W swoich szkicach o XIX wieku starałem się jak najbardziej o rozbudowanie anegdoty i ilustracji. Sugerowałem raczej, niż wypowiadałem swoje poglądy filozoficzne. Nie mogę pisać nierozwodnionej anegdotami książki filozoficznej nie dlatego, że mnie na taką nie stać, lecz dlatego, że jej nikt czytać nie zechce. Owszem, są książki tak napisane, że ich nikt przeczytać nie może, i to zapewne stanowi podstawę ich wielkiego autorytetu, ale autorzy tego rodzaju książek mieli zwykle bardzo dużo wyznawców, a ja wyznawców nie miałem nigdy i teraz ich już nie mam na pewno.
Stanisław Cat-Mackiewicz
Stanisław Mackiewicz był w gruncie rzeczy człowiekiem XIX stulecia. (...)W realiach XX wieku, narastających nacjonalizmów, totalitaryzmów, tworzenia się społeczeństw masowych, upadku znaczenia elit, stawał się reliktem przeszłości. Zdawał sobie z tego sprawę, tym bardziej dotkliwą, iż pogłębioną utratą miejsc rodzinnych, czyli Kresów, oraz koniecznością zawarcia bolesnego kompromisu z reżimem komunistycznym. Ucieczka w XIX wiek była zapewne dla niego wytchnieniem, a dla czytelników możliwością penetrowania tego stulecia oczami nieszablonowego publicysty.
Stanisław Mackiewicz pseudonim Cat (1896–1966), publicysta, prawnik, polityk, premier rządu RP na wychodźstwie. Przed I wojną światową należał do organizacji "Zet", a w latach 1916–17 do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W wojnie polsko-bolszewickiej walczył jako ochotnik. Był założycielem i, w latach 1922–1939, redaktorem naczelnym wileńskiego dziennika "Słowo". Jako monarchista i konserwatysta zaliczany był do grupy tzw. żubrów wileńskich. W 1931 r. odbył podróż po ZSRR, po której ostro skrytykował stosunki tam panujące. Był zwolennikiem J. Piłsudskiego. Od 1928 r. do 1935 r. pełnił funkcję posła na sejm z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). Po śmierci Piłsudskiego (1935) należał do prawicowej opozycji wobec rządów sanacyjnych. Podczas II wojny światowej był członkiem emigracyjnej Rady Narodowej. Krytykował politykę rządu gen. W. Sikorskiego, kwestionował układ Sikorski–Majski. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W latach 1954–55 pełnił urząd premiera rządu RP na wychodźstwie. W 1956 r. powrócił do Polski.