บันทึกปิ่น เล่ม 4

บันทึกปิ่น #4

by 侧侧轻寒, เช่อเช่อชิงหาน, อรจิรา (Translator)

หนึ่งเหตุไม่คาดฝัน ส่งผลให้พบเจอความจริงอันน่าตระหนก การตายของสามัญชนคนหนึ่งกลับเกี่ยวโยงถึงความรุ่งเรืองเสื่อมโทรมของต้าถัง

หวงสื่อเสียขันทีจำเป็นที่เดิมเตรียมมุ่งหน้าสู่เสฉวน สืบคดีอยุติธรรมของครอบครัวกลับต้องเผชิญหน้ากับคดีฆาตกรรมทั้งในวังและนอกวังไม่หยุดหย่อน จนถูกชักนำเข้าไปพัวพันกับความลับในวังอีกครา มาตรว่าครั้งนี้ทุกอย่างดูเหมือนง่ายดาย ทว่าพริบตากลับไร้เงื่อนงำให้สืบหา

ความร้อนรุ่มและหนาวเหน็บ การเข่นฆ่าอย่างเลือดเย็นอันนำมาซึ่งคาวเลือด ชะตากรรมที่ไม่อาจล่วงรู้และลิขิตสวรรค์ที่ไม่อาจคาดเดากระหน่ำซัดใส่พวกเขาทุกคนโดยไม่แบ่งแยก ครั้งนี้หวงจื่อเสียจะสามารถไขคดีจนลุล่วงได้หรือไม่ ชะตาชีวิตจะยินยอมละเว้นเหล่าผู้คนที่ทนทุกข์เพราะถูกความรักความแค้นรุมเร้าพัวพันได้อย่างไร!

Genres: China, Suspense, Romance, Crime, Novels, Historical

279 pages, Paperback

First published April 1, 2015

About the author

* Ce Ce Qing Han
* 侧侧轻寒
* Châu Văn Văn
* เช่อเช่อชิงหาน

Reviews

[panatda · Rating 5 out of 5]

วิธีของคนร้ายคดีนี้โครตเวอร์ ดูบ้าบอเหลือเชื่อไปหน่อย(จริงๆ ไม่หน่อยอ่ะ)
แต่ชอบบทสุดท้ายมาก ขมวดจบได้สวยงาม อมยิ้ม และทิ้งปมหลอกล่อกันอีกแล้ว ต่อเล่มห้าด่วนค่ะ โกๆๆ

ป.ล. อิฮ่องเต้ อิสารเลว😡

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เป็นเล่มจบของคดีที่สอง เป็นคดีที่เศร้า สะท้อนให้เห็นความรักของพ่อที่มีต่อลูกไปคนละแบบ การแสดงออกที่ต่างกันส่งผลให้จุดจบต่างกัน หักคะแนนตรงที่คดีนี้มีความบังเอิญกับความเหลือเชื่อเยอะไปหน่อย
เล่มนี้ท่านอ๋องเริ่มรู้ใจตัวเองมากขึ้น ความพ่อแง่แม่งอนเริ่มมา ฟินมากกก

[รำพึง ลำพัง · Rating 3 out of 5]

3.5

ก็ตั้งใจจะให้แค่สาม แต่ตอนบรรยายความนึกคิดของฆาตกรกลับทำได้ดีจนน้ำตาซึม แต่นอกนั้นในส่วนสืบสวน การบรรยายไขคดี จินตนาการตามไม่ออก หวงจื่อเสียงอธิบายคดี บรรยายเป็นฉากๆ ราวกับว่าอยู่ในเหตุการณ์
หลี่ไป๋ 'อืมม์ ข้ารู้แล้ว'
ในระหว่างทางก็มีเงื่อนงำโน่นนั่นนี่โผล่มายั๊วะแยะเต็มไปหมด ขะยักขะย้อนไว้เฉลยตูมเดียวตอนสุดท้าย
ฆาตกรดวงดีที่มีหลายๆ ปัจจัยเกื้อหนุนทำให้สามารถลงมือฆ่าคนได้สำเร็จ เว้นแต่ในเมืองฉางอันมีโคนัน เอ้ย ไม่ใช่
.
ข้างบนเราบอกว่าบรรยายความคิดของฆาตกรได้ดี แต่ตลคอย่างฮ่องเต้ก็งั้นๆ บทพ่อของฮ่องเต้ ความเกร้วกราดของฮ่องเต้ พระปรีชาของฮ่องเต้ สงสัยได้ค่าตัวน้อยก็เงี้ยแหละ ไหนจะความตอ เอ้ย คลุมเคลือของอวี่เซวียน หวังว่าคงไม่ตกม้าตายตอนจบ
.
เรื่องโรคเรื้อนและการข่มขืน โรคติดต่อที่จนแล้วนจนรอดเรายังไม่ได้อ่านเปเปอร์อย่างจริงจัง
โรคเรื้อนในต้าถังมีประมาณ 10 แบบ 2-3 ในนั้นถึงขั้นมีมืององุ้มจิกเหมือนไก่
เวลาบรรยายถึงซุยโรคเรื้อนทีไรก็บรรยายถึงสภาพมีแผลเน่าเต็มไปหมด ไว้ ถ้าเราได้คำตอบชัดๆ ค่อยมาว่ากัน
เพราะเราไม่ชอบ แค่จะดึงดันให้ผญคนนี้ซวยก็ไม่ควรจะต้องโดนจริงๆ เก่งจริงโยนความซวยนั้นให้หวงจื่อเสียง นักเขียนกล้ารึเปล่าล่ะ
.
สารปรอท ตรงนี้เห็นมีคนถกกันอยู่
.
การพัฒนาคสพระหว่างพระ-นาง
ผู้ชายอายุ22 ประชดประชันเด็กผู้หญิงอายุ 16-17 ==
.
คุณชายโจวจื่อฉิง ตบไหล่ด้วยความเห็นอกเห็นใจ โดนสร้างมาเพื่อทุกตัวตลกและน่ารำคาญ เฮ้อ~
.
ใช้เวลาหลายเดือนเหมือนกันกว่าจะอ่านจบ เฮ้อ
ก็มีหลายประโยคที่ต้องกลับไปอ่านซ้ำเพราะงง เฮ้อ

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – บันทึกปิ่น 4 (簪中录 4)
ผู้แต่ง – เช่อเช่อชิงหาน (侧侧轻寒) เขียน อรจิรา แปล


ตัวละคร
หวงจื่อเสีย อายุ 12 ปี ⇒ 17 ปี ปลอมตัวเป็นหยางฉงกู่
หลี่ซูไป๋ (ขุยอ๋อง)
โจวจื่อฉิน อายุ 15 ปี ⇒ 20 ปี


รีวิวหลังอ่าน

เมื่อคืนตั้งใจว่าจะอ่านเล่ม 4 แค่นิดหน่อย แล้วจะเข้านอนล่ะ ใครจะไปรู้ว่าดันเป็นช่วงเฉลย ซึ่งกว่าจะได้เฉลยจริงๆ ก็เกือบจะจบเล่ม และเราก็อยากรู้ ทำให้นั่งอ่านต่อจนเกือบจบเล่มไปจนถึงตอนตีสองครึ่ง ก็อ่านถึงช่วงเฉลยแหละ แต่เฉลยให้รู้ว่าเป็นใคร แล้วเราก็นอนล่ะ เพราะไม่ไหวแล้วววว ตาจะปิด ฮาาาา ได้รู้ก็ทำให้นอนหลับสบายแล้วล่ะ ใช่เหรอ ฮ่าๆ เพราะพอนอนไป ก็ฝันเป็นคดีที่อ่านอยู่นี่แหละ แถมเห็นเป็นภาพด้วยนะ เหมือนเข้าไปสืบกับหวงจื่อเสียเลยแหละ เช้ามาก็เลยอ่านต่อจนจบ

เล่มนี้สำหรับเราเลยถือว่าสนุกมาก ทำให้อ่านแล้วไม่สามารถขยับตัวไปทำอย่างอื่นเลย เพราะอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป แม้ว่าเรื่องราวจะอีรุงตุงนังจนทำให้งงๆ ไปบ้าง แบบว่าโยงกันจนน่าปวดหัวจริงๆ เลยแหละ ขนาดตอนเฉลยๆ เรายังมึนๆ งงๆ ไปบ้างเลย แต่เทียบกับคดีก่อน (สองเล่มแรก) เราว่าเล่ม 3-4 คดีเข้าใจได้ง่ายกว่า และพออ่านแล้วก็โอ้โหหหห โคตรโหดเลยจริงๆ โดยเฉพาะคดีที่โดนไฟจากเทียนเผาตายทั้งเป็นอ่ะ

แต่ถึงจะสนุกและชอบมาก แต่ข้อเสียของนิยายหรือละครสืบสวนทั้งหลายก็คือ ตอนทิ้งปมให้สงสัย ก็จะทำให้เราเกิดความผูกพันกับตัวละครทั้งหลายแล้ว แต่พอจบเรื่องเหรอ เอ่อออออ แล้วตัวละครที่เคยเอ่ยถึงมากๆ เขาเป็นยังไงต่อ เราอยากรู้อ่ะ คือมันคาใจมาก เพราะพอไม่เอ่ยถึงเลย เราเลยไม่แน่ใจว่าตัวละครนั้นโดนฆ่าตายไปยังหว่า หรือสติแตกแค่ไหนไรงี้ แล้วเราก็ไม่รู้จะไปหาคำตอบได้ที่ไหนด้วย ฮ่าๆๆๆ

มาได้ครึ่งทางกับเรื่อง “บันทึกปิ่น” แล้ว เดี๋ยวอ่านเรื่องอื่นๆ คั่นก่อนแปบนึง แล้วเดี๋ยวจะวกกลับมาอ่านต่อ จริงแท้แน่นอนว่าจะต้องอ่านทีละสองเล่มคู่กันไปนะ แต่เราเดาว่าเล่มหลังๆ น่าจะเกี่ยวโยงกันยาวหรือเปล่า ต้องหาช่วงว่างยาวๆ ในการอ่านสักหน่อย เผื่อติดแล้วจะได้มีเวลาอ่านแบบยิงยาวได้เลย

[สปอยล์]

ภาพวาดที่บ้านของจางสิงอิงหายไปแล้ว หวงจื่อเสียกับโจวจื่อฉินเลยไปที่บ้านของจางสิงอิง ในตอนนั้นตีชุ่ยคิดจะออกจากบ้านนี้ไป เพราะคิดว่าสร้างความลำบากให้กับจางสิงอิงมามากพอแล้ว โดยจริงๆ แม่ของหลี่รุ่นหรือเจ้ออ๋อง​ (ชื่อนี้มั้ง) ตอนที่เศร้าเสียใจกับการจากไปของอดีตฮ่องเต้ ก็จะไม่ค่อยได้สติ แต่จู่ๆ ได้สติก็วาดรูปที่เลียนแบบที่อดีตฮ่องเต้เคยวาด (และให้กับพ่อของจางสิงอิงมา) หลี่รุ่นเลยได้แต่เก็บกระดาษที่แม่ตัวเองวาดไว้ แต่ก็สงสัยเช่นกันว่าทำไมแม่ถึงเตือนให้อยู่ห่างๆ จากขุยอ๋อง ยังไม่ทันจะได้คุย ก็มีเรื่องอื่นแทรกมาก่อน

จางสิงอิงและตีรุ่ยไม่ใช่คนร้ายที่แท้จริง แต่ต่างคนต่างก็กลัวว่าอีกฝ่ายเป็นคนร้าย เลยออกโรงปกป้องกัน จริงๆ จางสิงอิงเคยคิดจะไปฆ่าซุนขี้เรื้อน แต่ไปถึงก็ตายแล้ว เลยไม่ได้ฆ่าไง คดีที่สามในภาพยังไม่เกิด หวงจื่อเสียหวังว่าจะไขคดีได้ทันก่อนจะเกิดขึ้น จู่ๆ ตีชุ่ยก็ไปสารภาพความจริงที่ศาลต้าหลี่ว่าตัวเองเป็นฆาตกร ในตอนที่หวงจื่อเสียไปคุยกับตาเฒ่าหลี่ว์ พ่อของตีชุ่ยนั่นเอง

และแล้วเหตุการณ์ที่สามในภาพก็เกิดขึ้น เมื่อองค์หญิงเห็นปิ่นที่หายไปแล้วก็วิ่งตาม เมื่อทุกคนวิ่งตามองค์หญิงไป องค์หญิงโดนปิ่นนั้นแทงหัวใจตายไปแล้ว ฮ่องเต้โกรธมาก มีหมอหลวงโดนโบยจนตายไปหลายคน แม่นมเองก็โดนให้ตายไปอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิง หวงจื่อเสียเลยต้องรีบบอกว่าจะรีบสืบคดีให้ได้ ฮ่องเต้ให้เวลาถึงแค่ก่อนฝังศพองค์หญิง

คนที่หวงจื่อเสียรู้สึกหวาดกลัว คือขันทีหวางจือสือ ที่มีอำนาจมากมายในวัง เป็นญาติกับหวางฮองเฮา ตอนที่หวงจื่อเสียมีแผล ก็เอาจับมือหวงจื่อเสียให้ปลาสีแดงดูดเลือดของนาง เมื่อหวงจื่อเสียกลับมาเจอกับหลี่ซู่ไป๋ ก็ได้ลองทำเช่นนั้นบ้าง เพราะทำปลาสีแดงที่ขุยอ๋องเลี้ยงไว้หล่นหายไป แล้วปลาก็กลับมาจริงๆ ขุยอ๋องเล่าว่าเป็นปลาที่อยู่ด้วยกันมานานสิบปี เพราะก่อนอดีตฮ่องเต้สวรรคต ได้อ้วกออกมาเป็นเลือดพร้อมปลาสีแดงนี้ ช่างเป็นปลาที่อยู่ทนจริงๆ ทำให้เขาสงสัยมาตลอดว่าทำไมพ่อตัวเองถึงได้ตายจากไป แต่ก็ไม่มีร่องรอยใดๆ ให้ตามหา

หวางอวิ้นเหมือนจะดีกับหวงจื่อเสียมากขึ้นแล้ว หลังจากที่ได้คุยกัน แถมทำท่าจะจีบอีก แบบว่าถ้าจบเรื่องคดีของครอบครัวนาง ยังไงก็จะยังดองกันต่อไปไรงี้ หวงจื่อเสียได้แต่ปฏิเสธ ส่วนอวี่เซวี่ยนนั้น แท้จริงไม่ได้มีความสัมพันธ์กับองค์หญิง โดยหวงจื่อเสียรู้จากใครสักคนแหละ เราลืมแล้ว อาจจะราชบุตรเขยหรือเปล่าหว่า บอกว่าได้เตะอะไรบางอย่างใต้เรือนในสวนที่องค์หญิงปิดตาย เพราะโต้วโค่วตายไป จริงๆ กุยเฟยที่เป็นแม่ขององค์หญิงต่างหากที่พยายามจะจีบอวี่เซวี่ยน แม้ว่าอวี่เซวี่ยนจะพยายามหลบหลีกเผาจดหมายรักนั้นทิ้งไป (ที่หวงจื่อเสียตามไปเก็บเถ้ากระดาษมา)

ส่วนเรื่องที่ราชบุตรเขยตกม้านั้น เป็นตัวราชบุตรเขยสร้างสถานการณ์เอง และจริงๆ เขารักกับโต้วโค่วมากๆ แต่เพราะตีคลีแล้วองค์หญิงเห็นแล้วชอบ เลยต้องแต่งงานกับองค์หญิง ซึ่งองค์หญิงเองนั้นก็ได้หาที่อยู่ใหม่ให้โต้วโค่วแล้ว เลยไม่ใช่คนฆ่าโต้วโค่วอย่างแน่นอน แต่น่าจะเป็นแม่องค์หญิงมากกว่า

สุดท้ายจู่ๆ เถ้าแก่เฉียนโดนจับตัวไป โดยศาลต้าหลี่ตัดสินว่าเขาสารภาพความผิดหมดแล้ว แล้วจะได้รับโทษประหาร รวมถึงญาติๆ ด้วย ช่วงนั้นเองที่หวงจื่อเสียต้องรีบไขคดีให้ได้ก่อน สุดท้ายก็สามารถเข้าใจได้หมด พอถึงวันที่จะประหารเถ้าแก่ หวงจื่อเสียได้ทำเป็นทำให้ตีชุ่ยเป็นลม ฮ่องเต้สั่งให้เอาตัวออกไป เพราะนางไม่ผิดแล้วไง (จะผิดได้ไง ในเมื่อตอนเกิดคดีองค์หญิง นางอยู่ในคุก) หวงจื่อเสียกระซิบให้ตีชุ่ยหนีไป ซึ่งสุดท้ายก็หนีเกือบไม่รอด ขุยอ๋องส่งคนไปช่วยไว้ แต่อวี่เซวี่ยนก็ช่วยไว้ก่อน และให้เงินครึ่งหนึ่งพร้อมเสื้อคลุม ทำให้ตีชุ่ยหนีไปลงเรือได้สำเร็จ และรู้เรื่องพ่อตัวเองไปด้วย

วกกลับมาเล่าต่อ เรื่องเฉลยว่าทุกอย่างเป้าพุ่งไปยังจางสิงอิง แล้วก็เถ้าแก่เฉียน แต่จริงๆ คนทำคือตาเฒ่าหลี่ว์ พ่อของตีชุ่ยนั่นเอง โดยเริ่มจากที่ตีชุ่ยโดนชุนขี้เรื้อนข่มขืนจนพ่อไล่ออกจากบ้าน ต้นเหตุก็เพราะขันทีเว่ย แล้วก็องค์หญิงเองก็อาจจะมีส่วนด้วย ตาเฒ่าทำเหมือนไม่รักลูก แต่จริงๆ แล้วเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวที่คลอดก่อนกำหนด ภรรยาก็ตายจากไป ท่าทีเหมือนไม่รัก แต่จริงๆ เพื่อปกป้องลูก ไม่ให้โดนในสิ่งที่พ่อคนนี้จะทำ เลยไล่ให้ลูกออกไป ไม่เกี่ยวข้องกันอีก มีการติดต่อคุยกับโต้วโค่วด้วย เพราะรู้ว่าเป็นพี่สาวของภรรยา ก็เลยทำให้รู้อะไรๆ ข้างในจวนองค์หญิงพอควร

คดีขันทีเว่ยนั้น เพราะจู่ๆ ก็โผล่มาเพื่อเอาหลิงหลิงเซียงมั้งนะ เลยทำให้ตาเฒ่าวางยาสลบ แล้วก็จับขันทีเว่ยเป็นไส้เทียนข้างในนั้นด้วย แล้วก็เอาเหล็กเส้นมาเป็นตัวล่อฟ้า ให้ฟ้าผ่าลงมา ในนั้นมีสารปรอทด้วย เมื่อระเบิดแล้ว ทำให้ปลาในบ่อน้ำตายหมดเลย ส่วนก่อนเกิดเหตุไม่มีใครเห็นขันทีเว่ยเลย ทั้งๆ ที่ชุดขันทีนั้นน่าจะเด่นจนมีคนเห็น แถมขันทีเว่ยไม่ใช่คนชอบทำบุญด้วยไรงี้ เลยน่าสงสัย

ต่อมาตาเฒ่าถึงได้รู้เรื่องภาพวาดที่บ้านของจางสิงอิง เพราะจริงๆ ตาเฒ่าตามดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง แต่เจอลูกเข้า ลูกเลยคิดว่าพ่อจะเอาเงินสินสอดจากจางสิงอิงให้ได้ เลยขโมยภาพนั้นไปขายได้เงินสิบพวงมาให้พ่อ ทำให้ตาเฒ่าทำตามภาพซะเลย โดยเดิมตาเฒ่าเคยทำธนูมาก่อน เลยใช้วิธีเปลี่ยนกล่องเหล็กที่ค้ำบ้านของชุนขี้เรื้อนให้สามารถยิงเหล็กออกไปแทงชุนขี้เรื้อนให้ตายในห้องปิดตายได้

และมาถึงคดีสุดท้าย เพราะฉุยจูเป็นลูกของเถ้าแก่เฉียน เดิมทีจะแต่งงานกับคนที่องค์หญิงหาให้แล้ว แต่เพราะพ่อโผล่มา ทำให้รู้สึกเสียเรื่องหมดเลย องค์หญิงรู้เรื่องก็ทำเป็นฉุยกู ติดต่อพูดคุยกับเถ้าแก่เฉียนเอง (องค์หญิงเป็นลูกรักฮ่องเต้ ที่จริงๆ เหมือนขาดความรัก เพราะฉะนั้นการได้ติดต่อกับเถ้าแก่เฉียนแบบนั้น เหมือนได้เติมเต็มให้องค์หญิง) ปานที่หายไปของฉุยจูก็เพราะเคยปกป้ององค์หญิงจากที่ตุ๊กตากระเบื้องแตก ฮ่องเต้ให้คุกเข่าบนกระเบื้องที่แตก แล้วไหนจะโดนไฟไหม้แผลตรงนั้นอีก

ตาเฒ่าได้หลอกล่อฉุยจู จนทำให้ฉุยจูแอบนำปิ่นออกมาให้ จริงๆ คือใช้กลลวงแอบซ่อนไว้ระหว่างช่องหีบ แต่แล้วปิ่นดันตกแล้วหัก ทำให้ส่วนหัวอยู่ที่ฉุยจู ส่วนที่เป็นแท่งนั้นตาเฒ่าได้ไป ตอนที่องค์หญิงวิ่งตามปิ่นไป เกิดจากตาเฒ่าทำเทียนให้ออกมาเหมือนหัวปิ่นที่หายไป แล้วก่อนจะฆ่าคือขอร้ององค์หญิงแล้วว่าให้ไว้ชีวิตตีชุ่ย เพราะไม่เกี่ยวอะไรเลย แต่องค์หญิงไม่ยอม เพื่อปกป้องลูกเลยฆ่าองค์หญิงตายไป ฉุยจูตามมาเจอก็รีบเอาหัวปิ่นออกมา และโยนไปพื้นหญ้า จะได้ความผิดพ้นตัว สุดท้ายฮ่องเต้สั่งให้ตามไปอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิง

หวางฮองเฮาได้กลับมาอยู่ตำหนักเดิมแล้ว โดยกุยเฟยช่วยพูด (จริงๆ ถูกบีบแหละ เลยฝืนพูด) เดิมทีอาศัยองค์หญิงให้ได้รับความรักมาตลอด ส่วนตาเฒ่าหลี่ว์นั้นได้รับโทษให้แล่เนื้อ ซึ่งก็ชิงกัดลูกอมยาพิษตายไปก่อนนั่นเอง ตอนนั้นแหละที่ฮ่องเต้สั่งให้ตามล่าหาตีชุ่ยเพื่อประหารให้หมดสิ้นตระกูลนี้ไป

จบเรื่องราว จางสิงอิงลาออกจากกองทองซ้าย (เหมือนเพิ่งจะได้เข้าไปเอง) พี่ชายกับพี่สะใภ้อยู่ร้านของตาเฒ่าหลี่ว์ เป็นเพราะก่อนวันที่ตาเฒ่าจะสารภาพความจริง ได้ยกที่ดินให้ด้วยการขายต่อไรงี้มั้งนะ ตอนนี้พี่ชายจะดูแลให้ก่อน ส่วนจางสิงอิงจะเอาเงินที่แบ่งมาอีกส่วนไปตามหาตีชุ่ยให้ได้ หลี่ซู่ไป๋บอกให้ไปหลายๆ ปีหน่อยนะ อย่าเพิ่งรีบกลับมา เพราะฮ่องเต้น่าจะยังตามล่าตัวอยู่

และคราวนี้หวงจื่อเสียน่าจะได้ไปสืบคดีที่เสฉวนเสียที ระหว่างเรื่องขุยอ๋องก็ทำท่าเหมือนหึงหวงนะ เพราะตอนที่อวี่เซวียนบอกว่าจะรอที่เฉิงตู ก็มีพูดกระแนะกระแหนไป ฮ่าๆๆๆ นี่สงสัยมากว่าสุดท้ายเถ้าแก่เฉียนรอดชีวิตออกมาหรือเปล่า เพราะไม่มีพูดถึงเลย

Start 22.47 น. Sat 7 Dec 2019
End 11.57 น. Sun 8 Dec 2019
Review Date 20.27 น. Sun 8 Dec 2019

[Noina Katty · Rating 5 out of 5]

อ่านจบเล่ม 4 ด้วยความรวดเร็วค่ะ กรีดร้องงง โอ๊ยมันสนุกมากกกก ก.ไก่ล้านตัวจริง ๆ ค่ะ
เล่มนี้จะเป็นคดีที่ต่อมาจากเล่ม 3 นะคะ ถ้าไม่ได้อ่านต่อกัน คงมีการลงแดงเกิดขึ้นแน่ ๆ
ผู้เขียนเก่งมากที่ซ่อน Clue เอาไว้ในเรื่องอย่างแนบเนียน
พอเรื่องโฟกัสไปที่ใคร เราก็พาลไปสงสัยคนนั้นตาม 555+
ตอนเฉลยปมปริศนานี่ยอมรับว่า พอเริ่มแย้มออกมา เราก็เริ่มเดาไปในทิศทางเดียวกับนางเอกได้
อ่านไป ตื่นเต้นไป โอ๊ย หนุกง่ะ เมื่อไหร่เล่ม 5-6 จะออกกกกกก
เหตุจูงใจของผู้ก่อเหตุ ก็มีเหตุผลที่ทำให้เราอินได้ตามค่ะ ไม่ใช่แต่เพียงตัวผู้ก��อเหตุ ทุกคนที่เกี่ยวข้องต่างก็มีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น
เล่มนี้ พอมีฉากงอน ๆ พอให้ชุ่มชื่นหัวใจได้นิดหน่อยค่ะ แต่งอนแบบอ๋อง ก็ต้องมีมาดเนอะ 555+
ใครลังเลยังไม่อ่าน แนะนำให้รีบเอาออกจากไหดองโดยไวค่ะ
ปล. รีวิวยากมากมาย พูดถึงเนื้อเรื่องนี่คือสปอยล์ทันที

[Hammu · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้จบคดีได้ซึ้ง และเศร้ามาก แต่คดีในรอบนี้กลับเดาทางและคนร้ายได้ง่าย รวมถึงวิธีการต่างๆ ที่ใช้ในการลงมือ สามารถเดาออกได้ตั้งแต่แรกๆ ทำให้เวลาอ่านไปก็ลุ้นไปนะว่า ที่เราคิดเอาไว้มันถูกหรือเปล่า และยิ่งอ่านๆ ไป เงื่อนงำ ปมต่างๆ เริ่มคลี่คลาย เริ่มเป็นรูปเป็นร่างก็ยิ่งตื่นเต้นน่าติดตามมากขึ้นเรื่อยๆ

[ฉันอ่านจบแล้ว · Rating 5 out of 5]

อ่านจบน้ำตาไหลเลย

[Chompoo Choti · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ในเรื่องการดำเนินคดีจากเล่มที่ 3 ก็ยังต้องชมเลยค่ะว่ามีความสนุกต่อเนื่องมาเรื่อยๆ แบบไม่น่าเบื่อเลย เราไม่ได้เดาไปล่ะค่ะว่าใครจะเป็นฆาตรกรหรือยังไงเพราะเรื่องราวมันก็ชวนทำให้ตามอ่านไปแบบหน้าต่อหน้าเกินกว่าการจะตัดความสนุกด้วยการเดาของตัวเองเพราะคิดว่าถึงจะเดาได้แต่ว่าในเหตุผลใดล่ะที่เขาทำ เพราะสุดท้ายพอรู้แล้วก็ในด้านหนึ่งก็ยังรู้สึกอินกับเหตุผลและในอีกด้านก็ยังคิดว่าคดีรอบนี้เหมือนเวอร์วังไปหน่อยเรียกว่าใช้หลักวิทยาศาสตร์วิเคระห์ได้กระจ่างจนสงสัยว่าสมัยก่อนโน้นมันชัดเจนขนาดนี้หรือ

ตัวละครที่มีการเล่าเรียงมาตั้งแต่แรกก็ยังฉายแววว่าจะโผล่ออกมาอีกเรื่อยๆ ค่ะ เพราะว่ายังมีเรื่องราวไม่น้อยที่อาจจะต้องโผล่มาไขคดีของตัวพระนางอีก ซึ่งคาดว่า 4 เล่มที่เหลืออาจจะเป็นการคลายปมของตัวพระเอกและนางเอก พอคิดว่าเหลืออีก 4 เล่ม ก็เดาได้ว่าน่าจะเป็นคดีของครอบครัวนางเอก 2 เล่มและที่เหลือก็เรื่องของพระเอกต่ออีกก็เป็นได้ค่ะ


อ้อ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของพระนางแม้ว่าจะยังไม่ได้ชัดเจนแบบเป๊ะๆ แต่มันก็มีความรำไรมาแล้วล่ะค่ะเพราะท่านขุยอ๋องของเราแอบมีงอนหยางกงกงด้วยอ่ะนะ นั่นแน่ อดใจรอไว้ก่อนเนาะเพราะว่า สนพ.เค้ายังไม่ปล่อยออกมาเลย เฮ้อ อีกนานเท่าไหร่ นานเท่าไหร่น้อจะได้อ่าน

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

มาถึงคดีใหญ่ที่สอง ที่เริ่มจะใกล้ตัวเรื่องราวในพระราชสำนักเข้ามาอีกนิด ปมคดีมีความซับซ้อนในแบบที่เดาได้ยากเช่นเดิม เพิ่มเติมคือดอกท้อของนางเอกบานพร้อมกันสามดอกแล้วจ้า~
ความเรือเก่าที่เริ่มมีอะไรๆ
ความเรือคู่หมั้นที่แสดงออกชัดเจนว่าจะแต่ง
ทำเอาเรือหลวงอย่างท่านอ๋องเริ่มเสียจริต ไม่รู้ว่าจะเก๊กไปถึงไหน หึงเงียบไม่พอ หวงกับห่วงก็ไม่พูดอีก สาวเจ้าก็งง โกรธอัลไล ทำไรผิด คนอ่านอย่างน้ำฝนอยากจะไปเขย่าเรืออ๋องเสียเหลือเกินนน นางเอกก็เริ่มจะสะกิดในใจบ้างแล้วแหละ ฉากจับปลาทำเอาคาดหวังว่านางเอกจะรู้สึกบ้าง

มาครึ่งทางแล้ว ปริศนาปมหลักของบ้านนางเอกเริ่มเผลอมานิดนึง (มาพร้อมเรือเก่า) ปริษนาปมของพระเอกก็เริ่มเผลอออกมาแล้วเช่นกัน ตัวละครลับที่น่าสนใจก็ออกมาทักทายแล้ว

และใช่ค่ะ! กำลังจะออกเดินทางไปสู่ปมหลักแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้เดินทางจริงไหม จะมีอะไรมาขวางอีกรอบหรือเปล่า ลุ้นต่อในเล่ม 5!

ส่วนเรื่องเลิฟๆ
ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดก่อนกัน ระหว่างพระเอกเสียจริตแบบออกนอกหน้าจนชาวบ้านรู้ตัว หรือนางเอกรู้ตัวเองก่อนจนเสียจริตเอง เห้ออออ

หลังอ่านเพิ่มเติม: https://wp.me/p6yYEv-KB

[Esther · Rating 4 out of 5]

จบไปอีกคดีแล้ว สำหรับคดีนี้บอกเลยว่า ฆาตกรใช้สมองและเทคนิคล้วนๆในการก่อคดี เรียกได้ว่าตอนอ่านยังสงสัยตามเลยว่าเขาใช้วิธีฆ่าคนได้ แต่มีหรือที่นางเอกจะไขคดีไม่ได้ และคดีนี้ก็เป็นอะไรที่น่าสังเวชใจจริงๆ พอทุกอย่างเฉลยก็มีความรู้สึกหลายๆอย่างกับเหล่าตัวละครที่มีส่วนในคดี

- ตัวฆาตกร แม้เขาจะมีเหตุผลในการทำลงไป (ค่อนข้างหน้าเห็นใจ) แต่เกลียดลักษณะนิสัยคนแบบนี้อ่ะ มันเลยทำให้ความเห็นใจน้อยลงไปและรู้สึกเพราะแบบนี้แหละเรื่องมันถึงได้เกิด
-สำหรับองค์หญิง เริ่มแรกที่โผ่ลเข้ามา ค่อนข้างน่ารำคาญเลย เอาจริงๆแล้วก็ไม่ใช่คนเลวอะไร แต่คงเพราะการเลี้ยงดูที่โดนสปอยเยอะ ดื้อด้าน เป็นตัวละครที่แอบเสียดายหน่อยๆ

อ้อ ลืมไป...รักแรกของนางเอกเนี้ย น่าสงสัยเนอะ ยิ่งพระเอกลองคิดๆเรื่องคดีของนางเอก ยิ่งสงสัยตัวละครนี้จริงๆ

ส่วนขุยอ๋องนั้น เล่มนี้แทบจะเก็บความคูล ความเยือกเย็นแทบไม่อยู่ 5555555


สุดท้ายแม้คดีที่เกิดจะยื่ดบ้าง แต่ชอบบทสรุปของคดีนี้ดี

[Nok Yung · Rating 4 out of 5]

สรุปรวมเล่ม 1-8 บันทึกปิ่นเป็นนิยายสืบสวนที่เจือความหวาน(น้อย) การเดินเรื่องมีช่วงเนือยๆบ้าง น่าติดตามบ้าง ตามประสานิยายหลายเล่มจบ โครงเรื่องหลักๆจะกล่าวถึงคดีฆ่าล้างครอบครัวนางเอก(หวงจื่อเสีย)และคดีที่เกี่ยวกับพระเอก(ขุยอ๋อง) แทรกไปด้วยคดีต่างๆโดยมีนางเอกเป็นผู้ไขคดี อ่านแล้วรู้สึกว่าสนุกพอใช้ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับสนุกมากจนวางไม่ลง :p

เราชอบตอนเฉลยคดีของครอบครัวนางเอกเป็นพิเศษค่ะ ไม่ได้แปลกใจในตัวคนร้ายนะ แต่ชอบที่เอาคดีที่เคยเล่าผ่านๆในเล่มแรกๆมาเกี่ยวโยงได้อย่างลงตัว (เราคิดว่าเป็นเพียงคดีเปิดตัวนางเอกเฉยๆ แต่มันมีความสำคัญมากกว่านั้น!!)

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

เล่ม 3-4 นี้ สนุกมาก

คดีก็เข้าถึงง่ายกว่าคดีแรก

เริ่มมีคนหลงเสน่ห์นางเอกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มีเยอะจนท่านอ๋องเริ่มหึง จนเริ่มหลุดออกมาบ้างแล้ว

เล่มนี้เหมือนจบภาค 1 ครึ่งเรื่องพอดี

เล่มหน้าคงเป็นภาคเสฉวน เดาว่า เล่ม 5-6 คงคลี่คลายคดีบ้านนางเอก แล้ว 2 เล่มสุดท้ายคงคลี่คลายเรื่องท่านอ๋องค่ะ

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุกขึ้นเรื่อยๆ และซาบซึ้งกับตัวคดีมาก อยากจะรีวิวเยอะกว่านี้แต่เดี๋ยวเปิดเผยเนื้อเรื่องสำคัญแน่ๆ ในส่วนของคดีนางเอกนี่น่าสงสัยมาก ไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายบุญธรรมจงใจทำแบบนั้น เบื้องลึกเบื้องหลังคงไม่ธรรมดา รออ่านเล่มต่อค่ะ นางเอกกลับบ้านเกิดแล้ว

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

4 - 4.5 stars. Poignant but very touching. I have to shed my tears after reading the book.

[Ning · Rating 5 out of 5]

เป็นการลงคดีที่ซาบซึ้งมาก .. อ่านแล้วน้ำตานอง

เล่ม 4 แล้ว ความสวีทยังไม่ถึงไหน คดีส่วนตัวก็ไม่คืบหน้า

รอลุ้นเล่มหน้า มันต้องมีอะไรบ้างแหล่ะ

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

ปกหลังเล่ม4 :
หนึ่งเหตุไม่คาดฝัน ส่งผลให้พบเจอความจริงอันไม่น่าตระหนก การตายของสามัญชนคนหนึ่งกลับเที่ยวโยงถึงความรุ่เรืองดสื่อมโทรมของต้าถัง หวงจื่อเสียขันทีจำเป็นที่เดิมเตรียมมุ่งหน้าสู่เสแวนสืบคดีอยุติธรรมของครอบครัว กลับต้องเผชิญหน้ากับคดีฆาตกรรมทั้งในวังและนอกวังไม่หยุดหย่อน จนถูกชักนำเข้าไปพัวพันกับความลับในวังอีกครา มาตรว่าครั้งนี้ทุกอย่างดูเหมือนง่ายดาย ทว่าพริบตากลับไร้เงื่อนงำให้สืบหา

เล่ม4 :
หวงจื่อเสีย โจวจื่อฉินมาที่บ้านจางสิงอิงเพื่อสืบถามเรื่องรูปวาดที่หายไป และยังมีเหตุการณ์ในวันที่เกิดเรื่องที่วัด ครั้งนี้ได้ความจริงที่พบว่าวันนั้นนอกจากทั้งสองยังมีซุนขี้เรื้อนเห็นจางสิงอิงช่วยบังตีชุ่ยอีกด้วยจึงพูดจาดูหมิ่น นี่เป็นเหตุให้จางสิงอิงและตีชุ่ยทั้งสองมีเหตุจูงใจให้ฆ่าซุนขี้เรื้อน จากนั้นไปหาเฉียนกวานสั่วจากการสอบถามเรื่องราวได้รู้ว่าเฉียนกวานสั่วรู้จักกับหลี่ว์จื้อหยวน และยังบอกให้ดีกับลูกสาวให้มากจะได้ไม่เหมือนตน และตาเฒ่าหลี่ว์เป็นคนแนะนำให้มอบหลิงหลิงเซียงแก่ชางผูแห่งห้องเครื่องของจวนองค์หญิง และได้รู้ว่าวันก่อนหน้าที่เว่ยสีหมิ่นจะตายได้ไปหาตาเฒ่าหลี่ว์เพื่อขอซื้อหลิงหลิงเซียง เพื่อสอบถามที่มาจึงไปร้านเทียนของตาเฒ่าหลี่ว์และเห็นว่าตาเฒ่าหลี่ว์ร่างกายแข็งแรงเคยอยู่กองทัพอยู่หน่วยเกาทัณฑ์ และอธิบายการใส่ไส้เทียนที่ใช้เหล็กปลายแหลมเผาไฟ จากนั้นก็ได้ยินข่าวว่าตีชุ่ยมามอบตัว โดยสารภาพว่าสองคดีที่วัดเจี้ยนฝูและซุนขี้เรื้อนนางเป็นคนลงมือเอง และได้นำภาพมามอบคืนบอกว่าขโมยไปฟังคำให้การก็รู้ว่ามีช่องโหว่มากมาย พอหลี่ซูไป๋เห็นภาพวาดก็บอกได้ว่าเป็นภาพฝีพระหัตถ์ของอดีตฮ่องเต้จริงๆ ตอนนั้นทั้งหลี่ซูไป๋และหวงจื่อเสียอยู่บนรถม้า แต่รถม้าหยุดไปต่อไม่ได้ หวงจื่อเสียจึงลงไปดู และพบว่าทางข้างหน้าถูกปิด เพราะนางรำตั้งเวทีประชันกัน และรถม้าของจวนองค์หญิงก็ผ่านทางไปไม่ได้ โดนปิดกั้นอยู่ องค์หญิงลงจากรถม้ามาเห็นคนถือปิ่นเก้าหงส์ก็ตามไปทำให้คลาดกับเหล่านางกำนัล ขันที องครักษ์และหวงจื่อเสีย โจวจื่อฉิน พบอีกทีโดยฉุยจู องค์หญิงอยู่ที่ตรอกแห่งหนึ่งโดนปิ่นเก้าหงส์แทงที่หน้าอกสิ้นพระชนม์ไปแล้ว หวงจื่อเสียจึงไปรายงานฮ่องเต้ที่พระราชวังไท่จี๋ และได้พบหวางกงกง หวางจงสือ ที่มีปลาอาเจียสือเนี่ย ปลาสีแดงตัวน้อย และกล่าวว่า อาเจียสือเนี่ย ชมชอบโลหิตมนุษย์ที่สุด ได้ยินว่าขุยอ๋องเองก็เลี้ยงปลาน้อยเช่นนี้ตัวหนึ่ง หยางกงกงสามารถบอกเคล็ดลับนี้แก่ขุยอ๋องได้ พอกลับจวนองค์หญิงก็พบกับบิดาที่โมโหจนขาดสติ หลี่ฉุ่ย ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ซึ่งจะทรงประหารชีวิตคนทั้งหมด หวงจื่อเสียจึงขอเวลาหาคนร้ายตัวจริงให้ได้เพื่อองค์หญิง ฮ่องเต้รับปากให้เวลาถึงก่อนวันฝังพระศพ หวงจือเสียเริ่มไปสืบที่ศาลต้าหลี่สอบถามความจริงจากตีชุ่ย จึงได้ข้อสรุปว่าตีชุ่ยมารับความผิดเพราะคิดว่าเป็นจางสิงอิงทำ พอออกมาพบผู้ช่วยฯชุยฉุนจั้นจับตัวเฉียนกวานสั่วมาว่าเป็นคนร้ายและให้เปิดศาลไต่สวน พอกลับถึงจวนเล่าให้หลี่ซูไป๋ฟังก็ยังขำ แล้วถามว่าเห็นด้วยที่จะจับแพะเช่นนี้หรือ หลี่ซูไป๋บอกว่าก็จะได้ไปเสฉวนเร็วขึ้น แล้วก็บอกให้หวงจื่อเสียลองสรุปคดีทั้งหมดมาดู หวงจื่อเสียจึงเขียนใส่กระดาษส่งให้ ด้วยความสามารถของหลี่ซูไป๋เห็นเพียงผ่านตาก็จำได้หมด เห็นว่าหวงจื่อเสียเขียนคำผิดไปหนึ่งคำ หวงจื่อเสียจึงถามถึงวันนั้นที่วัดเจี้ยนฝูว่าเห็นเว่ยสีหมิ่นก่อนหน้าเกิดเหตุหรือไม่ หลี่ซูไป๋บอกว่าไม่เห็น หวงจื่อเสียก็คิดขึ้นมาได้ว่า จางสิงอิงและตีชุ่ยก็ไม่เห็นทั้งที่ใส่ชุดขันทีสีแดงเด่นสะดุดตาเพียงนั้นและเป็นคู่แค้นกันด้วย คิดถึงเรื่องนี้หวงจื่อเสียจึงบอกว่าหากุญแจสำคัญของคดีเพลิงไหม้ที่วัดเจี้ยนฝูได้แล้ว และคดีราชบุตรเขยก็รู้แล้ว และทั้งสองก็กล่าวขึ้นพร้อมกันความหมายคือพรุ่งนี้ไปจวนองค์หญิง หวงจื่อเสียจึงยิ้มให้หลี่ซูไป๋ ท่านอ๋องมองแล้วเบือนหน้าหนีเงียบๆเลย (เขินนั้นเอง 555)
ไปถึงจวนองค์หญิงเคารพศพ หวงจื่อเสียทำการตรวจดูอีกครั้งพบว่าสาเหตุการตายคือถูกปิ่นแทงทะลุหน้าอกแทงตรงโดนหัวใจ สิ้นใจตายในระยะเวลาอันสั้นมาก จากนั้นหวงจื่อเสียและหลี่ซูไป๋ก็ขอคุยกับเหวยเป่าเหิงที่สวนซูเวย ขณะผ่านสวนจือจิ่นที่ปิดตายก็ขอเข้าไปดู และได้พูดถึงเรื่องโต้วโค่วสุดท้ายเหวยเป่าเหิงก็ยอมรับว่าตอนตีคลีทำตัวเองบาดเจ็บเองเพื่อดึงเรื่องราวความสนใจมาที่จวนองค์หญิง เพราะอยากรู้ว่าโต้วโค่วตายอย่างไร ตอนก่อนจะไปยังได้บอกว่าในจวนนี้มีความลับมากมาย ตอนองค์หญิงจะปิดตายสวน ตนได้อยู่ที่ศาลาน้อยไม่ทันระวังเตะของสิ่งหนึ่งเข้าไปที่ใต้เสาระเบียง หวงจื่อเสียจึงไปหา เป็นกลอนรักบทหนึ่งที่หวงจื่อเสียเคยเห็นจากอวี่เซวียนในตอนนั้นที่กลายเป็นขี้เถ้าลายมือเดียวกัน หลี่ซูไป๋บอกว่าไม่ใช่ลายมือองค์หญิงถงชาง หลี่ซูไป๋บอกหวงจื่อเสียว่าอยากรู้อะไรอีกต้องถามคนในจวน หวงจื่อเสียจึงสืบถามจากฉุยจูเห็นแขนมีรอยแผลเป็นเพราะโดนลวกจากข้อมือถึงข้อศอก ลั่วเพ่ยจึงเล่าว่าหลายปีก่อนองค์หญิงอยากรู้อยากเห็นเล่นไฟ เกือบถูกเผาเพื่อช่วยองค์หญิงจึงถูกไฟคลอก และหวงจื่อเสียก็มาถามชางผู ที่บอกว่าไม่รู้ว่าสตรีที่เฉียนกวานสั่วไปพบคือใครแต่หวงจื่อเสียบอกว่านางรู้แล้ว หวงจื่อเสียคิดขณะรอหลี่ซูไป๋เรื่องคดี ว่าสตรีเคราะห์ร้ายสามนางองค์หญิงถงชาง ซิ่งเอ๋อร์ที่ถูกบิดาขายตั้งแต่ยังเด็ก และยังมีตีชุ่ยที่ต้องแบกรับความอัปยศใหญ่หลวงในหล้า มีบิดาแตกต่างกันสามคน ตอนกำลังรวบรวมความคิดหลี่ซูไป๋ก็มาจึงกล่าวว่าอยากเห็นสุนัขกระเบื้องขององค์หญิง จึงไปดูกัน ที่เก็บสมบัติขององค์หญิงสุนัขกระเบื้องขนาดเท่ากำปั้นได้หายไปแล้ว ทั้งสองแค่มองตาก็รู้ใจ รู้ว่าควรไปหาที่ใด จึงไปหาที่สวนด้านล่างก็พบเ���ษกระเบื้องใต้ระเบียงหน้าต่างห้ององค์หญิง ออกจากจวนไปกินข้าวก็แวะรับโจวจื่อฉิน ได้เจอหวางอวิ้น (ขุยอ๋องทำหน้านิ่งเมินอีกแล้ว หึงนั่นเอง ตอนนี้ท่านอ๋องหึงบ่อยๆ 555) ออกจากร้านอาหาร หวงจื่อเสีย แยกกันกับโจวจื่อฉินเพราะหลี่ซูไป๋บอกให้ไปประกันตัวตีชุ่ยออกมา โจวจื่อฉินจึงไปบ้านจางสิงอิง ส่วนหวงจื่อเสียไปศาลต้าหลี่ หวางอวิ้นตามหวงจื่อเสียไปด้วย (ขุยอ๋องงอนอีกแล้ววว) หวงจื่อเสีย แวะบอกเฒ่าหลี่ว์ที่ร้านทำเทียน จากนั้นก็ไปที่ห้างรถม้า และได้ขอให้ผู้ดูแลที่ซ่อมบ้านให้ซุนขี้เรื้อนไปพบที่บ้านซุนขี้เรื้อนด้วย พอมาถึงศาลต้าหลี่ประกันตัวตีชุ่ยได้ถึงรู้ว่าเฉียนกวานสั่วรับสารภาพแล้ว ยังได้รับรายงานว่าฮ่องเต้จะให้โ?ษประหารพันมีดหมื่นแล่ทั้งครอบครัว หวงจื่อเสียและทุกคนตกใจกันหมด ไปบ้านซุนขี้เรื้อนคราวนี้กลับพบเบาะแสสำคัญที่ได้รับรู้จากฉู่เฉียงช่างที่ซ่อมบ้านให้ซุนขี้เรื้อนจนได้ เป็นกล่องเหล็กเหนือประตู ออกจากบ้านซุนขี้เรื้อนก็เห็นชาวบ้านวิ่งกันอย่างเร็วได้ความว่าฝ่าบาททรงโปรยทานแถวจวนองค์หญิง แท้จริงคือฝ่าบาทและซูเฟยทอดพระเนตรการจัดแถวร่ายรำ ร้อยปีครวญคร่ำ หวงจื่อเสียได้ฟังก็คิดถึงการตายของครอบครัวตัวเองก็ไปแอบร้องไห้ที่ตรอกใกล้ๆ และได้เจออวี่เซวียน ได้พูดคุยกันจนรู้ว่าวันเกิดเหตุอวี่เซวียนเห็นหวงจื่อเสียจ้องสารหนู ด้วยใบหน้าประหลาดพิกล แต่หวงจื่อเสียไม่ได้ทำ ตอนนั้นเองหลี่ซูไป๋ก็ส่งเสียงมาอีกแล้ว (หึงอีกแล้วจ้ะ) อวี่เซียนเลยบอกว่าจะรอเจ้าอยู่ที่เฉิงตู เข้าจวนองค์หญิงไป ซูเฟยอยากใช้ข้ออ้างการตายขององค์หญิงฆ่าข้ารับใช้ใกล้ชิดขององค์หญิงทั้งหมดเพื่อปิดปาก ความลับของตน ฮ่องเต้บอกจะไต่สวนคดีพรุ่งนี้ให้หลี่ซูไป๋ไปด้วย หวงจื่อเสียยังกังวลเรื่องซูเฟย ตัดสินใจไปบอกหวางฮองเฮาให้ใช้กุมความลับ กลับถึงจวนพบว่าคราวนี้หลี่ซูไป๋ไม่เรียกไปหา จึงคิดมากสุดท้ายหลี่ซูไป๋ก็ยังเดินมาตาม หวงจื่อเสียร้อนใจกลัวหลี่ซูไป๋ไม่ยอมพาไปเสฉวนอีกเลยเผลอทำขวดแก้วใส่ปลาน้อยตก พอจับปลาน้อยได้ก็กระโดดหนีลงสระบัว ทำให้หวงจื่อเสียตกใจมากคิดหาวิธีจับมันกลับมาและนึกได้ว่ามันชอบกลิ่นเลือดเลยลองดู ก็เป็นจริง หลี่ซูไป๋เลยถามว่ารู้ได้อย่างไร หวงจื่อเสียเลยบอกว่าเคยพบ หวางจงสือ หลี่ซูไป๋ถามว่าเคยพบเมื่อไหร่ก็ตอบว่าวันนั้นที่องค์หญิงถงชางสิ้นพระชนม์ที่ตำหนักไท่จี๋ หลี่ซูไป๋จึงเล่าว่า ปลาน้อยตัวนี้เลี้ยงมาสิบปี หลี่ซูไป๋เล่าว่าวันนั้นที่เสด็จพ่อสวรรคต พบอยู่ในเลือดที่เสด็จพ่อไอออกมา เป็นปริศนาที่รุมเร้ามาสิบปี เหมือนยันต์คำสาปที่ไม่น่าปรากฏแผ่นนั้น แล้วก็คุยถึงคดี หลี่ซูไป๋บอกเดาได้ส่วนหนึ่ง แต่หวงจื่อเสียบอกว่าคิดออกหมดแล้ว คดีนี้สิ้นสุดแล้ว
วันเปิดศาล ทั้งสามศาลทำหน้าที่ โดยนักโทษคือเฉียนกวานสั่ว แต่สุดท้ายพอมาถึงคดีขององค์หญิง หลี่ซูไป๋ก็ถามว่าตอนคางคกทองคำต้องประสานในนอก และปิ่งเก้าหงส์เก็บรักษาดีกว่าจะขโมยไปได้อย่างไร ก็ไม่มีคำตอบ ฮ่องเต้จึงรับสั่งให้หวงจื่อเสียอธิบายเรื่องทั้งหมด หวงจื่อเสียสามารถบอกได้ถึงวิธีการของคนร้าย และวิธีลงมือโดยอิงจากภาพวาดของอดีตฮ่องเต้ ว่าเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเลียนแบบแต่ไม่รู้ความหมายแท้จริงของภาพ ตั้งแต่คดีแรกที่วัดเจี้ยนฝูว่าทำอย่างไร คดีที่สองซุนขี้เรื้อน และสุดท้ายองค์หญิงถงชางจากคดีแรกเพราะการแก้แค้น มาถึงคดีที่สองก็เพราะความแค้น แต่คดีสุดท้ายเพราะสิ่งเชื่อมโยงทั้งหลายถ้าองค์หญิงสิ้นพระชนม์มิใช่ยืนยันหรอกหรือว่าตีชุ่ยบริสุทธิ์ บทสรุปช่างน่าเศร้าแต่ก็คือความจริง ตีชุ่ยได้ออกจากเมืองหลวงโดยการบอกของหวงจื่อเสียว่าให้หนีก่อนหน้านี้แล้ว และขณะจะถูกทหารจับได้ก็ได้อวี่เซวียนช่วยไว้เพราะบอกว่าเห็นอุ้มอาเป่าด้วยความรัก อยากให้เป็นมารดาที่ดี และส่งลงเรือไป หลี่ซูไป๋รู้เรื่องหลังจากนั้นและไม่คิดจะบอกหวงจื่อเสียแต่คิดว่าอวี่เซวียนเป็นคนเช่นไรกันแน่ แต่เรียกหวงจื่อเสียไปดูยันต์แผ่นนั้น ตอนนี้มีวงสีแดงจางที่คำว่า "หมดค่า" เสื่อมโทรม ตกต่ำ ถูกทอดทิ้ง ก็คือหมดค่า แปลว่าต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้ และความหมายของภาพวาดฝีพระหัตถ์นั้น พูดกันไปก็พูดว่าไม่รู้ว่าวันหน้าข้าจะมีลูกสาวสักคนหรือไม่ ลูกสาวข้าจะเป็นคนเยี่ยงไร และข้าจะเป็นบิดาเยี่ยงไร หวงจื่อเสียกล่าวว่าอย่าเป็นเหมือนฝ่าบาท รักใคร่ตามใจลูกสารพัด แต่กลับไม่รู้ว่านางปรารถนาสิ่งใด อย่าเหมือนหลี่ว์จื้อหยวนนิ่งเงียบดื้อรั้น ไม่รู้จักดูแลรักใคร่ลูกสาวที่อ่อนแอ อย่าได้เหมือนกับเฉียนกวานสั่ว ในช่วงที่ยากลำบากที่สุดเคยทอดทิ้งลูกสาว เมื่อความเป็นอยู่ดีขึ้นกลับมาหาใหม่ โดยคิดว่าเป็นเหมือนเดิมและละเลยมองข้ามรอยร้าวที่ยากประสาน หลี่ซูไป๋ถามเช่นนั้นในใจเจ้าบิดาควรเป็นเช่นไร หวงจื่อเสียนิ่งเงียบคิดถึงบิดาในวัยเยาว์ ก็ตอบว่า บิดาที่ดีที่สุดในหล้า เท่าที่เคยพบเห็นมาก็คือบิดาข้าเอง หลี่ซูไป๋ก็คิดถึงคนผู้นั้นที่จากไปตลอดกาลเมื่อเขาอายุสิบสามเช่นกัน
บัดนี้พวกเขาต่างเป็นลูกกำพร้าแล้ว

คดีที่เหมือนเป็นฆาตกรรมต่อเนื่อง ใช้เรื่องราวทัณฑ์สวรรค์เป็นเหตุ และใช้ภาพวาดฝีพระหัตถ์ของอดีตฮ่องเต้สร้างเรื่อง จะคลี่คลายอย่างไร เรื่องราวระหว่างบิดาสามคน และลูกสาวสามคนที่ต่างเรื่องราว ต่างฐานะ แต่ได้มาเจอกันให้หวงจื่อเสีย และหลี่ซูไป๋คลี่คลายคดีต่อเนื่องที่เกิดขึ้น

[Kanyarat Phophum · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ตอนสรุปคดีอ่านไปน้ำตาซึมเลย พ่อรักลูกมากๆ แต่กระทำกับลูกผิดวิธีลูกเลยคิดว่าพ่อไม่รัก พระเอกก็เริ่มเปลี่ยนไปจากเป็นคนเย็นชา ไม่แสดงอารมร์ เริ่มแสดงอารมณ์ นางเอกก็ตัดใจคนรักเก่าได้ โดยรวมชอบเล่มนี้มากๆ

[Sowaree Jantaratsamee · Rating 4 out of 5]

4.25

[Pat · Rating 5 out of 5]

เล่มสี่เป็นส่วนของคดีที่ต่อเนื่องมาจากเล่มสาม พอเฉลยปุ๊บ พูดได้คำเดียวว่าช่างไม่ปรานีคนอ่านเอาเสียเลย

[Thanny W. · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุกมวาก

[Rainny · Rating 5 out of 5]

น้ำตาไหลพรากกับจุดจบของคดี

[Mintie_ei · Rating 4 out of 5]

สนุกกกกกก คดีเล่มนี้สนุกมาก ไปกันต่อออ

[Theerata Intharathat · Rating 5 out of 5]

never caught up with the clues yet when everything clicked, that’s when i realized how brilliant the book was

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

ในเล่ม3 ทิ้งท้ายไว้ด้วยความเคลือบแคลงในคดีฆาตกรรมเทียนระเบิดกลางวัดเผาร่างขันทีคนสนิทขององค์หญิงถงชางลูกสาวคนโปรดของฮ่องเต้ คดีฆาตกรรมซุนขี้เรื้อนในบ้านที่ปิดสนิท ซึ่งทั้งสองรายไปตรงกับภาพวาดในมือของสองหนุ่มคือ #จางสิงอิง ทหารใจซื่อผู้มีพระคุณของนางเอกที่ได้ช่วยเหลือสาวน้อย #ตีชุ่ย ลูกสาวของช่างทำเทียนที่ถูกซุนขี้เรื้อนย่ำยีหลังจากถูกองค์หญิงทำโทษให้ขันทีถูกเผาทำร้ายจนสลบและทิ้งไว้ข้างทาง ภาพปริศนาที่สามสื่อถึงเหยื่อรายต่อไปใต้ปิ่นเก้าหงส์คือ #องค์หญิงถงชาง ผู้มีร่างกายอ่อนแอและมีข่าวระหองระแหงกับราชบุตรเขยผูเป็นสามีเพราะฝ่ายชายยังอาลัยคนรักเก่าที่เป็นพี่เลี่ยงและคนรับใช้ที่อายุมากกว่าถึง 10ปีหลังจากนางเพิ่งตายปริศนาหาคนร้ายไม่ได้ ฝ่ายองค์หญิงเองก็มีข่าวลือกับ #อวี๋เซียน อดีตรักแรกของนางเอก #หวงจื่อเสีย สาวงามยอดนักวิเคราะห์คดีผู้มี���ดีฆ่าล้างครอบครัวเป็นชนักปักหลังในร่างขันทีคนสนิทของ #ขุยอ๋องหลี่ซู่ไป๋

ในเล่มที่เต็มไปด้วยความอึมครึมและซับซ้อนชวนงงมากในครึ่งแรกว่าการลอบทำร้ายราชบุตรเขย ตาอ้วนพ่อค้าม้าควบตำแหน่งผู้รับเหมาซ่อมท่อระบายน้ำ ช่างทำเทียนจอมหยิ่งผู้ไม่รักลูกสาว องค์หญิงถงชางและตี่ชุ่ยสาวงามอาภัพมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร พล็อตรองยังเสริมด้วยคดีฆ่าอดีตคนรักของราชบุตรเขย การกลับคืนสู่วังหลวงของหวางฮองเฮา และเปิดตัวขันทีชุดม่วงผู้อยู่เบื้องหลังของราชสำนัก คนที่วิ่งวุ่นไปมาทั้งเรื่องเห็นจะเป็นนางเอกและโจวจินฉือจอมป่วน ฝ่ายพระเอกขุยอ๋องมาน้อยแต่ยังคงความเฉียบในเรื่องไอคิวทะลุร้อยแปดสิบและความมองตาก็รู้ใจกับนางเอกที่ทำท่าจะเริ่มส่งผลต่อหวงจื่อเสียมากขึ้นโดยนางเองก็คงยังไม่รู้ตัว แต่คนอ่านนั้นลุ้นแทนขุยอ๋องเพราะเห็นอาการหวงตัวต่อคนรักเก่าและความทุ่มเทตามหาปลาน้อยในโถแก้วให้พระเอก

แม้ว่าพล็อตความแตกแยกของสามีภรรยาระหว่างองค์หญิงและราชบุตรเขยไม่ลึกซึ้งนัก แต่ประทับใจเล่มนี้มากในความรักและการเปรียบเทียบเรื่องราวโศกนาฏกรรมระหว่างพ่อกับลูกสาวสามคู่ที่ยังมาเอี่ยวให้พระนางที่เป็นกำพร้าทั้งคู่ต้องตระหนักถึงการตายของบุพการีที่คงเป็นพล็อตใหญ่ท้ายเรื่องของชุดนี้ เล่มนี้ยังคงไว้ซึ่งกลล่องหนและความเชื่องมงายที่ยอมรับเลยว่านักเขียนต้องทำการบ้านมาอย่างดีเยี่ยม รอลุ้นขุยอ๋องผู้มาทีหลังกันต่อในเล่มหน้าว่าจะเอาชนะใจนางเอกได้เมื่อไหร่

[Wanyiwa · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวม 8 เล่มนะคะ

อีกหนึ่งนิยายแนวสืบสวนสอบสวนที่มีนางเอกสมองเป็นเลิศ เก่งในการวิเคราะห์และเชื่อมโยงเหตุการณ์และสมมติฐาน ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังในการไขคดีฆาตกรรมตั้งแต่อายุ 12 ในขณะที่พระเอกก็เป็นอีกหนึ่งอัจฉริยะด้วยความสามารถด้านความจำที่เห็นอะไรเพียงครั้งเดียวก็ถูกบันทึกไว้ในสมองได้ทันที และยังมีตัวประกอบที่ล้วนโดดเด่นมีสีสัน ไม่ว่าจะเป็นรักแรกและคู่หมั้นของนางเอก ฮ่องเต้และฮองเฮา และที่ขาดไม่ได้เป็นอย่างยิ่งคือ หัวหน้ามือปราบโจว คนที่แย่งซีนคู่พระนางทุกครั้งที่โผล่มา

เป็นนิยายที่เดินเรื่องได้กระชับ เล่าได้สนุก แม้หลักการทางวิทยาศาสตร์ที่อ้างอิงจะดูเหลือเชื่อมากไปหน่อย แต่มีการอ้างอิงก็ยังดีกว่าให้ทุกอย่างอยู่บนพล็อตแฟนตาซีล้วนๆแบบไม่อยู่บนพื้นฐานของอะไรเลย

แม้ความโดดเด่นของเรื่องนี้จะอยู่ที่การเดินเรื่องของคดีต่างๆก็จริง แต่ในเรื่องความรักก็เข้มข้นไม่ใช่น้อย จัดมาทั้งความขมและความหวาน ในส่วนของคู่พระนางนั้น แม้จังหวะที่เค้าหยอกเย้ากันจะมีไม่เยอะ แต่อ่านแล้วก็ต้องอมยิ้มตามไปด้วยทุกครั้ง

สรุปว่าพอได้เริ่มอ่านแล้วก็แทบหยุดไม่ได้เลย ดีที่รออ่านแบบรวดเดียวจบ และนึกทึ่งคนที่รออ่านตอนหนังสือออกทีละเล่มมากๆ โดยเฉพาะในช่วงที่จบเล่มแบบยังไม่จบคดี คือมันค้างมากจริงๆ ต้องขอคารวะในความอดทน

[Kamon SecondAccount · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้คลี่คลายปริศนาต่อเนื่องจากเล่ม 3
นางเอกกำลังสืบคดีที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน ได้แก่คดีฟ้าผ่าขันทีตายในวัด คดีทำร้ายราชบุตรเขยในเกมตีคลี และฝันร้ายขององค์หญิงเกี่ยวกับปิ่นโบราณ แต่ข้อมูลทั้งหมดกลับตรงกับรูปในภาพวาดรอยหมึกของอดีตฮ่องเต้ ในเล่มทิ้งปริศนาไว้ว่าภาพวาดนี้ที่อดีตฮ่องเต้วาดขึ้นก่อนตายหมายถึงอะไรกันแน่
ประเด็นหลักอันเป็นต้นตอของคดีทั้งหมดยังคงเป็นเรื่องดราม่าเช่นเคย แต่ความอึ้ง/รันทดยังสู้คดีในสองเล่มแรกไม่ได้
.
ในส่วนของพล็อตหลัก นางเอกยังคงหว่านเสน่ห์ให้หนุ่มในเรื่องตะลึงเป็นพักๆ พระเอกเริ่มมีหึงมียิ้มให้คนอ่านเห็นแล้ว (เดี๋ยวนี้ไม่ถีบนางเอกแล้วด้วยนะเออ) ส่วนกิ๊กเก่าในอดีตก็เหมือนจะหันมาคุยดีด้วยกว่าแต่ก่อน คาดว่าช่วงท้ายเรื่องคงมีความชิงรักหักสวาทให้ลุ้นกันแน่นอน

[Gigi W · Rating 4 out of 5]

โอโห คือ น้ำตาไหลพรากกกกก แบบพรากกกกกก เล่มนี้เราอ่านแบบช้าๆ ในช่วงแรกที่สืบคดี ไปช้าๆ มีเบื่อบ้าง เพราะสิบคดีนานเหลือเกิน ในระหว่างนั้นก็เดาไปแสนแปดแบบว่าใครคือฆาตกร คือทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้คือเราสงสัยหมด แต่คิดไม่ออก สุดท้ายเลยเลิกคิด พอเฉลยนะ โอวมายก็อด ;-;

คนเขียนเขียนดีมากเลยอะ อ่านแล้วมันมาหมดทุกอารมณ์เลย หดหู่ เศร้า ซึ้ง ปลง

พระเอกชอบนางเอกมากขึ้นเรื่อยๆ นางเอกก็เหมือนยังไม่ชัดเจน อาจเพราะยังสางปมในใจไม่ได้ แต่เล่มนี้นางเอกของเราโซฮ็อตมาก 555555 แม้แต่โจวจื่อฉินยังมีแอบเพ้อนางเอกของเราเบาๆ

เราชอบความสัมพันธ์ของพระนางที่เหมือนเป็นเพื่อนกัน ต่างคนต่างทำหน้าที่ ไม่ต้องมาโฟกัสความรักจ๋า หวานซึ้ง ความรู้สึกพัฒนาเป็นไปแบบเป็นธรรมชาติ ค่อยรักค่อยเรียนรู้ ไม่ต้องเยอะเกินไป แม้ใจจริงจะอยากเห็นพวกนางลงเอยกันแบบหวานๆ ก็เถอะ หวังว่าเล่มต่อไปจะมีโมเม้นท์บ้างนะ

[Sika sika · Rating 5 out of 5]

จบคดีที่สองแล้ว สนุกแบบ5ดาว จบได้ดีและซึ้งน้ำตาไหลเลย ทำให้เราเห็นว่า ความรักมีวิธีแสดงออกหลายอย่างมาก ไม่แสดงไม่ใช่ไม่รัก แสดงออกมากไปใช่ว่าจะดี
พ่อแสดงออกว่ารักลูกแบบใด ไม่เท่ากับ ลูกต้องการความรักแบบไหน
ในส่วนของพระนาง ถึงเล่มนี้ พระเอกแสดงค่อนข้างชัด ตามสไตล์หลี่ซูไป๋ พูดไม่มาก แต่อาการหึงหวงมาเต็ม นางเอกก็มีความรู้สึกแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ตัวเอง อาจเพราะไม่ทันคิดสำรวจใจตัวเอง เพราะมีเรื่องคดีตรงหน้า กับคดีตนเองในอดีต ทำให้นางไม่สนใจความรู้สึกที่ตัวเองมี เพิ่มขึ้นกับพระเอกทีละน้อยๆ เป็นการพึ่งพา ความอุ่นใจ ความเข้าใจรู้ใจ โดยไม่รู้ตัว
ในเล่มนี้ได้รู้ที่มาของปลาขุยอ๋องเสียที และทำไมอวี่เซวียนจึงเชื่อว่านางเอกเป็นฆาตรกร แต่เฉลยปริศนาหนึ่งที่นำไปสู่ปริศนาใหม่ ของคดีหลัก รออ่านเล่มต่อไป

[Boong · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้คลี่คลายคดีที่ต่อจากเล่มที่แล้ว สนุกเหมือนเดิม
ตัวละครหลักในคดีสำคัญในอนาคตโผล่มาเห็นเพิ่มด้วย

บรรยากาศของหวางจงสือ ทำให้นึกถึงโอโรจิมารุซามะ มากกก แอร๊ยย หวั่นไหว ชอบคนเลวอีกแล้วค่ะแม่


ซึนอ๋อง เริ่มซึนไม่อยู่แล้วคร่ะ คนในอดีตโผล่มามีบทบาทในชีวิตชีวิตนางเอกรัวๆ นางเริ่มงอนออกนอกหน้าแล้วเว้ย 55555
นางเอกที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็งงตาแตกไป....โธ่ว เด็กหน่อเด็ก

เออ เหมือนหลี่ซูไป๋จะตกนางเอกได้โดยไม่รุ้ตัวซะแล้วสิ
อาาาา จากดรุณีน้อย กลายเป็นหญิงสาวซะทีนะ หวงจื่อเสีย

โจวจือฉิ่นท้อปฟอร์มเสมอต้นเสมอปลายจ้า

[Nlinpatr · Rating 3 out of 5]

อ่านจบด้วยหัวใจเต้นรัวๆ โอ้ยสนุกมวากกกก
ตั้งแต่คดีแรกถึงเล่มนี้เรื่องเข้มข้นขึ้นๆ นข.ผูกปมได้ดีมาก ไม่กล้าอ่านข้ามเลย ตัดสินใจไม่ผิดจริงๆที่ดองนิยายไทยไว้สิบกว่าเรื่องมาอ่านเรื่องนี้ก่อน ส่วนตัวไม่ชอบที่ตัวเอกมีใครในใจอยู่ก่อน เรื่องนี้ได้แต่หยวนๆไป อยากรู้ว่าว่าความรักของพระนางจะเป็นไงต่อไป
ดีที่รอสอยตอนครบ นับถือคนที่อ่านไปรอเล่มไปจริงๆ แต่ละเล่มจบได้ค้างคามาก เล่มนี้เริ่มสนุกขึ้น แอบเสียน้ำตาไปหลายตอนและเริ่มวางไม่ลง แว๊บไปอ่านเล่มต่อไปละ