Dunbevolkt, afgelegen en vrij onbekend. Dit geldt voor de kuststrook die langs het wad vanaf de Afsluitdijk tot aan de grens van Duitsland loopt. De auteur, journaliste voor dagblad Trouw en wonend in Groningen, beschrijft dit stukje Nederland aan de hand van verhalen van dertien bewoners. Hieronder bevinden zich de laatste slikwerker, een veearts, een ex-dijkwerker en een aantal boeren, maar ook een essayist, een dichter en een voormalig actiecoordinatrice van de Waddenvereniging. Ieder met zijn/haar eigen verhaal (en mening) over vroeger, de verandering en hoe het nu is. De auteur vertelt het verhaal met een aantal citaten van de bewoner. Vooraf krijgt de lezer een kaart van het gebied en een uitgebreide inleiding over de geschiedenis met de inpolderingen, de landbouw en de natuurbescherming.
Een groot gebied voor een relatief klein boekje. Het beeld van de bewoners van zichzelf sluit er aan op het beeld dat ze hebben van het land zelf Uitgestrekt en leeg, maar vol van verwachtingen over de eigen inzet. De landaanwinning, de werkgelegenheidsprojecten; en ondertussen verdwijnt de waddenzee steeds verder uit zicht van de voormalige zeedijkbewoners. Op de slaperdijk wonen de renteniers en de ouderen die nog wat verhalen kennen. Maar de horizon is zo ver.