What do you think?
Rate this book
Corto Maltese #14
Equatoria
Una lettera falsa, un re che nessuno ha mai visto e uno specchio magico: tre indizi per un’avventura indimenticabile che porterà Corto Maltese a incrociare il suo destino con quello del giovane Churchill, del poeta Kavafis e di un manipolo di donne decisamente fuori dagli schemi. Nel cinquantenario della sua nascita, Corto ripercorre le tappe che hanno segnato la vita del suo creatore: dalla Venezia dei misteri al cuore dell’Africa coloniale, un’appassionante ricognizione nei luoghi della memoria di Hugo Pratt.
95 pages, Hardcover
First published September 1, 2017
3 people are currently reading
97 people want to read
About the author
Juan Díaz Canales
72 books429 followersJuan Díaz Canales is a Spanish comics artist and an animated film director, known as the co-creator of Blacksad.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
December 9, 2017
Χθες το μεσημέρι παρέλαβα το κόμικ και αργά το βράδυ το ξεκίνησα, χωρίς να έχω σκοπό να το τελειώσω με την μια. Όμως δεν μπόρεσα να αντισταθώ, το καταβρόχθισα εν ριπή οφθαλμού. Σ'αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω ότι το "Εκουατόρια" είναι η πρώτη ιστορία με τον Κόρτο Μαλτέζε που διαβάζω. Αν και στην βιβλιοθήκη μου έχω πέντε από τους τόμους που δημιούργησε ο Ούγκο Πρατ, οι καημένοι παραμένουν ακόμα αδιάβαστοι. Τέλος πάντων, δεν έχει και τόση σημασία πια, επιτέλους γνώρισα και 'γω τον Κόρτο Μαλτέζε, και ας μην είναι ο... αυθεντικός. Έχουμε να κάνουμε με ένα αρκετά όμορφο, ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό κόμικ, το οποίο ταξιδεύει τον αναγνώστη σε διάφορα όμορφα και συναρπαστικά μέρη και του προσφέρει δράση και πολύ ωραίες εικόνες. Κάτι τέτοιες ιστορίες, που (λίγο έως πολύ) διαδραματίζονται σε εξωτικά μέρη και είναι γεμάτες περιπέτεια, είναι ιστορίες που πάντα περνάω καλά όταν τις διαβάζω. Ταξιδεύω στον χώρο και τον χρόνιο και ξεχνιέμαι. Η πλοκή είναι αρκετά καλογραμμένη και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, απλά ίσως χρειάζονταν λίγες παραπάνω σελίδες σε ορισμένα σημεία, για να είναι πιο... ομαλή η εξέλιξη των γεγονότων. Το σχέδιο μου φάνηκε πολύ καλό και προσεγμένο -από τους χαρακτήρες μέχρι και τα σκηνικά-, ενώ τα χρώματα σίγουρα πολύ ζωντανά. Η ελληνική έκδοση είναι ένα στολίδι για την βιβλιοθήκη του κάθε λάτρη των κόμικς, από την μετάφραση, τα αφιερώματα και την επιμέλεια του κειμένου, μέχρι το χαρτί και την εκτύπωση, η όλη δουλειά δείχνει ότι έγινε με πολύ μεράκι.
September 22, 2025
3,5*
There wouldn't much point in making any comparison with Pratt's books if both authors didn't put all their heart in it.
Working from so famous a character is certainly inhibiting. Most series are their creator's here in Europe and the fact is that Pratt IS Corto Maltese. Period.
Yet Canales and Pellejero do their very best to honor the Master by totally copying his style: narration (see the opening page for example), cynicism, dialogues, the inclusion of real characters (Churchill, Monfreid...) and the art itself (kudos to Pellejero. His assimilation of Pratt's style is simply amazing and could have fooled me).
Very respectful but it has its own limits: the lack of any personal take of the this famous icon induces a comparison which simply can't work in their favor: it's good indeed but will never be considered as good as...
On the other hand I don't see any reason to be too critic. It's a nice enough story per se. All the classical elements of any Corto Maltese are here, well done action and adventure, crafted with total admiration and respect for their prestigious model and I can think of one or two Pratt's much less good than this one.
So let's forget comparisons for a while to just enjoy another story of my favorite libertarian sailor.
There wouldn't much point in making any comparison with Pratt's books if both authors didn't put all their heart in it.
Working from so famous a character is certainly inhibiting. Most series are their creator's here in Europe and the fact is that Pratt IS Corto Maltese. Period.
Yet Canales and Pellejero do their very best to honor the Master by totally copying his style: narration (see the opening page for example), cynicism, dialogues, the inclusion of real characters (Churchill, Monfreid...) and the art itself (kudos to Pellejero. His assimilation of Pratt's style is simply amazing and could have fooled me).
Very respectful but it has its own limits: the lack of any personal take of the this famous icon induces a comparison which simply can't work in their favor: it's good indeed but will never be considered as good as...
On the other hand I don't see any reason to be too critic. It's a nice enough story per se. All the classical elements of any Corto Maltese are here, well done action and adventure, crafted with total admiration and respect for their prestigious model and I can think of one or two Pratt's much less good than this one.
So let's forget comparisons for a while to just enjoy another story of my favorite libertarian sailor.
January 25, 2018
Είμαι, λοιπόν, ένας από αυτούς που δεν είχαν διαβάσει ποτέ Κόρτο Μαλτέζε του Hugo Pratt. Γνώριζα περί τίνος πρόκειται, μου άρεσαν πάντα πολύ οι απεικονίσεις του περιπλανώμενου ναυτικού στον κόσμο των αρχών του 20ού αιώνα, είχα ακούσει τα χιλιάδες εγκώμια για τη σημασία του στην ιστορία των κόμικ αλλά και και της λογοτεχνίας μα για κάποιο λόγο δεν είχε πέσει στα χέρια μου κανένα άλμπουμ του Πρατ.
Όταν βρέθηκα στο AthensCon στις αρχές Δεκέμβρη κυκλοφόρησε επισήμως πρώτη φορά στα ελληνικά το νέο του άλμπουμ, το πρώτο μετά τον θάνατο του δημιουργού του το 1995. Οι Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero ανέλαβαν να συνεχίσουν το έργο του και παρέδωσαν την ιστορία Εκουατόρια, έγχρωμη, σε αντίθεση -νομίζω- με όλα τα άλμπουμ του Πρατ με το ασπρόμαυρο σχέδιο. Άνοιξαν έτσι, έμαθα, ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του χάρτινου ήρωα. Το πήρα στα χέρια μου και πριν λίγες μέρες βρήκα την ευκαιρία να το διαβάσω. Ο μαλτέζικης (προφανώς) καταγωγής ήρωας ξεκινά από τη Βενετία την αναζήτηση ενός λειψάνου που είναι γνωστό ως «μαγικός καθρέφτης» έως τα βάθη της. Στο –φανταστικό- ταξίδι του συναντά και κάποιες πραγματικές προσωπικότητες της εποχής: απαγγέλει στίχους του «φίλου του» ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη τον οποίο συναντά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί γνωρίζει από κοντά και τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ενός νεαρού που «ειλικρινά θα απορήσω αν αυτός κάνει καριέρα στην πολιτική» όπως επισημαίνει η δημοσιογράφος συνταξιδιώτισσά του. Καθώς η ιστορία προχωρά, μπλέκονται σ’ αυτήν αποικιοκράτες στρατιώτες, σκλάβοι και επαναστάτες μέχρι το όμορφο φινάλε που αποκαλύπτει το πραγματικό νόημα του «μαγικού καθρέφτη».
Σύγκριση με τη δουλειά του Πρατ δεν μπορώ να κάνω, πάντως απόλαυσα την ιστορία, την ατμόσφαιρα στην οποία σε βάζει, το σκίτσο και το χρώμα. Απόλαυσα τον φιλοσοφικό τόνο όλης της ιστορίας. Αγαπημένα μου σημεία ήταν μάλλον εκείνα που ο Μαλτέζε βλέπει από μακριά την πατρίδα του και συζητά μαζί της· στα μάτια του, τα βουνά της σχηματίζουν το προφίλ μία όμορφης ξαπλωμένης γυναίκας, μία σειρήνα που τον καλεί να επιστρέψει, αλλά εκείνος καταφέρνει να της ξεφεύγει χωρίς να κλείνει όμως οριστικά τους λογαριασμούς μαζί της. Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες και τις πληροφορίες από τον πρόλογο του Λευτέρη Ταρλαντέζου για τον Κόρτο Μαλτέζε και τον δημιουργό του καθώς και τα στοιχεία για τους «διαδόχους» του. Και ο τόμος αυτός με ενέπνευσε ώστε να ψάξω περισσότερα για τον Κόρτο Μαλτέζε. «Ξέρεις, είναι πολλοί “Πρατικοί” που ούτε να το δουν δεν θέλουν το νέο άλμπουμ», μου είπε ευγενικά η κυρία στο κατάστημα του Comicdom όπου αναζήτησα το Κόρτο Μαλτέζε: Η μπαλάντα της αλμυρής θάλασσας, τον πρώτο τόμο του Πρατ με μια ιστορία που θεωρείται αριστουργηματική και τοποθετείται χρονικά αμέσως πριν το «Εκουατόρια». Δεν κατάφερα να το βρω ακόμη, πρόκειται για έναν τόμο που είχε κυκλοφορήσει ψιλοπαράνομα, όπως έμαθα, πριν πολλά χρόνια από τις εκδόσεις Παραπέντε, μα τσίμπησα το Κόρτο Μαλτέζε: Βενετσιάνικο Παραμύθι και το Κόρτο Μαλτέζε: Η κρυφή αυλή του μυστηρίου που είχαν βγει από τη Μαμουθκόμιξ. Θα συνεχίσω όμως την αναζήτηση.
Όταν βρέθηκα στο AthensCon στις αρχές Δεκέμβρη κυκλοφόρησε επισήμως πρώτη φορά στα ελληνικά το νέο του άλμπουμ, το πρώτο μετά τον θάνατο του δημιουργού του το 1995. Οι Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero ανέλαβαν να συνεχίσουν το έργο του και παρέδωσαν την ιστορία Εκουατόρια, έγχρωμη, σε αντίθεση -νομίζω- με όλα τα άλμπουμ του Πρατ με το ασπρόμαυρο σχέδιο. Άνοιξαν έτσι, έμαθα, ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του χάρτινου ήρωα. Το πήρα στα χέρια μου και πριν λίγες μέρες βρήκα την ευκαιρία να το διαβάσω. Ο μαλτέζικης (προφανώς) καταγωγής ήρωας ξεκινά από τη Βενετία την αναζήτηση ενός λειψάνου που είναι γνωστό ως «μαγικός καθρέφτης» έως τα βάθη της. Στο –φανταστικό- ταξίδι του συναντά και κάποιες πραγματικές προσωπικότητες της εποχής: απαγγέλει στίχους του «φίλου του» ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη τον οποίο συναντά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί γνωρίζει από κοντά και τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ενός νεαρού που «ειλικρινά θα απορήσω αν αυτός κάνει καριέρα στην πολιτική» όπως επισημαίνει η δημοσιογράφος συνταξιδιώτισσά του. Καθώς η ιστορία προχωρά, μπλέκονται σ’ αυτήν αποικιοκράτες στρατιώτες, σκλάβοι και επαναστάτες μέχρι το όμορφο φινάλε που αποκαλύπτει το πραγματικό νόημα του «μαγικού καθρέφτη».
Σύγκριση με τη δουλειά του Πρατ δεν μπορώ να κάνω, πάντως απόλαυσα την ιστορία, την ατμόσφαιρα στην οποία σε βάζει, το σκίτσο και το χρώμα. Απόλαυσα τον φιλοσοφικό τόνο όλης της ιστορίας. Αγαπημένα μου σημεία ήταν μάλλον εκείνα που ο Μαλτέζε βλέπει από μακριά την πατρίδα του και συζητά μαζί της· στα μάτια του, τα βουνά της σχηματίζουν το προφίλ μία όμορφης ξαπλωμένης γυναίκας, μία σειρήνα που τον καλεί να επιστρέψει, αλλά εκείνος καταφέρνει να της ξεφεύγει χωρίς να κλείνει όμως οριστικά τους λογαριασμούς μαζί της. Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες και τις πληροφορίες από τον πρόλογο του Λευτέρη Ταρλαντέζου για τον Κόρτο Μαλτέζε και τον δημιουργό του καθώς και τα στοιχεία για τους «διαδόχους» του. Και ο τόμος αυτός με ενέπνευσε ώστε να ψάξω περισσότερα για τον Κόρτο Μαλτέζε. «Ξέρεις, είναι πολλοί “Πρατικοί” που ούτε να το δουν δεν θέλουν το νέο άλμπουμ», μου είπε ευγενικά η κυρία στο κατάστημα του Comicdom όπου αναζήτησα το Κόρτο Μαλτέζε: Η μπαλάντα της αλμυρής θάλασσας, τον πρώτο τόμο του Πρατ με μια ιστορία που θεωρείται αριστουργηματική και τοποθετείται χρονικά αμέσως πριν το «Εκουατόρια». Δεν κατάφερα να το βρω ακόμη, πρόκειται για έναν τόμο που είχε κυκλοφορήσει ψιλοπαράνομα, όπως έμαθα, πριν πολλά χρόνια από τις εκδόσεις Παραπέντε, μα τσίμπησα το Κόρτο Μαλτέζε: Βενετσιάνικο Παραμύθι και το Κόρτο Μαλτέζε: Η κρυφή αυλή του μυστηρίου που είχαν βγει από τη Μαμουθκόμιξ. Θα συνεχίσω όμως την αναζήτηση.
April 8, 2019
Ο Κόρτο Μαλτέζε είναι μια αγάπη μου που έχει τις ρίζες της στα εφηβικά μου χρόνια. Ο ναυτικός συνδύαζε στοιχεία φαινομενικά ετερόκλητα, αυτά του περιπετειώδη ανθρώπου, που ζει παρορμητικά, αλλά μέσα του είναι ποιητής και ονειροπόλος. Οι περιπέτειές του, που λαμβάνουν χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα, απλώνονται σ' ολα τα μήκη και πλάτη της Γης, από την Ευρώπη, στην Αφρική και την Ασία, μέχρι την Λατινική αμερική. Μερικές φορές έχει βρεθεί σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα, έχει μπλεχτεί σε κομβικά σημεία της ιστορίας του εκάστοτε τόπου. Θα βρεθεί να συνοδεύεται από γνωστούς ανθρώπου του πνεύματος, ενώ η κουστωδία του που ποικίλλει σε κάθε ιστορία, είναι εξίσου γοητευτική με τον ίδιο.
Δυστυχώς, ο δημιουργός αυτού του τόσο ιδιαίτερου κόμικς, έχει αφήσει αυτόν τον κόσμο εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Ευτυχώς για τους θαυμαστές των ιστοριών του, την σκυτάλη παρέλαβαν ο Juan Díaz Canales, σεναριογράφος, και Rubén Pellejero , σχεδιαστής, για να συνεχίσουν την κληρονομιά του. Η ιστορία είναι ένας φόρος τιμής στο έργο του Πρατ. Τα σχέδια σίγουρα είναι αυτό που θα απολαύσει ο αναγνώστης, ενώ η ιστορία και κυρίως οι διάλογοι θεωρώ πως πάσχουν. Δεν έχουν την εμβρίθεια του Πρατ, ενω και οι ονειροπολήσεις του Μαλτέζε, μπορεί να είναι τίμιες, αλλά μου φάνηκαν πως είναι μια λίγο άνευρη αναπαραγωγή των μοτίβων του αυθεντικού δημιουργού.
Το Εκουατόρια απευθύνεται κυρίως στους νοσταλγούς του έργου του Πρατ. Όσοι δεν έχουν διαβάσει ξανά Μαλτέζε, με τούτο θα περάσουν καλά. Θα τους πρότεινα, όμως, να ξεκινήσουν την γνωριμία τους με τον ρομαντικό τυχοδιώκτη με την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας.
Δυστυχώς, ο δημιουργός αυτού του τόσο ιδιαίτερου κόμικς, έχει αφήσει αυτόν τον κόσμο εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Ευτυχώς για τους θαυμαστές των ιστοριών του, την σκυτάλη παρέλαβαν ο Juan Díaz Canales, σεναριογράφος, και Rubén Pellejero , σχεδιαστής, για να συνεχίσουν την κληρονομιά του. Η ιστορία είναι ένας φόρος τιμής στο έργο του Πρατ. Τα σχέδια σίγουρα είναι αυτό που θα απολαύσει ο αναγνώστης, ενώ η ιστορία και κυρίως οι διάλογοι θεωρώ πως πάσχουν. Δεν έχουν την εμβρίθεια του Πρατ, ενω και οι ονειροπολήσεις του Μαλτέζε, μπορεί να είναι τίμιες, αλλά μου φάνηκαν πως είναι μια λίγο άνευρη αναπαραγωγή των μοτίβων του αυθεντικού δημιουργού.
Το Εκουατόρια απευθύνεται κυρίως στους νοσταλγούς του έργου του Πρατ. Όσοι δεν έχουν διαβάσει ξανά Μαλτέζε, με τούτο θα περάσουν καλά. Θα τους πρότεινα, όμως, να ξεκινήσουν την γνωριμία τους με τον ρομαντικό τυχοδιώκτη με την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας.
December 6, 2017
https://osrascunhos.com/2017/12/05/co...
Não que tenha lido muitos livros de Corto Maltese, mas em comparação aos que li noto algumas diferenças na personagem. Corto Maltese parecia-me mais silencioso e provocador, abrindo a boca em raras ocasiões, para apresentar pequenas frases enigmáticas, expor raciocínios quando deles precisava, ou para lançar comentários que indignassem os seus adversários.
Aproveitando o espírito explorador de Corto Maltese esta aventura coloca-o em busca de um tesouro, O Espelho do Preste João, um objecto relacionado com a figura enigmática que terá originado expedições a um inexistente reino cristão carregado de riquezas e criaturas fantásticas.
De país em país, arrastado por pedidos de ajuda em que acompanha uma mulher em busca do pai desaparecido, cruza-se ainda com outras mulheres que ajudará nos seus objectivos – uma antiga escrava, mulher de posição frágil, e uma jornalista que, em oposição, se mostra senhora do seu nariz e autónoma.
Entre tantas missões o destino leva Corto Maltese a concretizar alguns dos seus objectivos, mas não da forma que esperava – enquanto isso Malta mantém-se distante e indisponível, uma terra à qual não voltará tão facilmente apesar dos seus desejos.
Carregando o espírito de aventureiro curioso de Corto Maltese, Equatória é uma história que cruza coerentemente vários objectivos e entrega um périplo curioso que explora tangencialmente a componente política dos vários países onde passa – os interesses religiosos cruzam-se com os históricos e sente-se o clima tenso que vai dar origem a maiores conflitos alguns anos mais tarde.
Não que tenha lido muitos livros de Corto Maltese, mas em comparação aos que li noto algumas diferenças na personagem. Corto Maltese parecia-me mais silencioso e provocador, abrindo a boca em raras ocasiões, para apresentar pequenas frases enigmáticas, expor raciocínios quando deles precisava, ou para lançar comentários que indignassem os seus adversários.
Aproveitando o espírito explorador de Corto Maltese esta aventura coloca-o em busca de um tesouro, O Espelho do Preste João, um objecto relacionado com a figura enigmática que terá originado expedições a um inexistente reino cristão carregado de riquezas e criaturas fantásticas.
De país em país, arrastado por pedidos de ajuda em que acompanha uma mulher em busca do pai desaparecido, cruza-se ainda com outras mulheres que ajudará nos seus objectivos – uma antiga escrava, mulher de posição frágil, e uma jornalista que, em oposição, se mostra senhora do seu nariz e autónoma.
Entre tantas missões o destino leva Corto Maltese a concretizar alguns dos seus objectivos, mas não da forma que esperava – enquanto isso Malta mantém-se distante e indisponível, uma terra à qual não voltará tão facilmente apesar dos seus desejos.
Carregando o espírito de aventureiro curioso de Corto Maltese, Equatória é uma história que cruza coerentemente vários objectivos e entrega um périplo curioso que explora tangencialmente a componente política dos vários países onde passa – os interesses religiosos cruzam-se com os históricos e sente-se o clima tenso que vai dar origem a maiores conflitos alguns anos mais tarde.
August 20, 2020
Anche se non di Pratt, molto "fedele" allo spirito del personaggio originale.
July 15, 2020
Hugo Pratt aplaudiría esta continuación de las aventuras de Corto Maltés. La búsqueda del espejo del Preste Juan nos lleva al Africa colonial. Buen cómic
Read
January 2, 2020Pidin tästä enemmän kuin edellisestä uustuotannon albumista. Alkuperäisten tekijöiden helmeyteen tämäkään ei kuitenkaan aivan yllä.
August 22, 2020
Je suis une inconditionnelle de Corto. Mon avis est biaisé !
May 16, 2021
Segunda história dentro do arco cronológico das aventuras de Corto Maltese. Uma das únicas não escritas por Pratt (é uma obra recente, pós-morte).
É uma obra que merece a denominação "novela gráfica". É uma história que não prescende de uma ótima exploração do enredo em privilégio do traço (que é ótimo e lembra realmente o de Pratt).
A obra merece também a denominação de romance histórico. Ela se desenvolve em 1911 entre Veneza e a África Equatorial passando por Alexandria. A obra não negligencia a história, pelo contrário, sua trama se passa dentro de um mundo marcado pelas disputas imperiais entre Alemanha e Inglaterra na África bem como da emergência de movimentos nacionalistas africanos. Nesse interim temos espaços para violências das tropas de ocupação europeias, o jornalismo aventureiro que encantava os leitores europeus, o pesado legado da escravidão e do racismo, etc.
A perspectiva é humanista, anti-racista e anti-imperial (Churchill aparece na obra e é retratado negativamente). Mas ressalta-se o humano na obra (o tom não maniqueísta), se há europeus que são imperialistas gananciosos há também europeus de forte tom humanista como a freira Lise e o militar britânico Tenton. Alemães, ingleses, gregos, turcos e africanos se cruzam num local marcado pelo choque de culturas proporcionado pela expansão de impérios capitalistas.
Com relação à arte, a obra possui um traço muito bonito. O traço enfatiza uma natureza bucólica mostrando nuvens e o mar em cores pastéis, já Veneza e sua arquitetura são imediatamente reconhecíveis para qualquer turista, ... fora o charme das tecnologias e arquitetura de inícios do século XX (civilização do carvão).
É uma obra que merece a denominação "novela gráfica". É uma história que não prescende de uma ótima exploração do enredo em privilégio do traço (que é ótimo e lembra realmente o de Pratt).
A obra merece também a denominação de romance histórico. Ela se desenvolve em 1911 entre Veneza e a África Equatorial passando por Alexandria. A obra não negligencia a história, pelo contrário, sua trama se passa dentro de um mundo marcado pelas disputas imperiais entre Alemanha e Inglaterra na África bem como da emergência de movimentos nacionalistas africanos. Nesse interim temos espaços para violências das tropas de ocupação europeias, o jornalismo aventureiro que encantava os leitores europeus, o pesado legado da escravidão e do racismo, etc.
A perspectiva é humanista, anti-racista e anti-imperial (Churchill aparece na obra e é retratado negativamente). Mas ressalta-se o humano na obra (o tom não maniqueísta), se há europeus que são imperialistas gananciosos há também europeus de forte tom humanista como a freira Lise e o militar britânico Tenton. Alemães, ingleses, gregos, turcos e africanos se cruzam num local marcado pelo choque de culturas proporcionado pela expansão de impérios capitalistas.
Com relação à arte, a obra possui um traço muito bonito. O traço enfatiza uma natureza bucólica mostrando nuvens e o mar em cores pastéis, já Veneza e sua arquitetura são imediatamente reconhecíveis para qualquer turista, ... fora o charme das tecnologias e arquitetura de inícios do século XX (civilização do carvão).
April 12, 2020
Tan bueno como los originales: no hace falta decir más.
Lo releo un año después y me reafirmo: no soy amigo de alargar las franquicias, pero en este caso creo que Hugo Pratt estaría orgulloso.
Lo releo un año después y me reafirmo: no soy amigo de alargar las franquicias, pero en este caso creo que Hugo Pratt estaría orgulloso.
September 6, 2020
Very good graphics. Great script. Spot on.
December 27, 2017
Φέτος συμπληρώνονται ενενήντα χρόνια από τη γέννηση του Hugo Pratt, 130 χρόνια από τη δημιουργία του δημοφιλέστερου ήρωά του, του Κόρτο Μαλτέζε και πενήντα χρόνια αδιάλειπτης εκδοτικής πορείας του πιο μαγευτικού «χάρτινου» ήρωα. Τι καλύτερο λοιπόν από την κυκλοφορία στα ελληνικά της πρώτης περιπέτειας του Κόρτο Μαλτέζε από δύο επιγόνους του Hugo Pratt, που πέθανε το 1995, των Juan Diaz Canales (ιστορία) και Ruben Pellejero (σχέδιο) και μάλιστα με τη γνωστή κι αγαπημένη φροντίδα και επιμέλεια που χαρακτηρίζουν τις εκδόσεις Μικρός Ήρως;
Ο κομίστας και συγγραφέας Hugo Pratt (1927-1995) γεννήθηκε στο Ρίμινι της Ιταλίας και άρχισε να σχεδιάζει ήδη από τα έξι του χρόνια. Με αναμνήσεις και εντυπώσεις από Βενετία, Αργεντινή και Αιθιοπία σχεδίασε πολλά και ποικιλόμορφα σχέδια και ιστορίες. Η ζωή του στη Νότια Αμερική ήταν η πιο παραγωγική του περίοδος, με μια σειρά σημαντικών κόμικς, διδασκαλία της ένατης τέχνης σε Σχολές Καλών Τεχνών κλπ. Έμεινε γνωστός και κέρδισε μεγάλη φήμη αρκετά χρόνια μετά την έναρξη της καριέρας του με τη δημιουργία του ναυτικού Κόρτο Μαλτέζε, του οποίου το σύμπαν, η φιλοσοφία και η στάση ζωής αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως!
Ο Κόρτο Μαλτέζε λοιπόν δημιουργήθηκε το 1967 με την «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο ιταλικό περιοδικό «Sgt. Kirk» ως το 1969 και διαδραματίζεται το 1913 στον Ειρηνικό Ωκεανό και τη Μελανησία. Πάθος, έρωτας, μυστήριο, κοσμοπολιτισμός κι ένα πλούσιο ψηφιδωτό χαρακτήρων είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που αγάπησαν οι αναγνώστες, με αποτέλεσμα ο Κόρτο Μαλτέζε να πρωταγωνιστήσει σε άλλες 21 ιστορίες τη δεκαετία του 1970! Στην Ελλάδα οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε έγιναν γνωστές ήδη από τη δεκαετία του 1980 κι απέκτησαν εξίσου φανατικό κοινό.
Στο άλμπουμ «Εκουατόρια» η ιστορία εκτυλίσσεται περίπου το 1911 και ο Κόρτο Μαλτέζε αναζητά ένα γράμμα κι ένα λείψανο. Το γράμμα γράφτηκε την περίοδο της Πρώτης Σταυροφορίας από τον Ιωάννη τον Πρεσβύτερο, έναν μονάρχη που το βασίλειό του βρισκόταν κάπου μεταξύ Αφρικής και Ασίας και κατείχε έναν μαγικό καθρέφτη, μέσα από τον οποίο μπορούσε να βλέπει τι γινόταν στο βασίλειό του. Στην πραγματικότητα, ο Ιωάννης ήταν βασιλιάς της Μογγολίας και το λείψανό του διατηρήθηκε σε ένα κιβώτιο καλυμμένο με ασήμι και πετράδια ενώ οι πιστοί με τον καιρό τού απέδιδαν θαυματουργές ιδιότητες.
Αυτή είναι μόνο η αρχή ενός σαγηνευτικού και συναρπαστικού ταξιδιού από την Αλεξάνδρεια στη Ζανζιβάρη, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Μαλτέζε θα αναμετρηθεί με Αιγύπτιους εθνικιστές, θα γνωρίσει τον Κ. Π. Καβάφη και τον Ουίνστον Τσώρτσιλ (για τον οποίο όλοι αμφιβάλλουν αν θα κάνει αξιόλογη πολιτική καριέρα), θα χαθεί στα βάθη της Αφρικής, θα συμπορευτεί με μια σιωπηλή Αφρικάνα, θα γνωρίσει τα ήθη και έθιμα ξεχασμένων φυλών, θα εξερευνήσει τη λίμνη Βικτώρια, θα εμπλακεί στον εξανθρωπισμό και τη διάδοση του πολιτισμού (;) στην Αφρική. Είναι μάλιστα τόσο έντονη η δίψα των εποίκων για κατάκτηση και λεηλασία που η φράση «Κλοπές, αγριότητα, εξόντωση, αυτό είναι για πολλούς ο πολιτισμός» (σελ. 61) δίνει μια διαχρονική αλήθεια που με συγκλόνισε.
Η ιστορία έχει πολλές εκπλήξεις και ανατροπές, καίρια μηνύματα για πολλές φιλοσοφικού είδους απορίες του ανθρώπου εν όλω και αποτυπώνεται με μια εξαιρετική εικονογράφηση που ποικίλει σε τεχνικές και χρωματισμό. Οι γωνίες λήψης, η προοπτική, ο χρωματισμός προσδίδουν στην ένταση της αφήγησης και αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο τις συνθήκες και τους τόπους που επισκέπτεται ο ήρωάς μας. Αγαπημένες μου σκηνές οι συνομιλίες του Κόρτο Μαλτέζε με τη Μάλτα, που παρομοιάζεται με γυναίκα-σειρήνα. Ο πρωταγωνιστής έχει πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς με το νησί στο οποίο γεννήθηκε, πάντα όμως θα προκύπτει κάτι και δε θα μπορεί να το επισκεφθεί.
Η «Εκουατόρια», μια νέα κοινωνία που χτίστηκε στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών από ένα άγημα Ευρωπαίων, Αιγύπτιων και Σουδανών, υπό την καθοδήγηση του φυσιοδίφη Εμίν Πασά ή Έντουαρντ Σνίτσερ, επειδή αποκόπηκε από τον πολιτισμό εξαιτίας της επανάστασης που μαινόταν τότε στο Σουδάν, είναι μια αξιόλογη συνέχιση του μύθου του Κόρτο Μαλτέζε, γεμάτη από όλα εκείνα τα γνωρίσματα που τον έκαναν αγαπητό σε χιλιάδες αναγνώστες: μυστήριο, σασπένς, γυναίκες, κυνήγι θησαυρού, Ιστορία και πολλά άλλα. Η προσεγμένη στα ελληνικά έκδοση περιλαμβάνει ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο εισαγωγικό άρθρο του κυρίου Λευτέρη Ταρλαντέζου για τη ζωή και την πορεία του Κόρτο Μαλτέζε, καθώς και βιογραφιά σημειώματα του Hugo Pratt και των Canales και Pelejero.
Ο κομίστας και συγγραφέας Hugo Pratt (1927-1995) γεννήθηκε στο Ρίμινι της Ιταλίας και άρχισε να σχεδιάζει ήδη από τα έξι του χρόνια. Με αναμνήσεις και εντυπώσεις από Βενετία, Αργεντινή και Αιθιοπία σχεδίασε πολλά και ποικιλόμορφα σχέδια και ιστορίες. Η ζωή του στη Νότια Αμερική ήταν η πιο παραγωγική του περίοδος, με μια σειρά σημαντικών κόμικς, διδασκαλία της ένατης τέχνης σε Σχολές Καλών Τεχνών κλπ. Έμεινε γνωστός και κέρδισε μεγάλη φήμη αρκετά χρόνια μετά την έναρξη της καριέρας του με τη δημιουργία του ναυτικού Κόρτο Μαλτέζε, του οποίου το σύμπαν, η φιλοσοφία και η στάση ζωής αγαπήθηκε από εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως!
Ο Κόρτο Μαλτέζε λοιπόν δημιουργήθηκε το 1967 με την «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο ιταλικό περιοδικό «Sgt. Kirk» ως το 1969 και διαδραματίζεται το 1913 στον Ειρηνικό Ωκεανό και τη Μελανησία. Πάθος, έρωτας, μυστήριο, κοσμοπολιτισμός κι ένα πλούσιο ψηφιδωτό χαρακτήρων είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που αγάπησαν οι αναγνώστες, με αποτέλεσμα ο Κόρτο Μαλτέζε να πρωταγωνιστήσει σε άλλες 21 ιστορίες τη δεκαετία του 1970! Στην Ελλάδα οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε έγιναν γνωστές ήδη από τη δεκαετία του 1980 κι απέκτησαν εξίσου φανατικό κοινό.
Στο άλμπουμ «Εκουατόρια» η ιστορία εκτυλίσσεται περίπου το 1911 και ο Κόρτο Μαλτέζε αναζητά ένα γράμμα κι ένα λείψανο. Το γράμμα γράφτηκε την περίοδο της Πρώτης Σταυροφορίας από τον Ιωάννη τον Πρεσβύτερο, έναν μονάρχη που το βασίλειό του βρισκόταν κάπου μεταξύ Αφρικής και Ασίας και κατείχε έναν μαγικό καθρέφτη, μέσα από τον οποίο μπορούσε να βλέπει τι γινόταν στο βασίλειό του. Στην πραγματικότητα, ο Ιωάννης ήταν βασιλιάς της Μογγολίας και το λείψανό του διατηρήθηκε σε ένα κιβώτιο καλυμμένο με ασήμι και πετράδια ενώ οι πιστοί με τον καιρό τού απέδιδαν θαυματουργές ιδιότητες.
Αυτή είναι μόνο η αρχή ενός σαγηνευτικού και συναρπαστικού ταξιδιού από την Αλεξάνδρεια στη Ζανζιβάρη, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Μαλτέζε θα αναμετρηθεί με Αιγύπτιους εθνικιστές, θα γνωρίσει τον Κ. Π. Καβάφη και τον Ουίνστον Τσώρτσιλ (για τον οποίο όλοι αμφιβάλλουν αν θα κάνει αξιόλογη πολιτική καριέρα), θα χαθεί στα βάθη της Αφρικής, θα συμπορευτεί με μια σιωπηλή Αφρικάνα, θα γνωρίσει τα ήθη και έθιμα ξεχασμένων φυλών, θα εξερευνήσει τη λίμνη Βικτώρια, θα εμπλακεί στον εξανθρωπισμό και τη διάδοση του πολιτισμού (;) στην Αφρική. Είναι μάλιστα τόσο έντονη η δίψα των εποίκων για κατάκτηση και λεηλασία που η φράση «Κλοπές, αγριότητα, εξόντωση, αυτό είναι για πολλούς ο πολιτισμός» (σελ. 61) δίνει μια διαχρονική αλήθεια που με συγκλόνισε.
Η ιστορία έχει πολλές εκπλήξεις και ανατροπές, καίρια μηνύματα για πολλές φιλοσοφικού είδους απορίες του ανθρώπου εν όλω και αποτυπώνεται με μια εξαιρετική εικονογράφηση που ποικίλει σε τεχνικές και χρωματισμό. Οι γωνίες λήψης, η προοπτική, ο χρωματισμός προσδίδουν στην ένταση της αφήγησης και αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο τις συνθήκες και τους τόπους που επισκέπτεται ο ήρωάς μας. Αγαπημένες μου σκηνές οι συνομιλίες του Κόρτο Μαλτέζε με τη Μάλτα, που παρομοιάζεται με γυναίκα-σειρήνα. Ο πρωταγωνιστής έχει πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς με το νησί στο οποίο γεννήθηκε, πάντα όμως θα προκύπτει κάτι και δε θα μπορεί να το επισκεφθεί.
Η «Εκουατόρια», μια νέα κοινωνία που χτίστηκε στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών από ένα άγημα Ευρωπαίων, Αιγύπτιων και Σουδανών, υπό την καθοδήγηση του φυσιοδίφη Εμίν Πασά ή Έντουαρντ Σνίτσερ, επειδή αποκόπηκε από τον πολιτισμό εξαιτίας της επανάστασης που μαινόταν τότε στο Σουδάν, είναι μια αξιόλογη συνέχιση του μύθου του Κόρτο Μαλτέζε, γεμάτη από όλα εκείνα τα γνωρίσματα που τον έκαναν αγαπητό σε χιλιάδες αναγνώστες: μυστήριο, σασπένς, γυναίκες, κυνήγι θησαυρού, Ιστορία και πολλά άλλα. Η προσεγμένη στα ελληνικά έκδοση περιλαμβάνει ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο εισαγωγικό άρθρο του κυρίου Λευτέρη Ταρλαντέζου για τη ζωή και την πορεία του Κόρτο Μαλτέζε, καθώς και βιογραφιά σημειώματα του Hugo Pratt και των Canales και Pelejero.
June 1, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Η νέα εποχή ενός κλασσικού ήρωα
Μετά το νέο ξεκίνημα του Αστερίξ από τους δημιουργούς Ντιντιέ Κόνραντ και Ζαν-Υβ Φερί, ήρθε η σειρά ενός ακόμα πολυαγαπημένου ήρωα του ευρωπαϊκού κόμικ, του Κόρτο Μαλτέζε, να ταξιδέψει για νέες περιπέτειες. Το δίδυμο των Χουάν Ντίαζ Κανάλες (σενάριο) και Ρούμπεν Πελεχέρο (σχέδιο) παίρνει πάνω του τη βαριά κληρονομιά του Ούγκο Πρατ και εξιστορεί εκ νέου τη ζωή του τυχοδιώκτη ναυτικού στην πολυτάραχη περίοδο των αρχών του 20ου αιώνα. Το Εκουατόρια είναι το δεύτερο έργο της νέας περιόδου του Κόρτο Μαλτέζε, το πρώτο που κυκλοφορεί στα ελληνικά και μας έρχεται από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Την κεντρική ιστορία συνοδεύουν διάφορα κείμενα για την επιρροή του ήρωα στα κόμικ, την πορεία του δημιουργού του αλλά και σύντομα βιογραφικά για τους νέους καλλιτέχνες που ανέλαβαν να εξιστορήσουν τις περιπέτειες του.
Στην Εκουατόρια διατηρούνται όλα τα χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή αλλά και το στυλ του κόμικ που έκαναν τα έργα του Πρατ να ξεχωρίζουν. Ο Κόρτο Μαλτέζε μιλάει λίγο αλλά πάντα εύστοχα, είναι μελαγχολικός αλλά και γεμάτος πάθος και ενθουσιασμό που εκδηλώνονται την κατάλληλη στιγμή. Σχεδιασμένος με αφύσικα μεγάλα πόδια και πάντα σε επιβλητικές πόζες, είναι μια φυσιογνωμία που ξεχωρίζει με την εμφάνιση και το στυλ του. Αυτά είναι τα στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες των κόμικ. Επιπλέον, οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε διακρίθηκαν για το ιδιαίτερο στήσιμο τους που διατηρείται στο Εκουατόρια. Κάθε σελίδα σπάει σε πολλά μικρά καρέ με διαρκές εναλλαγές στην εστίαση με κινηματογραφικό τρόπο. Κυριαρχούν τα γκρο πλαν και τα πρόσωπα σχεδιάζονται με έντονες γραμμές, αποτυπώνοντας ξεκάθαρα διαθέσεις και συναισθήματα, ενώ στο περιβάλλον επικρατούν οι αδρές γραμμές.
Η ιστορία του Εκουατόρια ξεκινάει στη Βενετία το 1911 όπου ο Κόρτο Μαλτέζε, μαζί με τη δημοσιογράφο Αΐντα, ξεκινάει να ακολουθήσει το θρύλο του «μαγικού καθρέπτη», ένα αντικείμενο με θαυματουργές ιδιότητες. Η αναζήτηση θα τους φέρει στην Αίγυπτο και θα δώσει την ευκαιρία στον γνωστό ήρωα να αναβάλλει για ακόμα μία φορά την επιστροφή στην πατρίδα του, τη Μάλτα. Στην Αλεξάνδρεια θα συνεργαστεί με την ελληνική κοινότητα και τον Καβάφη θα εμπλακεί στην αντιπαράθεση των βρετανών με το ανερχόμενο κίνημα ενάντια στην αποικιοκρατία και θα γνωριστεί με τον Τσόρτσιλ. Η προσοχή στη λεπτομέρεια και ο συνδυασμός μυθοπλασίας και ιστορικής έρευνας είναι στοιχεία που χαρακτήριζαν τα έργα του Ούγκο Πρατ και διατηρούνται ακέραια στη νέα ιστορία του Κόρτο Μαλτέζε. Η ιστορία θα φέρει τον ήρωα κοντά στα βήματα μίας θρυλικής μορφής της εξερεύνησης της Αφρικής, του Εμίν Πασά, Γερμανού κυβερνήτη της αιγυπτιακής επαρχίας της Εκουατόρια που διακρίθηκε στην εξερεύνηση της ηπείρου. Ακολουθώντας τα βήματα του, θα παρασυρθεί βαθύτερα μέσα στην Αφρική, συνοδεύοντας μία ετερόκλητη συντροφιά.
Ο Κόρτο Μαλτέζε κινείται αριστοτεχνικά εντός, εκτός και ενίοτε ενάντια στο πλαίσιο της αποικιοκρατίας που καθορίζει την Αφρική της περιόδου. Αξιοποιεί τις επαφές με τις ευρωπαϊκές αρχές και τους αξιωματούχους τους, ειρωνεύεται ελαφρά τον ελιτισμό και τις φαντασιώσεις ανωτερότητας απέναντι στους πληθυσμούς της Αφρικής και, αντιμέτωπος με τις πιο ακραίες περιπτώσεις καταπίεσης, οδηγείται στη δράση εναντίον τους, διατηρώντας πάντα τη συμπάθεια του για τον αδύναμο. Ακόμα μία φορά, οι περιπέτειες του λειτουργούν και ως ένα διακριτικό σχόλιο για τις αδικίες που εξελίσσονται σε παγκόσμιο επίπεδο και έχουν, συνήθως, ως θύτες τους εκπροσώπους του «πολιτισμού» απέναντι στους «άγριους» λαούς. Ωστόσο, το βασικό κίνητρο του Κόρτο Μαλτέζε είναι η αγάπη για το ταξίδι και την αναζήτηση, η περιπέτεια για χάρη της περιπέτειας, με τους όποιους στόχους της εξόρμησης να αποτελούν, τελικά, δευτερεύουσες αφορμές. Η διάψευση των προσδοκιών ελάχιστα έχει σημασία, αρκεί το κυνήγι τους να φέρει τις αντίστοιχες συγκινήσεις. Ο Κόρτο Μαλτέζε ταυτίζεται με το πνεύμα των ποιημάτων του Καβάφη και, πολύ ταιριαστά, απαντάει στο ερώτημα «που θα πας;» λέγοντας «σε οποιοδήποτε μέρος εκτός από την Ιθάκη»…
Η νέα εποχή ενός κλασσικού ήρωα
Μετά το νέο ξεκίνημα του Αστερίξ από τους δημιουργούς Ντιντιέ Κόνραντ και Ζαν-Υβ Φερί, ήρθε η σειρά ενός ακόμα πολυαγαπημένου ήρωα του ευρωπαϊκού κόμικ, του Κόρτο Μαλτέζε, να ταξιδέψει για νέες περιπέτειες. Το δίδυμο των Χουάν Ντίαζ Κανάλες (σενάριο) και Ρούμπεν Πελεχέρο (σχέδιο) παίρνει πάνω του τη βαριά κληρονομιά του Ούγκο Πρατ και εξιστορεί εκ νέου τη ζωή του τυχοδιώκτη ναυτικού στην πολυτάραχη περίοδο των αρχών του 20ου αιώνα. Το Εκουατόρια είναι το δεύτερο έργο της νέας περιόδου του Κόρτο Μαλτέζε, το πρώτο που κυκλοφορεί στα ελληνικά και μας έρχεται από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Την κεντρική ιστορία συνοδεύουν διάφορα κείμενα για την επιρροή του ήρωα στα κόμικ, την πορεία του δημιουργού του αλλά και σύντομα βιογραφικά για τους νέους καλλιτέχνες που ανέλαβαν να εξιστορήσουν τις περιπέτειες του.
Στην Εκουατόρια διατηρούνται όλα τα χαρακτηριστικά του πρωταγωνιστή αλλά και το στυλ του κόμικ που έκαναν τα έργα του Πρατ να ξεχωρίζουν. Ο Κόρτο Μαλτέζε μιλάει λίγο αλλά πάντα εύστοχα, είναι μελαγχολικός αλλά και γεμάτος πάθος και ενθουσιασμό που εκδηλώνονται την κατάλληλη στιγμή. Σχεδιασμένος με αφύσικα μεγάλα πόδια και πάντα σε επιβλητικές πόζες, είναι μια φυσιογνωμία που ξεχωρίζει με την εμφάνιση και το στυλ του. Αυτά είναι τα στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες των κόμικ. Επιπλέον, οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε διακρίθηκαν για το ιδιαίτερο στήσιμο τους που διατηρείται στο Εκουατόρια. Κάθε σελίδα σπάει σε πολλά μικρά καρέ με διαρκές εναλλαγές στην εστίαση με κινηματογραφικό τρόπο. Κυριαρχούν τα γκρο πλαν και τα πρόσωπα σχεδιάζονται με έντονες γραμμές, αποτυπώνοντας ξεκάθαρα διαθέσεις και συναισθήματα, ενώ στο περιβάλλον επικρατούν οι αδρές γραμμές.
Η ιστορία του Εκουατόρια ξεκινάει στη Βενετία το 1911 όπου ο Κόρτο Μαλτέζε, μαζί με τη δημοσιογράφο Αΐντα, ξεκινάει να ακολουθήσει το θρύλο του «μαγικού καθρέπτη», ένα αντικείμενο με θαυματουργές ιδιότητες. Η αναζήτηση θα τους φέρει στην Αίγυπτο και θα δώσει την ευκαιρία στον γνωστό ήρωα να αναβάλλει για ακόμα μία φορά την επιστροφή στην πατρίδα του, τη Μάλτα. Στην Αλεξάνδρεια θα συνεργαστεί με την ελληνική κοινότητα και τον Καβάφη θα εμπλακεί στην αντιπαράθεση των βρετανών με το ανερχόμενο κίνημα ενάντια στην αποικιοκρατία και θα γνωριστεί με τον Τσόρτσιλ. Η προσοχή στη λεπτομέρεια και ο συνδυασμός μυθοπλασίας και ιστορικής έρευνας είναι στοιχεία που χαρακτήριζαν τα έργα του Ούγκο Πρατ και διατηρούνται ακέραια στη νέα ιστορία του Κόρτο Μαλτέζε. Η ιστορία θα φέρει τον ήρωα κοντά στα βήματα μίας θρυλικής μορφής της εξερεύνησης της Αφρικής, του Εμίν Πασά, Γερμανού κυβερνήτη της αιγυπτιακής επαρχίας της Εκουατόρια που διακρίθηκε στην εξερεύνηση της ηπείρου. Ακολουθώντας τα βήματα του, θα παρασυρθεί βαθύτερα μέσα στην Αφρική, συνοδεύοντας μία ετερόκλητη συντροφιά.
Ο Κόρτο Μαλτέζε κινείται αριστοτεχνικά εντός, εκτός και ενίοτε ενάντια στο πλαίσιο της αποικιοκρατίας που καθορίζει την Αφρική της περιόδου. Αξιοποιεί τις επαφές με τις ευρωπαϊκές αρχές και τους αξιωματούχους τους, ειρωνεύεται ελαφρά τον ελιτισμό και τις φαντασιώσεις ανωτερότητας απέναντι στους πληθυσμούς της Αφρικής και, αντιμέτωπος με τις πιο ακραίες περιπτώσεις καταπίεσης, οδηγείται στη δράση εναντίον τους, διατηρώντας πάντα τη συμπάθεια του για τον αδύναμο. Ακόμα μία φορά, οι περιπέτειες του λειτουργούν και ως ένα διακριτικό σχόλιο για τις αδικίες που εξελίσσονται σε παγκόσμιο επίπεδο και έχουν, συνήθως, ως θύτες τους εκπροσώπους του «πολιτισμού» απέναντι στους «άγριους» λαούς. Ωστόσο, το βασικό κίνητρο του Κόρτο Μαλτέζε είναι η αγάπη για το ταξίδι και την αναζήτηση, η περιπέτεια για χάρη της περιπέτειας, με τους όποιους στόχους της εξόρμησης να αποτελούν, τελικά, δευτερεύουσες αφορμές. Η διάψευση των προσδοκιών ελάχιστα έχει σημασία, αρκεί το κυνήγι τους να φέρει τις αντίστοιχες συγκινήσεις. Ο Κόρτο Μαλτέζε ταυτίζεται με το πνεύμα των ποιημάτων του Καβάφη και, πολύ ταιριαστά, απαντάει στο ερώτημα «που θα πας;» λέγοντας «σε οποιοδήποτε μέρος εκτός από την Ιθάκη»…
December 16, 2017
Το διάβασα και εγώ χθες το βράδυ. Δεν ήταν κακό, τα ελλατώματα όμως που είχε ήταν άλλα από αυτά που περίμενα και κυρίως τα βρίσκω στο σχέδιο. Αλλά ας ξεκινήσω με τα θετικά.
Είναι ιδιαίτερα καλό το ότι δύο σχετικά μεγάλα ονόματα επέλεξαν να καταπιαστούν με έναν πολύ γνωστό ήρωα που από τους φαν του (αλλά και λοιπούς αναγνώστες) θεωρείται από τους πλέον κλασικούς. Μεγάλο ρίσκο αυτό, όσο μεγάλο ήταν γι'αυτούς που συνέχισαν τα Αστερίξ και λίγο μεγαλύτερο. Όπως και να το κάνουμε ο Κόρτο είναι καλτ και εκ φύσεως ιδιαίτερος και μοναδικός σαν φιγούρα. Στα θετικά λοιπόν το κόμικ είναι ευκολοδιάβαστο και τσουλάει όμορφα αφού το σχέδιο είναι λιγότερο φορτωμένο απ'όσο θα περίμενα. Η έκδοση εξαιρετική, στο ίδιο μέγεθος με της Μαμούθ και δένει ομοιόμορφα στο ράφι, ενώ τα εξτραδάκια χορταστικά και η αναλυτικότατη λίστα με το τι έχει κυκλοφορήσει από Κόρτο Μαλτέζε είναι μπούσουλας για όλους, ακόμα και για εμάς που διαβάζουμε αυτά τα στοιχεία διάσπαρτα στο φόρουμ.
Από την άλλη, το "Εκουατόρια" μου φάνηκε πολύ στημένο. Ξέρω ότι δεν θα είναι Πραττ και δεν πρέπει να είναι Πραττ, όποιος τα συγκρίνει είναι εξ αρχής λάθος. Οι δύο δημιουργοί όμως, ίσως για να μην έχουν μεγάλη απόκλιση από την πετυχημένη συνταγή δεν πήραν ελευθερίες και προσπάθησαν πολύ να το φέρουν στα μέτρα του Ούγκο. Προφανώς δεν τους βγήκε. Τον ποιητικό λόγο του Πρατ και τις μυστηριακές του αναφορές ο Κανάλες τον κυνήγησε αλλά δεν του βγήκε, με αποτέλεσμα μια οκ απομίμηση, ενώ ο Πελεχέρο άλλαξε άρδην το σχεδιαστικό του στιλ για να μοιάσει στα παλιά. Τόσο, που κάμποσα πορτραίτα προφιλ και ανφάς του Κόρτο ήταν ξεκάθαρες κόπιες του Πραττ. Ακριβώς επειδή ξέρω ότι είναι ικανότατοι και οι δυο τους, θέλω να διαβάσω κάτι δικό τους, την δική τους οπτική του ήρωα με πιο προσωπική πινελιά από κάτι που "θυμίζει αλλά δεν είναι". Αυτό τους ρίχνει και τους αδικεί.
Δεύτερο αρνητικό ήταν οι πάρα πολλοί χαρακτήρες. Είχες την κόρη του Εμίν Πασά, τον Κόρτο, την χριστιανή μοναχή, την "Άφρα", τον χλεμπονιάρη υπολοχαγό, τον φασίστα υπολοχαγό, τον Καβάφη, τον πρώην δουλέμπορο, τον Μανώλη κλπ κλπ. Δεν μ'αρέσει μια πλοκή που απλώνεται σε 80 σελίδες σε 10 και χαρακτήρες που έχουν μικρό ή μεγάλο ρόλο. Θέλω να είναι επικεντρωμένη σε 4-5 το πολύ και να δένουν καλύτερα μεταξύ τους. Δεν θεωρώ το όλο σενάριο κακό, αν και δεν είχε αρκετό βάθος και το φινάλε με τον "μαγικό καθρέπτη" μου φάνηκε άνευρο.
Σίγουρα θέλω να διαβάσω στα Ελληνικά και το πρώτο, αναμφίβολα θέλω να συνεχίσουν να δημιουργούν άλμπουμ με τον Κόρτο και να τον κάνουν δικό τους. Το προσπαθούν που το προσπαθούν, αναλαμβάνουν μια τεράστια κληρονομιά και παρακαταθήκη και πρέπει να την διαχειριστούν χωρίς φόβο. Η ιστορία θα δείξει αν οι πρωτοβουλίες τους θα βγουν ή όχι, καλύτερα όμως πρωτοβουλίες παρά η ασφαλής οδός που δεν θα εντυπωσιάσει ποτέ. 3/5
Είναι ιδιαίτερα καλό το ότι δύο σχετικά μεγάλα ονόματα επέλεξαν να καταπιαστούν με έναν πολύ γνωστό ήρωα που από τους φαν του (αλλά και λοιπούς αναγνώστες) θεωρείται από τους πλέον κλασικούς. Μεγάλο ρίσκο αυτό, όσο μεγάλο ήταν γι'αυτούς που συνέχισαν τα Αστερίξ και λίγο μεγαλύτερο. Όπως και να το κάνουμε ο Κόρτο είναι καλτ και εκ φύσεως ιδιαίτερος και μοναδικός σαν φιγούρα. Στα θετικά λοιπόν το κόμικ είναι ευκολοδιάβαστο και τσουλάει όμορφα αφού το σχέδιο είναι λιγότερο φορτωμένο απ'όσο θα περίμενα. Η έκδοση εξαιρετική, στο ίδιο μέγεθος με της Μαμούθ και δένει ομοιόμορφα στο ράφι, ενώ τα εξτραδάκια χορταστικά και η αναλυτικότατη λίστα με το τι έχει κυκλοφορήσει από Κόρτο Μαλτέζε είναι μπούσουλας για όλους, ακόμα και για εμάς που διαβάζουμε αυτά τα στοιχεία διάσπαρτα στο φόρουμ.
Από την άλλη, το "Εκουατόρια" μου φάνηκε πολύ στημένο. Ξέρω ότι δεν θα είναι Πραττ και δεν πρέπει να είναι Πραττ, όποιος τα συγκρίνει είναι εξ αρχής λάθος. Οι δύο δημιουργοί όμως, ίσως για να μην έχουν μεγάλη απόκλιση από την πετυχημένη συνταγή δεν πήραν ελευθερίες και προσπάθησαν πολύ να το φέρουν στα μέτρα του Ούγκο. Προφανώς δεν τους βγήκε. Τον ποιητικό λόγο του Πρατ και τις μυστηριακές του αναφορές ο Κανάλες τον κυνήγησε αλλά δεν του βγήκε, με αποτέλεσμα μια οκ απομίμηση, ενώ ο Πελεχέρο άλλαξε άρδην το σχεδιαστικό του στιλ για να μοιάσει στα παλιά. Τόσο, που κάμποσα πορτραίτα προφιλ και ανφάς του Κόρτο ήταν ξεκάθαρες κόπιες του Πραττ. Ακριβώς επειδή ξέρω ότι είναι ικανότατοι και οι δυο τους, θέλω να διαβάσω κάτι δικό τους, την δική τους οπτική του ήρωα με πιο προσωπική πινελιά από κάτι που "θυμίζει αλλά δεν είναι". Αυτό τους ρίχνει και τους αδικεί.
Δεύτερο αρνητικό ήταν οι πάρα πολλοί χαρακτήρες. Είχες την κόρη του Εμίν Πασά, τον Κόρτο, την χριστιανή μοναχή, την "Άφρα", τον χλεμπονιάρη υπολοχαγό, τον φασίστα υπολοχαγό, τον Καβάφη, τον πρώην δουλέμπορο, τον Μανώλη κλπ κλπ. Δεν μ'αρέσει μια πλοκή που απλώνεται σε 80 σελίδες σε 10 και χαρακτήρες που έχουν μικρό ή μεγάλο ρόλο. Θέλω να είναι επικεντρωμένη σε 4-5 το πολύ και να δένουν καλύτερα μεταξύ τους. Δεν θεωρώ το όλο σενάριο κακό, αν και δεν είχε αρκετό βάθος και το φινάλε με τον "μαγικό καθρέπτη" μου φάνηκε άνευρο.
Σίγουρα θέλω να διαβάσω στα Ελληνικά και το πρώτο, αναμφίβολα θέλω να συνεχίσουν να δημιουργούν άλμπουμ με τον Κόρτο και να τον κάνουν δικό τους. Το προσπαθούν που το προσπαθούν, αναλαμβάνουν μια τεράστια κληρονομιά και παρακαταθήκη και πρέπει να την διαχειριστούν χωρίς φόβο. Η ιστορία θα δείξει αν οι πρωτοβουλίες τους θα βγουν ή όχι, καλύτερα όμως πρωτοβουλίες παρά η ασφαλής οδός που δεν θα εντυπωσιάσει ποτέ. 3/5
March 6, 2021
Dans le magazines "Lire", numéro 493 de février 2021, Eric-Emmanuel Schmitt écrit "Une idée ne fait pas un roman. Il en faut mille. Pas Lille idées disparates, mais mille idées qui se complètent."
Toute la différence entre le Corto de Pratt et le Corto de Juan Diaz Canales et Ruben Pellejero est là.
Nos deux nouveaux auteurs ont certes de bonnes idées pour animer le nouveau Pratt.
Le mythique trésor transformé en théière, c'est drôle. Le passage de l'assassinat du chauffeur de Churchill est pas mal... Mais Pratt n'avait pas "des bonnes idées". Il avait 10 bonnes idées pour chaque case, pour rendre chaque case dynamique, mystérieuse, cynique...
Equatoria n'est pas mauvais mais il souffre forcément de la comparaison à Pratt. À la réflexion, je n'aurai pas dû l'acheter. Si les 15 derniers lauréats du prix Nobel de littérature additionnaient leurs talents pour écrire ensemble une suite de La Recherche du Temps Perdu, ce serait forcément moins bien que Prosut.
Si on rentre dans le détail, deux reproches principaux à Equatoria :
- beaucoup trop de bons sentiments : humanisme, écologie, anti-racisme...
- pas mal de passages réussis mais qui ne sont qu'une succession de scènes sans transitions. Ça va trop vite, ce devrait être beaucoup plus lent descriptif... Le passage dans le train pourrait être intéressant mais il dure à peine une page. Zanzibar aurait pu être le lieu de péripéties diverses mais la ville mythique est expédiée en quelques cases...
Pas désagréable mais très vite oublié.
Toute la différence entre le Corto de Pratt et le Corto de Juan Diaz Canales et Ruben Pellejero est là.
Nos deux nouveaux auteurs ont certes de bonnes idées pour animer le nouveau Pratt.
Le mythique trésor transformé en théière, c'est drôle. Le passage de l'assassinat du chauffeur de Churchill est pas mal... Mais Pratt n'avait pas "des bonnes idées". Il avait 10 bonnes idées pour chaque case, pour rendre chaque case dynamique, mystérieuse, cynique...
Equatoria n'est pas mauvais mais il souffre forcément de la comparaison à Pratt. À la réflexion, je n'aurai pas dû l'acheter. Si les 15 derniers lauréats du prix Nobel de littérature additionnaient leurs talents pour écrire ensemble une suite de La Recherche du Temps Perdu, ce serait forcément moins bien que Prosut.
Si on rentre dans le détail, deux reproches principaux à Equatoria :
- beaucoup trop de bons sentiments : humanisme, écologie, anti-racisme...
- pas mal de passages réussis mais qui ne sont qu'une succession de scènes sans transitions. Ça va trop vite, ce devrait être beaucoup plus lent descriptif... Le passage dans le train pourrait être intéressant mais il dure à peine une page. Zanzibar aurait pu être le lieu de péripéties diverses mais la ville mythique est expédiée en quelques cases...
Pas désagréable mais très vite oublié.
September 12, 2018
Segunda entrega de la serie de Corto Maltes realizada por Juan Diaz Canales y Ruben Pellejero.
En esta aventura Corto viajará desde Venecia a Alejandria, Zanzibar y a Equatoria (país que existió al Sur de Etiopía durante unos breves años) en busca del espejo del Preste Juan, una de las leyendas de la Edad Media que entronca con el ocultismo y el misterio.
Como es habitual en las aventuras de Corto veremos los efectos y los métodos de colonización en este caso en África por alemanes e ingleses, también aparecerá Kavafis y entre las mujeres una reportera de NAtional Geographic y una esclava que se ofrece como pago a unos contrabandistas y que tendrá un papel relevante en la historia.
LA conversaciones de Corto y sus personajes parecen realizar por el propio Hugo Pratt y el dibujo a color es soberbio, pudiendo incluso adivinar su edición en blanco y negro por el sabio uso de las sombras y el negro que aun en la versión en color se percibe perfectamente.
Muy recomendable , a la altura de las mejores historias de Corto.
En esta aventura Corto viajará desde Venecia a Alejandria, Zanzibar y a Equatoria (país que existió al Sur de Etiopía durante unos breves años) en busca del espejo del Preste Juan, una de las leyendas de la Edad Media que entronca con el ocultismo y el misterio.
Como es habitual en las aventuras de Corto veremos los efectos y los métodos de colonización en este caso en África por alemanes e ingleses, también aparecerá Kavafis y entre las mujeres una reportera de NAtional Geographic y una esclava que se ofrece como pago a unos contrabandistas y que tendrá un papel relevante en la historia.
LA conversaciones de Corto y sus personajes parecen realizar por el propio Hugo Pratt y el dibujo a color es soberbio, pudiendo incluso adivinar su edición en blanco y negro por el sabio uso de las sombras y el negro que aun en la versión en color se percibe perfectamente.
Muy recomendable , a la altura de las mejores historias de Corto.
November 12, 2017
Questo racconto è migliore del precedente "Sotto Il Sole Di Mezzanotte", nel senso che introduce almeno un elemento di novità, ossia il suo desiderio di tornare nella sua terra natale, l'isola di Malta, mai espresso nelle storia precedenti. Inoltre lo sviluppo della trama avviene anche attraverso quei momenti sospesi tra realtà e sogno che sono tra gli elementi più affascinanti delle storie prattiane. E' un segno che i due autori stanno prendendo confidenza con Corto e quindi iniziano a trattarlo meno come un'icona da riprodurre senza alterazioni e di pi�� come un personaggio vivo che può quindi sempre mostrare qualcosa di nuovo, pur rimanendo fedele a se stesso. Certo nel leggere anche questa storia è sempre forte le sensazione di deja vu; talvolta inquadrature e dialoghi sembrano poco funzionali alla trama, quasi costruiti solo per strizzare l'occhio ai fan di Corto Maltese.
April 22, 2026
Me parece alucinante lo que están haciendo Canales y Pellejero con Corto Maltés. Qué difícil era continuar una saga tan idiosincrática y mítica como esta sin traicionar el legado de Hugo Pratt. Y, sin embargo, tanto la historia como la gráfica acompañan perfectamente. Al igual que las buenas restauraciones evitan caer en el falso histórico dejando claro y visible cuál es la parte original y cuál es la restaurada, esta saga de Canales-Pellejero deja cierta distancia tanto en la manera de abordar la historia (no tenemos aquí las larguísimas parrafadas poéticas que le gustaban a Pratt) como en la gráfica (que es fiel al estilo Pratt pero conservando personalidad propia para evitar el efecto "fotocopia" de los Asterix).
En fin, que me lo he pasado como una enana y ya voy corriendo a sacarme el siguiente de la serie.
En fin, que me lo he pasado como una enana y ya voy corriendo a sacarme el siguiente de la serie.
May 19, 2018
Monella tapaa onnistunut sarjakuva: etenkin tarinan jälkimmäinen puolisko on hieno. Ja miksei kirahvikin.
Mutta edelleen Canales-Pellejeron uus-Cortoissa on hieman liiaksi yliyrittämisen makua: oikeita historiallisia henkilöhahmoja on ahdettava mukaan tarinaan, samoin mystisesti käyttäytyviä ihmisiä, jännittäviä salaperäisiä kohtauksia katakombeissa, ja kaikenlaista, koska sellaisiahan Prattin Corto Maltese-tarinat ovat (ainakin joidenkin mielestä)? Yritän sanoa että tarina hyppelehtii mielestäni liikaa alkupuolella (Aleksandria-jakso) ilman että se palvelee kertomusta. Jos siis jostain haluaa valittaa.
Mutta edelleen Canales-Pellejeron uus-Cortoissa on hieman liiaksi yliyrittämisen makua: oikeita historiallisia henkilöhahmoja on ahdettava mukaan tarinaan, samoin mystisesti käyttäytyviä ihmisiä, jännittäviä salaperäisiä kohtauksia katakombeissa, ja kaikenlaista, koska sellaisiahan Prattin Corto Maltese-tarinat ovat (ainakin joidenkin mielestä)? Yritän sanoa että tarina hyppelehtii mielestäni liikaa alkupuolella (Aleksandria-jakso) ilman että se palvelee kertomusta. Jos siis jostain haluaa valittaa.
December 7, 2017
La búsqueda de una reliquia del mítico reino del Preste Juan me hizo lanzarme de cabeza a la lectura de esta historia de Corto Maltés. El planteamiento de la historia toma como base el referente del viaje a Ítaca, lo que importa es el camino, haciendo que importe más lo que va sucediendo que el desenlace final. Esto no es ajeno y ya aparecido en otras obras del personaje creado por Pratt, pero aquí se acelera más de lo que sería deseable, cayendo en una precipitación que no le hace ningún bien a la historia. Eso sí, las últimas viñetas me han llegado especialmente.
January 26, 2021
Quel plaisir de retrouver Corto Maltese, ses aventures et sa répartie, ses voyages à Zanzibar, Mombasa, a bord du Lunatic Express, en passant par Kisumu et le Congo. On retrouve avec jubilation les références historiques à travers le récit: la quête d’un état juif en Ouganda, Churchill, Tipo Tip, Emin Pasha. On découvre même un magnifique poème de Cavafis, un grec installé à Alexandrie, au fil de ces pages pleines de malice. Un très bon moment en compagnie de Canales et Pellejero, dignes héritiers de Hugo Pratt.
June 18, 2021
Jestem pełen podziwu, że autorom udało się w tak udany sposób nawiązać do dzieł Pratta. Graficznie jest to praktycznie nie do odróżnienia (Pelletier jest minimalnie staranniejszy). Jedynym minusem jest brak tego sennego, baśniowego klimatu, jaki u Pratta najbardziej urzekał - nacisk położono głównie na przygodę. W efekcie, gdy autorzy wprowadzają jednak elementy abstrakcji (rozmowa z Maltą) sprawia ona wrażenie doklejonej nieco na siłę. Mimo to, jeśli seria pozostanie w rękach tego duetu, jestem o nią spokojny
September 28, 2022
Esta história inclui diversos fios narrativos, alguns dos quais ficam com pontas soltas (por exemplo, a personagem Aída), mas talvez seja objectivo dos autores retomá-los em livros futuros. A maior parte os fios narrativos, ainda que possam tornar-se um pouco confusos pois surgem uns dos oitros, acabam por ter desenlaces satisfatórios. Este terá sido o livro de Corto Maltese de que mais gostei até hoje. (Acho que isso aconteceu mais por ter lido o livro todo de seguida, sem interrupções, e, como tal, não fiquei tão baralhado como costumo ficar com os outros livros. ihihih)
January 27, 2018
Juan Díaz Canalesin ja Rubén Pellejeron henkiin herättämä Hugo Prattin Corto Maltese toimii hienosti. Laadukas ja jännittävä sarjakuva vie seikkailija Corton Venetsian ja Aleksandrian kautta kohti Sansibaria ja Afrikan sydäntä. Etsinnässä on Johannes-papin peili, mutta mikä se tarkkaan ottaen on, onkin eri asia.
Pidän Pellejeron Prattille uskollisesta kynänjäljestä, jossa pikselitarkkuus on ehkä vähän terävämpi kuin esikuvalla. Ei tämä mitenkään "aidoille" Cortoille häviä.
Pidän Pellejeron Prattille uskollisesta kynänjäljestä, jossa pikselitarkkuus on ehkä vähän terävämpi kuin esikuvalla. Ei tämä mitenkään "aidoille" Cortoille häviä.
May 19, 2023
Dentro do gênero de heróis de meados do século XX, considero o Corto Maltese mais maduro e factível que o Tintim.
O desafio dos autores em revisitar o personagem icônico do Hugo Pratt é gigantesco. E considero o resultado de Equatoria melhor que do álbum anterior.
As características do personagem estão ali, assim como os temas caros a ele.
O desafio dos autores em revisitar o personagem icônico do Hugo Pratt é gigantesco. E considero o resultado de Equatoria melhor que do álbum anterior.
As características do personagem estão ali, assim como os temas caros a ele.
February 15, 2024
Corto works his wonders again among many distant lands, in search of a lost mirror of Prester John, like true adventurer surrounded by beautiful women. Aïda, enterprising journalist, Ferida, explorer in search of her missing father, and Afra, former slave.
On the way he comes across a mosaic of characters from all shady shades of life and the magic of Corto weaves on it's stories.
On the way he comes across a mosaic of characters from all shady shades of life and the magic of Corto weaves on it's stories.
July 6, 2019
Canales mantiene la calidad narrativa de los textos mientras que Pellejero incrementa la calidad de su arte. Aunque en medio de toda la saga de Corto Maltés esta puede ser una obra menor de verdad que se trata de un verdadero tributo al legado de Hugo Pratt.
November 22, 2023
I wanted to like this more (mostly because of Kavafis' appearance) but it seems that the new Corto Maltese team can't yet reduce the references and putting too much in too little space. Still, it's a more than decent Corto story.
October 28, 2017
Pues me ha gustado más que el primer volumen de esta nueva etapa. A ver si va cogiendo cuerpo.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews