีน้ำหนัก (#สปอยล์ งงอันเดียวคือเหตุผลของฮองเฮา ทำไมต้องทำให้หวางรั่วหายไป อันนี้แลน้ำหนักจะน้อยไปนิดกับการเล่นใหญ่ซะขนาดนั้น)
ในเรื่องของความค้าง ถ้าอ่านเล่ทแรกอย่างเดียว ค้างแน่นอนค่ะ ควรอ่านสองเล่มต่อกัน จบเล่มสองนี่ ค้างในส่วนของประเด็นใหญ่ แต่ประเด็นย่อยปิดหมดแล้ว (พร้อมตอนพิเศษขยายความ) ค้างหน่อย ๆ แต่ไม่ถึงขั้นตะกุยเสา 555+